09 August 2013

List Jakuba 3,1-12



Studium Biblijne

1 Niechaj niewielu z was zostaje nauczycielami, bracia moi, gdyż wiecie, że otrzymamy surowszy wyrok. 2 Dopuszczamy się bowiem wszyscy wielu uchybień; jeśli kto w mowie nie uchybia, ten jest mężem doskonałym, który i całe ciało może utrzymać na wodzy.
3 A jeśli koniom wkładamy w pyski wędzidła, aby nam były posłuszne, to kierujemy całym ich ciałem. 4 Także i okręty, chociaż są tak wielkie i gwałtownymi wichrami pędzone, kierowane bywają maleńkim sterem tam, dokąd chce wola sternika.
5 Tak samo i język jest małym członkiem, lecz pyszni się z wielkich rzeczy. Jakże wielki las zapala mały ogień! 6 I język jest ogniem; język jest wśród naszych członków swoistym światem nieprawości; kala on całe ciało i rozpala bieg życia, sam będąc rozpalony przez piekło.
7 Bo wszelki rodzaj dzikich zwierząt i ptaków, płazów i stworzeń morskich może być ujarzmiony i został ujarzmiony przez rodzaj ludzki. 8 Natomiast nikt z ludzi nie może ujarzmić języka, tego krnąbrnego zła, pełnego śmiercionośnego jadu. 9 Nim wysławiamy Pana i Ojca i nim przeklinamy ludzi, stworzonych na podobieństwo Boże; 10 z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak, bracia moi, być nie powinno.
11 Czy źródło wydaje z tego samego otworu wodę słodką i gorzką? 12 Czy drzewo figowe, bracia moi, może rodzić oliwki albo winna latorośl figi? Tak też słony zdrój nie może wydać słodkiej wody.


Język jest małym organem w ciele ludzkim, ale może spowodować tak wiele zła i cierpienia.
Okazuje się, że nie jest łatwo człowiekowi panować nad nim. Ten maleńki organ może spowodować zranienie i cierpienie, nie fizyczne, lecz psychiczne, duchowe i społeczne.

Wędzidło jest małym narzędziem, za pomocą którego człowiek może w prosty sposób panować nad koniem, który jest przecież większy i o wiele silniejszy niż on sam. Ten kto kontroluje wędzidło, kontroluje konia.
Podobnie ster jest małym elementem wielkiego statku, a można jednak tym małym narzędziem kierować całym ogromnym statkiem. Mimo przeciwdziałania ze strony wichur i sztormów, za pomocą steru, kapitan jest w stanie pokierować statkiem tak, aby płynął w odpowiednim kierunku.
Są to popularne i znane przykłady w kulturze starożytnej, które mówią, że język jest małym narzędziem, nad którym człowiek powinien panować, nawet jeśli otoczenie jest niespokojne. Nawet jeśli inni wokół mnie uważają, że pewne kłamstwa nie stanowią żadnego problemu, to ja muszę kierować mój statek w dobrym kierunku; kierunku prawdy Bożej.

Trzecia metafora (w. 5) użyta w liście Jakuba jest nieco inna. Język nie jest tylko narzędziem, ale też może być małym płomieniem, powodującym wielki i straszny pożar, niemożliwy w żaden sposób do opanowania. Znane nam są, przekazywane przez media, katastrofalne pożary lasów, trwające nawet tygodniami, prawie nie możliwe do zwalczenia, które są bardzo niebezpiecznie i mogą zniszczyć całe miejscowości i tysiące hektarów lasu.

To jest właśnie to, co może się dziać, kiedy człowiek nie trzyma pod kontrolą języka, którego niszczące działanie może stać się jak pożar, którego już nie da się w żaden sposób utrzymać pod kontrolą.
Chętnie plotkujemy i obgadujemy innych, nie uświadamiając sobie jakie to może mieć skutki. Czasami słyszymy coś - od kogoś innego - o kimś. Przekazujemy to dalej, może w nieco przekształconej formie i informacja zaczyna żyć własnym życiem.
Telewizja prezentuje i komentuje w kilku minutach jakiś ten czy inny problem polityczny, a my już myślimy, że wszystko wiemy i rozumiemy i oskarżamy danego polityka czy inną osobę za to, co uczynił złego w naszych oczach. Często są to jednak fałszywe oskarżenia.
Media są w stanie w bardzo krótkim czasie zniszczyć karierę i życie osobiste polityka. W momencie, kiedy w to wszystko bezkrytycznie uwierzymy i obgadujemy daną osobę, jesteśmy współwinni procesu niszczenia.

Podobnie dziać się może w naszym bliższym otoczeniu. Bardzo łatwo przez nasze plotkowanie i obgadywanie możemy ranić innych.
Pewna kobieta oskarżyła swego ojca, pełniącego funkcję burmistrza w niedużej miejscowości o molestowanie seksualne. Doszło do sprawy sądowej, a jej oskarżenie okazało się nieprawdą, do czego w końcu się przyznała.
Ojciec został uznany przez sąd niewinnym, ale już nie mógł wrócić do pracy, nie mógł się już pokazać w swojej miejscowości. Mimo jasnego wyroku sądowego mieszkańcy wiedzieli lepiej, a w oczach wielu on na zawsze został winnym. Ponieważ telewizja też wmieszała się w tę sprawę, wielu ludzi w kraju potępiło niewinnego człowieka. Jego życie osobiste i zawodowe zostało zrujnowane przez kłamstwo córki, na podstawie którego inni ludzie osądzili go jako winnego.
To właśnie mały ogień, rozpalający cały las, powodujący pożar, którego w żaden sposób nie można już opanować.

Zbyt często nie myślimy o tym, co mówimy. Może to być plotkowanie o koleżance ze szkoły, koledze z pracy, sąsiedzie, co często związane jest z chęci usłyszenia czegoś sensacyjnego, to pewien rodzaj negatywnego zadowolenia z grzechów innych ludzi.
Dzisiaj Internet daje ogromne możliwości dotarcia do różnych informacji.
Na Internecie też możemy pisać to co chcemy i ile chcemy. Wyliczono, że przeciętny człowiek w Europie w ciągu jednego roku pisze tyle samo tekstu, ile zawiera 300 stronnicowa powieść. Większość publikujemy na blogach, forach internetowych, na facebooku i innych mediach. W jakim celu? Czy chcemy przekazać coś sensownego, czy chcemy plotkować, wylewać swoje frustracje? Często po przeczytaniu artykułu natychmiast bezrefleksyjnie reagujemy. Komentarze pod artykułami na stronach internetowych gazet są często obrzydliwe i obraźliwe. Możemy później żałować tego, co napisaliśmy na facebooku zaraz po kłótni z przyjacielem lub z żoną, ale już za późno - słowa poszły w świat i żyją swoim życiem,  już nie panujemy nad nimi. Może to działać jak płomień, który zapalił cały las. 
Szybko reagujemy, odreagujemy nasze emocje i frustracje. Może dzień później już żałujemy, co pisaliśmy o naszym przyjacielu, ale jest już za późno.
Takie reakcje w internecie pokazują kim i jacy jesteśmy: żyjemy według ciała, według standardów naszego egoizmu, czy żyjemy w wierze i miłości? To, co wychodzi z ust, może palić i niszczyć.
Jezus powiedział: Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, lecz to, co z ust wychodzi, to kala człowieka. (…) Ale co z ust wychodzi, pochodzi z serca, i to kala człowieka. (19) Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. (Ew. Mateusza 15,11 i 18-19).

Plotkowanie, obgadywanie są grzechem, przekroczeniem dziewiątego przykazania. Przekazanie to mówi, że nie wolno kłamać. Kłamstwem jest nie tylko mówienie czegoś, co ewidentnie nie jest prawdą. Kłamstwo często jest bardziej subtelne. Pół-prawda też jest kłamstwem. Plotkowanie oznacza często mówienie o kimś na podstawie częściowych informacji, z których nie jest wiadomym, czy to jest prawda, czy fałsz.
Miłość cieszy się prawdą. Czy kiedy plotkujemy, naprawdę kochamy prawdę?
Czy jeśli słyszymy pewne plotki i wiemy, że to nie prawda, lub tylko częściowo prawda, czy mamy odwagę skorygować?
Wszelkie kłamstwo, nawet najmniejsze pochodzi od szatana.
Już w raju szatan okazał się ojcem kłamstwa (Ew. Jana 8,44). Każdy kto kłamie, bezczelnie i bezpośrednio, ale też bardzo subtelnie (jak często podczas plotkowania), idzie w jego ślady.  

Człowiek jest grzeszny, ma grzeszne serce. Dlatego język często staje się narzędziem zła zamiast dobra.
Tylko nawrócony człowiek może panować nad swym językiem, ponieważ jego serce zostało odnowione przez Ducha Świętego. To nie znaczy, że już nie grzeszy i żadne kłamstwo nie wychodzi z jego ust – niestety tak nie jest. Ale dzięki działaniu Ducha Świętego w wierzącym następuje zmiana. Wtedy słowa są wyrazem tego, jakie jest nasze serce: nawrócone i pełne miłości do Boga i bliźniego. Wtedy mówimy inaczej, używamy naszego języka inaczej, z rozwagą i odpowiedzialnością.

To, co mówimy i sposób w jaki mówimy, jest wyrazem tego kim i jacy jesteśmy. Nasza mowa świadczy o naszym życiu duchowym. Wierzący żyje z łaski w miłości i miłuje Boga i bliźniego jak siebie samego. Miłowanie kogoś i plotkowanie o nim nie idą w parze. Plotkowanie jest wyrazem egoizmu i braku miłości do bliźniego. Nasze słowa objawiają innym co jest w naszym sercu.
Musimy traktować bardzo poważnie to, co powiedział Jezus:
A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu. Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony (Ew. Mateusza 12,36).
Musimy odpowiedzieć za wszystko, co mówimy; także za nasze głupie, raniące żarty, za nasze szybkiego osądzanie innych; za to, co powiedzieliśmy w trakcie kłótni, kiedy nie dostaliśmy tego, co chcieliśmy i również za nasze ‘malutkie’ kłamstwa, których nigdy nikt nie odkrył… Bóg wszystko wie i kiedyś staniemy przed Jego tronem.

03 August 2013

List do Rzymian 1,3-5


Paweł – sługa Chrystusa Jezusa, powołany na apostoła, przeznaczony dla Ewangelii Boga, która wcześniej została ogłoszona przez Jego proroków w Pismach Świętych; Ewangelii o Jego Synu, pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym Synem Boga w mocy według Ducha uświęcenia przez powstanie z martwych; o Jezusie Chrystusie, naszym Panu, poprzez którego otrzymaliśmy łaskę i posłannictwo do posłuszeństwa wiary wśród wszystkich narodów dla Jego imienia, wśród których jesteście i wy, powołani Jezusa Chrystusa. Wszystkim zamieszkałym w Rzymie, umiłowanym Boga, powołanym świętym: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca,
i Pana, Jezusa Chrystusa.                  (List do Rzymian 1,1-7)


Tekst ten jest wprowadzeniem do listu do Rzymian i stanowi właściwie podsumowanie całej Ewangelii.
Co to jest Ewangelia? „Ewangelia” znaczy dosłownie ‘dobra nowina. Co jest w takim razie dobrą wiadomością i jak ją rozumiano w czasach Apostoła Pawła. Jak my powinniśmy ją rozumieć?

W żydowskim świecie w pierwszym wieku n.e. Żydzi, słysząc słowo Ewangelia – dobra nowina – myśleli o tekstach z księgi Izajasza. Są to teksty opowiadające o zwiastunie pokoju, nadchodzącym nad górami do Jerozolimy z dobrą wiadomością, mianowicie, o upadku Babilonu i wyzwoleniu Jerozolimy. Oznaczało to, że PAN Bóg wróci do swojego ludu, aby z nim mieszkać. Czytamy w Izajasza 52:

Jak miłe są na górach nogi tego, który zwiastuje radosną wieść, który ogłasza pokój, który zwiastuje dobro, który ogłasza zbawienie, który mówi do Syjonu: Twój Bóg jest królem.
Słuchaj! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem radośnie wykrzykują, bo na własne oczy oglądają, jak Pan wraca na Syjon.                         (Izajasz 52, 7-8)

Czytamy: który zwiastuje dobro. Wielu Żydów z pierwszego wieku korzystało z greckiego tłumaczenia Starego Testamentu (tzw. Septuaginta). Apostoł Paweł często cytuje w Nowym Testamencie to greckie tłumaczenie. Sformułowanie, który zwiastuje dobro jest tłumaczone: ten, który przyniesie Ewangelię.

Ewangelia, dobra nowina, oznacza: pokój, zbawienie, ratunek, Bóg Królem, powrót PANA do Syjonu.

Około 400-tu lat przed narodzinami Jezusa znaczna część populacji Izraela została wyprowadzona do Babilonu. Była to kara Boża za ich nieposłuszeństwo wobec Niego. Bóg wielokrotnie ostrzegał przez proroków, że Izrael zostanie ukarany i tak też się stało.

Izrael odczuwał niewolę babilońską jako okres nieobecności Boga.
Po około 70 latach Izrael powrócił do obiecanej ziemi kananejskiej. Świątynia została odbudowana (czytamy o tym w księgach Ezdrasza i Nehemiasza). Jednak w czasie Nowego Testamentu Izrael był okupowany przez rzymską armię, stanowiąc część wielkiego imperium rzymskiego i stracił niepodległość. Wielu Żydów rozumiało to jako nową niewolę, jako karę Bożą. Izrael oczekiwał w tej sytuacji obiecanego Mesjasza, który wyzwoli, wybawi lud z niewoli.
Słowo Ewangelia oznaczało w tym czasie dla Żydów: teraz jest czas, Mesjasz przyszedł i On będzie królem! To On wyzwoli Izraela od wrogów i z niewoli; zamieszka ze swoim ludem i przyniesie mu prawdziwy pokój.

W świecie kultury grecko-rzymskiej, w czasach apostoła Pawła, ten sam wyraz – Ewangelia – miał nieco inne znaczenie. Oznaczał ogłoszenie urodzin Cesarza lub też ogłoszenie o wyborze nowego cesarza.
W momencie śmierci cesarza rzymskiego następował niespokojny i niebezpieczny czas. Często bywało niejasnym, kto będzie następcą cesarza. Walka o władzę nie była rzadkością, czasami doprowadzając nawet do wojen. Dla zwykłych ludzi oznaczało to nic innego, jak czas lęku i niebezpieczeństwa.
Jeżeli zatem został wybrany nowy cesarz, wysyłano posłańców do wszystkich regionów i zakątków imperium, aby ogłosić jego wybór.
Posłańcy przybywali do miast i wchodząc wołali: „Ewangelia, dobra nowina, mamy cesarza!” Była to naprawdę dobra nowina dla mieszkańców, powód do świętowania. Oznaczało to pokój i bezpieczeństwo dla wszystkich ludzi.

Dobra nowina, ‘ewangelia’, oznaczała także żądanie posłuszeństwa. Posłaniec ogłaszał ludziom: mamy nowego cesarza, a teraz na kolana, oddajcie mu chwałę!
Posłaniec nie prosił: proszę pokłońcie się i oddajcie cześć cesarzowi. Nie! On żądał: Pokłoń się i oddaj część cesarzowi, płać mu podatki. Jeśli tego nie uczynisz - poniesiesz karę.
Ewangelia oznaczała więc w grecko-rzymskim świecie pierwszego wieku ogłoszenie pokoju i radości, ale jednocześnie żądanie absolutnego posłuszeństwa.

W tym świecie, takiej kultury, Apostoł Paweł podróżował, odwiedzał miasta i wszędzie, gdzie przychodzi, ogłaszał: Ewangelia! Mam dobrą nowinę: mamy Króla - Jezusa Chrystusa, Mesjasza! Nie cesarz Rzymu, lecz Jezus Chrystus jest królem!


Często definiujemy Ewangelię, jako przebaczenie grzechów, usprawiedliwienie, nową wiarę. Ewangelia nie oznaczała jednak dla Pawła nowej wiary, nowego sposobu zbawienia.
Oczywiście Ewangelia nie może istnieć bez przebaczenia grzechów poprzez krzyż, bez usprawiedliwienia z łaski przez wiarę. Jest oczywistą prawdą, że jesteśmy zbawieni przez Ewangelię. Ale jest to raczej bezpośredni i logiczny wynik Ewangelii.

Samo słowo Ewangelia użyte przez Apostoła Pawła w tym tekście, oznacza przede wszystkim  proklamację, że Jezus Chrystus jest królem.
Dlatego Ewangelia żąda, wymaga posłuszeństwa, nawrócenia się do Boga, żąda wiary.
Przez poddanie się i wiarę w Ewangelię, jesteśmy usprawiedliwieni i pojednani z Bogiem, jesteśmy zbawieni.
Jeśli przeczytamy cały list do Rzymian, to odkryjemy, że posłuszeństwo wiary jest ważnym tematem w całym liście (por. np. Rzymian 4,3; 6,15-23).

Pełny tytuł Jezusa używany przez Apostoła Pawła brzmi: Jezus Chrystus nasz Pan (werset 4). Sowo ‘Chrystus’ stało się dla nas czymś takim, jak nazwisko Jezusa. Jednak w pierwszym wieku ‘Chrystus’, po hebrajsku ‘Mesjasz’ był nazwą urzędu Jezusa. Podobnie jak my używamy np. wyrazu ‘prezydent’. „Mesjasz” wyraża funkcję Jezusa.

Jezus jest Mesjaszem, On jest tym, którego Izrael oczekiwał, On jest tym, który został obiecany w Starym Testamencie. To Mesjasz wybawi człowieka i stworzenie od grzechu i będzie rządził całym światem.


Jezus jest Panem, po grecku: ‘Kurios’. W greckim tłumaczeniu Starego Testamentu, wszędzie święte imię Pana Boga ‘JHWH’ jest przetłumaczone jako ‘Kurios’. Jeśli Apostoł Paweł nazywa Jezusa Kurios, nasz Pan, jest to dla każdego Żyd natychmiast jasne, że Jezus jest Bogiem, najwyższym Panem i Królem.

Jezus jest naszym Panem. Jezus jest Królem. On jest Panem nad całym światem, nad całym stworzeniem. Jezus jest Panem nad wierzącymi i nad niewierzącymi.
Dla niewierzących, którzy odrzucają Jezusa, oznacza to ich sąd ku potępieniu.
Dla wierzących, którzy przyjmują Jezusa, oznacza to, że należą do Niego i mogą z Nim żyć na wieczność.

Dlaczego Apostoł Paweł mówi, że Jezus jest Panem?
Nie dlatego, że Jezus jest potomkiem królewskim z rodu Dawida. Było przecież wielu potomków.
Nie dlatego, że uczynił wiele cudów. Apostołowie też czynili przez Jezusa cuda (por. np. Dzieje Apostolskie 3,1-10; 5,12-16).

Tylko jeden potomek Dawida zmartwychwstał i pokonał śmierć - Jezus Chrystus.
Paweł podkreśla to w wersecie 4:
Ewangelia o Jego Synu, pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym Synem Boga w mocy według Ducha uświęcenia przez powstanie z martwych o Jezusie Chrystusie, naszym Panu.

Jezus posiada władzę, ponieważ powstał z martwych. Jego zmartwychwstanie niezaprzeczalnie wskazuje na to, że On jest Mesjaszem, że On jest Panem całego świata.


W świecie pierwszego wieku n.e. cesarz rzymski był najwyższym autorytetem. Spróbujmy sobie wyobrazić sytuację, kiedy Apostoł Paweł przychodzi do miast będących pod wpływem cesarza i głosi, że w małej prowincji, Palestynie, żył młody Żyd, który został ukrzyżowany przez rzymskie władze, czyli otrzymał najwyższą i najstraszniejszą karę śmierci. Potem jednak zmartwychwstał, a teraz jest najwyższym Królem, najwyższym władcą, przewyższającym samego cesarza.

To musiało dla słuchaczy brzmieć absurdalnie.
Wtedy, podobnie zresztą jak dzisiaj, prawie nikt nie wierzył w możliwości zmartwychwstania. Większość Żydów wierzyło, że na koniec czasów, koniec obecnego świata, będzie zmartwychwstanie wszystkich ludzi, kiedy wszyscy staną przed Bogiem. Ale jedynie i dopiero na końcu czasów; możliwość wcześniejszego zmartwychwstania odrzucali.
Poganie, Greccy, Rzymianie, i wszyscy inni w ogóle nie wierzyli w zmartwychwstanie. Według nich nie było powrotu do życia dla tych, którzy umarli.

Wiara w cielesne zmartwychwstaniem stanowiła, podobnie jak dla wielu współczesnych, absurdalny pomysł. To, co Apostoł Paweł głosił było szalone, absurdalne dla wielu.
W historii Kościoła widzimy, że wielu kaznodziejów i teologów miało podobne problemy z przyjęciem zmartwychwstania, jako faktu i próbowali inaczej rozumieć zmartwychwstanie. Np. jako duchowe doświadczenie, a nie jako prawdziwe, cielesne zmartwychwstanie. Dla wielu jest niezmiernie trudnym, wręcz niemożliwym, aby uwierzyć w zmartwychwstanie.

Jednak rzeczywiste, cielesne, fizyczne zmartwychwstanie jest podstawą wiary chrześcijańskiej. Tylko dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa Apostoł Paweł może głosić to, co głosi. Tylko dzięki zmartwychwstaniu możemy głosić Ewangelię. Bez prawdziwego, cielesnego zmartwychwstania Jezusa Chrystusa Ewangelia nie miałaby sensu. Krzyża i zmartwychwstania nie można od siebie oddzielić.
Bez zmartwychwstania Chrystusa nie byłoby Ewangelii!.

Apostoł Paweł głosi: Jezus z Nazaretu to ukrzyżowany Chrystus, ukrzyżowany za nasze grzechy, aby pojednać nas z Bogiem. On zmartwychwstał z martwych, On żyje i jest teraz najwyższym Królem.

Absurdalne, ale mimo tego wielu ludzi uwierzyło w to, co Apostoł Paweł głosił. Jak to możliwe? Stało się to możliwe jedynie za sprawą Ducha Świętego, który jest autorem wiary w sercach ludzkich.
To dotyczy także nas dzisiaj: wierzymy tylko dzięki Duchowi Świętemu, który porusza nasze serca do wiary. Tylko przez Ducha Świętego jesteśmy w stanie wyznać, że Jezus Chrystus jest naszym Panem.

Apostoł Paweł, pisząc list do chrześcijan w Rzymie, stolicy wielkiego imperium rzymskiego, miejsca gdzie mieszka cesarz, najwyższy autorytet,od początku listu ogłasza, że nie cesarz, lecz Jezus z Nazaretu jest Panem świata.

W tym czasie, w rzymskim imperium, istniał mocno rozwijający się kult cesarza. Kult cesarza stał się najważniejszą religią. Obywatele byli zobowiązani oddawać pokłon cesarzowi, miało to oprócz znaczenia politycznego, znaczenie także religijne. W momencie śmierci cesarza ogłaszano, że jest on bogiem. Przez to jego następca, nowy cesarz, stawał się synem bożym, któremu należało oddać pokłon.

Apostoł Paweł głosi w tym kontekście: Nie! Nie cesarz, lecz tylko Jezus z Nazaretu jest najwyższym Panem, tylko Jezus jest prawdziwym Synem Bożym.
Władza i panowanie cesarza zostały tym samym przez Apostoła zakwestionowane. W tym kontekście zmartwychwstanie miało także znaczenie polityczne, ponieważ to, co głosił Apostoł Paweł było niebezpieczne. Władcy świata zostaną skonfrontowani z całkiem inną i nową rzeczywistością.


Jezus jest Panem świata. On nie jest tylko Panem duchowego świata, On nie jest tylko Panem mojego życia duchowego. On nie jest tylko Panem wierzących.
Nie, Jezus jest Panem, Królem całego świata, całego stworzenia, całego kosmosu. On jest Panem mojego całego życia, we wszystkich jego aspektach. Wszystko co czynię, mówię i myślę - Jemu podlega.
To ma znaczenie nie tylko dla mojego życia duchowego, dla mojej wiary, ale i również dla całego społeczeństwa.
Nie ma ani jednego centymetra w świecie, nie ma ani jednej sekundy, w której Jezus nie mówi: to moje (C.S. Lewis)
Jezus jest Panem, Królem całego świata. Wielu nie uznaje Go za Króla, ale 

Bóg nad wszystko Go wywyższył, i obdarzył imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imie Jezusa zgęło się każde kolano w niebiosach, na ziemi i pod ziemią i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem       (Filipian 2,9-11)


Przyjrzyjmy się naszemu życiu? Czy Jezus jest naprawdę królem w i nad moim życiem? Czy jest On naprawdę Królem, panującym nad wszystkimi sekundami mojego czasu? Czy w moim codziennym życiu, we wszystkim co czynię i myślę, czy rzeczywiście oddaje Mu chwałę.

Moje wyznanie, proklamacja, że Jezus jest Królem oznacza, że wielu rzeczy nie czynię, że decyduję często inaczej, niż wielu moich kolegów, moich bliźnich. To oznacza, że żyję inaczej niż niewierzący. Naraża nas to oczywiście niejednokrotnie na niezrozumienie ze strony kolegów, znajomych, często na drwiny. Może inni uważają, że jesteśmy zwariowani, pragnąc żyć, jak naucza Biblia.
Co wtedy czynimy?
Czy naprawdę pragniemy żyć, będąc posłusznymi Jezusowi we wszystkim?

W daszej części tego rozdziału (werset 16) Apostoł Paweł mówi:
Nie wstydzę się bowiem Ewangelii, gdyż jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego wierzącego… (Rzymian 1,16)
Czy i my również możemy to o sobie powiedzieć: Nie wstydzę się Ewangelii?
Jeżeli nie wstydzę się Ewangelii to oznacza, że ją głoszę.
Głoszę Ewangelię nie tylko słowem, ale i swoim życiem. Jeżeli żyjemy Ewangelią, ludzie wśród których żyjemy dostrzegają, że jesteśmy inni, że nie należymy do tego świata, lecz należymy do Jezusa Chrystusa i naśladujemy Go. Głosimy też Ewangelię naszymi słowami. Głosimy, jak Apostoł Paweł, Ewangelię, że jest tylko jeden prawdziwy Król, Jezus. On jest Chrystusem, Mesjaszem. Tylko przez jego śmierć na krzyżu i przez jego zmartwychwstanie możemy zostać zbawionymi i pojednać się z Bogiem.

Czy głosimy to rzeczywiście wszystkim niewierzącym, których spotykamy na swej życiowej drodze?
Czy może wolimy nie mówić tego tak stanowczo? Wielu uważa to za aroganckie, nietolerancyjne, a my nie chcemy być uważani za nietolerancyjnych i aroganckich.
My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, głupstwem dla pogan… (1 Koryntian 1,23)
Nie bądźmy zdziwieni, kiedy inni wokół nas będą uważać nas za wariatów, nie rozumiejąc nas, stwierdzą że jesteśmy nienormalni. Biblia mówi, że tego możemy się spodziewać. Wierzymy w Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego, zmartwychwstałego, Pana świata. To absurd dla wielu, ale dla wierzących to wyzwalająca moc Ewangelii.

Wiara oznacza posłuszeństwo. To jest trudne, szczególnie w sytuacji gdy inni, a szczególnie nasi najbliżsi, nas nie rozumieją.
Duch Święty jest także autorem posłuszeństwa wiary w naszych sercach. On pomoże nam, aby wierzyć i aby żyć w wierze. On pomaga nam, abyśmy oddali Jezusowi chwałę.
Jezus wysłał nas w świat, aby głosić Ewangelię (por. Ew. Mateusza 28,18-20) ale też zapewnił, że nie jesteśmy sami, On jest z nami. Bóg zsyła Ducha Świętego, który daje każdemu chrześcijaninowi moc, aby świadczyć.
Gdy Duch Święty zstąpi na was, weźmiecie Jego moc i będziecie Moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi. (Dz. Apostolskie 1,8).


Ewangelia jest przeciw wszelkiemu relatywizmowi. Apostoł Paweł żył i działał w relatywistycznym świecie. Było to społeczeństwo przesiąknięte religijnym pluralizmem: istniało wiele religii, wielu bogów, każdy naród posiadał swoich własnych bogów. Właściwie podobnie jak obecnie, gdzie wiele grup, czy całe narody mają swoich własnych bogów.
W świecie przepełnionym relatywizmem Paweł głosił, że nie ma relatywizmu, że Jezus jest jedynym Panem, że jest tylko jeden prawdziwy Bóg. Człowiek może być posłuszny tylko Jezusowi. Tak jak Apostoł Paweł był powołany, aby głosić Ewangelię, podobnie my jesteśmy dzisiaj powołani, aby ją głosić. Ewangelia była wówczas dla wielu podobnie arogancka i absurdalna, tak jak dzisiaj. Ewangelia jednak to nie absurd, ale Dobra Nowina dla całego świata.




29 July 2013

Kolosan 2,8-16



8 Baczcie, aby was kto nie sprowadził na manowce filozofią i czczym urojeniem, opartym na podaniach ludzkich i na żywiołach świata, a nie na Chrystusie; 9 gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości 10 i macie pełnię w nim; On jest głową wszelkiej nadziemskiej władzy i zwierzchności, 11 w nim też zostaliście obrzezani obrzezką, dokonaną nie ręką ludzką, gdy wyzuliście się z grzesznego ciała ziemskiego; to jest obrzezanie Chrystusowe. 12 Wraz z nim zostaliście pogrzebani w chrzcie, w którym też zostaliście wespół wzbudzeni przez wiarę w moc Boga, który go wzbudził z martwych. 13 I was, którzy umarliście w grzechach i w nieobrzezanym ciele waszym, wespół z nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy; 14 wymazał obciążający nas list dłużny, który się zwracał przeciwko nam ze swoimi wymaganiami, i usunął go, przybiwszy go do krzyża; 15 rozbroił nadziemskie władze i zwierzchności, i wystawił je na pokaz, odniósłszy w nim triumf nad nimi. 16 Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu.


Obrzezanie było nierozerwalną częścią tożsamości Izraela jako narodu Bożego; bez fizycznego obrzezania nie można było należeć do ludu Bożego. Chrześcijańskim Żydom trudno było zaakceptować nie obrzezanych chrześcijan, wywodzących się z pogan i uznać ich za braci i siostry. W Starym Testamencie obrzezanie jest zewnętrznym znakiem przynależności do Boga i do Jego Przymierza.

Bóg chciał, aby Izrael był oddzielony od innych narodów, święty i to jest dokładnie to, co czyni obrzezanie. Dla Żydów obrzezanie i koszerne jedzenie są najbardziej podstawowymi znakami tożsamości, które postrzegają jako wyznanie wiary. Znak obrzezania miał dla Żydów wielkie znaczenie, ponieważ był znakiem posłuszeństwa Bogu. Pobożni Żydzi byli gotowi nawet umrzeć za obrzezanie. Obrzezanie oznaczało włączenie do ludu Bożego, a obrzezanego dotyczyły obietnice, dane przez Boga Abrahamowi i Izraelowi.

W Liście do Rzymian, Paweł argumentuje, że obrzezanie fizyczne jest bez znaczenia, jeśli nie oznacza też obrzezanego serca: Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga (Rzymian 2,28-29).

Zewnętrzne obrzezanie nie pomoże nam, bo nie wyzwoli nas z grzechów, podobnie jak Prawo nam nie pomoże, ponieważ żaden człowiek nie jest w stanie wykonać woli Bożej w pełni. Obrzezanie oznacza przynależność do ludu Bożego, ale samo obrzezanie nie pomaga nam stać się lepszymi ludźmi. Tylko obrzezanie duchowe, dokonane przez samego Boga, umożliwia człowiekowi zbawienie.

Już w Starym Testamencie czytamy o potrzebie obrzezania serca dokonanego przez Boga: Obrzeże Pan, Bóg twój, twoje serce i serce twego potomstwa… abyś miłował Pana, Boga twego, z całego serca twego i z całej duszy twojej, abyś żył. (Ks. Powt. Prawa 30,6, por. Jeremiasza 31,31-34; Ezechiela 36,26-27).

Na czym polega obrzezanie dokonane nie ręką ludzką? Oznacza to, że jest to obrzezanie wykonane przez samego Boga. Człowiek nie jest w żaden sposób w stanie sam dokonać takiego obrzezania. Polega to na tym, że wierzący został w Chrzcie pogrzebany z Jezusem Chrystusem i wraz z Nim zmartwychwstał, przez wiarę (Kolosan 2,12; por. 2 Koryntian 5,1; Efezjan 2,11; Hebrajczyków 9,11).
Obrzezanie wierzącego jest - przez wiarę - jego śmiercią i zmartwychwstaniem z Chrystusem.

Aby stać się Żydem i dołączyć się do Przymierza, poganie musieli uczynić trzy rzeczy: poddać się obrzezaniu, przestrzegać rytualnego mycia i (o ile to możliwe) składać ofiary w świątyni. Apostoł Paweł nawiązuje do tego, ale na nowo definiuje sposób włączenia do ludu Bożego. W ten sposób Apostoł chce zapewnić Kolosan, że są w pełni członkami ludu Bożego.
Śmierć Chrystusa jest naszym obrzezaniem. Nasz chrzest jest obmyciem, które włącza nas w Ciało Chrystusa. Śmierć Chrystusa jest ofiarą, a wszelkie ofiary w świątyni już nie są potrzebne.

Lud Boży nie posiada już znaku zewnętrznego obrzezania, lecz znak Chrztu. Chrzest symbolizuje to, co dokonało się w wierzącym: uwierzył on w Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela, czyli, że ma udział w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.
Śmierć Jezusa oznacza dla nas, że poniósł on karę za nasze grzechy. Zmartwychwstanie Jezusa oznacza, że w Nim otrzymaliśmy wieczne życie. Chrzest jest znakiem, że to jest prawda dla wierzącego.
Tak jak obrzezanie znaczyło tych, którzy należą do ludu Bożego, do Przymierza, tak Chrzest teraz znaczy tych, którzy należą do ludu Bożego, do Chrystusa. Ci wszyscy, którzy z Chrystusem umarli i zmartwychwstali są prawdziwym Izraelem (por. Rzymian 9-11; Galatów 6,16; Filipian 3,2). Dlatego też w Kościele nie jest już praktykowane obrzezanie.
W Liście do Galatów Paweł bardzo wyraźnie i obszernie wyjaśnia, że chrześcijanie z pogan nie muszą iść drogą żydowską przez obrzezanie, aby stać się wierzącymi. Tylko przez wiarę - i nie w inny sposób - można stać się dzieckiem Abrahama (por. Galatów 3,6-9).

Chrzest oznacza nasze włączenie do Kościoła, do Ciała Chrystusowego, ale znaczenie Chrztu jest szersze.
W Nowym Testamencie Chrzest jest związany ze śmiercią Jezusa. Jezus sam porównuje swoją śmierć z Chrztem (Ew. Marka 10,38-39). Chrzest jest obrazem śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, w których wierzący ma udział.
W Chrzcie wierzący umiera ukarany za swoje grzechy (Rzymian 6,3-5; 2 Koryntian 5,14), ale nie umiera sam, lecz z Chrystusem, który za nas umarł.
Chrzest oznacza też zerwanie z przeszłością. Żegnamy się z grzesznością, co jest możliwym, ponieważ umieramy z Chrystusem (por. Kolosan 3,5). Chrzest oznacza więc grób dla starego człowieka, ale także miejsce gdzie rodzi się nowy człowiek (por. Kolosan 3,9-10). Każdy kto jest w Chrystusie, stał się nowym stworzeniem (2 Koryntian 5,17)!

Chrzest oznacza także zwycięstwo nad złem, które panowało nad nami. Ten kto umarł z Chrystusem, z Nim także zmartwychwstał. Zmartwychwstanie Chrystusa było dowodem Jego zwycięstwa nad śmiercią, nad grzechem. Zło nie ma już władzy nad życiem wierzącego, który jest w Chrystusie. Dla ludzi I wieku była to bardzo ważna nauka. Żyli oni w kulturze, w której powszechnie istniała wiara w wielu różnych bogów i duchy. W Chrystusie człowiek wierzący jest wolny i nie musi już bać się duchów.

Należy podkreślić fakt, że tylko przez wiarę, z łaski, jesteśmy zbawieni. Jest to dzieło Boże.
W Kościele w Kolosach (a także w Galacji) byli nauczyciele, którzy wymagali więcej. Wymagali koniecznego obrzezania. Apostoł Paweł w dość ostry sposób nazywa to ludzką filozofią, ludzkim myśleniem, przeciwstawiającym się woli Bożej. Dzisiaj nikt nas nie oskarży, że nie jesteśmy obrzezani, ale zdarza się, że w Kościołach wymaga się więcej, kładąc zbyt duży nacisk na uczynki. Pamiętajmy, że nasze zbawienie jest tylko i wyłącznie dziełem Bożym dokonanym dla nas w Chrystusie, w którym mamy udział z łaski przez wiarę.
Jeśli uwierzymy, dotyczy to również nas, a wtedy Bóg obrzeza nasze serce; jest to obrzezanie dokonane nie ręką ludzką. Wszystko, co Bóg wymaga od człowieka, otrzymaliśmy w Chrystusie.

24 July 2013

Ewangelia wg Jana 3,14-21



14 Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, 15 aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.
16 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego Jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 17 Bóg przecież nie posłał Syna na świat, aby świat osądził, lecz aby świat został przez Niego zbawiony. 18 Kto wierzy w Niego, nie jest sądzony, a kto nie wierzy, już został osądzony, gdyż nie uwierzył w Imię Jednorodzonego Syna Boga. 19 Sąd zaś polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość, ponieważ złe były ich uczynki. 20 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i jej unika, aby jego czyny nie zostały ujawnione. 21 Każdy natomiast, kto postępuje w prawdzie, przychodzi do światłości, aby stało się widoczne, że jego czyny są dokonane w Bogu.

Pod osłoną nocy Nikodem, teolog Izraela, przyszedł do Jezusa. Miał wiele pytań a Jezus wyjaśnił mu na czym polega nowe życie w nim. (pisaliśmy o tym w Credo 18, maj 2012).
Omawiany tekst jest dalszym ciągiem tej rozmowy.
Jezus wspomina krótko wydarzenie z historii Izraela. Podczas wędrówki przez pustynię, w drodze z Egiptu do obiecanej ziemi Kanaan, lud izraelski często okazywał Bogu nieposłuszeństwo. Bóg ukarał ich postępowanie wysyłając jadowite węży przez które wielu z nich pomarło (Ks. Liczb / IV Mojżeszowa 21,4-10).
Bóg polecił Mojżeszowi wykonać węża miedzianego i osadzić go na drzewcu. Każdy kto został ukąszony i spojrzał na miedzianego węża został uzdrowiony.
Jezus tylko kilkoma słowami wspomina tę historię, ale to wystarczyło, bowiem każdy Żyd znał ją doskonale.

Jezus dokonuje porównania siebie z wężem. W pustyni wymagano wiary od Izraelitów. Musieli wierzyć, że spojrzenie na węża ich uratuje.
Podobnie jak wąż został wywyższony, tak Syn Człowieczy, Jezus Chrystus zostanie wywyższony. Jako chrześcijanie myślimy przy tym o wywyższeniu Chrystusa w tym, że wrócił do Boga Ojca i siedzi po Jego prawicy. To prawda, w ten sposób Jezus został wywyższony jako Król nad stworzeniem. Ale zanim tak mogło się stać Chrystus musiał najpierw w inny sposób zostać wywyższony, mianowicie na krzyżu.
Wiszącego na krzyżu Jezusa wszyscy mogli dokładnie zobaczyć. Wielu lekceważyło Go, śmiało się, ale inni uwierzyli.
Każdy kto patrzy na Jezusa na krzyżu i uwierzy ma wieczne życie, właśnie przez krzyż.

Dlaczego tak się stało?
Czytamy w wersecie, który chyba jest jednym z najbardziej znanych wersetów Biblii, wersecie, który podsumowuje całą Ewangelię: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego Jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. (Ew. Jana  3,16)
W powyższym wersecie widzimy rzeczywiście całą Ewangelię. Człowiek zbuntował się przeciw Bogu, zepsuł wszystko, co Bóg stworzył. Nie tylko zniszczył stworzenie Boże, ale sam też zerwał relację z Bogiem, co skutkuje wieczną śmiercią. Bardzo ważna jest świadomość, że każdy z nas jest winy, że każdy z nas jest grzesznikiem, buntownikiem przeciwko Bogu. Dobry Bóg nie chciał zniszczenia, nie chciał zostawić człowieka samemu sobie. Bóg aż tak kochał świat, że chciał rozwiązać problem, nawet jeśli Go to bardzo dużo kosztowało.
Miłość Boża jest ogromna, ale to nie oznacza, że sądu już nie ma. W tym jednym wersecie też możemy dostrzec ogromny kontrast między wiecznym życiem a wiecznym potępieniem. Trudno o większy kontrast.

To wielki dar Boży, dla wszystkich. Warunek jest tylko jeden - należy go przyjąć.  Otrzymany prezent na urodziny, jest dopiero mój w momencie kiedy go przyjmę. Podobnie jest z darem Bożym. Bóg oferuje go wszystkim, ale ten z niego może skorzystać, który go z wdzięcznością przyjmie.
Tu tkwi problem. Niesamowity i wspaniały jest ten Boży dar miłości i życia, ale wielu ludzi go odrzuca, nie chcąc otrzymać takiego prezentu.
W dalszych wersetach czytamy o konsekwencjach przyjęcia lub odrzucenia Bożego daru miłości.
Sąd Boży jest całkiem realny. Bóg jest sprawiedliwy i sądzi tych, którzy zbuntowali się przeciw Niemu. Wielu ludzi nie akceptuje Bożej sprawiedliwości. Jeżeli ktoś w naszym społeczeństwie zamordował kogoś, mimo, że szczerze tego żałuje, uważamy, że musi odbyć swoją kara, bo to jest sprawiedliwe. Miłość nie wyklucza sprawiedliwości. Boża sprawiedliwość wymaga sądu. Ale ci, którzy przyjęli dar w Jezusie Chrystusie już nie zostaną osądzeni, ponieważ Chrystus został już za nich osądzony.
Kto nie wierzy, już został osądzony, gdyż nie uwierzył w Imię Jednorodzonego Syna Boga.
Ten, kto odrzuci dar Boży, sam jest winien, że zostanie osądzony. Bóg oferuje mu swoją miłość, a on sam wybiera zamiast miłości Bożej – Boży Sąd.

Bóg miłuje świat, ale to nie znaczy, że wszyscy zostaną zbawieni, to nie oznacza, że nie będzie sądu. Niektórzy oczywiście tak twierdzą, ale Biblia wcale tego nie naucza, czego przykładem są omawiane przez nas wersety.
Miłość wymaga odpowiedzi. Między ludźmi - między mężem a żoną relacja miłości może istnieć tylko wtedy, gdy miłość jest dwustronna. Podobnie relacja Bóg – człowiek musi być dwustronna. Boża miłość wymaga odpowiedzi. Jeżeli akceptuję miłość Bożą i odpowiadam na nią miłością, mam wieczne życie z Nim.
Jeżeli kobieta kocha mężczyznę, ale on nie odpowiada jej miłością, nie powstaje żadna relacja. Dokładnie tak jest z relacją Bóg - człowiek. Bóg miłuje nas, ale jeżeli odrzucamy Jego miłość, nie będziemy mieli relacji z nim, co znaczy, że nie otrzymamy wiecznego życia z Nim, lecz sami wybraliśmy Sąd Boży.

Przyjście Syna Bożego na świat jest ogromnym aktem miłości Bożej, ale Jego przyjście może doprowadzić do wiecznego życia lub do wiecznego potępienia.
Nadejście Jezusa Chrystusa oznacza podział między stroną ciemności i światłości, między wiecznym życiem a wiecznym potępieniem. Podział powstał przez nadejście Jezusa, ale bez Jezusa istniałoby tylko i wyłącznie wieczne potępienie.
Jezus jest wywyższony jak wąż na pustyni, nie możesz udawać, że Go nie widzisz, że nie musisz decydować. Konfrontacja z Ewangelią Jezusa Chrystusa stawia każdego człowieka przed wyborem: przyjęcie lub odrzucenie. Nie ma trzeciej drogi, nie można pozostać wobec Bożego daru obojętnym.
Każdy człowiek stoi przed wyborem: przyjęcia Jezusa, lub Jego odrzucenia, każdy jest sam odpowiedzialny za konsekwencje swego wyboru.

18 July 2013

Nie kradnij - Studium Biblijne



2 Świętymi bądźcie, bom Ja jest święty, Pan, Bóg wasz
(…)
35 Nie czyńcie nikomu krzywdy w sądzie ani co się tyczy miary, ani wagi, ani objętości. 36 Będziecie mieli wagi rzetelne, odważniki rzetelne, efę rzetelną, hin rzetelny; Ja, Pan, jestem Bogiem waszym, który was wyprowadziłem z ziemi egipskiej.
Ks. Kapłańska 19,2 i 35-36

13 Nie będziesz miał w swojej torbie dwojakich odważników, większego i mniejszego. 14 Nie będziesz miał u siebie w domu dwojakiej efy, większej i mniejszej. 15 Będziesz miał odważnik o pełnej wadze, rzetelny; będziesz miał efę o pełnej zawartości i rzetelną, abyś długo żył na ziemi, którą daje ci Pan, Bóg twój. 16 Gdyż obrzydliwością dla Pana, Boga twego, jest każdy, kto tak czyni, każdy, kto popełnia bezprawie.
Ks. Powt. Prawa 25,13-16

Bóg jest Stworzycielem, co znaczy, że jest jednocześnie ostatecznym Właścicielem wszystkiego co istnieje. Również wszystko, co osobiście posiadamy, należy do Boga.
W jego ręku są głębokości ziemi i jego są szczyty gór. Jego jest morze i On je uczynił, i suchy ląd ręce jego ukształtowały (Psalm 95,4-5, por. Psalm 24,1-2).
Bóg dał Izraelowi ziemię obiecaną i obiecał im tam wiele materialnych dóbr, które zostały opisane w Ks. Powt. Prawa. Zaraz po opisie tych błogosławieństw czytamy:
Abyś nie mówił w swoim sercu: Moja moc i siła mojej ręki zdobyła mi to bogactwo. Pamiętaj, że to Pan, Bóg twój, daje ci siłę do zdobywania bogactwa, aby potwierdzić swoje przymierze, które poprzysiągł twoim ojcom, jak się to dziś okazuje (Ks. Powt. Prawa 8,17-18).
Wszystko co mamy, cały majątek, wszelkie pieniądze, które posiadamy, które zarobiliśmy przez naszą pracę, albo które otrzymaliśmy np. poprzez dziedziczenie - otrzymaliśmy od Boga. Nie wolno nam o tym zapomnieć.
To czyni nas odpowiedzialnymi za to, co z tym zrobimy nie tylko wobec ludzi, ale także wobec Boga. Nie jesteśmy ostatecznymi właścicielami, lecz zarządcami naszych pieniędzy i majątku. Jeżeli jesteśmy świadomi faktu, że wszystko otrzymaliśmy, zmienia to całkowicie nasze życie i naszą postawę wobec materialnych dóbr.
Wiele grzechów w Izraelu związanych z biedą i bogactwem powstało ponieważ ludzie zapomnieli, że bogactwo pochodzi od Boga (por. np. Amos 8,4-7; Micheasz 2,1-5 i wiele innych tekstów u proroków).

W Prawie Mojżeszowym znajdujemy dużo przykazań dla Izraela, które stanowią bardziej szczegółowe opracowanie Dekalogu. W tych przykazaniach Bóg mówi, jak ludzie powinni żyć razem, jako święty lud, który żyje miłując Boga ponad wszystko i bliźniego jak siebie samego (Ew. Mateusza 22,36-40; Ks. Powt. Prawa 6,5; Ks. Kapłańska 19,18). To podsumowanie prawa dotyczy także naszych działań wobec pieniędzy i majątku.

Dekalog zaczyna się słowami: Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli (Ks. Wyjścia 20,2, por. Ks. Kapłańska 19,16). Izrael doświadczył wybawienia z Egiptu. Wierzący, który wierzy w Jezusa Chrystusa, doświadczył zbawienia od śmierci, od piekła.
To jest podstawa naszej pozycji i nastawienia wobec Boga. On jest Stworzycielem, który stworzył wszystko i jest tego posiadaczem. Ten Bóg Stworzyciel jest Tym samym, który zbawił nas w Jezusie Chrystusie od grzechów, od śmierci wiecznej. Jeśli w to wierzymy, jesteśmy zbawieni i żyjemy z Bogiem. To zobowiązuje do świętego życia.
W księdze Kapłańskiej (3 Mojżeszowej) cały rozdział 19 jest pełen przepisów dotyczących odpowiedniego życia wiernych. Rozdział ten zaczyna się słowami: Świętymi bądźcie, bom Ja jest święty, Pan, Bóg wasz (w. 2). Na końcu, po całej serii przykazań czytamy jeszcze raz to, co czytaliśmy na początku Dekalogu: Ja, Pan, jestem Bogiem waszym, który was wyprowadził z ziemi egipskiej (w. 16). To jest podstawą naszego życia i naszego działania.

Powinniśmy być świętymi, bo nasz Bóg jest święty. Być świętym nie jest jakąś abstrakcją, nie oznacza to, że często chodzimy do kościoła, albo uciekamy do klasztoru. Nie, bycie świętym okazuje się w naszym normalnym codziennym życiu. Tam ma być widoczne, że jesteśmy święci.

Ósme przykazanie Dekalogu mówi: nie kradnij.
Nie wolno włamywać się do czyjegoś domu i przywłaszczać czegoś, co do nas nie należy, nie wolno nam kraść samochodu, ani żadnej rzeczy nie należącej do nas.
Większość z nas może uważa, że nie jest złodziejami, ale czy to prawda?
Słyszymy w wiadomościach o skorumpowanych politykach, lekarzach i biznesmenach, o kombinowaniu i skandalach związanych z publicznymi pieniędzmi, o oszustwach i kradzieży wielkich sum pieniędzy przez korupcję. Denerwujemy się i uważamy, że winni powinni zostać ostro ukarani.
Oszustwo jest kradzieżą, przekroczeniem ósmego przykazania. Ale gdzie zaczyna się korupcja i oszustwo? Zanim zaczniemy krytykować innych, najpierw dokładnie badajmy siebie i swoje postępowanie.

Omawiany tekst biblijny jest blisko związany z przykazaniem ósmym: nie kradnij.
Tekst mówi o oszukiwaniu i kombinowaniu z odważnikami. W starożytności na Bliskim Wschodzie wielu ludzi posiadało własny zestaw odważników, składający się z serii kamieni, noszonych w torbie. Były one używane przy zakupie i sprzedaży oraz ważeniu pieniędzy (nie było wtedy jeszcze monet). Niektórzy jednak mieli dwa zestawy: jeden większy, aby używać przy zakupie, a drugi mający mniejszą wagę, aby używać przy sprzedaży swoich towarów.
Zawsze znaleźli się kupcy, którzy próbowali oszukiwać i manipulować wagę lub inne narzędzia do mierzenia. Jest to także problem w naszym dzisiejszym społeczeństwie.
Oczywiście różnica jest tak mała, że klient niczego nie podejrzewa. Jeśli klient myśli, że kupił kilogram, może kupił 995 gram, ale raczej nie zauważy tego. To bardzo mała różnica, ale na dłuższy okres ‘opłaca’ się to sprzedawcy.
Jest to oszustwo, dla Boga jest to kradzież, a ten kto tak postępuje nie jest mniejszym złodziejem niż ten, który właśnie ukradł samochód.

Nasz świat dzisiaj jest w wielu aspektach bardziej skomplikowany niż 3000 lat temu.
Teraz mamy o wiele więcej sposobów aby oszukiwać, aby mieć różne „zestawy odważników”.
Jak na przykład wypełniamy nasz PIT? Czy może w tym wypadku też stosujemy dwa zestawy odważników: jeśli chodzi o deklarowanie dochodów, zmniejszamy trochę dochody, a jeśli chodzi o odliczanie, powiększamy trochę sumę. Tak, abyśmy na końcu trochę więcej mieli, tak jak kupiec, mający dwa zestawy odważników.
To taki sam rodzaj oszustwa, jak kombinowanie z fakturami, aby uniknąć płacenia VAT-u. Jeśli okradamy w ten sposób państwo, przekraczamy ósme przykazanie.
Denerwujemy się, gdy politycy lub biznesmeni wzbogacili się przez korupcję i oszustwa, ale nierzetelne wypełnienie PIT-u nie jest lepsze. Ten kto nieprawidłowo wypełnia PIT albo w inny jakikolwiek sposób ‘kombinuje’, aby zyskać, jest tak samo złodziejem, jak ten polityk, który przez oszustwo okradł państwo z setek tysięcy złotych.

Wydaje nam się to może przesadą. Przecież ten kto kombinuje z odważnikami lub z VAT, nie jest takim przestępcą jak wielki złodziej lub skorumpowany polityk. Ale Bóg bardzo surowo o tym mówi: Gdyż obrzydliwością dla Pana, Boga twego, jest każdy, kto tak czyni… (Ks. Powt. Prawa 25,16).
Takie może - w naszych oczach - „małe grzechy” są dla Boga obrzydliwe, straszne. Bóg się tym brzydzi, gdyż jest to działanie pogan, niewierzących. Biblia używa (po hebrajsku) tego samego słowa, aby opisać np.: bałwochwalstwo (Ks. Powt. Prawa 17,1-3; 20,17-18), ofiarowanie swoich dzieci i homoseksualizm (Ks. Kapłańska 18,20-21). 
Nie ma tu różnicy między grzechami lekkimi i ciężkimi; grzech jest grzechem i każdy grzech jest obrzydliwością dla Boga. Dla Boga są to poważne grzechy, które nie mogą mieć miejsca w życiu chrześcijanina. Jeśli jednak chrześcijanin czyni to, działa w oczach Boga jak bezbożny poganin.

Zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie, Bóg chce, abyśmy żyli jak święci: Świętymi bądźcie, bom Ja jest święty, Pan, Bóg wasz (w. 2)
Dotyczy to wszystkich wierzących a świętość oznacza, że jesteśmy uczciwi, szczerzy i sprawiedliwi w wielkich, ale i w małych sprawach. Święte życie oznacza życie w miłości, miłości do Boga i bliźniego, co też wyklucza krzywdzenie innych.
Uczciwość także w materialnych i finansowych sprawach jest wyrazem naszej wiary.

A więc wszystko, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie; taki bowiem jest zakon i prorocy (Ew. Mateusza 7,12)


14 July 2013

Księga Rodzaju (1 Mojż.) 9,1-7



1 I pobłogosławił Bóg Noego i synów jego, i powiedział do nich: Rozradzajcie się i rozmnażajcie, i napełniajcie ziemię. 2 A bojaźń i lęk przed wami niech padnie na wszystkie zwierzęta ziemi i na wszelkie ptactwo niebios, na wszystko, co się rusza na ziemi i na wszystkie ryby morskie; wszystko to oddane jest w ręce wasze. 3 Wszystko, co się rusza i żyje, niech wam służy za pokarm; tak jak zielone jarzyny, daję wam wszystko. 4 Lecz nie będziecie jedli mięsa z duszą jego, to jest z krwią jego. 5 Będę też żądał krwi waszej, to jest dusz waszych. Będę jej żądał od każdego zwierzęcia. A od człowieka będę żądał duszy człowieka, za życie brata jego.
6 Kto przelewa krew człowieka,
tego krew przez człowieka będzie przelana,
bo na obraz Boży uczynił człowieka.
7 Wy zaś rozradzajcie się i rozmnażajcie!
Niech zaroi się od was ziemia i niech was będzie dużo na niej!



Życie człowieka jest w zasadzie dobre i należy je chronić, bo Bóg sam stworzył człowieka ku swojej chwale. To ogromny kontrast z mitami starożytności. W mezopotamskich mitach czytamy, że człowiek został stworzony jako niewolnik bogów. Czytamy dalej o przeludnieniu na ziemi, problemie który bogowie chcieli rozwiązać przez potop, a także poprzez niepłodność kobiet i wysoką śmiertelność wśród dzieci. Mity pogańskie okazują się okrutne i dalekie od objawienia jedynego prawdziwego Boga, którego znajdujemy w Biblii.
Bóg, Który objawia się w Biblii nie chce zabijać ludzi i Bóg nie widzi problemu w przeludnieniu na ziemi. Przeciwnie, Bóg chce, aby człowiek rozmnażał się i wypełnił całą Jego ziemię. Przez potop Bóg zniszczył stworzenie, ponieważ człowiek przez grzech je zniszczył (por. Ks. Rodzaju 6,12). Potop oznacza nowy początek, nową szansę dla stworzenia. Noe i jego rodzina znajdują się wychodząc z Arki w podobnej sytuacji jak Adam i Ewa w raju.
Pierwsze co czytamy po potopie, jest błogosławieństwo i obietnica Boga, że już nigdy nie będzie potopu.
Należy zatem fragment, który omawiamy, czytać w kontekście obietnicy Bożej, że już nigdy nie zniszczy ziemi (Ks. Rodzaju 8,20-22) oraz przymierza, które Bóg zawiera z całą ludzkością (Ks. Rodzaju 9,8-17).

Pierwszy i ostatni werset tego fragmentu mówią o nakazie rozmnażania się. Te wersety tworzą ramę wokół części środkowej. Mówią o błogosławieństwie, rozradzaniu i rozmnażaniu się w celu zapełnienia ziemi ludźmi. Podobnie jak Adam, Noe, a w nim cała ludzkość, otrzymuje zadanie, aby rozmnożyć się na całej ziemi.

Spożywanie mięsa
Tak jak w raju, mimo grzechu, człowiek nadal posiada władzę nad zwierzętami. Człowiek ma prawo zabijania zwierząt na potrzeby jedzenia, ale zwierzęta nie mają prawa, aby zabijać ludzi.
W raju człowiek mógł jeść wszelkie rośliny, owoce (Ks. Rodz. 1,29). Po upadku i po potopie, Bóg daje wszystko co żyje jako pokarm dla człowieka.
Zabierając zwierzęta do arki, Noe rozróżniał miedzy czystymi i nieczystymi (7,2), ale jeśli chodzi o jedzenie, Bóg teraz nie rozróżnia tego.
Potem Bóg daje Izraelowi bardzo dokładne przepisy dotyczące czystych zwierząt, które można jeść, a nieczystych, których jeść nie wolno. Te przepisy, jak wiele innych (jak np. zakaz mieszania dwóch rodzajów tkanin, mieszanie mleka i mięsa itd.) oznaczają odgraniczenie Izraela od pogan (Ks. Kapłańska 11; Ks. Powt. Prawa 14,3-21). Izrael jako święty naród, miał być inny niż poganie i oddzielony od nich.  
W Nowym Testamencie te przepisy już nie obowiązują (Ew. Marka 7,19; Dz. Apostolskie 10,9-16; 1 Tymoteusza 4,3). Choć zasada duchowa odróżnienia nadal istnieje, tylko w innej formie (2 Koryntian 6,14-18). Kościół Nowotestamentowy gromadzi ludzi pochodzących z każdego narodu. Jedzenie nie oznacza już granicy między świętym ludem Bożym a niewiernymi poganami.

Bóg pozwala człowiekowi jeść zwierzęta, pod jednym warunkiem: życie musi całkowicie wypłynąć z zwierzęcia, czyli, nie może być już krwi. Nie wolno jeść krwi. W Starym Testamencie krew jest jednoznaczna z życiem (por. Ks. Kapłańska 17,11). Zakaz jedzenia krwi oznacza respekt dla świętości życia. Każde życie jest w pewnym sensie święte, ponieważ sam Bóg jest jego Dawcą. Oznacza to też zakaz wyjmowania organów z żyjącego zwierzęcia – okrutna praktyka, którą mają niektóre ludy (np. wyciągają serce ze zwierzęcia od razu jedząc, sądząc, że daje to szczególną siłę).
Poza esencją siedzibą życia, krew ma jeszcze mocne znaczenie teologiczne, ponieważ przez wylanie krwi zostaje dokonane przebłaganie za grzechy, co umożliwia pojednanie z Bogiem. W kulcie ofiarnym jest to krew zwierząt a ostatecznie została wylana krew Chrystusa jako zapłata i zadośćuczynienie za nasze grzechy.
W Nowym Testamencie wszystkie te prawa zostały zawieszone. Jednak, aby nie obrażać Żydów, chrześcijanie nie jedli krwi (Dz. Apostolskie 15,19-21).
To, że człowiek może zabijać zwierzęta aby jeść nie oznacza więc pozwolenia na barbarzyństwo. Są nadal granice, człowiek powinien okazać respekt także dla życia zwierząt.

Obraz Boga
Człowiek został stworzony na obraz Boga (Ks. Rodz. 1,27) co jest naturalną podstawą godności człowieka. Tekst potwierdza, że mimo grzechu, człowiek nadal ‘zawiera’ obraz Boga. Dlatego człowiek jest unikalny i odróżniony od wszelkiego innego stworzenia. Człowiek jest ponad wszelkie zwierzęta lub inne stworzenia, ma unikalną pozycję w Bożym stworzeniu. Zabicie człowieka oznacza okradzenie go z jego godności i osobowości, okradzenie z życia, które sam Bóg Stworzyciel mu dał. Dlatego zabicie człowieka jest bardzo poważnym grzechem przeciwko Bogu.
Celem Boga w stworzeniu było, aby człowiek samowolnie poddał się Bogu, a zwierzęta poddały się człowiekowi (por. Izajasza 11,6-8). Ale zarówno człowiek jak i zwierzęta zgrzeszyły i już nie znają swojego miejsca w stworzeniu.
Dlatego potrzebne jest to, że zwierzęta są pełne lęku przed człowiekiem. Chroni to zarówno zwierzęta jak i ludzi, ponieważ gdyby tak nie było, zwierzęta stałyby się w grzesznym świecie zbyt dużym zagrożeniem dla człowieka i w tym dla nakazu Boga aby rozmnożyć się.

Kara śmierci
Jeśli życie zwierząt należy traktować z szacunkiem, to tym bardziej życie ludzkie. Można zabijać zwierzęta na potrzeby jedzenia, ale w żadnym przypadku nie można zabić człowieka.
Za zabicie zwierząt, także takie bez potrzeby, nie ma kary, ale za zabicie człowieka jest ostra kara.
Jeśli ktoś zabije człowieka, jest to przestępstwo przeciw zabitemu i jego rodzinie, ale przede wszystkim jest to przestępstwo przeciw samemu Bogu, ponieważ Bóg jest Dawcą życia, które morderca zabrał. Życie człowieka jest tak wartościowe dla Boga, że rekompensatą za zabicie może być tylko kara śmierci. To dotyczy zarówno ludzi jak i zwierząt.
Jeżeli zwierzę zabije człowieka, musi także zostać zabite jako kara (por. Ks. Wyjścia / 2 Mojż. 21,28-32).

Bóg nie daje możliwości ani pozwolenia na karę śmierci, lecz wymaga kary (por. Ks. Liczb 35,16-21; 35,22-28, por. też Ks. Powt. Prawa 21,7-9). Aż trzy razy czytamy w jednym wersecie (w. 5), że Bóg będzie żądał zapłaty za zabicie człowieka. Żądać oznacza wymagać rekompensaty.
Bóg chroni przy tym niewinnych. Dlatego nie można za łatwo wymierzać kary; muszą być przynajmniej dwaj lub trzej świadkowie (Ks. Powt. Prawa 19,15). Fałszywy świadek powinien zostać bardzo ostro ukarany (Ks. Powt. Prawa 19,16-21). To też potwierdza jak poważnie Bóg traktuje morderstwo.
Ale morderca, który prawdziwie się nawróci, powinien znaleźć łaskę (Ks. Przysłów 28,13; por. 2 Samuela 12,13-14; Psalm 51). Krew Jezusa zapłaciła za grzechy wiernych na zawsze (Hebrajczyków 7,23-28).

Władza
Bóg przekazuje człowiekowi zadanie wykonania kary śmierci (w. 6), ale ostatecznie nie jest to człowiek, lecz Bóg, który wymaga rekompensaty za zabójstwo. Dlatego zemsta poprzez zabicie mordercy nigdy nie może być sprawą prywatną między dwiema rodzinami, jak to w różnych krajach jest w zwyczaju. Życie jest święte, dlatego człowiek nie może prywatnie wymierzać sprawiedliwości, gdyż zabicie nie jest tylko grzechem przeciwko zabitemu i jego rodzinie, ale jest to przede wszystkim grzech przeciwko samemu Bogu Stworzycielowi. Dlatego Bóg wymaga rekompensaty. Bóg przekazał władzę nad stworzeniem człowiekowi, w tym też władzę wymiaru sprawiedliwości. Człowiek przy tym rządzi ziemią w imieniu Boga (por. Ks, Rodzaju 1,26), ale nie rządzi jako właściciel stworzenia, lecz jako namiestnik w imieniu Boga.
To oznacza w praktyce, że człowiek sam nie może się mścić zabijając mordercę, lecz jest to zadanie i odpowiedzialność władz (por. Rzymian 12,19; 13,1-5). Bóg się mści i daje władzom prawo ale i obowiązek wykonania kary.
Wszelkie inne przestępstwa można zrekompensować zapłaceniem pewnej sumy pieniędzy, ale życia człowieka nie można zrekompensować w ten sposób (Ks. Liczba 35,31).

Zakaz zabijania
Zakaz zabijania człowieka zostaje dalej w Prawie Mojżeszowym rozwinięty. Najpierw znajdujemy zakaz zabijania w Dziesięciu Przykazaniach (Szóste przykazanie, Ks. Wyjścia 20,13). To przykazanie zostaje szeroko zinterpretowane. Np. Mojżesz nakazuje budowanie poręczy na dachu, aby nikt nie spadł z dachu i nie stracił przez to życia. Nie wykonanie takiej poręczy oznacza dla Mojżesza przekroczenie szóstego przykazania (Ks. Powt. Prawa 22,8). Albo jeśli ktoś posiada niebezpiecznie zwierzę, jest winny w momencie kiedy jego zwierzę zabije kogoś (Ks. Wyjścia 22,28-32).
Dzisiaj oznacza to w praktyce np., ktoś przekracza szóste przykazanie, jeśli jeździ niesprawnym samochodem, które może spowodować wypadek, lub jeśli jeździ pod wpływem alkoholu.  

Nakaz życia
Po słowach o zabijaniu i karze śmierci, tekst wraca do tematu początkowego:
Wy zaś rozradzajcie się i rozmnażajcie! Niech zaroi się od was ziemia i niech was będzie dużo na niej!
Człowiekowi nie wolno zabić, też jeśli uważa, że istnieje problem przeludnienia, nie wolno zabijać nie narodzonych dzieci, tylko dlatego, bo są chore, z syndromem Downa, czy po prostu dlatego, że nie chcemy mieć dziecka, bo nie pasuje ono w naszym wygodnym życiu. Nie wolno zabijać starszych osób, które już nie chcą lub nie mogą żyć, które tylko ‘kosztują’ społeczeństwo (takie argumenty można już usłyszeć dziś od niektórych polityków …). Nie można narażać życia ludzkiego prowadząc wojny dla „wyższych celów”.
Nie, Bóg nie akceptuje żadnego zabójstwa, ponieważ życie jest święte, a człowiek jest stworzony na obraz Boga. Człowiek powinien żyć! Dlatego Bóg daje nakaz, aby żyć, aby się rozmnażać, aby wypełnić całą ziemię ludźmi. Ku Bożej chwale.