10 September 2018

1 Tymoteusza 5:17-25

Studium Biblijny
 
w. 17
Apostoł powraca do kwestii dotyczących starszych w zborze (por. 3:1-13). Słowo starszy może oznaczać osobę starszą wiekiem, ale z kontekstu wynika, że nie chodzi o wszystkich mężczyzn w podeszłym wieku, lecz o ograniczoną, konkretną grupę starszych, rozpoznanych i uznanych przez zbór.
Na starszych ciąży szczególna odpowiedzialność, dlatego należy im się cześć i szacunek. Dotyczy to w szczególności tych starszych, którzy podjęli się służby głoszenia, nauczania Słowa Bożego, prowadzących zbór wiernie, zgodnie ze Słowem Bożym. Grecki wyraz przetłumaczony, jako podjęli się oznacza ciężko pracować. Chodzi tu o ciężką pracę głoszenia i nauczania (por. 4:10).
Fakt, że Apostoł tak mocno to podkreśla, może wskazywać na problem istniejący w Efezie. Wiemy, że fałszywi nauczyciele ciągle byli przyczyną problemów w zborach. Być może ich nauczanie spowodowało postawę braku szacunku wobec starszych. Nie mamy pewności, ale nie zmienia to faktu, że tekst jest dla nas nadal aktualny.
Znaczenie frazy podwójna cześć jest nieco trudne do ustalenia i wywołuje wiele dyskusji. W świetle następnego wersetu podwójna cześć oznacza przynajmniej w pewnych sytuacjach więcej niż tylko szacunek; z pewnością zawiera też jakąś formę materialnego wynagrodzenia za pracę. Wiemy z innych tekstów, że wczesny Kościół utrzymywał swoich nauczycieli i kaznodziei płacąc im (1 Kor. 9:7-14; 2 Kor. 11:8-9; Gal. 6:6; 1 Tes. 2:7). Z drugiej strony nie jest to obowiązkiem a Apostoł Paweł sam nie chciał korzystać z takiej formy wsparcia.
Wyraz podwójny może przy tym oznaczać dosłownie dwa razy tyle, jak inni otrzymują, ale również może oznaczać większy szacunek.

w. 18
Apostoł cytuje ze Starego Testamentu: Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska (V Mj. 25:4). Podczas młócenia woły wpuszczano na zboże, aby za pomocą ich kopyt ziarna zostało odseparowane od łodyg i plewów. W Liście do Koryntian Apostoł bardziej dokładnie wyjaśnia zasadę szacunku dla starszych:
9 Albowiem w zakonie Mojżeszowym napisano: Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska. Czy Bóg to mówi ze względu na woły? 10 Czy nie mówi tego raczej ze względu na nas? Tak jest, ze względu na nas jest napisane, że oracz winien orać w nadziei, a młocarz młócić w nadziei, że będzie uczestniczył w plonach (1 Kor. 9:9-10).
Oryginalnym znaczeniem tekstu była troska o wół wykonujący pracę (mógł jeść podczas pracy). Apostoł Paweł interpretuje zgodnie z tradycyjną interpretacją żydowską, że należy materialnie wspierać nauczycieli zboru.  
Apostoł dodaje wypowiedź Jezusa: Godzien jest robotnik zapłaty swojej (Łk 10:7; por. Mat. 10:10). To naturalne uzupełnienie i wyjaśnienie tej zasady.

w. 19
Starsi, prowadzący zbór znajdują się w trudnej pozycji, ponieważ narażeni są na krytykę. Łatwo można ich zaatakować. Apostoł podkreśla w związku z tym, że powinni być chronieni przed niesłusznymi oskarżeniami. Oskarżenie starszego powinno przebiegać wg zasad prawnych, powinno zawierać przesłuchanie świadków. Przy tym pozostaje niewinny dopóki jego wina nie zostanie udowodniona. To całkowicie zgodne z Prawem Mojżeszowym, zakazującym oskarżania na podstawie zeznań tylko jednego świadka (V Mj. 17:6 i 19:15; por. też 2 Kor. 13:1).
Jak widzimy, to czego naucza Apostoł nie jest niczym nowym.
Nauczanie Apostoła dot. spraw prawnych jest zgodne z Prawem Mojżeszowym, z tradycją żydowską (rabińską) oraz z nauczaniem wczesnego Kościoła.

w. 20
Ci, którzy grzeszą, powinni publicznie zostać napomnieni, ponieważ nadużyli zaufania, pokładanego w nich przez członków zboru.
To więcej niż ogólna dyscyplina kościelna. Grecki tekst wyraża, że jest to trwający grzech wśród niektórych starszych.
Grzeszenie oznacza nieposłuszeństwo Bogu, życie zaprzeczające nauce biblijnej, nie spełnianie tego, co powinien robić wierzący.  
Starsi powinni być chronieni, ale członkowie zboru również mają prawo do ochrony. Członkowie zboru muszą mieć pewność, że w zborze nie ma miejsca na korupcję i zatajanie grzechów przywódców.
Dyscyplina ma wystapić tu w formie publicznego upominania lub strofowania. Apostoł nie podaje szczegółów. Upominanie może być publicznym ogłoszeniem grzechu, publiczną korektą, ale też dyscypliną kościelną. Instrukcję co do przebiegu dyscypliny podał nam Pan Jezus (Mat. 18:15).
Dyscyplina nad starszymi może oznaczać wykluczenie ze służby starszego, ale też wykluczenie z Kościoła. Tekst sugeruje, że chodziło tu o konkretną sprawę poważnego grzechu i dyscypliny kościelnej.
Znowu Apostoł nawiązuje do Prawa Mojżeszowego, gdzie czytamy:
15 Niech nie występuje jeden tylko świadek przeciwko komukolwiek w sprawie wszelkiego przewinienia i grzechu, jakie tamten popełnił. Na podstawie zeznania dwóch świadków lub na podstawie zeznania trzech świadków rozstrzygnie się sprawę. 16 Jeżeli wystąpi przeciwko komuś krzywdzący świadek, oskarżając go o przestępstwo, 17 to staną obaj ci mężowie, którzy mają spór, przed Panem, przed kapłanami i sędziami, którzy będą w tym czasie. 18 Sędziowie zbadają sprawę dokładnie i jeżeli okaże się, że ten świadek jest świadkiem fałszywym, że fałszywie świadczył przeciwko swemu bratu, 19 to uczynicie mu tak, jak on zamierzał uczynić swemu bratu; i wytępisz zło spośród siebie, 20 a pozostali niech to usłyszą i niech się lękają, aby nie uczynili już tak złej rzeczy wśród ciebie. (V Mj. 19:15-20).
Celem dyscypliny w kościele jest rozprawienie się z grzechem, usunięcie go, aby Kościół był czysty i święty, ale również, aby wierzący byli bogobojni.

w. 21
Apostoł Paweł używa mocnych słów: zaklinam cię, lub lepiej: przysięgam, podając trzech świadków, którymi są: Bóg Ojciec, Jezus Chrystus i wybrane anioły. To, że świadkowie nie są ludźmi, wskazuje na powagę wypowiedzi Pawła skierowanej do Tymoteusza. To obraz niebiańskiego sądu, w którym aniołowie towarzyszą Bogu i Jezusowi Chrystusowi.
To także ma uświadomić, jak poważna jest zarówno sprawa grzechu, jak i osądzenie, oskarżenie grzechu. Musimy pozostać bezstronnymi tak, jak bezstronny jest Bóg. Nie można niektórych traktować inaczej niż resztę. Nie można starszych inaczej osądzać niż członków zboru. W bezstronności wierzący powinien naśladować samego Boga.

w. 22
Skoro zaistniała w Efezie sytuacja dyscypliny dot. starszych, potrzebni byli nowi starsi.
Nałożenie rąk oznacza w Nowym Testamencie ale i w Judaizmie symboliczny czyn, będący wyrazem publicznego uznania autorytetu, powołania do szczególnej służby, oraz otrzymania szczególnej siły od Boga do tej służby i odpowiedzialności.
To, że Apostoł pisze w liczbie pojedynczej wskazuje na to, że Tymoteusz miał kierować i prowadzić nałożenie rąk w Efezie.
Nałożenie rąk oznacza uznanie, że dana osoba jest powołana, aby być starszym i spełnia wszystkie warunki (1 Tym. 3). To poważna sprawa, ponieważ chodzi o duchowe przywództwo Ciała Chrystusa. Dlatego nie można pochopnie nakładać rąk, aby nie być zaangażowanym w grzechy innych.
Jeśli Tymoteusz, inni starsi lub członkowie zboru uznają kogoś za starszego, kto nie spełnia warunków, lub jeśli pozostawią kogoś nieodpowiedniego w urzędzie starszego, w jakiś sposób współdziałają w grzechu.
W związku z tym, Tymoteusz powinien siebie samego utrzymywać w czystości. Wyraz czysty kojarzy się z czystością seksualną (4:12; 5:1), ale ma szersze znaczenie: czysty od grzechów.

w. 23
Ten werset wydaje się nie całkiem na miejscu i znaczenie może wydawać się nieco zagadkowe. Prawdopodobnie jest to uwaga, która w nowoczesnym dokumencie zostałaby podana w przypisie.
To porada związana ze zdrowiem. Już w starożytności wiedziano, że umiarkowane picie wina wpływa korzystnie na układ trawienny. Grecki tekst mówi, że Tymoteusz powinien przestać pić tylko wodę, więc widocznie do tej pory tak robił. Picie tylko wody było często znakiem ascetyzmu (por. 4:3). Wygląda na to, że Tymoteusz wcześniej zdecydował, że nie będzie pił wina (alkoholu). Apostoł Paweł radzi mu, aby pił je ze względów zdrowotnych.
Pisząc w poprzednim zdaniu o czystości, Paweł nie miał na myśli ascetyzmu. Wino jest dobrym darem Boga i picie wina w sposób umiarkowany jest korzystne dla zdrowia. Oznacza korzystanie z dobrych darów Bożych.

w. 24-25
Apostoł wraca w narracji znowu do trzeciej osoby, wskazując na to, że to, co teraz pisze, ma ogólne znaczenie.
Zarówno jeśli chodzi o grzechy, jak i dobre uczynki, może być tak, że dostrzegamy je od razu, albo, że odkryjemy je dopiero po jakimś czasie. Powinniśmy być cierpliwi, bowiem nie wszystko od razu jest jasne.
Nie wszystkie grzechy wyjdą na jaw w tym życiu, ale najpóźniej na sądzie ostatecznym i wtedy zostaną osądzone (por. Mat. 10:26; Mk. 4:22; Łk. 8:17; 12:2; Rz. 2:16).
W związku z tym służbę Tymoteusza w Efezie, ale także służbę w naszych współczesnych Kościołach musimy postrzegać w kontekście eschatologicznym. To znaczy, że robimy wszystko w świetle nadchodzącego powtórnego przyjścia Jezusa, który będzie sądzić. Na ziemi starsi w jakimś sensie współdziałają z Bogiem w tym, że mają odkryć grzechy, osądzić i dyscyplinować. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że nikt nie jest w stanie spojrzeć człowiekowi w serce, bo tylko Bóg zna je najlepiej. Ale nie powinniśmy się martwić z tego powodu, gdyż jeśli nie jesteśmy w stanie odkryć grzechów w zborze, odkryje je z pewnością Bóg.
Dotyczy to również dobrych uczynków, które możemy przeoczyć.
Apostoł Paweł pragnie zachęcić i pocieszyć Tymoteusza oraz nas, że Bóg jest suwerenny, wszechmogący i wszechwiedzący i ma wszystko pod kontrolą. Nawet jeśli się mylimy, robimy błędy podczas naszej służby, nasze grzechy nigdy nie przeszkadzają w Bożym planie, gdyż On rządzi i prowadzi swój Kościół, aby został zachowany do przyjścia Jezusa.




04 September 2018

1 Królewska 17

Studium Biblijne: 1 Królewska 17 w formacie PDF kliknij tutaj lub tutaj.

Eliasz

Tekst wprowadzający do opowieści o prorokach Eliaszu i Elizeuszu w formacie PDF można znaleźć tutaj lub tutaj.

03 September 2018

Rzymian 6,1-14


1 Cóż więc powiemy? Czy mamy pozostać w grzechu, aby łaska obfitsza była? 2 Przenigdy! Jakże my, którzy grzechowi umarliśmy, jeszcze w nim żyć mamy? 3 Czy nie wiecie, że my wszyscy, ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego zostaliśmy ochrzczeni? 4 Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili.
5 Bo jeśli wrośliśmy w podobieństwo jego śmierci, wrośniemy również w podobieństwo jego zmartwychwstania, 6 wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi; 7 kto bowiem umarł, uwolniony jest od grzechu. 8 Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z nim żyć będziemy, 9 wiedząc, że zmartwychwzbudzony Chrystus już nie umiera, śmierć nad nim już nie panuje. 10 Umarłszy bowiem, dla grzechu raz na zawsze umarł, a żyjąc, żyje dla Boga. 11 Podobnie i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
12 Niechże więc nie panuje grzech w śmiertelnym ciele waszym, abyście nie byli posłuszni pożądliwościom jego, 13 i nie oddawajcie członków swoich grzechowi na oręż nieprawości, ale oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych, a członki swoje Bogu na oręż sprawiedliwości. 14 Albowiem grzech nad wami panować nie będzie, bo nie jesteście pod zakonem, lecz pod łaską.

Pytania postawione przez Pawła na początku tekstu mogą wydawać się nam nieco dziwne. Musimy odnieść się do kontekstu poprzednich rozdziałów listu do Rzymian. Apostoł Paweł mówił w nich o grzechu i usprawiedliwieniu, o tkwieniu, byciu w Adamie (czyli w grzechu) i byciu w Chrystusie (czyli życiu, jako usprawiedliwiony). Człowiek z natury jest grzeszny (por. Rzymian 3:9-20) i sam z siebie nie jest w stanie uratować siebie od grzechu. Zapłatą (karą) za grzech jest śmierć (Rzymian 6:23). Każdy człowiek jest grzesznikiem i zasługuje na karę śmierci za swoje grzechy. Jednak Jezus Chrystus w swej łasce zechciał za mnie, grzesznego człowieka, w moje miejsce ponieść tą karę. Jezus umarł za mnie na krzyżu. Właściwie to ja powinienem wisieć na krzyżu, ponosząc karę i doświadczając gniewu Bożego za moje grzechy. Chrystus jednak uczynił to dla mnie reprezentując mnie w miejscu kary.

W Chrystusie wierzący jest wolny od Prawa i wolny od grzechu. Bycie w Jezusie Chrystusie oznacza życie w łasce. Niezależnie od tego, jak obciążające są Twoje grzechy, przez łaskę – w Chrystusie – możesz być zbawiony. Oczywiście nie oznacza to, że wtedy już nie ma znaczenia jak żyjesz i że życie w grzechu można tolerować, skoro i tak nie musisz trzymać się Prawa żyjąc tylko z łaski.

Wcześniej Apostoł pisał, że im więcej jest grzechu, tym więcej też jest łaski (Rzymian 5:20-21). Ktoś mógłby na tej podstawie dojść do fałszywego wniosku, że w takim razie należy jak najwięcej grzeszyć, aby otrzymać jak najwięcej łaski. Apostoł Paweł zaprzecza takiemu twierdzeniu: Przenigdy, innymi słowami: Oczywiście, że nie! (w. 1).
Kiedy otrzymujemy łaskę, czyli kiedy uwierzymy i należymy do Chrystusa, coś zmienia się w naszym życiu. Apostoł Paweł określa to tak, że umarliśmy dla grzechu (w. 2). Nie jest to równoznaczne z tym, że jesteśmy zupełnie pozbawieni grzechu, gdyż każdy wierzący wie, że nadal pozostaje grzesznikiem, pozostając w codziennej, nieustannej konfrontacji z grzechem. Jak należy zatem rozumieć słowa Apostoła?

Apostoł określa to jeszcze innymi słowami: Jesteśmy ochrzczeni lub zanurzeni w śmierci Chrystusa (w.3). Chrzest oznacza utożsamienie wierzącego z Jezusem Chrystusem i Jego śmiercią (por. Galacjan 3:27). Przez chrzest jednak nie otrzymujemy automatycznie tego wszystkiego, co Jezus nam ma do zaoferowania, chrzest nie oznacza bowiem, że ochrzczony jest automatycznie wierzącym.
Kiedy Chrystus na krzyżu umarł, ja też umarłem wraz z Nim. Kiedy on został pochowany, ja też zostałem wraz z Nim pochowany. Jest to tylko możliwe przez moją wiarę, przez którą przyjąłem Jezusa, jako jedynego Zbawiciela. Chrzest jest znakiem i obrazem tego.

Będąc w Chrystusie umarliśmy dla grzechu, więc jak możemy jeszcze w nim żyć? (w. 2). Wierzący ma udział w Chrystusie, czyli ma udział we wszystkich dziełach Chrystusa. Chrystus umarł na krzyżu i podobnie wierzący umiera razem z Chrystusem na krzyżu, co zawiera w sobie symbolika chrztu.

Chrystus umarł, ale i zmartwychwstał. Wierzący ma więc także udział w zmartwychwstaniu Chrystusa; zmartwychwstaje wraz z Chrystusem, otrzymuje nowe życie. To nie tylko symbolika, to jest rzeczywistość. Kto jest związany z Chrystusem, już nie jest ani pod Prawem, ani pod grzechem, lecz jest w chwale Bożej. Tak, abyśmy prowadzili nowe życie (w. 4). Nie jest to tylko nowe (i lepsze) życie w sensie moralnym, ale o wiele więcej, jest to obietnica, że wierzący będzie wiecznie żył w chwale Bożej.

Wrośliśmy w podobieństwo Jego śmierci, lub zostaliśmy wszczepieni w podobieństwo jego śmierci (w. 5), lub można też tłumaczyć tak: Zostaliśmy bowiem z Nim złączeni w śmierci podobnej do Jego śmierci, dlatego tak samo będziemy złączeni z Nim w zmartwychwstaniu podobnym do Jego zmartwychwstania.
Jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem. Nie oznacza to, że jesteśmy bez grzechu tak, jak Chrystus, ale też nie ma to tylko znaczenia symbolicznego. Przez wiarę w Chrystusa, jesteśmy częścią Jezusa Chrystusa (por. Rzymian 8:1-2; 12:5). W ten sposób wierzący jest usprawiedliwiony wobec Boga i nie zasługuje już na karę za grzechy. Dlatego grzech już nie panuje nad nami.

Wierzący umarł dla grzechu, albo inaczej mówiąc: nasz stary człowiek został razem z Nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi (w. 6).
Przez śmierć Chrystusa nasz stary człowiek umarł. Określenie nasz stary człowiek nie oznacza w tym przypadku tylko naszego dawnego (grzesznego) życia, zanim uwierzyliśmy. Chodzi tu raczej ogólnie o grzeszny sposób życia. W wielu miejscach tekstu Apostoł Paweł mówiąc o naszym starym człowieku, albo o ciele (w przeciwieństwie do ducha), ma na myśli życie w ciele pod panowaniem grzechu, w przeciwieństwie do życia w duchu pod panowaniem Jezusa Chrystusa. Czyli stary człowiek to ten, kto odrzuca Jezusa, w przeciwieństwie do wierzącego, który przyjmuje Jezusa i chce z Nim żyć.
Nasz stary człowiek został razem z Chrystusem ukrzyżowany, już nie żyje. Tylko po śmierci starego człowieka możliwe jest nowe życie, tak jak zmartwychwstanie jest możliwe tylko po śmierci.

Przez Chrystusa gniew Boży nie dotknie człowieka. Odnosi się to nie tylko do przyszłości, ale ma znaczenie w codziennym życiu. Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa nie tylko wyzwoliło człowieka od kary Bożej, ale także od mocy i władzy grzechu.
Nasz stary człowiek umarł, został ukrzyżowany, aby grzesznemu ciału (czyli: grzechowi) została odebrana jego władza i wpływ, gdyż wierzący był niewolnikiem grzechu. Grzech był jego panem. Ale przez śmierć Chrystusa to uległo zmianie: grzech został pozbawiony panowania nad wierzącym. Wierzący jest martwy dla grzechu, grzech nie ma już władzy nad nim.

Apostoł personifikuje grzech; wyrażając się o nim jakby był osobą, człowiekiem, który więzi innych. Apostoł Paweł wyjaśnia naszą sytuację za pomocą przykładu starej reguły prawa: mianowicie ten, który umarł zostaje prawnie wyzwolony od grzechu. Grzech już nie może rościć sobie żadnego prawa do człowieka.
Właściciel niewolnika jest jego panem, który wydaje mu polecenia i ma nad nim nieograniczoną władzę. Ale w momencie kiedy niewolnik umrze, jego pan (właściciel) już nie ma nad nim władzy. Jego polecenia, rozkazy niewolnika już nie dotyczą.
Albo inaczej: Ktoś żyje rozrzutnie wydając za dużo pieniędzy, robiąc przy tym wielkie długi. W końcu trzeba spłacić długi a jeśli tego nie zrobi, to pewnego dnia zjawi się przed jego drzwiami komornik aby odebrać zapłatę. Nie ma żadnego sposobu by uciec od tego, spłacanie długów jest prawnym obowiązkiem. Istnieje tylko jeden sposób ucieczki od prawnych zobowiązań: śmierć – jeśli dłużnik umrze, komornik już nic nie jest w stanie zrobić w związku z czym dłużnik jest wyzwolony od obowiązku spłacenia długów.

Dlatego Apostoł Paweł może pisać: Kto bowiem umarł, jest wolny od grzechu (werset 7). Jeśli uwierzysz w Jezusa Chrystusa i zostaniesz na nowo narodzony, umrzesz dla grzechu. To znaczy, że będziesz wyzwolony od grzechu, lub innymi słowami: grzech już nie będzie panować nad tobą i skutek grzechu, wieczna kara śmierci, już nie będzie ciebie dotyczyć.
Poddając się Jezusowi Chrystusowi, jako swemu Zbawicielowi, umieramy wraz z Nim mając udział w Jego śmierci. Już nie zasługujemy na karę za grzech. Jesteśmy wyzwoleni.
Jeśli z Chrystusem umarliśmy, nie istniejemy już dla pana naszego starego człowieka, czyli grzechu. Nie ma on już na nas wpływu ani władzy nad nami. Podobnie, jak niewolnik przestaje być niewolnikiem przez swoją śmierć, tak wierzący przestaje być niewolnikiem grzechu przez śmierć Chrystusa w której uczestniczy.

Dla wierzącego w Chrystusie śmierć to nie koniec, lecz początek nowego życia, bowiem ma on udział we wszystkich działach Chrystusa, więc też w Jego zmartwychwstaniu. Tak jak Chrystus otrzymał nowe życie po śmierci, tak i my je otrzymamy.
Przez zmartwychwstanie Chrystusa możliwe jest nowe życie. Jest to życie w Chrystusie, życie w którym grzech już nie ma żadnego wpływu (por. Rzymian 6:17-22).
Już teraz w tym życiu nasz stary człowiek został ukrzyżowany i umarł, a nowe życie się zaczęło. Już teraz wierzący żyje nowym życiem, już nie znajduje się pod panowaniem grzechu, lecz pod panowaniem nowego Pana Jezusa Chrystusa.
Zjednoczenie z Chrystusem w prawdziwy, realny sposób wyzwala człowieka od śmierci, od kary za grzechy (por. Rzymian 3,21-30). Dlaczego więc nasza codzienna rzeczywistość nie jest zupełnie wolna od grzechu? Stanowi to pewien problem, nowe życie już zaczęło się, ale jeszcze nie w pełni. Konkretny sposób życia wierzącego Paweł przedstawia w dalszych rozdziałach Listu do Rzymian.

Nowe życie w Chrystusie oznacza życie w chwale Bożej, życie w którym człowiek już nie jest niewolnikiem grzechu. Skutkiem tego jest, że życie wygląda moralnie i praktycznie inaczej – następuje uświęcenie.
Nasze doświadczenia są jednak często inne: nadal grzeszymy i wygląda na to, że nadal jesteśmy niewolnikami grzechu. Mimo to, przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa wierzący został przeniesiony z rzeczywistości grzechu i śmierci do rzeczywistości życia chwały. Teraz często jeszcze nie dostrzegamy tego, ale kiedy Chrystus wróci, nastąpi Sąd Ostateczny i zacznie się nowe stworzenie, nowe niebo i nowa ziemia, na której będziemy żyli. Wtedy w pełni będziemy mogli żyć wolni od grzechu, w chwale Bożej. Żyjemy z nadzieją, że tak z pewnością będzie, mimo to, że rzeczywistość nasza wydaje nam się inna.
Stało się to możliwe przez Chrystusa. Bóg w swojej łasce nie pozostawił nas samymi, dając nam Ducha Świętego, który pomaga uświęcać nasze życie.


20 August 2018

Kursy teologiczne

Jednym z problemów Kościoła stanowi brak nauczania teologicznego. Kościół powinien głosić cały plan Boży (Dz. Ap. 20:27), ale niestety obserwujemy, że nauczanie nie zawsze obejmuje całą głębię Pisma Świętego. Poza tym w Polsce nie jest łatwo znaleźć dobre kształcenie teologiczne. Wielu pastorów i starszych głosząc Ewangelię w zborach nie miało możliwości na solidne kształcenie teologicznego.  

Skutki tego problemu są ogromne, gdyż dobre nauczanie biblijne jest fundamentem wszelkich działań Kościoła. Brak ugruntowanej teologii, stojącej u podstaw dobrego głoszenia biblijnego, powoduje problemy z nauczaniem i praktyką życia zboru.
Pan Jezus i Apostołowie ostrzegali wielokrotnie przed fałszywymi nauczycielami, wkradającymi się do Kościoła. Rozpoznanie i przeciwstawienie się im oraz ochrona Kościoła jest możliwa tylko dzięki posiadaniu solidnej wiedzy teologicznej. 
Dlatego zadaniem i obowiązkiem każdego wierzącego jest stałe poddawanie się Słowu Bożemu i pogłębianie swojej wiedzy oraz rozumienia Pisma Świętego, w celu coraz pełniejszego życia zgodnie z  wolą Bożą. Szczególną i ogromną odpowiedzialność mają w tej kwestii pastorzy i starsi, chociaż nie zwalnia to także innych wierzących z odpowiedzialności za ich własny rozwój.

W odpowiedzi na wyżej zarysowany problem, Fundacja „In de Rechte Straat”, działająca w Polsce pod nazwą „Augustinus”, oferuje kursy teologiczne, aby pomóc w upowszechnianiu i pogłębianiu zdrowej nauki teologicznej. Chcemy pomóc każdemu zainteresowanemu wierzącemu w jego rozwoju w nauce Biblijnej i pogłębianiu wiedzy teologicznej, aby wpłynąć tym samym na rozwój Kościoła Chrystusa.

Naszym celem jest nie tyle proponowanie ciekawego intelektualnego przedsięwzięcia. Cel ten najpełniej wyrażają słowa Apostoła Pawła:
11 I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, 12 aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, 13 aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej, 14 abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, 15 lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa, 16 z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka, rośnie i buduje siebie samo w miłości.

Mamy świadomość, że nasze kursy oferowane online nie mogą w żaden sposób zastąpić pełnych studiów teologicznych w seminariach, czy uczelniach teologicznych. Jednak pragniemy w ten skromny sposób pomóc wierzącym w zdobywaniu pierwszych elementów wiedzy teologicznej, biblijnej, by mogli w ten sposób lepiej służyć w swoich zborach ku chwale Bożej.

Oferując kursy chcemy pomóc w:
- lepszym czytaniu i rozumieniu Biblii,
- pogłębieniu wiedzy o podstawowych prawdach wiary chrześcijańskiej,
- zdobyciu podstaw teologii biblijnej i systematycznej,
- analizie ważnych tematów związanych z teologią Reformacji,

Kursy są oferowane online za pomocą platformy edukacyjnej rozwiniętej przez ITS Learning oraz holenderską fundację NET Foundation (http://www.netfoundation.nl/?lang=en).

Kursy oferujemy bezpłatnie, jedynym warunkiem jest gotowość do ukończenia rozpoczętego kursu w podanym czasie.
Każdy uczestnik otrzymuje login i hasło, aby mógł się logować na stronie kursów.
Każdy kurs składa się z 4 lekcji, z których każda obejmuje ok. 2 godzin studiów.
Każdy uczestnik otrzymuje osobistego opiekuna, który prowadzi kurs, sprawdza testy i zadania oraz utrzymuje osobisty kontakt z uczestnikami.

Zainteresowanych zachęcamy do skontaktowania się z nami. Można skontaktować się z nami za pomocą formularza kontaktowego.

Obecnie oferujemy następujące kursy:
- Wprowadzenie do teologii, część 1
- Wprowadzenie do teologii, część 2
- Wstęp do Biblii.
- Jak czytac i rozumieć Biblię, część 1 i 2 (wkrótce też części 3 i 4)
- Czym jest Kościół.

Regularnie będziemy dodawać nowe kursy.
Konspekty zawierające informacje dotyczące każdego poszczególnego kursu można znaleźć w formacie PDF tu: konspekty