14 September 2015

1 Koryntian 15:1-19



W poprzednim rozdziale Apostoł poddaje korekcie praktyki podczas nabożeństwa, teraz koryguje, niezgodną z Pismem Świętym, teologię Koryntian. Błędna teologia jest niebezpieczna, ponieważ prowadzi do nieodpowiedniego zachowania.


Argumentacja 1 Koryntian 15:1-58
15:1-34       Wyjaśnienie rzeczywistości zmartwychwstania
A.    15:1-11    Prolog: Fakt zmartwychwstania à treść głoszenia
                                               Zmartwychwstania jest sednem Ewangelii
B.    15:12-19   Konsekwencje twierdzenia, że nie ma zmartwychwstania
C.   15:20-28   Konsekwencja wiary - zmartwychwstanie jest prawdą
D.   15:29-34   Implikacje i konsekwencje etyczne twierdzenia, że nie ma
                  zmartwychwstania umarłych           
15:35-58     Wyjaśnienie, jak zmartwychwstanie jest możliwe.
E.    15:35-49   Cielesny charakter zmartwychwstania
F.    15:50-58   Zmiana wszystkiego


15:1-11
Celem argumentacji nie jest udowodnienie, że Jezus prawdziwie powstał z martwych, lecz przypomnienie Koryntianom faktu, że wszyscy apostołowie głosili zmartwychwstanie. Zmartwychwstanie jest fundamentalnym elementem głoszenia Ewangelii.
Paweł zaczyna tam, gdzie wszyscy się zgadzają: Chrystus zmartwychwstał.
Koryntianie nie buntowali się przeciw Pawłowi, byli tylko zdezorientowani. Nie rozumieli, czym jest zmartwychwstanie i jakie są jego konsekwencje i implikacje. Problemem jest grecki światopogląd, według którego fizyczne, ziemskie ciała i niebiańskie życie są niekompatybilne.  

w. 1-2: Koryntianie reagowali pozytywnie na głoszenie Pawła i uwierzyli Ewangelii.
Określenie zbawieni jesteście to grecka forma czasownika wskazująca na trwający proces (por. 1 Kor. 1:18), a jednocześnie wskazujący na przyszłą rzeczywistość.
Jeśli nie zachowują, czyli, jeśli nie wytrwają, okaże się, że ich wiara była daremna i nie są zbawieni. Zmartwychwstanie jest fundamentem; jeśli zlikwidowana zostałaby doktryna o zmartwychwstaniu - już nie byłoby Ewangelii.

w. 3-5: Według wielu biblistów jest to rodzaj podstawowego wyznania wiary, które Paweł powtarza. Nie musi tego wyjaśniać, gdyż Koryntianie znają je i wierzą w to.

Według Pism à Faktem jest, że Chrystus umarł i zmartwychwstał. Znaczenie śmierci i zmartwychwstania znajdujemy w Pismach. Śmierć Chrystusa była zamiarem Boga, to kara za nasze grzechy. Pogrzeb potwierdza, że Jezus naprawdę umarł. Ukazanie się wielu udowadnia, że Jezus prawdziwie zmartwychwstał.

w. 6-7: Istniało, nie kilku wyselekcjonowanych, lecz wielu świadków.
Niektórzy z nich już umarli. Spotkanie zmartwychwstałego Jezusa nie oznacza, że sam nie umrzesz.

w. 8-9: W I wieku n.e. wizje i widzenia itp. były postrzegane, jako coś normalnego.
Po zmartwychwstaniu Jezus pojawił się swoim uczniom, późniejszym apostołom. Różnica między Pawłem a innymi apostołami polegała na tym, że Jezus objawił się mu, kiedy on nie był jeszcze Jego uczniem.
Paweł narodził się później i nie był jeszcze uczniem Jezusa za czasów jego życia.
Zanim Paweł został powołany był duchowo martwym, ale w cudowny sposób otrzymał życie wieczne i jednocześnie został powołany do misji.
Paweł uważa siebie za najmniejszego z apostołów, ponieważ jako jedyny dopiero po zmartwychwstaniu Jezusa stał się Jego uczniem i w dodatku wcześniej prześladował jego naśladowców.
Apostoł chlubi się w Panu. Łaska Boża zmieniła Pawła z gorliwego prześladowcy Chrystusa w gorliwego pracownika Chrystusa.

15:12-19
Koryntianie są studentami, potrzebującymi więcej nauki.
W świetle greckiego światopoglądu fakt, że człowiek wstanie z martwych w cielesnym ciele, które będzie żyło w niebiańskiej rzeczywistości, było nie do pojęcia.

Seneka nauczał, że istnieją dwie możliwości: albo dusza zniknie (zostaje anulowana), albo stanie się nieśmiertelna. W ostatnim przypadku, dusza człowieka zostanie wyzwolona od wszystkiego, co jest niedobre.

Dualizm hellenistyczny: człowiek składa się z dwóch części: ciała i duszy. Przez śmierć ciało zostanie zdjęte z człowieka tak, jak wąż zdejmuje swoją skórę. Pozostanie tylko ‘lepsza’ część człowieka, mianowicie jego dusza, która będzie żyła dalej, jako duchowa istota bez ciała.

Sokrates (Platon) twierdził, że śmierć oznacza wyzwolenie człowieka z niedobrego ciała. Śmierć oznacza wolność dla duszy. Dopóki człowiek żyje jest uwięziony przez ciało i doświadcza wszelkich niedoskonałości i ograniczeń z jego powodu. Świat materialny jest zasadniczo gorszy niż świat niematerialny.

Epikur nauczał, że po śmierci ciało, dusza nie może dalej żyć i przestaje istnieć. Taki pogląd był dość popularny w I wieku n.e. (por. Dz. Ap. 17:18-21).
Skutkiem takiego twierdzenia było życie fatalistyczne: „jedz, pij, ciesz się, bo jutro umrzesz” (por. 1 Kor. 15:32). 
Dla ludzi tak myślących, ‘zbawienie’ było związane tylko z życiem na tej ziemi: zdrowie, bogactwo, szczęście, itd.

Zmartwychwstanie, głoszone przez Ewangelię, jest unikalne, w innych religiach i filozofii nie ma czegoś podobnego.

Koryntianie prawdopodobnie nie odrzucali zmartwychwstania, tylko źle je rozumieli. Myśleli, że po śmierci dusza zostanie wzięta do nieba i tam będzie żyć wiecznie w sposób niematerialny. Być może dla nich było nie do pojęcia, że ziemskie fizyczne ciało może żyć w duchowej, niebiańskiej rzeczywistości. Takie myślenie powstaje, jeśli sadzisz, że zmartwychwstanie jest po prostu ‘reanimacją’ martwego ciała.

Dzisiaj wielu chrześcijan myśli w podobny sposób, wierząc, że zmartwychwstanie oznacza wieczne życie dla duszy w niebie.
Ma to poważne konsekwencje, gdyż oznaczałoby to, że:
-  śmierć nie zniknie, nie jest pokonana, gdyż ciało poddaje się śmierci i nie powstaje z martwych.
-  stworzenie fizyczne jest czymś gorszym niż świat ‘duchowy’, co jest obrażeniem Stwórcy.

Wielu myśli, że świat materialny jest gorszy lub mniej wartościowy niż świat ‘duchowy’. Taką myśl można znaleźć w wielu religiach i filozofiach obecnie, a także niestety wśród wielu chrześcijan.
Wiara w cielesne zmartwychwstanie implikuje wiarę, że materialny świat zasadniczo nie jest gorszy niż świat niematerialny.
Istnieje zasadnicza różnica między grzesznym światem i życiem a wiecznym życiem. Nie jest możliwym, aby dusza człowieka, wyzwolona z ciała, po prostu tak sobie żyłaby w niebie. Człowiek jest całkowicie dotknięty grzechem, dlatego potrzebne jest nowe stworzenie.
Zmartwychwstanie jest nowym aktem stworzenia, które umożliwia wierzącemu stanie się całkiem wolnym od grzechu i życie w nowym stworzeniu, niedotkniętym grzechem.
Cielesne, materialne zmartwychwstanie stanowi ostateczne wyzwolenie od grzechu i zwycięstwo nad nim.

w. 13-19: Wersety te stanowią tzw. sylogizmy (pojęcia z logiki).
‘Nie ma zmartwychwstania à Chrystus umarł à konkluzja: Chrystus nie żyje.’


Skutki twierdzenia, że nie ma zmartwychwstania:
1.   Głoszenie byłoby daremne, gdyż Ewangelia nie miałaby żadnej wartości i nie byłaby dobrą nowiną (w. 14a).
2.   Wiara byłaby daremna: wiara bez zmartwychwstania oznacza, że nie ma wiary w ogóle (w. 14b). ‘Chrześcijanin’, który odrzuca fizyczne zmartwychwstanie, nie jest wcale chrześcijaninem.
3.   Fałszywi świadkowie – Wiarygodność wszystkich apostołów, którzy głosili Ewangelie zostałaby zakwestionowana (w. 15).
4.   Śmierć Jezusa nie miałaby znaczenia. Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, człowiek nadal żyje pod przekleństwem grzechu i nie jest zbawiony (w. 17).
5.   Ci, którzy już umarli, nie byliby zbawieni, nie mieliby wiecznego życia. Śmierć nadal byłaby czymś strasznie beznadziejnym (w. 18).
6.   Nie byłoby nadziei: nie pozostaje nic więcej niż jakaś niejasna nadzieja na podstawie oszustwa (w. 19). Chrześcijaństwo byłoby fałszywą religią, która powoduje niepotrzebne cierpienie. Świat miałby racje, mówiąc, że krzyż jest głupstwem (1 Kor. 1:23). Wtedy nie byłoby już powodu do żadnej radości, lecz tylko do depresji.


12 September 2015

List do Hebrajczyków 1:1-2



Studium Biblijne

1 Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; 2 ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.

Chrześcijanie chcą usłyszeć głos Boga. Nieraz spotykałem wierzących pragnących usłyszeć głos Boży, ludzi stojących nieraz przed trudnymi decyzjami, czekających na głos Boga, dający wskazówki.

Niektórzy szukają głosu Bożego w codziennym życiu, w znakach, w proroctwach, snach i wizjach. To oczywiście bardzo problematyczne. Po pierwsze, czy możemy mieć pewność, że dany znak lub wizja to rzeczywiście głos Boży? Poza tym, skąd możemy wiedzieć, czy we właściwy sposób rozumiemy głos Boży w tych przypadkach. Jest sporo chrześcijan, którzy nie wiedzą, co robić, są niepewni i stają się przez to bierni.
Nie zaprzeczam, że Bóg nadal może przemawiać w różny sposób, ale to zawsze jest podporządkowane Pismu Świętemu.

Chcesz usłyszeć głos Boży? Bóg przemawia do ciebie. Bóg mówi. Bóg nie jest milczącym Bogiem, lecz On słucha nas i odpowiada. Nie zawsze w taki sposób, jaki oczekujemy. Często nie rozumiemy Go, ale On przemawia do nas. Chcielibyśmy może, aby Bóg przemawiał do nas osobiście? Typowym sposobem, w jaki Bóg przemawiał to poprzez pośredników, proroków, którzy mówili w Jego imieniu do Jego ludu.

Początkiem Listu do Hebrajczyków, jest słowo dla wszystkich, którzy szukają głosu Boga. Tekst mówi, że Bóg nie milczy. Bóg wielokrotnie przemawiał wieloma sposobami. Bóg przemawiał w różnych etapach; przed nadejściem Chrystusa i przez Jezusa Chrystusa.
Najpierw przemawiał przez ojców, to znaczy przez patriarchów Abrahama, Izaaka i Jakuba (por. Heb. 3:9; 8:9). Potem przez proroków, których słowa znajdujemy nie tylko w księgach prorockich (np. Księga Izajasza, Jeremiasza, Micheasza, itp.), lecz też w tzw. księgach historycznych (jak. np. Księgi Jozuego, Samuela, Królewskich). Także Mojżesz i Dawid uważani są za proroków (por. V Mojż. 18:15; Dz. Ap. 1:16; 3:22; 4:25; 7:37; 26:22).  

Bóg mówił wieloma sposobami, co jest wielkim pocieszeniem dla nas. W Biblii znajdujemy wiele różnych gatunków literackich, znajdujemy teksty łatwiejsze i trudniejsze do zrozumienia. Znajdujemy w Biblii teksty prorockie, opowiadające historię, prawa, poezję. Jeżeli masz trudności zrozumieć Boży głos np. w Księdze Ezechiela, możesz Go słuchać w Psalmach. W całej Biblii, we wszystkich tych różnorodnych tekstach, możesz słuchać, jak Bóg do Ciebie przemawia.

Przez setki lat Bóg w taki sposób przemawiał do swego ludu. Wszystkie te słowa Boże przygotowują do ostatecznego Słowa, które Bóg wypowiedział w Jezusie Chrystusie. Jezus Chrystus jest Słowem Bożym, które stało się ciałem (Jan 1:14). Bóg stal się człowiekiem w Jezusie i w ten sposób ostatecznie przemówił do nas.

Cały Stary Testament przygotowuje na przyjście Jezusa. Cały Stary Testament mówi o Jezusie. Jezus sam wyjaśnił to uczniom w drodze do Emaus: 26 Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały? 27 I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach (Łuk. 24:26-27, por. też ww. 44-45). Tekst też wskazuje na to, że nie dla wszystkich było to jasnym, że Stary Testament mówi o Jezusie. Musimy się nauczyć rozumieć Słowo Boże.
Istnieje dzisiaj wiele różnych sposobów, aby wyjaśnić Biblię. Feministyczni teologowie stosują  nadinterpretację i uważają, że należy Biblię wyzwolić od dominacji mężczyzn. Inni uważają, że Bóg zawsze jest po stronie biednych. Wielu uważa, że Jezus był dobrym nauczycielem, ale nie zbawicielem. Jeszcze inni, że Biblia mówi przecież, że Bóg jest miłością, więc jakże można potępiać grzeszników chociażby tych żyjących w homoseksualnych relacjach i propagujących śluby homoseksualne? Jest to wszystko nadinterpretacja, niestety bardzo powszechna.
Biblia nie mówi, co mi się podoba, ani co mi się wydaje, lecz Biblia mówi to, co chce Bóg. Bóg przemawia, i jeśli chcesz Go usłyszeć i zrozumieć, musisz nauczyć się Go rozumieć.
W związku z tym niewystarczającym jest czytanie kilku ulubionych tekstów, które mi się podobają, lecz niezbędnym jest czytanie całego Pisma Świętego, ponieważ w ten sposób Bóg do nas przemawia: przez proroków, wieloma sposobami.  

W Chrystusie Bóg nie przemawia przez proroka, ale sam, ponieważ Chrystus jest Bogiem. Cały Nowy Testament mówi o Jezusie. Apostołowie nie czynią nic innego niż głoszenie Ewangelii Jezusa Chrystusa. Wierzący w Chrystusa, wie wszystko, co należy wiedzieć. Nie potrzebuje dalszych objawień Bożych. Jezus Chrystus jest ostatecznym przemówieniem Boga.
Ostatnio, u kresu tych dni (w. 2) jest okresem, który zaczął się przy narodzeniem Jezusa. Są to dni ostateczne, będące ostatnią fazą przez końcem świata. Ten okres wydaje nam się długi, podobnie jak ostatnie dni wojny wydawały się długie. Tak jak lądowanie w Normandii w czerwcu 1944 roku oznaczało początek końca Drugiej Wojny Światowej, tak życie i śmierć Jezusa oznaczają początek końca świata i koniec działania szatana na ziemi.
Słowo Boże jest, zatem kompletne, kanon Pisma Świętego jest kompletny. Nie wolno dodawać ani odejmować od Słowa Bożego (por. Obj. 22:19; Mat. 5:17-18). Oczekiwanie dalszych objawień Bożych, lub wiara, że dalsze objawienia nastąpiły (jak Księga Mormona lub Koran) oznacza zaprzeczenie samego Słowa Bożego i zaprzeczenie Jezusa Chrystusa. Wierzący nie czeka na dalsze objawienia, lecz na powtórne przybycie Jezusa Chrystusa (Heb. 9:28), oraz na nowe miasto, nowe stworzenie (13:14).
Wszelkie proroctwo czy inne słowa od Boga (por. 1 Kor. 14:1-33) nigdy nie mają statusu Słowa Bożego, lecz zawsze muszą zostać sprawdzone i podporządkowane Słowu Bożemu (1 Kor. 14:29-30).

Jezus jest ostatecznym Słowem Boga, a jednocześnie jest dziedzicem wszystkiego, co jest, czyli całego stworzenia. W Nim wszystko, co jest i czego jest dziedzicem, zostało stworzone (por. Jan. 1:3, 10; Kol. 1:16). Jezus rządzi nad całym stworzeniem. Jezus ostatecznie rządzi nad wszystkim, nad planetami, nad ziemią, nad ogniem i wodą, nad zwierzętami, nad armiami, nad bakteriami, nad wszystkim. Jest wszechmogący. Wszechmogący Bóg Stworzyciel przemówił przez wszechmogącego Syna Swego.
Jeżeli słuchamy Jezusa, słuchamy Boga Stworzyciela i słuchamy wszechmogącego Króla świata, który obiecuje nam, że uczyni wszystko nowym.

Jeśli więc jestem niezadowolony, bo nie słyszę głosu Bożego, czy jeśli pragnę, że Bóg się mi objawi poza Biblią, to tak naprawdę mówię Bogu, że Jego Słowo mi nie wystarcza. Mówię Bogu, że nie dał mi tyle, ile potrzebuję. To brak wiary i obrażenie Boga i lekceważenie tego, co nam dał. Powinienem wrócić do Pisma Świętego, czytać je, badać, i odkryć, jak Bóg się objawia, i jak przemawia do mnie wieloma sposobami. Tyloma sposobami, że potrzebuje całego życia, i jeszcze nie mogę powiedzieć, że rozumiem i pojmuje wszystko w pełni, co jest w Słowie Bożym.
Bóg dał nam Biblię, Słowo Boże, i to jest dla nas zupełnie wystarczające.

11 September 2015

2 Tymoteusz 3:14-17



Studium Biblijne

14 Ale ty trwaj w tym, czegoś się nauczył i czego pewny jesteś, wiedząc, od kogoś się tego nauczył. 15 I ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma święte, które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa. 16 Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, 17 aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.

W listach do współpracownika Tymoteusza, Apostoł Paweł podaje wiele konkretnych i praktycznych rad niezbędnych w służbie w Kościele. Miedzy innymi ostrzega przed odbieganiem od prawdziwej nauki. Fałszywi nauczyciele, głoszący coś innego niż Słowo Boże pojawiali się już w czasach pierwszego kościoła. Najważniejszym, więc jest poznanie Biblii, ale i przekonanie, że możemy zaufać Słowu Bożemu. Tylko, jeśli mamy przekonanie, że Biblia jest słowem Bożym i jest najwyższym autorytetem, jesteśmy w stanie wiernie trzymać się właściwej nauki.
We fragmencie poprzedzającym omawiany tekst Apostoł ostrzegł Tymoteusza przed niebezpieczeństwem odbiegania od prawdziwej nauki i głoszenia wymyślonych nauk niezgodnych z Pismem. Niestety zarówno w przeszłości jak i współcześnie zdarzają się takie sytuacje (2:14-3:13). Apostoł Paweł określa takie praktyki bardzo ostro: to oszustwo, fałszywi nauczyciele głoszą swe wymyślone nauki, jako natchnione Słowo Boże. Kłamią, a ich kłamstwo prowadzi do wiecznego potępienia.

W tym kontekście Paweł podaje dwie zasady nauczania.
Po pierwsze: Tymoteusz ma trwać w nauce, którą otrzymał od tych, których zna. Ważnym jest znać swoich nauczycieli, ponieważ niestety nie możemy każdemu, mówiącemu o Bogu zaufać. Dlatego należy być ostrożnym, jeśli chodzi o nauki i książki autorów, których nie znamy. Musimy ich znać, lub polegać na poleceniu braci godnych zaufania.
Jeśli mamy pewność, że możemy im zaufać, jest to błogosławieństwo. Należy zdecydowanie trzymać się prawdziwej nauki.
Tymoteusz pobierał nauki wiary od swojej matki i babci (2 Tym. 1:5) oraz od samego Apostoła Pawła.

Drugą zasadą jest, trzymać się Pisma Świętego. Pismo Święte jest jedynym źródłem, które daje prawdziwą mądrość Bożą, ponieważ pochodzi od samego Stwórcy. Sam Bóg pokazuje w Swoim Słowie drogę ku zbawieniu w Jezusie Chrystusie, jedyną drogę do Niego.

Całe Pismo jest natchnione. Grecki wyraz zawiera jednocześnie źródło oraz moc słowa, które zostało dane przez oddech i Duch Boży. To określenie przypomina stworzenie świata, gdzie czytamy, że Bóg tchnął jego oddech życia w człowieka (I Mojż. 2:7).
Całe Pismo Święte jest pożyteczne dla wierzących, ponieważ pochodzi od Boga. Biblia jest żywym słowem, ponieważ posiada Duch Boży. Jest nie tylko pożyteczna, lecz ma moc i autorytet, ponieważ nie jest ludzkim słowem, lecz Słowem Bożym.

W Piśmie Świętym znajdujemy wszystko, co potrzebne do życia i relacji z Bogiem (por. 1 Tym. 4:6, 13, 16; 16:3). Poza tym Pismo jest najlepszą i najsilniejszą bronią przeciwko fałszywej nauce. Biblia wskazuje i odkrywa fałszywe nauczanie, błędy, i tylko za pomocą Słowa Bożego możemy skorygować nauczanie i sposób życia. Pismo Święte pozwala nam poznać, kto mówi Prawdę, a kto jest oszustem.
Pismo Święte prowadzi do poprawy, czyli do życia zgodnego z Bożą wolą, do życia wiary, dającego życie wieczne. Biblia wychowuje wierzących do życia w sprawiedliwości.
To jest celem, dla którego Bóg dał Pismo Święte, aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany (2 Tym. 3:17). Nie, aby spełnił wszelkie reguły, zawarte w Biblii, ale aby podążył jedyną drogą wytyczoną przez Jezusa Chrystusa. W Chrystusie człowiek staje się nowym stworzeniem, co pociąga za sobą całkowitą zmianę życia. Skutkiem prawdziwego nauczania Biblii jest zawsze zmiana życia i posłuszeństwo Bogu.

Nie tylko Apostoł Paweł, także Apostoł Piotr pisze o tym, że Biblia jest natchniona przez Boga:
20 Przede wszystkim to wiedzcie, że wszelkie proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi. 21 Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym.                                                                                                           2 Piotra 1:20-21

Werset 21 lepiej tłumaczyć: żadne proroctwo Pisma nie pochodziło z własnej interpretacji proroka.
W swoim liście Apostoł Piotr atakuje fałszywych nauczycieli, którzy prezentowali własne myśli i przeciwstawiali się apostołom. Dlatego Apostoł podkreśla, że nie wolno interpretować Pisma Świętego w dowolny sposób. W następnym wersecie podaje powód: To, co apostołowie głosili nie jest ich własnym wymysłem, lecz pochodzi od Boga.
Należy pamiętać, że chodzi o proroctwo Pisma Świętego, czyli Biblię, nie o proroctwo w ogólności. Proroctwo, jako dar (1 Kor. 12, 14) nie ma tego samego autorytetu i nie jest natchnione przez Ducha Świętego w taki sposób, jak Pismo Święte.

Te wersety najlepiej w Biblii wyjaśniają, czym jest natchnienie. Nie wiemy, jak dokładnie działa natchnienie, nie czytamy o tym, jak autorzy się czuli, w jaki sposób wiedzieli, że pisali coś, co jest natchnione.
Grecki wyraz tłumaczony, jako natchniony oznacza noszony. To ten sam wyraz tłumaczony, jako unosić w Dz. Ap. 27:15, 17, jak statek zostaje noszony przez wiatry na morzu, tak autorzy Biblii zostali noszeni przez Ducha Świętego.

Nie musi to wcale implikować kompletnej bierności autorów. Słowo Boże nie pochodziło z woli ludzkiej, człowiek sam go nie wymyślił, ani nie miał inicjatywy, aby wypowiedzieć słowa Boga. Bóg zainicjował, on zdecydował, co chce powiedzieć, kiedy chce powiedzieć, i przez kogo chce powiedzieć. Słowo Boże wypływa całkiem i wyłącznie z woli Boga. Ale wszechmogący Bóg chciał działać przez ludzi. Zdecydował w swojej suwerenności, że będzie przemawiać przez ludzi, których wybrał. Dlatego Biblia też jest słowem, wypowiadanym przez Bożych ludzi, ale nie z nich samych, lecz w natchnieniu Duchem Świętym.
Znajdujemy w Biblii wiele różnych stylów i gatunków literackich. Bóg przemawiał bowiem do ludzi w języku i stylu ludzkim, przez który możemy poznać osobowości autorów (np. w listach Apostoła Pawła możemy poznać, jakim był człowiekiem). Bóg używał języka ludzkiego (hebrajskiego, aramejskiego i greckiego), ale w różnych wariantach i dialektach. Cały Nowy Testament jest napisany w języku greckim, ale w wielu różnych formach, od bardzo literackiej, do bardziej potocznej lub też napisanych przez ludzi, dla których grecki nie był językiem ojczystym (jak np. 2 list Piotra, napisany w sposób typowy dla rejonu Babilonu, odbiegający od klasycznego lub powszechnego greckiego).

Bóg mówił przez ludzi, których natchnął Duchem Świętym. Autorzy Biblii byli prowadzeni przez Ducha Świętego, jak statek na morzu, i pisali to, co Bóg chciał, ale w swoim języku i stylu.
Bóg nie chce biernych ludzi, Bóg chce, aby człowiek był współpracownikiem w wykonaniu Jego planu dla świata (por. 1 Kor. 3). Nie są to jacyś ludzie, lecz ludzie Boży (w. 21), ludzie wierzący, którzy poddali się Jezusowi i chcieli żyć w posłuszeństwie.
W taki sposób autorzy Biblii zostali noszeni przez Ducha Świętego, a ich słowa stanowią Słowo Boże. Słowo Boże jest nieomylne i posiada autorytet.