08 October 2015

Hebrajczyków 4:12-13



Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca, i nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone i odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę.

Werset 12 jest kontynuacją poprzedniego fragmentu, mówiącego o obietnicy Bożej danej wędrującemu ludowi. Bóg obiecał im odpoczynek w ziemi mlekiem i miodem płynącej. Z powodu ich braku wiary i buntu wędrówka trwała bardzo długo. Nawet stojąc tuż przed granicami kraju w Kadesz (IV Mojż. 14), nie byli w stanie uwierzyć Bożym obietnicom. Nie zaufali Bogu, który przecież wyprowadził ich w cudowny sposób z Egiptu i zniszczył największą ówczesną armię na świecie, topiąc ją w Morzu Czerwonym. Nie wierzyli, że ten potężny Bóg może też dać im obiecaną ziemię.
Lud Izraela nie zaufał Panu, nie uwierzył, a każdy brak zaufania i wiary oznacza nieposłuszeństwo i bunt przeciwko Bogu Stworzycielowi, co ma zawsze konsekwencje.

Wcześniej autor listu cytował Psalm 95 (por. Heb. 3:7-9), pokazując, jak straszne są konsekwencje braku wiary: oznacza kuszenie samego Boga. Bóg czuł wstręt do tego pokolenia (Heb. 3:10) nie mogło ono, więc uzyskać obiecanego odpoczynku, (Heb. 3:11), nie weszło do ziemi obiecanej.
Lud Izraelski jeszcze 40 lat wędrował po pustyni, do czasu, aż całe zbuntowane pokolenie wymarło. Ci nie weszli do ziemi obiecanej, ginąc na pustyni.
Autor Listu do Hebrajczyków używa przykładu Izraela, aby nas ostrzec. Czy będziemy naśladować Izrael w jego buncie i niewierze, czy zaufamy Bogu i uwierzymy? Chodzi o więcej niż tylko o doczesne życie. Bóg obiecuje nam wieczny odpoczynek, czyli wieczne życie na nowej ziemi w społeczności z Nim, życie, jako osoby zbawione i wyzwolone od grzechu i jego skutków. Istnieje tylko jedna droga do wiecznego życia: radykalna wiara i zaufanie Panu. To nie tylko wiara w prawdziwość Bożych obietnic, ale radykalne posłuszeństwo, mające wyraz w odpowiednim, bogobojnym życiu.

Ewangelia Jezusa Chrystusa zostaje głoszona. Jednak samo słuchanie Dobrej Nowiny nie wystarczy. Izraelowi również została głoszona dobra nowina o obiecanej ziemi, ale im nie przydało się to na nic (Heb. 4:2), ponieważ nie uwierzyli. Jeśli nie wierzymy w Ewangelię, to nam również nic nie da, gorzej, zostaniemy potępieni na wieczność.

Bóg stworzył człowieka, aby żył z Nim, niestety przez grzech człowiek sam zniszczył relacje z Bogiem. Bóg jednak sam dał możliwość, aby człowiek znowu mógł żyć z Nim, w wiecznym odpoczynku, co stało się możliwym przez Chrystusa. Wiara w Chrystusa jest jedyną drogą zbawienia.

Słowo Boże jest tym, co Bóg nam mówi, jest Dobrą Nowiną, którą znajdujemy w Piśmie Świętym.
Słowo Boże jest żywe i skuteczne; nie jest martwą księgą, lecz żywym Słowem jedynego Boga Stworzyciela. Słowo Boże oznacza życie i zawsze jest skuteczne, dzięki Niemu poznajemy naszego Stwórcę i Zbawiciela. Odrzucenie Słowa Bożego oznacza odrzucenie samego Boga i prowadzi do wiecznego potępienia. Słowo Boże jest najwyższym autorytetem w naszym życiu, bo pochodzi od Boga. Stawianie czegoś innego ponad Pismo Święte, czy nawet na równi, oznacza także odrzucenie samego Boga i prowadzi do potępienia.

Słowo Boże jest ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny. Brzmi to groźnie i rzeczywiście jest groźne dla tych, którzy nie chcą się poddać. Ostry miecz w rękach żołnierza jest niebezpieczny dla jego wroga i przynosi śmierć, ale przyjaciel nie musi się go bać.  
Słowo Boże, miecz, przenika aż do rozdzielenia duszy i ducha. Jak mamy to rozumieć? Autor podaje od razu analogie, aby wyjaśnić: przenika jak miecz rozdzielający stawy i szpik. Ostry miecz może rozdzielić stawy a nawet może przebić twarde kości i przeniknąć do szpiku, czyli do środka kości.
Dusza (gr. psyche) oznacza życie człowieka, dusza jest tym, kim jesteśmy. Słowo Boże jest ostre jak miecz, wnika wszędzie. Nic nie może się ukryć, wszystko zostaje obnażone (w. 13). Możemy siebie a nawet innych oszukać, ale nie oszukamy Boga. On wie, kim jesteśmy, zna każdą naszą myśl, wie jak wygląda nasza wiara. Słowo Boże konfrontuje nas z tym, kim jesteśmy. W Nim odkrywamy, że jesteśmy bezbożnymi grzesznikami, godnymi potępienia.  W Nim możemy przejrzeć się jak w lustrze i stwierdzić, czy rzeczywiście wierzymy, czy oszukujemy. Dzięki Słowu Bożemu możemy odkryć jedyną możliwość zbawienia przez Jezusa.

Kiedy czytamy Słowo Boże, przenika ono do nas, często rani sprawiając ból. Czytanie Słowa Bożego nie jest sprawą neutralną; nie można zostać obojętnym, zawsze następuje reakcja. Reakcja może być dwojaka, albo wierzysz i ufasz Słowu, albo nie wierzysz buntując się. Nie ma innych możliwości. To sprawa życia i śmierci, wiecznego życia i wiecznej śmierci.
Człowiek niewierzący jest buntownikiem przeciwko Bogu a Słowo Boże staje się bardzo groźne dla niego, wydając wyrok.
Słowo Boże jest zdolne osądzić wszystkie nasze zamiary i myśli (w. 13). Osądzić nie oznacza tu wydać wyrok winy, lecz oznacza zbadanie i sprawdzenie, czy coś jest dobre i spełnia wymagania, czy coś jest nie dobre i godne potępienia.

Biblia jest jak lustro, w nim widzimy, kim naprawdę jesteśmy: wierzącymi czy niewierzącymi. Dla wierzącego, Słowo Boże oznacza ratunek i zbawienie, pocieszenie i zachęcanie. Wierzący odkryje w Słowie Bożym, że należy do Boga, że wszystkie obietnice również jego dotyczą, że będzie mógł wejść do miejsca wiecznego odpoczynku (por. Heb. 3:11; 4:7). Niewierzący natomiast odkryje w Nim, że jest godny potępienia i zginie, to znaczy będzie na wieczność w piekle, o ile się nie nawróci przed śmiercią.

Słowo Boże nie ma magicznej mocy, nie są to słowa, który osądzają, lecz to sam Bóg Stworzyciel, który osądza, przed Którym nikt nie może się ukryć, przed Którym wszystko jest obnażone i odsłonięte (w. 13). Bóg przez Słowo przemawia do nas i przez Nie nas osądza.
Bóg Stworzyciel jest Autorem Słowa, dlatego jest ono najwyższym autorytetem dla nas, ponieważ sam Bóg jest najwyższym i jedynym Autorytetem. Posłuszeństwo Bogu, oznacza posłuszeństwo Jego Słowu. Wiara i zaufanie Bogu oznacza jednocześnie wiarę i zaufanie Jego Słowu, co wymaga posłuszeństwa.

Wiara zawsze jest konkretna. W życiu jest wiele sytuacji, wystawiających nas na pokuszenie, aby pójść na kompromisy kosztem prawdy. Nasze społeczeństwo często nie akceptuje radykalnej wiary. Decydującym jest, czy naprawdę zaufamy Bogu czy nie. W krajach, gdzie nasi bracia i siostry są prześladowani, stawia się ich nieraz przed wyborem, albo wyrzekną się Jezusa i będą żyć, albo pozostaną Mu wierni i zostaną torturowani lub zabici. My nie żyjemy w tak dramatycznych okolicznościach, ale tak samo dla nas jest ważne, czy naprawdę wierzymy, czy udajemy. Wierzący powinien codziennie czytać Biblię, aby jego wiara została budowana, aby mógł zostać korygowany przez Słowo, tak, aby pozostał przy wierze. Potrzebna jest również społeczność wierzących, zbór, kościół, wierzący nie powinien być pozostawiony samemu sobie. Każdy chrześcijanin potrzebuje zachęcania, ale i napominania ze strony braci i sióstr każdego dnia (por. Heb. 3:13).
Pamiętajmy, że Słowo Boże jest jak miecz obosieczny, miejmy, więc każdy dzień przed oczami, nie zapominając, że Bóg nas osądza, a my nie możemy Go oszukać. Słowo Boże nie jest zagrożeniem dla nas, lecz dobrą Nowiną od samego Boga pokazując, kim jesteśmy i pomagając nam, abyśmy żyli w wierze i zaufaniu.







03 October 2015

Rzymian 3,21-26



21 Teraz zaś niezależnie od Prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez Prawo i Proroków, 22 sprawiedliwość Boga przez wiarę w Jezusa Chrystusa, dla wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy, 23 ponieważ wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga, 24 a zostali usprawiedliwieni darmo, Jego łaską, przez odkupienie w Jezusie Chrystusie. 25 Jego to Bóg ustanowił narzędziem przebłagania przez wiarę, dzięki Jego krwi, żeby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie grzechów, które zaistniały wcześniej, 26 w czasie pobłażliwości Boga, i żeby okazać swoją sprawiedliwość teraz, w tym czasie, aby okazało się, że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia tego, kto wierzy w Jezusa.

W poprzednim fragmencie (Rzymian 1,18-3,20), Apostoł omówił dość szczegółowo problem grzechu ludzkiego oraz jego powszechność. Udowadniał, że każdy człowiek potrzebuje zbawienia i usprawiedliwienia, ponieważ żaden człowiek nie jest sprawiedliwy.
Teraz Apostoł Paweł powraca do swojej wypowiedzi (1,15-17), mianowicie, że zbawienie od grzechów istnieje jedynie w Jezusie Chrystusie.

Teraz zaś, oznacza przejście do nowej ery. Paweł mówił o starej erze, erze grzechu i potępienia, a teraz jesteśmy w erze zbawienia. Ten kontrast miedzy dwiema erami w historii zbawienia jest jedną z podstawowych koncepcji teologicznych Apostoła Pawła.
Stara era była zdominowana przez gniew Boży (Rzymian 1,18), a nowa era jest zdominowana przez objawioną sprawiedliwość Bożą.

Sprawiedliwość Boża została objawiona w Prawie i Prorokach, czyli w Starym Testamencie. Stary Testament składa świadectwo sprawiedliwości Bożej. Teraz sprawiedliwość Boża jest widoczna dla wszystkich. Ewangelia nie jest wyłącznie sprawą Izraela, oczywiście jest faktem, że historia Izraela jest blisko związana z Ewangelią.
Ewangelia jest uniwersalna, nie jest przeznaczona tylko dla Izraela, lecz dla każdego, kto wierzy; nie ma różnicy (w. 22), nie ma wyjątku. Usprawiedliwienie jest z łaski, przez wiarę dostępne dla każdego.

Wszyscy są pozbawieni chwały Boga (w. 23b). Chwała Boża oznacza w Biblii wielkość obecności Bożej. Wieczne życie oznacza dla wierzącego bycie częścią chwały Bożej (por. np. Izajasz 35,2; Rzymian 8,18; Filippian 3,21: i inni). Być w chwale Bożej, oznacza być jak Chrystus (Rzymian 8,29-30; Filippian 3,21). Być pozbawionym chwały Bożej, oznacza, że człowiek już nie jest taki, jak został stworzony na obraz Boga (Ks. Rodzaju / 1. Mojżeszowa 1,27). Człowiek z natury żyje w swoim grzechu oddalając się od Boga.
Dlaczego tak jest? Apostoł opisał ten stan w poprzednich rozdziałach, mianowicie, człowiek jest grzeszny, zbuntował się przeciwko Bogu i chciał żyć bez Niego.
Z powodu swojej świętości Bóg nie może inaczej reagować niż gniewem na grzech.
Przez Prawo (Stary Testament) człowiek może poznać świętość Bożą oraz własną grzeszność. Prawo też uczy człowieka, że potrzebna jest zapłata, odbycie kary za grzech.
Jednak samo Prawo ani nie pomaga ani nie umożliwia człowiekowi zbawienia, raczej pokazuje, że jest to rzecz niemożliwa – co Paweł udowadniał w Rzymian 2,1-3,20. 

Potrzebne jest odkupienie. Wyraz, który Apostoł używa tu oznacza pierwotnie: „wyzwolenie przez zapłacenie okupu”. W języku greckim pierwszego wieku wyraz ten był często używany, aby określić wykupienie więźniów wojennych, niewolników, innych więźniów. Wyraz otrzymał potem bardziej ogólne znaczenie „wyzwolenie”.
Podobnie jak więzień wojenny zostaje wyzwolony, ponieważ ktoś zapłacił za niego okup, tak człowiek zostaje wyzwolony od grzechów i od gniewu Bożego poprzez ofiarę Chrystusa - okup.

Kontrast między wersetem 23 a 24 jest ogromny: wszyscy są grzesznikami, czyli wrogami Boga, winnymi. Mimo to zostali usprawiedliwieni darmo, nic nie musieli czynić, nie musieli zapłacić kary. Kara, okup, już został zapłacony krwią Jezusa.

Bóg gniewa się z powodu grzechów, ale sam też daje rozwiązanie (w. 25-26). Bóg zniósł grzechy człowieka (por. Dzieje Apostolskie 14,16-17; 17,30). Mimo wszystkich grzechów Izraela i innych narodów Bóg chciał się pojednać. Ustanowił Jezusa Chrystusa, aby przez swoją śmierć dokonał pojednania miedzy człowiekiem a Bogiem. Bóg nie mści się na człowieku, ale reaguje miłością na jego grzech i zło.
Teraz, w tym czasie, Bóg chce okazać nam sprawiedliwość. Bóg pokazuje, że jest sprawiedliwy właśnie przez to, że usprawiedliwia wszystkich wierzących w Jezusa Chrystusa.

Bóg jest więcej niż sędzią. Sędzia działa w imieniu wymiaru sprawiedliwości, ogłaszając wyrok: deklaruje, czy podejrzany jest sprawiedliwy, czy nie. Bóg jest także Królem, a dobry król dąży do sprawiedliwości w swym kraju, sprawiedliwości w prawie oraz między ludźmi.
Aby rozumieć sprawiedliwość Bożą, należy nie poprzestać na wyszukaniu wyrazu sprawiedliwość w słowniku. Należy zrozumieć kim jest Bóg? Tego możemy się dowiedzieć i dobrze Go poznać, czytając Stary Testament: Prawo i Proroków. Tam czytamy, jak Bóg stworzył świat, jak Bóg chodził z ludźmi, jak cierpliwy jest Bóg. W prawie czytamy o tym jak poważny jest grzech, dlaczego Bóg się gniewa, zrozumiemy czym jest okup. Wtedy dopiero zaczniemy rozumieć, co oznacza być sprawiedliwym.

Bóg przeznaczył Chrystusa jako ofiarę, jako okup na odpuszczenie naszych grzechów, żeby okazać swoją sprawiedliwość (w. 25).
Zadośćuczynienie przez ofiarę Chrystusa nie tylko usprawiedliwia człowieka, ale także udowadnia sprawiedliwość Bożą. Trzy razy zostało to podkreślone w wersetach 25-26.
Sprawiedliwość Boża w wersetach 21-22 oznacza akt usprawiedliwienia, ale w wersetach 24-25 oznacza także, że charakter Boga jest sprawiedliwy. Bóg zawsze działa zgodnie z własnym charakterem i istotą.

Zostać usprawiedliwionymi (w. 24) nie oznacza „uczynienia sprawiedliwymi” w sensie moralnym. Również nie znaczy, że Bóg nas widzi jako sprawiedliwych, mimo faktu, że nimi nie jesteśmy. Usprawiedliwienie oznacza, że Bóg – jak sędzia – deklaruje nas sprawiedliwymi. Po rozprawie sąd decyduje, kto jest winny, a kto sprawiedliwy i od momentu deklaracji jest to legalną rzeczywistością. Człowiek od momentu uwierzenia w Jezusa Chrystusa jest deklarowany jako sprawiedliwy. Skutkiem tego jest owszem, że Bóg nas widzi w Chrystusie jako sprawiedliwych. 

Usprawiedliwienie następuje darmo, z jego łaski. Łaska jest jednym z kluczowych wyrazów teologicznych Pawła. Określa sposób w jaki Bóg działa w Chrystusie, mianowicie daje to całkowicie bez rekompensaty.
Jest to tylko inicjatywa Boga, aby ratować i zbawić człowieka, nie odwrotnie. Człowiek sam z własnej inicjatywy nie jest w stanie nic zrobić dla swojego zbawienia.
Reasumując: Bóg pragnie zbawić grzesznego, zbuntowanego człowieka przez ofiarę Chrystusa, okazując w tym swoją łaskę i sprawiedliwość.

29 September 2015

Rzymian 3,9-20



9 Cóż więc? Czy przewyższamy ich? Nigdy! Przecież dopiero co wykazaliśmy, że zarówno Żydzi, jak i Grecy, wszyscy są pod panowaniem grzechu, 10 tak, jak jest napisane:
Nikt nie jest sprawiedliwy, 11 nie jest rozumny, nie szuka Boga,
12 Wszyscy błądzili, razem stali się nieużyteczni, nikt nie czyni dobra.
13 Grobem otwartym jest ich gardło, swoimi językami mówią podstępnie, jad żmij na ich wargach,
14 Ich usta pełne są przekleństw i goryczy.
15 Ich nogi są szybkie, by przelać krew,
16 Na swoich drogach pozostawiają zagładę i nędzę 17 i nie poznali drogi pokoju.
18 Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami.
19 Wiemy zaś, że cokolwiek mówi Prawo, mówi do tych, którzy podlegają Prawu, aby wszystkie usta zamilkły i aby cały świat stał się podległy sądowi Boga, 20 gdyż z uczynków Prawa żaden człowiek nie zostanie przed Nim usprawiedliwiony. Prawo bowiem daje tylko poznanie grzechu.


Tekst, który rozważamy nie jest popularny. Nikt nie lubi słyszeć opinii o sobie, że nie jest sprawiedliwy, że nie jest dobry i zasługuje tylko na śmierć. Ale dokładnie to Apostoł Paweł wyraża. Czy to jest Ewangelia?

Fakt, że poganie, nie posiadając Prawa Bożego są niesprawiedliwi wobec Boga (czyli grzeszni, zasługujący na potępienie, nie zasługujący na łaskę Bożą) był dla Żydów sprawą oczywistą, ale stwierdzenie, że ich – Żydów - sytuacja wobec Boga jest taka sama było nie do pomyślenia, nie do przyjęcia. Żydzi posiadali Prawo Boże i starali się żyć zgodnie z nim, traktując realizację Prawa jako warunek Przymierza, które Bóg z nimi zawarł. Niektórzy Żydzi sądzili, że przez to posiadają uprzywilejowaną pozycję wobec Boga, ale Apostoł wyprowadza ich z błędu: nikt nie jest sprawiedliwy wobec Boga, ani Żyd, ani Grek, ani żaden inny człowiek.

To nie Prawo powoduje, że człowiek jest niesprawiedliwy wobec Boga. Prawo jedynie pokazuje ten fakt. Przez Prawo człowiek – Grek, a także Żyd – ma możliwość poznania, uświadomienia sobie, że nie jest w stanie spełnić wymagań Bożych.

Problemem nie jest tylko, że człowiek ciągle popada w grzech, mniej lub bardziej świadomie. Problem jest większej wagi, mianowicie, że człowiek jest niewolnikiem grzechu (por. Rzymian 6,17). Innymi słowy, człowiek nie jest w stanie nie grzeszyć. Grzech stanowi ogromną siłę, a człowiek nie jest w stanie mu się przeciwstawiać i stawić mu opór. To dotyczy zarówno Żydów, posiadających Prawo Boże, jak i pogan, którzy takiego Prawa nie mieli. Nie ma ani jednego wyjątku, wszyscy grzeszą i są słabi wobec siły grzechu.

Aby to udowodnić, Paweł cytuje cały szereg tekstów ze Starego Testamentu (3,10-18).
Taki sposób cytowania Pisma, wydający się nam współcześnie wyrwanym z kontekstu, był znanym sposobem argumentacji stosowanym powszechnie przez rabinów. Apostoł Paweł, posiadając żydowskie wykształcenie teologiczne, często argumentuje w sposób rabiński. Cytuje tu przynajmniej sześć różnych tekstów ze Starego Testamentu, ukazujących przykłady grzeszności człowieka.

Cytaty przytoczone przez Apostoła można podzielić na następujące części:
Pierwsza część (3,10b-12) mówi o tym, że naprawdę żaden człowiek nie jest sprawiedliwy. Bez łaski Bożej nikt nie może być sprawiedliwy wobec Boga.
Druga część (3,13-14) - cytaty z Psalmów - daje podstawy do tego stwierdzenia przez udowodnienie, że mowa człowieka jest nieuczciwa. Znajdują się tu aż cztery wypowiedzi o mowie człowieka.
Trzecia część (3,15-17) zawiera cytaty z Księgi Izajasza 59,7-8 - słowa, które były skierowane do niesprawiedliwych w Izraelu. Pokazuje niszczące skutki dla innych, ponieważ grzesznicy, nie bojąc się Boga, nie znają granic.

Wygląda to na opis tylko ludzi bezbożnych, ale Paweł podkreśla wielokrotnie, że żaden człowiek nie jest sprawiedliwy. Nie dotyczy to tylko bezbożnych pogan, ale podobnie pobożnych Żydów, wybranego narodu Bożego, który otrzymał od Boga Prawo. Także ci, posiadający Prawo Boże, nie są sprawiedliwi.  
Żydzi nie są w lepszej sytuacji i nie posiadają wcale uprzywilejowanej pozycji wobec Boga. Podobnie jak Grecy (czyli nie-Żydzi), nie są w stanie siebie usprawiedliwić wobec Boga. W tym prawo nie jest w stanie im pomóc.
Każdy człowiek podlega sądowi Bożemu, lub innymi słowami (ściślej oddając oryginalny tekst grecki): każdy człowiek musi odpowiadać przed Bogiem.
Reasumując: sama troska o to, aby dobrze żyć, aby czynić bliźnim dobro, nie wystarczy, aby móc stanąć jako sprawiedliwy wobec Boga. Życie dobrymi intencjami nie pomoże. Sytuacja człowieka jest bowiem bardzo poważna.

Jest to problem wymagający zdecydowanego rozwiązania. Potrzebna jest siła, która jest w stanie złamać siłę grzechu, uwalniając człowieka spod jego panowania.
Tę siłę można znaleźć tylko i wyłącznie w Ewangelii Jezusa Chrystusa. W dalszej części listu do Rzymian Apostoł rozwija tę myśl i wyjaśnia, że sprawiedliwym wobec Boga można być jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa (Rzymian 3,22).
Człowiek nie jest w stanie nic, kompletnie nic, samodzielnie zrobić, aby móc stanąć jako sprawiedliwy przed Bogiem.
Jedyną możliwą drogą do Boga jest Jezus Chrystus.