16 March 2020

II Ksiega Mojżeszowa 3:1-6, 13-16


1 Gdy Mojżesz pasał trzodę teścia swego Jetry, kapłana Midianitów, pognał raz trzodę poza pustynię i przybył do góry Bożej, do Horebu. 2 Wtem ukazał mu się anioł Pański w płomieniu ognia ze środka krzewu; i spojrzał, a oto krzew płonął ogniem, jednakże krzew nie spłonął.
3 Wtedy rzekł Mojżesz: Podejdę, aby zobaczyć to wielkie zjawisko, dlaczego krzew się nie spala. 4 Gdy Pan widział, że podchodzi, aby zobaczyć, zawołał nań Bóg spośród krzewu i rzekł: Mojżeszu! Mojżeszu! A on odpowiedział: Oto jestem! 5 Wtedy rzekł: Nie zbliżaj się tu! Zdejmij z nóg sandały swoje, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą. 6 Rzekł też: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba. Wtedy Mojżesz zakrył oblicze swoje, bał się bowiem patrzeć na Boga. […]
13 A Mojżesz rzekł do Boga: Gdy przyjdę do synów izraelskich i powiem im: Bóg ojców waszych posłał mnie do was, a oni mnie zapytają, jakie jest imię jego, to co im mam powiedzieć? 14 A Bóg rzekł do Mojżesza: Jestem, który jestem. I dodał: Tak powiesz do synów izraelskich: Jahwe posłał mnie do was!
15 I mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom izraelskim: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia. 16 Idź i zgromadź starszych Izraela, i powiedz im: Pan, Bóg ojców waszych objawił mi się, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, mówiąc: Patrzyłem na was i na to, co wam czyniono w Egipcie.

W momencie objawienia Bożego Mojżesz żył już około 40 lat z rodziną swej żony. Wędrował jako pasterz z trzodą teścia Jetry przez pustynię i zapewne sądził, że już do końca swego życia będzie żył w podobny sposób. Bóg miał jednak inne plany związane z Mojżeszem. Na świętej górze Horeb (Synaj), górze PANA, objawił mu się sam Bóg. Na tejże samej górze, Bóg zawrze później przymierze z Izraelem i podaruje mu Dziesięć Przykazań (Ks. Wyjścia 19-20).

W starożytnym świecie każdy naród i każdy region posiadał swoich bogów. Bóg objawił się Mojżeszowi nie jako bóg góry Horeb, gdyż On nie jest jednym z wielu bogów, posiadających swoje terytorium i strefę wpływów. Bóg jest bowiem wszechmogący, nie ograniczony do określonego terytorium, to Bóg patriarchów Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Mojżesz znał oczywiście obietnice Boga dane Abrahamowi. To Bóg, który zawarł przymierze z Abrahamem, Izaakiem i z Jakubem, Bóg, który uczynił wielkie rzeczy w przeszłości.
Ten sam Bóg mówi do Mojżesza i z jego reakcji wynika wyraźnie, że doskonale rozumie, z Kim ma do czynienia: ukrywa swoją twarz i boi się (w. 6).

Bóg jest święty. Nie można tak sobie, bez konsekwencji, podejść do Niego. Tam gdzie jest Bóg, tam jest obecny też wielki niszczący ogień.  Bóg jest ogniem trawiącym (V Mojż. 4:24; Hebr. 12:29). Dlatego Izrael pod górą Synaj, był pełen lęku i przerażenia wobec wielkości Boga (II Mojż. 20:18-21).

W dalszych wersetach czytamy, że Bóg nakazuje Mojżeszowi powrót do Egiptu, aby wyprowadzić lud Izraela z tego kraju. Mojżesza jednak ogarnia strach i chciałby tego zadania uniknąć. Odpowiada: Kimże jestem, bym miał pójść do Farona i wyprowadzić synów izraelskich z Egiptu? (II Mojż. 3:11).
Mojżesz sam nic nie znaczy w oczach Farona, podobnie jak lud Izraela, który był dla Egipcjan niczym więcej jak tylko tanią siłą roboczą. Nie jest jednak istotne kim jest Mojżesz czy Izrael. Ważne jest Kim jest Bóg. On jest Bogiem Wszechmogącym, Stworzycielem nieba i ziemi, i to On wybrał Izrael jako umiłowany lud, jako swego syna (II Mojż. 4:22).  
Nie o własnych siłach, lecz tylko przez siłę Boga wszechmogącego może Mojżesz wyprowadzić Izrael z Egiptu. Dopiero w naszych słabościach Boża siła może się okazać (2 Kor. 12:9).

Mojżesz jeszcze nie jest przekonany, dlatego prosi o ujawnienie imienia Boga.
Znajomość czyjegoś imienia jest bardzo ważne, szczególnie w starożytnym bliskim wschodzie. Jeżeli znamy czyjeś imię, ta osoba już nie jest abstrakcyjną, lecz staje się realną. Dopiero kiedy znamy imię drugiej osoby, możemy mieć relację z nią, możemy ją naprawdę poznać.
Nie chodzi tylko o imię, lecz o to, Kim jest ten Bóg, który wysyła Mojżesza na taką ryzykowną misję. Izrael pamiętał obietnice dane Abrahamowi, ale czekał już długie lata, nie widząc działania Bożego. Kimże jest więc ten Bóg, który go teraz woła?

Bóg ujawnia swoje Imię, ale brzmi to tajemniczo: Jestem, który jestem, lub też można tłumaczyć - Jestem Który będę.
W języku hebrajskim wyraźnie widać, ze Imię Pana podane w niektórych tłumaczeniach jako Jahwe, jest blisko związane z określeniem Jestem, który jestem.
Wśród biblistów istnieją dyskusje co do dokładnego znaczenia imienia, ale raczej wszyscy są zgodni, że imię jest związane z hebrajskim czasownikiem być (Hebr.: hajah).

Imię Pana (w. 15, w innych tłumaczeniach przetłumaczone jako Jahwe) po hebrajsku składa się z czterech  spółgłosek: JHWH (tzw. tetragram). Początkowo w języku hebrajskim nie używano samogłosek. Potem, kiedy hebrajski już nie był używany na co dzień, dodano znaki oznaczające samogłoski. Ponieważ Żydzi od dawna nie wymawiają imienia Boga ze względu na Jego świętość, pod imieniem JHWH rabinowie podali samogłoski innego hebrajskiego słowa oznaczającego pan (hebr.: Adonai), aby nawet przypadkiem nie wymówić świętego Imienia Pana. Dzisiaj nie mamy pewności jak Imię PANA było wymawiane. Na pewno nie jako ‘Jehowa’, być może jako ‘Jahwe’, ale nie ma w tym przypadku zupełnej pewności. Z wymienionych powodów lepiej jest unikać używania imienia Jahwe.

Od razu po objawieniu swojego Imienia Bóg jeszcze nakazuje Mojżeszowi: tak powiesz do synów izraelskich: „Jestem” posłał mnie do was. Słowo Jestem nie oznacza jakiegoś abstrakcyjnego bytu, lecz oznacza, że Bóg jest aktywny, że On działa. Bóg, który działał w stworzeniu świata (imię JHWH występuje w II Mojż. 2:4), teraz działa w wyzwoleniu swego ludu z Egiptu.
Imię Pana, JHWH, wskazuje na relację, jaką Bóg ma z Izraelem. Imię JHWH głosi, że Bóg czyni co mówi. Oznacza to błogosławieństwa i spełnienie obietnic, ale też przekleństwo i sąd za grzechy (por. np. V Mojż. 28).
JHWH oznacza dla Izraela: Ja jestem waszym Bogiem. To znaczy, że istnieje relacja przymierza między Bogiem, a ludem dla którego Bóg jest JHWH. Konsekwencją przymierza jest trzymanie się warunków przez obie strony. Bóg dotrzymuje swego słowa; błogosławi, spełnia swoje obietnice, ale też kara za przekraczanie Jego Prawa. On wymaga też od ludu Izraela, dotrzymywania warunków przymierza poprzez życie zgodne z wolą Bożą.

Kilka wersetów wcześniej Bóg objawił się jako Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba (w. 6), co zostaje kilka razy powtórzone. Patriarchowie jeszcze nie znali imienia JHWH (II Mojż. 6:2-3), ale oni wiedzieli Kim jest Bóg. Bóg z nimi już zawarł przymierze. Bóg zawarł przymierze z patriarchami i obiecał, że wyrośnie z nich wielki naród, który otrzyma ziemię Kanaan. Dotrzymuje swojego słowa, wyzwalając Izrael z Egiptu.

Jeżeli chcemy poznać Boga, wiedzieć Kim on jest, to powinniśmy słuchać Jego Słowa i oglądać Jego czyny. Wtedy możemy razem z Mojżeszem wyznać:
Panie, Panie, Boże miłosierny i łaskawy, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność, 7 zachowujący łaskę dla tysięcy, odpuszczający winę, występek i grzech, nie pozostawiający w żadnym razie bez kary, lecz nawiedzający winę ojców na synach i na wnukach do trzeciego i czwartego pokolenia! (II Mojż. 34:6-7)

Wszystko to zawiera Imię Boga. Kiedy Bóg objawia Mojżeszowi swoje Imię, objawia Kim jest i potwierdzenie tego znajdujemy w Jego czynach.
To jest Bóg, który widział cierpienie swego ludu w niewoli egipskiej, który słyszał ich skargi i pragnie ich ratować. To jest ten sam Bóg, który widział, jak człowiek stał się niewolnikiem grzechu i cierpi z tego powodu.  
Ostatecznie Bóg objawił się w swym Synu Jezusie Chrystusie, którego wysyłał na ziemię, aby wyzwolić człowieka z niewolnictwa grzechu, by mógł naprawdę być wolnym i żyć z Nim. W Jezusie widzimy, że Bóg jest pełen miłości i łaski, że jest wierny i pragnie nas zbawić. Przez Jezusa Chrystusa nie musimy się bać Stworzyciela, który jest trawiącym ogniem, lecz otrzymaliśmy wolny dostęp do Boga (Por. Hebr.12:18-29).

02 March 2020

Pojednanie z Bogiem

Na podstawie Słowa Bożego wyznajemy, że Pan przed założeniem świata suwerennie wybrał każdego wierzącego w Chrystusie (np. Jn. 6:44; Ef. 1:4; patrz też Kanony z Dordrechtu, Rozdział I, artykuł 14-16). To oznacza, że zbawienie otrzymujemy z łaski i jest ono całkowicie Bożym dziełem. Człowiek nie jest w stanie o własnych siłach przyjąć Chrystusa, ponieważ jest martwy w grzechu.

Często można usłyszeć oskarżenie, że ta (biblijna) nauka o predestynacji powoduje, że misja i ewangelizacja nie mają sensu, ponieważ skoro człowiek sam nie jest w stanie się nawrócić, po co głosić ludziom, którzy sami nie mogą uwierzyć?
Taka krytyka niestety świadczy o niezrozumieniu i nie dokładnym czytaniu nauki biblijnej. Słowo Boże, nauczające predestynacji jednocześie nakazuje głoszenie Ewangelii całemu światu. Nakaz Chrystusa przed wstąpieniem do nieba był wyraźny i jednoznaczny:
18 Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. 19 Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, 20 ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata (Mat. 28:18-20).
Oraz:
Weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz. Ap. 1:8)
Cały Nowy Testament jest świadectwem aktywnej misji Apostołów. Także historia pokazuje, że nauka o predestynacja nie oznacza wcale brak działań misyjnych, kościoły powstałe w wyniku reformacji szwajcarskiej (czyli kalwińskie) były bardzo aktywne w misji, także poza Europą.

Kanony z Dordrechtu, które słusznie bronią biblijnej nauki o predestynacji, także stwierdzają:
Obietnica Ewangelii jest taka, że każdy, kto wierzy w Chrystusa ukrzyżowanego, nie zginie, lecz ma wieczne życie (Rozdział 2, art. 5).
Obietnica Ewangeli jest wyraźna dla każdego: uwierz w ukrzyżowanego Chrystusa a będziesz zbawiony. Ale też: jeśli nie uwierzysz, zostaniesz potępiony z własnej winy. Mimo faktu, że większość ludzi widocznie nie uwierzy, obietnica Ewangelii dotyczy wszystkich, nie tylko wybranych. Ważnym jest, aby, jak już Marcin Luter powiedział, nie zajmować się zbyt wiele tajemnicą predestynacji, lecz trzymać się obietnicy Ewangelii, że każdy, kto uwierzy będzie zbawiony.
Dlatego, mimo faktu, że nie każdy jest wybrany i tylko wierzący są zbawieni przez ofiarę Chrystusa, należy oferować Ewangelii wolnej łaski wszystkim. Większość, która słyszy Ewangelię, odrzuci ją, odrzucając przez to Chrystusa, więc On efektywnie za nich nie zmarł. Innymi słowami, ofiara Chrystusa nie ma znaczenia dla niewierzących, ponieważ nie chcą wierzyć i jako skutek tego będą wiecznie przeklęci.

Można czasami słyszeć krytykę, że to nie jest logiczne. Dlaczego oferować Ewangelię wszystkim, jeśli z góry wiadomo, że Jezus nie zmarł za wszystkich, którzy słyszą słowa Ewangelii? Kanony z Dordrechtu uczą słusznie i zgodnie z Biblią, że Jezus nie zmarł za wszystkich, chociaż Jego ofiara jest wystarczająca dla wszystkich:
To, że wielu zostało powołanych przez Ewangelię ale nie nawrócą się, ani nie uwierzą w Chrystusa, lecz zginą w niewierze, nie wynika z wady lub niewystarczalności ofiary Chrystusa ofiarowana na krzyżu, lecz wynika z ich własnej winy.

Jeśli próbujemy rozwiązać ten problem ludzkiej logiki, nie znajdziemy odpowiedzi. Jeżeli uważamy, że wszystko musi być logiczne wg ludzkich standardów, wtedy nie Bóg, lecz nasz rozum panuje nad wszystkim, co w efekcie oznacza odrzucenie samego Stworzyciela. Biblia jest wyraźna i wszystko, co musimy wiedzieć, jesteśmy w stanie zrozumieć naszym rozumem. Jednak Boża Prawda i wola jest większa niż to, co my, stworzeni ludzie, możemy pojąć. Bóg objawił w Swoim Słowie wszystko, czego potrzebujemy, ale nie daje odpowiedzi na wszystkie nasze pytania. Tak na przykład nie jesteśmy w stanie zrozumieć Trójcy Świętej lub tego, że Jezus Chrystus jest jednocześnie człowiekiem i Bogiem. Podobnie nie do końca jesteśmy w stanie zrozumieć tajemnicę wiecznego wybrania. Nie wolno nam w ciekawski sposób badać tego, co jest tajemnicą, ponieważ Bóg żyje w niedostępnej światłości (1 Tym. 6:13-16). Ważnym jest, że mimo faktu, że nie do końca jesteśmy w stanie zrozumieć, nie oznacza, że nie byłoby to Prawdą. To, czy coś jest prawdą czy nie, nie zależy od możliwości naszego rozumu. W codziennym życiu konfrontowani jesteśmy czasami z czymś czego nie rozumiemy np: nie rozumiemy jak to jest możliwym, że jeśli wyślemy zdjęcie emailem, parę sekund później w Ameryce ktoś może je oglądać. Mimo faktu, że nie do końca rozumiemy, wiemy, że to jest prawda. Byłoby ignoranckim i niemadrym twierdzić, że nie jest to prawdą, ponieważ tego nie rozumiemy. My nie jesteśmy miarką prawdy.

Zadaniem Kościoła jest głoszenie Ewangelii wszystkim. Podobne zadanie ma każdy wierzący. Żaden niewierzący nie może wytłumaczyć się brakiem wybrania. Każdy, kto nie jest zbawiony sam jest temu winny.

To frustracja każdego wierzącego, że widocznie tylko niektórzy przyjmują ewangelię i nawracają się a większość, słysząca Ewangelię odrzuca ją uważając, że jej nie potrzebuje. Powód dlaczego tak niewielu (z naszej perspektywy) nawraca się jest tajemnicą, której Bóg nam nie wyjawia.
Naszym zadaniem nie jest spekulowanie dotyczące tej tajemnicy, lecz głoszenie tego, co jest jasne: człowiek jest grzeszny, znajduje się w beznadziejnej sytuacji, bo jest z powodu grzechu i winy przeklęty (np. Rz. 3:23). Ale Bóg chciał zbawić człowieka z łaski, bez żadnej zasługi z jego strony, przez ofiarę Jezusa Chrystusa. Każdy, kto uwierzy w Chrystusa, a tylko ten, jest zbawiony, a każdy, kto nie uwierzy sam jest winny, że nie jest zbawiony.

W żaden sposób nie możemy obwinić Boga lub Chrystusa za to, że nie każdy jest zbawiony. Z całą pewnością nie jest tak dlatego, że ofiara Chrystusa byłaby niewystarczalna. Ofiara Chrystusa wystarcza by zgładzić wszystkie grzechy na świecie.
Naszą odpowiedzialnością jednak jest głoszenie wszystkim, że istnieje ratunek od grzechu w Jezusie Chrystusie.


03 February 2020

List do Hebrajczyków 9:24-28


24 Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga; 25 i nie dlatego, żeby wielekroć ofiarować samego siebie, podobnie jak arcykapłan wchodzi do świątyni co roku z cudzą krwią, 26 gdyż w takim razie musiałby cierpieć wiele razy od początku świata; ale obecnie objawił się On jeden raz u schyłku wieków dla zgładzenia grzechu przez ofiarowanie samego siebie. 27 A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd, 28 tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują.

Z powodu grzechu człowiek nie mógł żyć w społeczności z Bogiem. Po upadku, Adam i Ewa, a w nich cała ludzkość zostali wypędzeni z raju, który był świątynią na ziemi. Przez grzech człowiek spowodował zasadnicze odseparowanie od świętego Boga. Człowiek jest przeklęty, co oznacza, że już nie może żyć z Bogiem. Bóg jednak nakazał Mojżeszowi zbudować przybytek a potem Izraelowi zbudować świątynię, jako miejsce na ziemi, gdzie mógł przebywać wśród swego ludu.
Jednak już Salomon wiedział, że nie jest to prawdziwe mieszkanie Boga, gdyż On jest za wielki, aby mógł żyć w świątyni zbudowanej ludzkimi rękami (1 Krl. 8:27). Świątynia na ziemi jest tylko odbiciem lub odzwierciedleniem prawdziwej świątyni w niebie (w. 24).
Świątynia na ziemi oraz służba kapłańska w niej oraz kult ofiarny nigdy nie mogą dać prawdziwego zbawienia i zadośćuczynienia. Potrzebny jest prawdziwy kapłan, który może wejść do prawdziwej świątyni niebiańskiej.

Arcykapłan w Izraelu musiał co roku na nowo wchodzić do przybytku lub do świątyni, aby wstawiać się za lud. Czynił to cudzą krwią niewinnego zwierzęcia, które wcześniej zabijał z powodu grzechu Izraela.
Zanim mógł stanąć przed skrzynią przymierza, musiał zabrać kadzidło, aby utworzyć chmurę wokół skrzyni, bo nie mógł bezpośrednio stanąć przed Bogiem.
Co roku było to powtarzane na Dniu Przebłagania (III Mj. 16) a mimo to kapłan nigdy nie mógł naprawdę zadośćuczynić za grzechy. Ciągle na nowo musiał zabijać i ofiarować niewinne zwierzę. Kapłan zostawał na ziemi, nie mógł wejść do tronu Bożego w niebie. W związku z tym świątynia i kult ofiarny były tymczasowym odzwierciedleniem prawdziwej świątyni i prawdziwego kultu ofiarnego.

W Bożym czasie, u schyłku wieków, pojawił się Jezus Chrystus, obiecany Mesjasz, Syn Boży. U schyłku czasu, to znaczy, na końcu czasów, bedącym czasem spełnienia wielu obietnic Starego Testamentu. To, co wierni w Starym Testamencie z pragnieniem oczekiwali, nareszcie stało się. Przez urodzenie Jezusa rozpoczął się eschatologiczny czasy ostateczny, lub czasy ostatnie. Innymi słowami, przez narodzenie Jezusa Chrystusa rozpoczęła się ostatnia era lub etap historii świata i historii zbawienia, który ostatecznie kończy się powtórnym przyjściem Jezusa Chrystusa, w celu osądzienia wszystkich ludzi.

Syn Boży objawił się w tym czasie w konkretnym celu, mianowicie, aby zgładzić grzechy przez ofiarowanie samego siebie (1 Jn. 3:5). Imię Jezusa wskazuje na ten cel: Imię Jezus oznacza, Pan zbawi.
Na początku swojej misji na ziemi, Jan Chrzciciel zaprezentował Jezusa ludziom następującymi słowami: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata (Jn 1:29).

Aby zrozumieć znaczenie ofiary Chrystusa, musimy zrozumieć znaczenie grzechu. Świat lekceważy grzech, wyśmiewa go lub nie widzi wielkiego problemu w nim. Świat nie traktuje grzechu jako zagrożenie i sadzi, że można samodzielnie rozwiązać ten problem przez dobre uczynki. Świat zaprzecza, że człowiek naprawdę jest całkiem zepsuty, czyli duchowo martwy, i nie jest w stanie czynić cokolwiek dobrego w oczach Boga.
Jednak, największym problem całej ludzkości, całego kosmosu i każdego człowieka z osobna jest grzech. Grzech oznacza bunt przeciwko Bogu i skutkuje przeklęństwem, czyli piekłem, gdzie grzesznik doświadcza w pełni gniewu Bożego.
Religia i rytuały nie mogą rozwiązać problemu grzechu i też nie ma okoliczności łagodzących. Jesteśmy w pełni winni i tylko śmierć może być zadośćuczynieniem za grzech.
W kulcie ofiarnym codziennie zostało zabijanych wiele zwierząt, symbolicznie za grzesznika.
Jezus Chrystus, w którym nie było żadnego grzechu, ofiarował samego siebie jako ofiarę za każdego wierzącego, za każdego grzesznika, który wyznaje, że jest martwy i przeklęty i o własnych siłach nie może przyjść do Boga.
Ta jedna ofiara, w przeciwieństwie do wszystkich ludzkich ofiar, jest jednorazowa i zupełnie wystarczająca, nie należy w żaden sposób jej powtarzać, Jezus zmarł raz na zawsze. Jezus został raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują (Hb 9:28).
Gdyby tak nie było, musiałby cierpieć wiele razy od początku świata. Ta fraza oznacza też, że ofiara Jezusa ma znaczenie dla całej ludzkości. Jezus nie zmarł tylko dla wierzących, którzy po nim żyli, ale też dla wszystkich wierzących, którzy żyli wcześniej i o których czytamy w Starym Testamencie (por. 1 Pio. 1:19-20).

Jezus narodził się jako człowiek w Betlejem, ale jako osoba istniał już w wieczności u Boga. Dlatego  czytamy, że objawił się (w. 26) na ziemi w postaci człowieka (por. Fil. 2:6-8). Pierwszy raz Jezus objawił się na ziemi, aby zgładzić grzech przez swoją ofiarę na krzyżu. Potem wstąpił do nieba, aby wrócić na końcu czasów. Ten drugi raz, kiedy Chrystus się ukaże na ziemi i jest ku zbawieniu wiernych. Wróci, aby sądzić żywych i umarłych. Pierwszy raz Jezus musiał przyjść na ziemię z powodu grzechu, aby zapłacić karę za grzech na krzyżu. Drugi raz nie ma już takiej potrzeby, gdyż Jezus zapłacił raz na zawsze. Dlatego drugi raz Jezus przyjdzie, aby dokończyć zbawienie, to jest, aby przyjąć do siebie każdego wierzącego, który został wybrany przed założeniem świata (Ef. 2:4).

Człowiek tylko raz umiera, potem jest sąd, którego nie można uniknąć. Po śmierci już nie ma drugiej szansy. Jeśli w momencie śmierci nie należysz do Jezusa Chrystusa, zostaniesz potępiony i nie będziesz żył wiecznie z Bogiem w jego chwale. Jezus przyszedł, aby złamać przekleństwo grzechu, aby wyzwolić wierzącego od grzechu i śmierci, aby nie został osądzony. Ci natomiast, którzy odrzucają Go, nie zostaną zbawieni, lecz będą wiecznie potępieni z własnej winy.