03 September 2014

1 Koryntian 9:19-27



W poprzednim fragmencie Paweł bronił swojej wolności do rezygnacji z finansowego wsparcia. Teraz wyjaśnia, co oznacza wolność w praktyce: wszystko ma służyć głoszeniu Ewangelii.
Używając metafory sportu, mówi o wytrwałości i konsekwencji w życiu wierzącego (w. 24-27). Wolność nie oznacza, że wszystko jest dozwolone. Było to szczególnie ważne dla Koryntian, którzy myśleli, że jeśli są w Chrystusie, wszystko im wolno. Paweł musi najpierw wyjaśnić, czym jest wolność, zanim może wrócić do tematu spożywania mięsa ofiarowanego.

w. 19
Będąc wolnym – Paweł wraca do tematu wolności z w. 1
Wg rzymsko-greckich poglądów wolny człowiek to ten, który robi co chce, bez względu na to co inni o tym myślą (stoicyzm).
Biblia naucza, że człowiek jest wolny wtedy, kiedy jest wolny od wszystkiego, co przeszkadza mu być człowiekiem podobającym się Bogu, wg Bożej woli. Oznacza to wyzwolenie się od szatana i wolność do służby Bogu.
Paweł będąc wolnym człowiekiem zmienia swój status z wolnego na niewolnika. Być niewolnikiem Chrystusa oznacza być niewolnikiem innych (por. 2 Kor. 4:5; Ew. Marka 10:42-45).
Paweł „poniżył” się do „niewolnictwa” pracy fizycznej, co było widziane przez lepiej sytuowanych, jako niegodne. W ten sposób jednak łatwiej mógł docierać do niższych klas społecznych. Poza tym Paweł pozostał niezależny od patronów. W Koryncie normalnym było, że filozofowie i nauczyciele byli utrzymywani przez bogatszych mieszkańców, co jednocześnie powodowało relację zależności od nich. W takiej sytuacji jest zawsze trudniej szczerze mówić, szczególnie, jeśli temat może się nie podobać patronowi.

W w. 19-21 występuje 5 razy czasownik pozyskać (gr.: kerdainein). Wyraz ten może wskazywać na nawrócenie się niewierzącego, ale też na powrót wierzącego, który popadł w grzech. Wyraz ten pochodzi z dziedziny biznesu, oznaczając zyski w biznesie (np. w Mt. 25:16-22). Nawiązuje to też do tego, co Paweł pisał w 9:17-18. 

w. 20
Dostosowanie się do Żydów jest dla niego pewnym rodzajem ustępstwa, ale w innym miejscu podkreśla, że jest Żydem (2 Kor. 11:22).
Nie chodzi o bycie Żydem w sensie etnicznym, lecz w znaczeniu być pod zakonem. Wiara chrześcijańska nie jest po prostu jakimś nowym rodzajem judaizmu. Chrześcijańska wiara jest w pewnym sensie kontynuacją Izraela i budowana jest na Starym Testamencie, ale jest jednocześnie czymś całkiem nowym, co zaczęło się w Jezusie Chrystusie. W Chrystusie nie ma już różnicy między Żydami a Grekami (Dz. Apostolskie 15,9; Rzymian 3,22).

Apostołowi nie chodzi oto, aby udawać, że jest się kimś innym, niż w rzeczywistości, co byłoby kłamstwem. Nie oznacza to, że Paweł udawał, że jest Żydem poprzez praktyki (Dz. Ap. 18:18; 21:21-26).

Paweł nie trzymał się starego zakonu, ponieważ sam Jezus, Mesjasz żydowski, anulował ważne części prawa żydowskiego (Ew. Mateusza 15,11; Ew. Marka 7,19; Rzymian 14,14; 1 Koryntian 7,19; Galacjan 2,11-14; Efezjan 2,14-15). Jednak wśród Żydów dostosowywał się, kiedy to było dobre dla sprawy Ewangelii. Dlatego też obrzezał Tymoteusza (Dz. Ap. 16:1-3, por też.: Dz. Ap. 21:17-26; 18:18), ale jednocześnie nie akceptował tego, że obrzezanie stałoby się wymogiem dla pogan, którzy uwierzyli. Nie powinno się nakładać obowiązku obrzezania na nawróconych pogan, gdyż to już nie obowiązuje. Paweł rozwija ten temat w sposób obszerny w liście do Galacjan (Gal. 2).

Następujący przykład może wyjaśnić, o co Pawłowi chodzi: Paweł otrzymał pięć razy czterdzieści uderzeń bez jednego (2 Kor. 11:24), co jest żydowską karą za m.in. bluźnierstwa. Grzech taki oznacza wykluczenie grzesznika z Izraela, ale przez odbycie kary znowu może on stać się częścią społeczności (3 Mojż. 18:29; 5 Mojż. 25:3). Po zniesieniu tej kary, Paweł znowu był widziany, jako Żyd i mógł głosić do nich. Gdyby nie akceptował kary żydowskiej (nawet będąc niewinnym) zamknęłoby to drzwi do głoszenia Żydom.

Być pod prawem oznacza bycie pod przekleństwem (Gal. 3:10) i zostać osądzonym przez zakon (Rz. 2:12). To, że Paweł był pod zakonem oznacza, że był gotów być pod przekleństwem i otrzymać karę, aby móc głosić Żydom.
Paweł nie był pod zakonem jeśli chodzi o chlubienie się i usprawiedliwienie (Rz. 3:28; Gal. 2:21; 3:11). Paweł nie żyje pod przekleństwem zakonu, lecz jest wolny. 

w. 21
Ci poza zakonem - poganie, którzy nie mają zakonu (Rz. 2:14). Nie oznaczało to, że Paweł stał się jak Grek, żyjący w sposób hedonistyczny i biorący udział w kulcie pogańskim.
Paweł stał się jak poganin w tym sensie, że nie starał się wypełniać zakonu, jako obowiązku, i żył wg faryzeuszów w bezbożności.
Podobnie jak poganie, Paweł nie musi trzymać się zakonu w sposób jak Żydzi. Nie jest to ignorowanie Boga, ale bycie pod zakonem Chrystusowym (dosł.: w zakonie Chrystusa.)
Zakon Chrystusa nie jest zakonem Mojżesza dostosowanym przez Chrystusa, ani nie jest zestawem przepisów, które Jezus dał, lecz jest to zakon, który Chrystus spełnił.
Paweł więc nie jest tylko pod (lub we) wszystkim czego Jezus nauczał, ale też we wszystkim co Jezus uczynił i osiągnął. Jest to styl życia w naśladowaniu Jezusa (1 Kor. 10:24; Rz. 15:3-4; 2 Kor. 4:10-12).

w. 22
Wcześniej Paweł pisał: stałem się jak Żyd, teraz pisze, że naprawdę stał się słaby.
Niektórzy bibliści twierdzą, że słabi to wierzący, którzy jeszcze potrzebują rozwoju wiary, czyli ci, którzy jeszcze nie rozumieją wszystkiego i szybciej gubią się. Kontekst jednak wskazuje na to, że są to niewierzący, gdyż Paweł chce ich zyskać dla Ewangelii.

Słaby może oznaczać słabszych w społeczeństwie, ale może też oznaczać ludzkość żyjącą bezbożnie (Rz. 5:6). Każdy człowiek jest grzesznikiem, zasługującym na potępienie, ale w Chrystusie otrzymuje zbawienie i jest silny. Oznacza to życie tylko i wyłącznie z łaski, gdyż sam nic nie mogę uczynić ku mojemu zbawieniu. Dlatego Paweł może chlubić się swoimi słabościami, gdyż tylko przez Chrystusa żyje (2 Kor. 11:30; 12:5-10).

Paweł nie podaje w tym fragmencie swojej strategii misyjnej ani nie propaguje zasady, że należy się zawsze dostosować. Paweł po prostu podkreśla, że będąc apostołem żyje jak niewolnik w służbie Chrystusa, z celem, aby zyskać dla Chrystusa.
Nie możemy bez ograniczeń dostosować się do sytuacji niewierzących, istnieją jasne granice.
Paweł identyfikuje się tak dalece jak tylko to możliwe z tymi, których chce pozyskać; tak aby ci się nawrócili i zmienili życie. To jest dokładnie to, co czynił sam Jezus. We wszystkim stał się człowiekiem, jak my, tylko nie w grzechu (Rz. 8:3-4; 2 Kor. 5:21; Gal. 4:4-5; Fil. 2:6-8).

Nie oznacza to, że możemy się w dowolny sposób dostosować do niewierzących i ich sytuacji. Granice są bardzo wyraźne. Nie można w żadnym przypadku jeść mięsa ofiarnego, jeżeli wiesz o tym, że jest ofiarowane.
Nie oznacza to też, że Paweł dostosuje treść Ewangelii do ludzi (Gal. 1:10) , i aby się podobać ludziom (1 Tes. 2:4).

w. 24-26
Paweł używa metafory z dziedziny sportu (por.: Fil. 3:14; 1 Tym. 6:12; 2 Tym. 2:5; 4:7-8; Heb. 12:1; Judy 3). W okolicach Koryntu odbywały się co dwa lata bardzo znane igrzyska istmijskie, ku czci boga morza Posejdona. Były to igrzyska panhelleńskie podobne do igrzysk olimpijskich, gdzie odbywały się zawody w dyscyplinach sportowych takich jak m.in. bieg (192 m. na stadionie), pięściarstwo, zapasy, wyścigi rydwanów, zaprzęgów konnych i zawody pływackie.
Koryntianie znali sport i wiedzieli, jak wygląda życie profesjonalnych sportowców. Największym honorem w społeczeństwie korynckim było być nazwanym liderem igrzysk.

Także dzisiaj wielu sportowców marzy o tym, aby kiedyś wygrać medal olimpijski, ale każdy też wie, że jest to wyjątkowo trudne, przeznaczone dla najlepszych. Musisz być nie tylko bardzo dobry, ale przede wszystkim musisz wiele lat trenować, poświęcić się, zrezygnować z wielu rozkoszy świata. To jest jedyna droga do medalu, ale każdy sportowiec wie, że warto jest przeżyć wszystkie trudy, aby osiągnąć upragniony cel.

w. 25
Każdy atleta w starożytności, musiał przysięgać, że „nie zgrzeszy przeciw igrzyskom olimpijskim”. Przez dziesięć miesięcy musiał żyć według ostrych reguł, przestrzegać specjalnej diety, nie mógł żyć jak reszta świata i nie mógł odżywiać się tak samo jak inni ludzie. Atleta musiał kontrolować siebie w każdym aspekcie swojego życia (por. Gal. 5:22)

Życia chrześcijańskiego nie można porównać do życia atlety, który walczy w pojedynkę, bardziej podobne jest do sportu zespołowego, jak np. piłka nożna (ale w I wieku n.e. jeszcze nie istniały sporty zespołowe na igrzyskach).

Atleci wkładający tyle wysiłku i starań otrzymywali jako nagrodę tylko znikomy wieniec, wieniec z gałązek selera (rośliny poświęconej Posejdonowi) lub liści bluszczu, albo liści laurowych a w przypadku igrzysk istmijskich, z gałęzi sosny. Oznaczało to największy możliwy honor w społeczeństwie, nie wolno było dla siebie samego ani zrobić takiego wieńca ani go nosić. Honor jest wielki, ale wieniec jest znikomy a przy następnych igrzyskach, ktoś inny może dostąpić tego honoru.
Nagrodą natomiast dla wierzącego, który wytrwa jest wieczne życie, temat rozwijany przez Pawła w rozdz. 15.

w. 26
Nie jakbym w próżnię uderzał – dosł; aby ściągnąć skórę, bić w powietrze.
Przykład z boksu, boksowanie uważne było za najtrudniejszy sport.
Bokser, który bije w powietrze traci siły, jest śmieszny i przegrywa. Bokser, który dużo trenował, wie jak uderzyć i nie traci sił poprzez bicie powietrza. Paweł chce, aby chrześcijanie byli efektywni, nie jak ten amator, który bije w powietrze, ale jak ten profesjonalny bokser, który po wielu latach ciężkich przygotowań jest efektywny i zwycięży.

w. 27
Umartwiam – (gr.: hupōpiazō) dosł.: bić dotkliwie, ostro traktować.  
Paweł nie propaguje tu ascetycznego stylu życia, lecz pragnie podkreślić, że każda nagroda ma swoją cenę.
Nie oznacza to, że ciało jest złe i dlatego trzeba je ostro traktować. Ciało może służyć Bogu (6:20; 1 Tes. 5:23; Rz. 6:17-19), może być członkiem Chrystusa (1 Kor. 6:15); i świątynią Ducha Świętego (1 Kor. 6:19). Ciało też zmartwychwstaje (1 Kor. 6:13-14; 15:35-49). Dyscyplinowanie ciała nie jest celem samym w sobie, lecz tylko służy zyskaniu ludzi dla Chrystusa.
Sportowiec samodzielnie i z wolnej woli rezygnuje z pewnych rzeczy i staje się niewolnikiem programu treningowego, wszystko dla wyższego celu, mianowicie, aby wygrać igrzyska. Podobnie chrześcijan rezygnuje z pewnych praw i staje się niewolnikiem dla wyższego celu: głoszenia Ewangelii i zyskania ludzi dla Chrystusa.

Nawrócenie się i oddanie, powierzenie swojego życia Jezusowi jest dopiero początkiem, i samo w sobie nie jest gwarancją, że otrzymasz nagrodę. Ważnym jest, aby naśladować Jezusa w swoim codziennym życiu, i wytrwać. Powinna być widoczna zmiana życia i pojawienie się owoców Ducha Świętego (Ew. Mateusza 12:33-37; Galacjan 5:22; Hebrajczyków 6:7-8).

Brzmi to ostro i niepokojąco. Problemem w Koryncie było, że wielu Koryntian rozdzielało swoje zbawienie od służenia i odpowiedzialnego życia. Byli chrześcijanami, ale nadal brali udział w kulcie pogańskim poprzez uczestniczenie w bankietach w świątyni. Niektórzy nadal odwiedzali prostytutki. Jeżeli się nie nawrócą z tych grzechów, oznacza to, że nie wytrwają i nie otrzymają nagrody, jaką jest wieczne życie. Nie wystarczy siedzieć biernie w kościele i nazywać się chrześcijaninem. Bycie chrześcijaninem zawsze ma wymiar praktyczny, oznacza konkretną zmianę życia i jest związane z wytrwałością. Tylko w ten sposób możesz otrzymać nagrodę wiecznego życia, nie, jako nagrodę za uczynki, lecz tylko z łaski.

Jeżeli wyrwiemy ten tekst z kontekstu, to rzeczywiście możemy zastanawiać się, kto w ogóle wytrwa. Ale Apostoł Paweł pisze o wiele więcej. Bóg dał nam ducha Świętego, który umożliwi nam wytrwanie. A pewność naszego zbawienia nie jest w nas czy w naszym wytrwaniu, lecz tylko i wyłącznie w Jezusie Chrystusie.

Paweł pisze o trudnych sprawach, dlatego poświęcił temu tematowi tyle miejsca (cały rozdz. 9). Paweł chce głosić, że Ewangelia wymaga od wierzących zrezygnowania z pewnych praw, i wolności, którą mamy, ponieważ całe nasze życie ma być służeniem i uwielbieniem Boga.







29 August 2014

Efezjan 4,11-16



Studium Biblijne

Kościół jest Bożym zamysłem. Nie jest ukończonym dziełem, ale nieustannie podlega rozwojowi, wzrostowi, budowaniu. Chrystus ustanowił Go i nieustannie buduje Kościół dając dary i ludzi, aby mógł funkcjonować.

W Nowym Testamencie znajdujemy różne listy darów, które Chrystus daje Kościołowi (Rzymian 12,6-8; 1 Koryntian 12,8-10, 28-30; Efezjan 4,11-12; por. 1 Piotra 4,10-11).
Każda z list jest inna i żadna nie jest kompletna, co wskazuje na różnorodność darów Ducha Świętego dla Kościoła.

Każdy wierzący posiada dary i służy, używając ich. Chrystus ustanowił, że przywódcy w Kościele, mają szczególną funkcję, nie aby rządzić w sposób autorytarny ale też nie po to, aby tylko samodzielnie decydować o wszystkim i wykonywać wszystko.
Paweł pisze o funkcji i celach przywódców w Kościele.
W tekście Apostoł wymienia cztery lub pięć (zależnie jak rozumiemy grecki tekst) funkcji: apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze i nauczyciele.

Funkcja apostoła jest szczególnie związana z zakładaniem zborów, z pierwszą pracą misyjną.
Ewangeliści głoszą Ewangelię, ale oznacza to więcej niż tylko ewangelizację. Filip, jeden z siedmiu diakonów jest nazywany ewangelistą (Dzieje Apostolskie 6,3-6). Paweł pisze do Tymoteusza, aby wykonał pracę ewangelisty (2 Tymoteusza 4,5). Prorocy głoszą Słowo Boże konfrontując wierzących i niewierzących z Prawdą Bożą.
Ewangelista głosi Ewangelię i buduje wiernych, aby Kościół został budowany i się rozwijał.

Wyraz pasterz (lub pastor) jest tylko w tym miejscu używany w Nowym Testamencie. W innych miejscach czytamy o opiekowaniu się trzodą, którą jest Kościół (np. Dz. Apostolskie 20,28; 1 Piotra 5,2).
Funkcja pastora jest podobna do funkcji nadzorcy (gr.: episkopoi, też tłumaczone, jako biskup, por. Filipian 1,1) oraz starszych (por. Dz. Apostolskie 20,17 i 28; 14,23; 1 Tymoteusza 4,14; 5,17-19). W Dziejach Apostolskich wyrazy nadzorca/biskup i starszy są używane jako synonimy. Zadaniem nadzorcy/biskupa/starszego jest bycie pasterzem dla Kościoła/zboru (Dz. Apostolskie 20,17 i 28). 
Pastorzy i starsi są przywódcami zborów, troszczą się i zapewniają wszystko, czego zbór potrzebuje, tak jak pasterz troszczy się o trzodę. Są oni też rodzajem menedżera dla Kościoła, co wyraża wyraz, tłumaczony jako przełożony, (1 Tesaloniczan 5,12; Rzymian 12,8).

Już w Starym Testamencie znajdujemy obraz pasterza. Bóg jest dobrym pasterzem, prowadzącym do dobrych miejsc (Ks. Rodzaju 49,24; Psalm 23,1; 40,11; 80,1). Czytamy o przywódcach Izraela, którzy są pasterzami ludu, dobrymi albo złymi (2 Samuela 5,2; Psalm 78,71; Jeremiasza 23,2; Ezechiela 34,11).
Pasterze w Kościele powinni być odbiciem Jezusa, służąc w Jego imieniu i kontynuując Jego działanie. Jezus jest dobrym pasterzem, troszczącym się o swoją trzodę (Ew. Jana 10,11-18; Ew. Mateusza 18,12-14; Ew. Łukasza 15,3-7; Hebrajczyków 13,20; 1 Piotra 2,25; 5,4) podobnie przywódcy w Kościele mają być dobrymi pasterzami (1 Piotra 5,2; Dz. Apostolskie 20,28).

Wyrazy pasterz i nauczyciel są w języku greckim ściśle związane ze sobą, co sugeruje bardzo bliski związek między nimi. Z tego powodu wielu twierdzi, że chodzi tu o jedną połączoną funkcję: nauczających pasterzy. Grecki tekst jednak wskazuje na dwie funkcje lub służby bardzo blisko związane ze sobą i częściowo pokrywające się wzajemnie. W innych miejscach nauczyciele stanowią osobną grupę (1 Koryntian 12,28-29; Galatów 6,6). Wszyscy pasterze nauczają, ponieważ jest to podstawą dla budowania Kościołów, ale nie każdy nauczyciel jest pasterzem.

Nauczyciel naucza, wyjaśnia Pismo Święte, aby wierni rozumieli i mogli dostosować Słowo Boże do praktycznego życia. Nauczanie nie jest tylko przekazaniem teorii, choć przekazanie wiedzy jest niezbędną częścią nauczania, ale powinno mieć zawsze wymiar praktyczny.
Nauczyciel posiada autorytet w Kościele, nie można lekceważyć jego nauczania, choć to w żadnym przypadku nie znaczy, że nie można go nigdy krytykować. Wszelkie nauczanie należy sprawdzić, czy jest zgodne z Pismem Świętym.

Jezus ustanowił te służby/funkcje w konkretnym celu, o którym Paweł pisze w następnych wersetach.
Celem służby apostołów, ewangelistów, proroków, pasterzy i nauczycieli jest, aby przygotować świętych (w. 12).
Wyraz przygotować (w greckim oryginale to rzeczownik) ma różne znaczenia: naprawiać (jak w Ew. Mateusza 4,21), uzupełniać coś, co brakuje (1 Tesaloniczan 3,10), ale też: zaopatrzyć, uzbroić, przygotować, uzupełnić, trenować, dyscyplinować.
Przygotowanie zawsze ma konkretny cel, przygotowujemy coś lub się do czegoś. Przywódcy (starsi, pasterze, nauczyciele, ewangeliści) przygotowują wiernych do dzieła posługiwania. Nie tylko przywódcy służą, jest to zadanie wszystkich świętych, każdego wierzącego.
Bóg dał Kościołowi ludzi, spełniających szczególne funkcje i służby, aby cały Kościół składał się z wiernych, budujących i służących sobie wzajemnie.

Celem jest nie tylko budowanie indywidualnych chrześcijan, lecz budowanie Ciała Chrystusa.
Każdy wierzący jest powołany do budowania Kościoła poprzez służenie braciom i siostrom.

Paweł pisze w innych miejscach o budowaniu Kościoła i wzroście Kościoła. Kościół jest świątynią, która jest budowana (Efezjan 2,21; 4,16, por. 1 Koryntian 3,10-23).
Wyraz, tłumaczony jako budować, oznacza budować budynki ale także zakładać państwa.
W Starym Testamencie czytamy, że Bóg, po wygnaniu, stanowiącym sąd Boży, buduje dla siebie lud (Jeremiasz 24,6; 31,4; 33,7). Czyni to przez mówienie poprzez proroków (Jeremiasz 1,9-10). W Nowym Testamencie Jezus Chrystus buduje Kościół, lud Boży (Ew. Mateusza 16,18).
Kościół, jest budowany, rozwija się i rośnie tak jak ciało, organizm - metafora, używana przez Apostoła Pawła w 1 Koryntian 12,12-31.

Apostoł Paweł określa w trzy cele budowania Kościoła.

Pierwszym celem jest jedność wiary i poznania Syna Bożego (w. 13).
Jedność między wierzącymi stała się tylko możliwa przez Jezusa Chrystusa i jego dzieło (por. Galatów 3,28; Efezjan 2,11-22). Jest to jedność w wierze i nauczaniu, co oznacza, że głoszenie i nauczanie w Kościele jest zgodne i jedno. Kościół zna Syna Bożego Jezusa Chrystusa, co zawiera także wiedzę o tym, kim On jest i co uczynił. To implikuje, że Kościół przeciwstawia się fałszywym naukom, które nauczają czegoś innego niż Pismo Święte.

Następnym celem jest osiągnięcie przez wszystkich męskiej doskonałości (w. 13). Nie oznacza to tutaj dojrzałości każdego wierzącego osobno, lecz dojrzałość Kościoła, jako całości. Wyraz ten nie oznacza doskonałości, lecz dojrzałość, jako przeciwieństwo niedojrzałości charakterystycznej dla dzieci i niemowląt, o których mowa w następnych wersetach. Dojrzały człowiek nie wieje z wszystkimi wiatrami fałszywych nauk (w. 14) ale rozpoznaje fałszywe nauki i przeciwstawia się im. W Kościele ciągle pojawiają się nauczyciele i pastorzy, głoszący fałszywe nauki, niezgodne z Pismem Świętym. Wielu chrześcijan nie rozpoznaje ich, bo nie zostali przygotowani przez przywódców (pastorów, starszych) i sami się nie starali, aby lepiej poznać Syna Bożego.
Fałszywe nauczanie jest zagrożeniem dla Kościoła. Czasami wygląda niewinnie, ale pochodzi od szatana, pragnącego w ten sposób zniszczyć Kościół. Dlatego tak ważne jest, aby wierzący byli dojrzali, aby Kościół, zbór był dojrzały w wierze i w wiedzy.

Jako trzeci cel, Paweł podaje, dorośnięcie do wymiarów pełni Chrystusowej. Chrystus jest miarą naszej dojrzałości. Wierzący i Kościół, jako całość, stają się coraz bardziej podobni do samego Jezusa Chrystusa.

Kościół ma być szczery w miłości (w. 15). Grecki tekst mówi dosłownie: mówić prawdę. Mówienie prawdy stanowi wielki kontrast z fałszywą nauką, która jest kłamstwem.
Kościół głosi prawdę, co oznacza też, że przeciwstawia się kulturze, demaskuje kłamstwo w kulturze i w społeczeństwie. Kościół głosi prawa Boże i żyje prawdą Bożą (por. Efezjan 6,14).

W ten sposób, będąc w Kościele, przygotowany przez przywódców, wierzący rośnie w Chrystusie pod każdym względem (w. 15), lub jak można lepiej tłumaczyć: w każdy sposób. W każdy sposób, czyli w wierze, w wiedzy, w jedności, w miłości (por. 2 Koryntian 10,5; 2 Tesaloniczan 1,3; Kolosan 1,10; 2,19).

W taki oto sposób funkcjonuje Kościół Chrystusa. Każdy wierzący otrzymał dary, ale nikt nie otrzymał w taki sposób, aby już nie potrzebował być budowanym przez braci i siostry. Kościół jest wspólnotą, ciałem, w którym każdy członek jest ściśle związany z Chrystusem i w Nim z wszystkimi innymi braćmi i siostrami, co zostaje wyrażone poprzez członkostwo lokalnego zboru.
Przywódcy w Kościele, w lokalnym zborze, mają szczególną funkcję i odpowiedzialność, aby Kościół w całości dobrze funkcjonował według Słowa Bożego. Kościół funkcjonuje dobrze, jeśli zostaje ciągle budowany, jeśli każdy członek aktywnie służy, używając otrzymanych darów.