Showing posts with label demony. Show all posts
Showing posts with label demony. Show all posts

19 November 2014

1 Koryntian 10,14-22



Świat hellenistyczny był mieszanką najróżniejszych religii i kultur a Grecy i Rzymianie byli zasadniczo bardzo tolerancyjni wobec nich. Rzymianie szanowali bogów lokalnych, a nawet czcili bogów miejsca, gdzie akurat mieszkali. Wielu sądziło, że istotnie wszyscy różni bogowie reprezentują te same istoty, nie ma konkurencji między nimi.
Większość ludzi czciło bogów, których uważali za użytecznych. Niektórzy czcili jak największą ilość bogów, myśląc, że im więcej tym lepiej. Stąd też w Atenach znajdował się ołtarza dla nieznanego boga (Dz. Ap. 17,23).

W tym kontekście Paweł kategorycznie odrzuca taką tolerancję. Podkreśla, że można tylko być lojalnym jednemu Bogu, co wyklucza uczestniczenie w innych religiach. Było to bardzo nietypowym w I wieku n.e., ponieważ nikt nie widział najmniejszego problemu w tym, aby uczestniczyć w różnych kultach i czcić różnych bożków. W dodatku było to w oczach Greków i Rzymian wyrazem braku tolerancji.
Nauczanie Pawła, które jest nauczaniem Chrystusa, było trudne, ponieważ bardzo ograniczało i utrudniało funkcjonowanie chrześcijan korynckich w życiu społecznym.
Było wiele sytuacji, które wymagały brania udziału w kultach innych religii, np. uczestnictwo w ucztach ku czci pewnego boga było normalnym, aby potwierdzić relacje społeczne, szczególnie dla lepiej usytuowanych. Brak uczestnictwa w takich ucztach czy innych rytuałach w świątyniach mógłby zagrozić statusowi społecznemu i spowodować utratę ważnych kontaktów i przyjaźni oraz z tym związanych ważnych źródeł dochodów.

Paweł argumentuje według reguł retoryki (Cicero), używając dwóch stwierdzeń, na które daje dowody a potem konkluzje:
   w. 14-17       Teologiczne znaczenie uczestniczenia w Wieczerzy Pańskiej
                        Wieczerza Pańska oznacza społeczność z Chrystusem
   w. 18-20       Teologiczne znaczenie uczestniczenia w pogańskich kultowych posiłkach
                        Pogańskie posiłki ofiarne/kultowe oznaczają społeczność z demonami.
   w. 20-21       Konkluzja: niemożliwym jest mieć jednocześnie społeczność z Chrystusem i z
demonami

w. 14-15
Zanim Paweł zaczyna napominać Koryntian ostrymi słowami, podkreśla najpierw, że są oni jego najmilszymi dziećmi. Paweł mówi ostro z powodu miłości do nich.

Uciekajcie od bałwochwalstwa – przypomina ostrzeżenie, aby uciekać przed wszeteczeństwem (6:18). Wszeteczeństwo i bałwochwalstwo są związane ze sobą (por. Rz. 1:18-23; Gal. 5:19-21; Kol. 3:5).

Podobieństwa między tym, co Apostoł pisze o wszeteczeństwie i bałwochwalstwie:

10:14  uciekajcie od bałwochwalstwa
6:18  uciekajcie przed wszeteczeństwem
10:16-17  Wieczerza Pańska wskazuje na to, że jesteśmy jednym Ciałem z Chrystusem
6:15-17  ciała wasze są członkami Chrystusowymi – nie możesz być jednym ciałem z prostytutką
10:23  wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne
6:12  wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne
10:31  wszystko czyńcie na chwałę Bożą
6:20  wysławiajcie Boga w ciele waszym

Uczestniczenie w ucztach pogańskich jest dla Pawła tym samym jak stanie się jednym ciałem z prostytutką. Poprzedni werset mówi o tym, aby nie kusić Pana (w. 13), jak możemy oczekiwać zbawienia, jeśli sami szukamy miejsc pogańskich i kusimy tym Pana?

Uczty w świątyniach nie są jakoś związane z bałwochwalstwem, lecz uczestniczenie w takich ucztach świątyniach jest samo w sobie już bałwochwalstwem; nie można być neutralnym uczestnikiem.

w. 16-17
Ten tekst zostaje nieraz wyrwany z kontekstu i używany w argumentacjach dot. znaczenia Wieczerzy Pańskiej. Należy pamiętać, że Paweł nie ma zamiaru dawać systematycznego nauczania dot. Wieczerzy, lecz używa Wieczerzy, jako argumentu udowadniając, że nie można uczestniczyć w pogańskich ucztach świątynnych.

Uczestniczenie w posiłku tworzy więź między uczestnikami a bożkiem.
Uczty w świątyniach są w pewnym sensie podobne do Wieczerzy Pańskiej. Wieczerza Pańska jest też rodzajem ‘kultowego posiłku’ lub lepiej: posiłku ofiarnego. Uczestniczenie w wieczerzy Pańskiej tworzy społeczność (gr.: koinōnia) z Chrystusem (choć Paweł nie wyjaśnia tu w jaki sposób ta społeczność istnieje). Tak samo uczestniczenie w ucztach pogańskich w świątyniach tworzy społeczność z bożkami. Dlatego nigdy nie można w sposób neutralny uczestniczyć w pogańskich ucztach w świątyniach lub w rytuałach pogańskich.

Uczestniczenie w Wieczerzy tworzy i oznacza społeczność (‘partnerstwo’) z innymi uczestnikami oraz z Gospodarzem Jezusem Chrystusem, dlatego uczestniczenie w wieczerzy Pańskiej nigdy nie jest sprawą prywatną i zawsze ma mieć miejsce podczas nabożeństwa będącego zgromadzeniem Kościoła. Cała wspólnota jest jednym ciałem Chrystusa (temat rozwijany przez Apostoła dalej w rozdz. 11-12).

W starożytnej kulturze posiłki były bardzo ważne, tworzyły społeczność z zapraszającym. Ludzie rozumieli, że akceptowanie zaproszenia pewnego patrona zobowiązuje cię. Jeżeli potem akceptujesz zaproszenie konkurencji patrona, oznacza to, że tak naprawdę zamieniasz swego patrona na innego. Nie można jednocześnie być lojalnym dwóm między sobą rywalizującym patronom. Dlatego też uczestnictwo nigdy nie jest neutralne.
Tak samo wierzący nie może jednocześnie akceptować zaproszenia od Jezusa i od demonów.

Kielich oznacza społeczność krwi Chrystusowej co podkreśla powagę relacji, którą mamy w przymierzu z Chrystusem (por. 11:25). Krew zapieczętowuje przymierze (por. I Mojż. 15:9-18; II Mojż. 24:3-8; Zach. 9:11; Hebr. 9:18).      
Ofiara Chrystusa tworzy nowe przymierze z Bogiem.

w. 18
Mówiąc o Izraelu według ciała Paweł prawdopodobnie ma na myśli grzeszny Izrael w pustyni, czyli: Izrael, który ciągle się buntował przeciwko Panu (10:1-13).
Fraza według ciała (gr.: kata sarka) wskazuje na człowieka znajdującego się pod panowaniem grzechu, co prowadzi do buntu przeciwko Bogu (por. np. Rz. 8:5; 1 Kor. 3:1).

Izrael zbudował ołtarz dla złotego cielca i spożywał ofiary na nim składane (II Mojż. 32:5-6; por. 10:7). Jedzenie ofiarowanego jedzenia wiąże się z bożkiem, któremu zostało ono ofiarowane.

w. 19-20
Wcześniej Apostoł napisał, że bałwany nie istnieją (8:4), ale demony istnieją. Bałwany czynione z martwego materiału reprezentują duchową rzeczywistość. Bałwany są czymś więcej niż materialne ludzkie wytwory, ponieważ reprezentują one bunt przeciwko Bogu. Bałwany pokazują, że szatan i demony istnieją, bałwany reprezentują duchową rzeczywistość, którą są demony. Z tego powodu każda ofiara i cześć oddana bałwanom jest tak naprawdę dana demonom, czyli szatanowi.
Jest to zgodne z tym co Stary Testament uczy o bałwanach (Ps. 96:5; 106:37; Iz. 65:3). Demony są rzeczywistością, które są w stanie zniszczyć człowieka, wiążącego się z nimi.
Jako potwierdzenie tej prawdy, Paweł cytuje ze Starego Testamentu: Izrael myślał, że składając ofiary złotemu cielcowi, ofiaruje Panu (II Mojż. 32:5), ale tak naprawdę składali ofiary demonom (V Mojż. 32:17).
Izrael jest przykładem dla Koryntian; jeśli Koryntianie nie odwrócą się od pogańskich zwyczajów, spotka ich gniew i sąd Boży, którego doświadczył Izrael.

Uczestniczenie w kulcie pogańskim nie oznacza ryzyka, że wiążesz się z bałwanami, lecz zawsze oznacza rzeczywiste związanie się z demonami. Dlatego jest tylko jedna rada: uciekać (w. 14)!
Nie jesteś więc neutralny uczestnicząc w takich posiłkach. Tak samo, jak nie możesz być neutralny odwiedzając prostytutki. Uczestnictwo w ucztach świątynnych czy w innych rytuałach zawsze jest bałwochwalstwem.

Paweł jest bardzo ostrożny w tym, co mówi o demonach. Nie chce, abyśmy zbytnio interesowali się nimi, a sam Paweł też nie chce podkreślać, że sam dużo o tym wie. Jest to świat nieznany dla nas, i świat, którym nie powinniśmy się interesować.

w. 21-22
Pić kielich oznacza związanie się i uczestniczenie w tym wszystkim, co ten kielich oznacza: przymierze z Bogiem, zbawienie, wieczne życie. Cele osoby, z którą się zwiążesz, stają się twoimi celami.
Uczestniczenie w stole demonów, przyniesie karę i sąd Boży (Ez. 39:20; 44:16; Mal. 1:7-12).
Problemem nie jest samo jedzenie i picie, ale to, kto jest gospodarzem posiłku. Gospodarzem dla wierzącego jest sam Chrystus, ale gospodarzami posiłków pogańskich są demony.

Werset 22 można też tłumaczyć: czy chcemy Pana pobudzać do zazdrości? Bóg jest zazdrosny; nie toleruje innych bogów obok siebie (I i II przykazanie). Zazdrość Pana oznacza gniew. Jeżeli my odwrócimy się od Pana, Pan odwróci się od nas.
Zazdrość Pana jest związana z Jego świętością i mocą. Każde bałwochwalstwo budzi Jego zazdrość i gniew (II Mojż. 20:5; 34:14; V Mojż. 4:24; 5:9; 6:14-15; Joz. 24:19-20; 1 Krl. 14:22-23; Ps. 78:58-64; Ez. 8:3: Sof. 1:18).

Na końcu Paweł ostrzega: nie myśl, że jesteś silniejszy od wszechmogącego i zazdrosnego Boga Stworzyciela! Ostrzeżenie to nie jest skierowane do pewnej grupy Koryntian, lecz do wszystkich wierzących.
Biblia naucza, że istnieje ogromna różnica między świętym Bogiem Stworzycielem a grzesznymi stworzonymi ludźmi (por. Job 9:32; 37:23; Kazn. 6:10; Iz. 10:15; Ez. 22:14).
Zazdrość i moc Pana okazuje się w sytuacji bałwochwalstwa (IV Mojż. 14:13-35; V Mojż. 32).
Każdy raz, kiedy Pięcioksiąg pisze o zazdrości Pana jest to związane z bałwochwalstwem Izraela. Postawa Pana wobec bałwochwalstwa nie zmieniła się po przyjściu Jezusa Chrystusa. 

Uciekajcie od bałwochwalstwa, bo inaczej spotka Was gniew wszechmogącego Boga!


15 October 2014

Księga Daniela, rozdział 10



Rozdziały 10-12 stanowią jedność i należy je tak czytać.
Dan. 10:1-11:1  Wstęp do wizji
Dan. 11:2-12:3  Wizja objawiona Daniela
Dan. 12:4-13     Wskazówki, które Bóg daje Danielowi

W poprzednim fragmencie Daniel otrzymał objawienie, że cierpienie (wygnanie Izraela) trwać będzie 70 siódemek lat. W tym rozdziale, jako wstęp, Daniel otrzymuje tylko bardzo ogólne i krótkie spojrzenie w przyszłość. Dopiero potem (w rozdz. 11) nastąpi objawienie szczegółów.


Przygotowania Daniela (w. 1-3)

Daniel otrzymuje wizje w trzecim roku panowania Cyrusa, króla perskiego, jest to rok 538 p.n.e..
Dwa lata wcześniej (536 p.n.e.) król Cyrus pozwolił pierwszej grupie wygnańców powrócić, aby odbudować Jerozolimę (por. Ezdrasza 1-2).
Dwa lata później, czyli w roku, kiedy Daniel ma wizję opisaną w tym rozdziale, fundamenty świątyni w Jerozolimie zostają założone (Ezdr. 3:8-10). Jednak z powodu wielkiego oporu miejscowych mieszkańców, praca Żydów przy świątyni stanęła, dopiero 18 lat później została wznowiona (Ezdr. 4:24).

Daniel spędził trzy tygodnie na żałobie i intensywnej modlitwie (w. 2-3 i 12). Data (w. 4) wskazuje na żałobę w okresie Święta Paschy. Nie czytamy, dlaczego Daniel był w żałobie, ale musiał to być poważny powód. Być może było to związane z rozumieniem wizji, co mogłoby wynikać z wersetu 12. Być może, co wydaje się bardziej prawdopodobnym, z powodu stagnacji pracy w Jerozolimie, oporu i wrogości, który spotkał Żydów.


Wizja męża w szacie lnianej (w. 4-9)

Daniel znalazł się nad rzeką Tygrys, w sporej odległości od Babilonu, który leży nad rzeką Eufrat.
Widzi tam męża ubranego jak kapłan izraelski (por Ks. Kapł. 6:10). Opis przypomina bardziej posąg niż człowieka, w dodatku straszny, taki jak znamy z filmów science fiction. Jest to postać błyszcząca i płonąca. Opis podobny do opisu u proroka Ezechiela (Ez. 1:9-10), który jest opisem tzw. teofanii, czyli objawienia się Boga w sposób „fizyczny”.

Nie wiadomo, kim jest ten mąż, niektórzy bibliści twierdzą, że to anioł, podczas gdy inni wskazują na Jezusa Chrystusa. Tekst nie wyjaśnia nam tego. Z tekstu nie wynika, czy ten mąż jest istotą z wersetów 10-13. Jeżeli postać ta, która dotyka Daniela i mówi do niego (w. 10-12), wtedy nie jest to Chrystus, ponieważ potrzebował pomocy od anioła (w. 13). Jasnym jest, że mąż ten reprezentuje Bożą chwałę.

Daniel widocznie nie był sam, ale tylko on widział, jego towarzysze nie. Jego towarzysze jednak rozumieli, że coś szczególnego się dzieje i bali się, co przypomina nawrócenie się Szawła (Dz. Ap. 9:1-9).


Odwiedziny Anioła (w. 10-13)

Wyobraźmy sobie tą scenę, kojarzącą się niemal z horrorem. Najpierw Daniel widzi potężną postać, wyglądającą nieludzko, wydającą dźwięki tak potężne, że wszyscy się boją i uciekają. Na tenże dźwięk, Daniel traci nawet przytomność i pada na twarz. Kiedy ręka go dotyka i ponosi (Daniel nie może się widocznie podnieść o własnych siłach), Daniel siedzi na czworakach, i drży (w polskim tłumaczeniu nie znajdziemy słowa drży, ale występuje w hebrajskim oryginalnym tekście). Będąc w takiej pozycji dociera do niego, co mówi postać.

Głos mówi do Daniela: mężu miły (w. 11). Hebrajski tekst mówi dosłownie: mężu pożądany, Bóg pożąda Daniela, bo jest cenny dla Niego. Można więc też tłumaczyć: mężu szanowany i cenny.
Dopiero po tych słowach Daniel wstaje, ale nadal drży. Daniel został poniżony, był jak martwy, potem ‘stał na czworakach jak zwierzę, dopiero potem został ‘wywyższony’ i stał jak człowiek.

Dalej Daniel słyszy słowa nie bój się! (w. 12), co jest zazwyczaj początkiem mowy anioła do człowieka.
Anioł został wysyłany, aby zareagować na modlitwy Daniela, trzy tygodnie wcześniej, ale przyszedł spóźniony, bo Książę Królestwa Perskiego zatrzymał go, widocznie nie chcąc, aby wysłannik dotarł do Daniela (wyrazu anielski nie ma w hebrajskim oryginale).
Jest to zagadkowe dla nas. Jasnym jest, że tekst mówi o duchowej walce i o duchowych, dla ludzi nie widocznych, siłach i aniołach, ale wiele pozostaje zagadką.

Nie jest jasnym, co Książe królestwa perskiego konkretnie oznaczał i kim był. Z tekstu wynika, że jest to duchowa zła siła, wspierająca ziemskie królestwo perskie. Nie mamy też żadnej informacji dotyczącej sposobu, w jaki zatrzymał anioła.
Wrogami Izraela nie są tylko ludzie na dworze perskiego króla, lub armia, czy też wrogo nastawieni ludzie w Kanaanie, ale też duchowe siły, próbujące przeciwdziałać Izraelowi i przez to Bożym planom.
Ewidentnie modlitwa Daniela była związana z duchową walką.  

Książę królestwa perskiego widocznie był tak silny, że mógł zatrzymać anioła, ale więcej nie może zrobić. Nie mógł tak naprawdę przeciwdziałać, poniósł klęskę, bo Anioł był silniejszy.


Świat duchowych sił

Można wnioskować, że Bóg „wyznaczył” anioły do poszczególnych narodów (por. Ks. Powt. Prawa 32:8-9, gdzie hebrajski oryginał ma synów Bożych (= aniołów) zamiast synów Izraela; por też: Ks. Powt. Prawa 4:19), ale nie wiemy tak naprawdę, co to konkretnie znaczy. Wygląda na to, że Anioł miał szczególne zadanie chronić Izrael (por. 11:21; 12:1).
Także u proroka Izajasza widzimy połączenie państwa i złych duchowych sił (Iz. 24:21-23).

W starożytnym Bliskim Wschodzie powszechnym był pogląd, że bogowie i inne siły są związane z konfliktami na ziemi. W religiach kanaańskich i mezopotamskich istniało wielu bogów, którzy walczyli między sobą. Kraj, pod opieką boga, który w tej duchowej walce zwycięży, zwycięży też na ziemi nad wrogiem. W Biblii czytamy o walczących aniołach, którzy służą jedynemu Bogu Wszechmogącemu (por. Ks. Wyjścia 14:19; 23:20-23; 32:34; Jozuego 5:14-15).

Musimy przyznać, że z Biblii wiemy niewiele o aniołach, demonach i o siłach niebieskich.
Niewiele też wiemy o aniele Gabrielu, wiemy tylko, że gra ważną rolę jako przywódca armii Pańskiej (por. Da. 10:21; 12:1; Judasz 9; Ks. Obj. 12:7). To powinno nas czynić ostrożnymi w wypowiedziach na ten temat. Wśród chrześcijan istnieje bardzo dużo spekulacji na temat aniołów i demonów, ale jedynym objawieniem jest Biblii, która nie objawia nam tyle, ile byśmy chcieli. Uczy nas to pokory, Bóg nie objawia nam wszystkiego, czego chcemy, tylko objawia nam to, co On w swojej suwerennej mądrości uznaje za nam niezbędne i potrzebne. To powinno nas zadowolić.

Rzeczywiście istnieją duchowe siły stojące za ludzkimi instytucjami i z pewnością istnieją też demony, ale rozdział ten nie ma na celu wyjaśnienia nam wszystkiego w tej dziedzinie.
Tożsamość niebieskich sił zła, opisana w tym rozdziale i innych, nie jest jasna. Jasnym jest tylko, że jest to siła, stawiająca opór Bogu. 
Uczy nas to, że historia ludzkości to coś więcej niż tylko wojny między państwami i między ludźmi. Istnieje też rzeczywistość duchowa, która jest blisko związana z rzeczywistością, którą doświadczamy i widzimy w świecie.
Modlitwa gra ważną rolę w duchowej walce, ale nie możemy spekulować i więcej wnioskować, niż naucza Biblia.
Nie jest to też żaden powód do lęku, gdyż Słowo Boże wyraźnie głosi w wielu miejscach, zwłaszcza w Księdze Daniela, że Bóg jest wszechmogący i suwerenny i On ma całą historię pod kontrolą.

Dualizm, który stoi na stanowisku, że istnieją dwie równe sobie siły, z których jedna zwycięża, jest typowe dla wielu pogańskich religii, ale Biblii jest całkiem obcy. Zło jest wielką siłą, ale nie ma szans w obliczu Boga. Zło może buntować się, przeciwstawiać się Bogu i przeszkadzać, ale nie może spowodować, że Bóg nie może wykonać swojej woli. Zło ostatecznie zostało pokonane przez Jezusa Chrystusa na krzyżu.

Biblia też nie naucza, że prawdziwa walka jest tylko w niebie, co oznaczałby, że tak naprawdę nie ma różnicy, co ludzie na ziemi czynią.


Dalsza mowa anioła (w. 14-21)

Kiedy Daniel dalej słyszy, znowu jest to tak wielkie i potężne dla niego, że znowu słabnie, pada na ziemie i nie jest w stanie mówić.
Spotkanie z aniołem jest tak ciężkie, że Daniel nie wie jak to wytrzymać. Myślimy często lekkomyślnie o aniołach. Wielu ludzi ma obrazy aniołów w domach, gdzie wyglądają one miło, uśmiechnięte, niegroźne. Niektórzy chrześcijanie nawet marzą o tym, aby spotkać anioła.
Opis Daniela jednak wyjaśnia, że spotkanie anioła oznacza spotkanie z postacią z rzeczywistości niebiańskiej, co jest wyczerpującym i strasznym doświadczeniem.

Na to ktoś podobny do człowieka dotyka Daniela, co daje mu siły. Używane tu określenie bardzo podobne do określenia ktoś podobny do Syna człowieczego (7:13), ale nie koniecznie musi chodzić o tą samą postać jak w rozdziale 7.
Daniel wciąż potrzebuje dodatkowych sił, aby znieść to wszystko (w. 19).

W następnych wersetach (w. 20-21) anioł daje tylko bardzo ogólny przegląd tego, co będzie. Potem nastąpi bardziej szczegółowy opis (rozdz. 11).

Powodem cierpienia ludu Bożego są złe moce, które stoją za ziemskimi państwami. Najpierw książę perski, a potem książę grecki, jak w poprzednich wizjach (rozdz. 7 i 8) występowały jedno po drugim zwierzęta reprezentujące królestwa. Persja, co prawda pozwoliła Izraelowi wrócić, ale za Królestwem Persów też stoi zło.
Zarówno królestwo perskie jak i greckie chcą panować nad całym światem i wprowadzić swoje porządki, co oznacza opór przeciwko Bogu.


Święta wojna w Starym Testamencie

Bóg jest świętym wojownikiem, który walczy dla swego ludu i zwycięża.
Bóg używa swego ludu, jako narzędzia, aby osądzić zło świata (np. Ks. Wyjścia 15; Jozuego 6; Sędziów 5). Izrael nie zwycięża, ponieważ jest silny, ale ponieważ walczy Bóg.
Izrael nie może sam decydować się na wojnę. Wojna była rodzajem służby Bogu (jak w świątyni), żołnierze musieli być rytualnie czyści.

Reakcją na zwycięstwo jest pochwała Boga i podziękowanie Bogu (Wj. / II Mojż. 15; Ps. 24; 98).
Czasami jednak Bóg walczy przeciw Izraelowi z powodu grzechów (por. Treny 2:4-5).
W czasie wygnania babilońskiego Izrael doświadczył Boga raczej jako wroga. Bóg stoi na stronie ludu Bożego, kiedy ten jest posłuszny, ale staje się wrogiem ludu, kiedy nie jest mu posłuszny.

Jezus jest ostatecznym wojownikiem, który zwyciężył nad szatanem. Jezus zwyciężył nie przez zabicie wroga, ale przez to, że sam umarł i zmartwychwstał.

Wszystko, też wszystkie moce i siły, zostały stworzone przez i dla Boga. Niektóre zbuntowały się, ale zostaną ostatecznie poddane (Kol. 1:16-20). Chrystus zwyciężył nad wszystkimi siłami duchowymi (Kol. 2:15).

Podobnie jak Izrael, my też musimy walczyć. Bóg daje nam broń (Ef. 6:10-18). Ale walka w czasach po wniebowstąpieniu Chrystusa odbywa się bez użycia broni, poprzez proklamacje i głoszenie Ewangelii oraz przez modlitwę.
Żyjemy jeszcze w czasie wojny, ale mamy pewność, że już zwyciężyliśmy w Chrystusie. Jest to podobna sytuacja, jaka była w Europie w drugiej połowie roku 1944. Wszyscy wiedzieli, że Hitler poniesie klęskę, właściwie już przegrał, ale wojna jeszcze długo trwała, mimo faktu, że zwycięstwo dla Aliantów było już całkiem pewne.


Demony

Rozdz.10  księgi Daniela jest jednym z podstawowych tekstów, których niektórzy używają, aby udowodnić, że istnieją demony, panujące nad poszczególnymi rejonami lub krajami. 
Problemem jest, że ten rozdział daje tylko cząstkowe spojrzenie, ‘przy okazji’, a nie rozwija teologii demonów. W tym rozdziale tak naprawdę nie wiadomo, czy chodzi tu o demony, czy o jakiś inne siły duchowe.
Niewątpliwym jest tylko, że istnieje pewna hierarchia także wśród sił duchowych (Ef. 1:21; 6:12).

Biblia potwierdza istnienie demonów, oraz istnienie hierarchii wśród nich oraz pewnych relacji między demonami a poszczególnymi rejonami. Więcej nie możemy powiedzieć. Skoro Bóg więcej nam nie objawiał, nie nasza to sprawa, nie musimy dokładnie wiedzieć, jak jest zorganizowany świat demonów.

W Biblii nie znajdujemy nigdzie nakazu walki z demonami, lub instrukcji walki wierzących z przywódcami demonów lub siłami zła. Wierzący ma przeciwstawić się szatanowi, ale nie aktywnie walczyć z demonami.
Daniel sam nie walczy z demonami, lecz zostawia to Bogu i Jego aniołom. Nie możemy lekceważyć mocy demonów. Jeśli siła duchowa jest w stanie zatrzymać anioła przez trzy tygodnie, to kimże jest człowiek, jeśli myśli, że jest w stanie walczyć z takimi siłami?

Wierzący powinien mieć świadomość, że żyjemy w czasie wojny, ale naszym przywódcą jest sam Bóg, który w Jezusie Chrystusie zwyciężył.