18 March 2017

Księga Rodzaju 49:25-50:14



Mozna znaleźć artykuł w format PDF tu: Rodzaju 49-50 lub tutaj 

49:29-33
Przed błogosławieństwem synów, Jakub dał polecenie dotyczące jego pogrzebu w ziemi obiecanej (47:28-31). Teraz w sposób bardzo szczegółowy określa, gdzie chce być pochowany, podając szczegóły dotyczące zakupu jaskini, które miało miejsce wiele lat wcześniej (por. I Mojż. 25:9). Nie ma wątpliwości, gdzie znajduje się ziemia i konkretna jaskinia.
W tym Jakub wyraża bez wątpliwości, gdzie znajduje się jego dom: nie w Egipcie, lecz w Kanaanie.

Jakub zostanie pochowany obok niekochanej żony Lei, a nie obok ukochanej Racheli, która zmarła i została pochowana w drodze do Kanaanu. Jakub wybrał jaskinię na polu Machpela, ponieważ tam znjaduje się grób rodzinny, gdzie pochowani zostali: Sara, Abraham i Izaak (Mojż. 23:1-20; 25:9-10).

W starożytności pragnienie bycia pochowanym w szczególnym miejscu oznaczało, że powierzyłeś siebie temu miejscu oraz bogom związanym z tą ziemią.
Pole Machpela było pierwszym kawałkiem ziemi obiecanej, w którego posiadanie weszła rodzina Abrahama stanowiąc pieczęć i pierwszy owoc (1 Kor. 15:20-23), będący gwarancją, że Bóg da kiedyś ich potomstwu całą ziemię w posiadanie. Jakub chcąc być pochowany akurat tam, wyraża swoją wiarę w to, że kiedyś Pan spełni obietnicę dotyczącą ziemi, przekazując ją w posiadanie jego potomkom.

Tu kończy się scena, rozpoczynająca się w 48:2, gdzie czytaliśmy, że Jakub nabrał sił i usiadł na łóżku. Teraz zakończył przemówienie (błogosławieństwo Manassesa, Efraima, swoich synów, oraz instrukcja dotycząca pogrzebu), wciągnął nogi (czyli położył się z powrotem na łóżku) i umarł.
Wygląda na to, że Jakub sam zdecydował o chwili, w której umrze.

Jakub umarł i został przyłączony do przodków swoich.
To określenie oznacza więcej niż tylko śmierć. Stary Testament niewiele mówi o życiu po śmierci i nie ma rozwiniętej teologii dotyczącej nieba i piekła takiej, jaką znajdujemy w Nowym Testamencie. Mimo to, Abraham oczekiwał miasta mającego mocne fundamenty, którego twórcą jest Bóg (Heb. 11:9-10, 16). List do Hebrajczyków podkreśla, że Abraham, Izaak i Jakub poumierali w wierze (Heb. 11:13).

50:1-14
Po śmierci Jakuba, Józef i jego bracia muszą spełnić życzenie ojca, ale jest ono nieco problematyczne. Kanaan jest daleko a droga niebezpieczna. Poza tym, faraon może się obrazić, że Jakub nie zechciał być pochowany w najpiękniejszym kraju na ziemi, którym (w jego oczach) jest Egipt.
Nakaz ojca jest wyraźny i szczegółowy, Józef i bracia musieli przysięgnąć ojcu, że spełnią jego żądanie, więc nie mają innego wyjścia.

50:1-7
Opis pogrzebu skupia się na Józefie, jego bracia potraktowani zostają marginalnie. Józef, posiadający w chwili śmierci Jakuba najbliższą relację z ojcem, jest najważniejszy.
Znowu widzimy, że najważniejszy (po faraonie) człowiek w Egipcie posiada emocję i płacze (por. 44:24; 45:2), ale też od razu zaczyna działać, by spełnić ostatnią wolę ojca.
Jakub zostaje zabalsamowany. Proces ten w starożytnym Egipcie trwał 40 dni. Ojciec Józefa zostaje potraktowany jak wielki król.
Nie tylko rodzina Jakuba, ale cały potężny Egipt ma okres żałoby trwający 40 dni (dwa i pół miesiąca), tylko 2 dni krótszy niż okres żałoby, będący zwyczajem po śmierci faraona. To stosowne, gdyż Jakub jest dla Egipcjan ojcem ich zbawiciela, Józefa, który uratował ich od śmierci głodowej (I Mojż. 47:25).

Egipscy specjaliści balsamują Jakuba, jak faraona, tak aby powstała mumia. Egipcjanie balsamowali ważne osoby, aby im pomóc w podróży w życiu po śmierci. Izraelici nie mieli zwyczaju balsamowania ciał, ale uważali, że należy traktować ciało zmarłego z szacunkiem. Józef nakazuje balsamowanie, aby dać Jakubowi należyty honor według zwyczajów egipskich, oraz aby przygotować ciało na daleką podróż do miejsca pogrzebu (podróż trwała kilka tygodni).

Wcześniej Jakub przyszedł do Egiptu, ponieważ potrzebował jedzenia, a w miejscu zamieszkania zginąłby z głodu. Okazał wielki respekt dla faraona, ale nigdy nie pokłonił się mu. Jakub zachował się tak, jakby stał ponad władcą Egiptu przez to, że to on błogosławił faraona (I Mojż. 47:7-10).

50:4-6
Józef nie rozmawiał sam bezpośrednio z faraonem, być może dlatego, ponieważ był rytualnie nieczysty z powodu śmierci ojca (dotykania ciała zmarłego) (por. 41:14; Estera 4:2).
Józef mówi w sposób dyplomatyczny, wspominając faraonowi o przysiędze danej ojcu, by mógł być pochowany w Kanaanie, ale nie mówi o tym, że Jakub zabranił pochowania go w Egipcie (I Mojż. 47:29), co byłoby bardzo obraźliwym dla Egipcjan.
Józef nie wymienia także powodów teologicznych, mianowicie obietnic Boga, dotyczących Kanaanu, oraz okoliczności w jakich Jakub otrzymał ziemię na grób. Józef mówi w taki sposób, że faraon rozumie, jak ważnym jest, by Jakub był pochowany w Kanaanie, mówiąc, że Jakub sam wykopał grób (tak jak czynili egipscy faraonowie).

50:7
Pochód pogrzebowy z Egiptu do Kanaanu stanowi procesję wywyższonego króla do ziemi obiecanej. Wszyscy dworzanie oraz wszyscy starsi Egiptu pojechali z Józefem, co znaczy, że każdy, kto posiadał ważną funkcję w rządzie i samorządzie egipskim wziął w tym udział. Poza tym towarzyszyła im liczna armia składająca się z wozów i jeźdźców (w. 9).
W Pięcioksięgu czytamy tylko dwa razy o wozach i jeźdźcach; tu oraz w opisie wyjścia Izraela z Egiptu. W drugim przypadku biorą udział w pościgu ludu Izraela i giną wszyscy w Morzu Czerwonym (II Mojż. 14-15).

Cała rodzina Jakuba wzięła udział w pogrzebie, zostały tylko małe dzieci (z matkami) oraz bydło. Podróż była zbyt ciężka dla nich, ale był to też jasny znak dla faraona, że Józef rzeczywiście ma zamiar wrócić (do dzieci i żony). 
Wiele lat później faraon chce puścić Mojżesza z ludem tylko pod warunkiem, że zostawią dzieci i bydło w Egipcie (II Mojż. 10:24).
Tak jak Jakub wraca do ziemi obiecanej, tak Izrael 400 lat później opuści Egipt, aby wrócić do Kanaanu. Różnicą jest tylko, że podczas gdy faraon daje Jakubowi wielką eskortę królewską, Mojżesz musi z Izraelem uciekać z Egiptu (por. II Mojż. 14:9; 15:4-5).

To wyjście z Egiptu jest przedcieniem wyjścia całego ludu z Egiptu 400 lat później. Wskazuje też na dalszą przyszłość, kiedy duchowy Izrael (wszyscy wierzący w Chrystusa) zostanie wyprowadzony do nowej ziemi, a wszystkie narody świata oddadzą pokłon Królowi (Fil. 2:7-9).

Można zastanawiać się, dlaczego pogrzeb Jakuba został opisany w tak obszerny sposób, podczas gdy pogrzeby: Abrahama i Izaaka zostały opisane bardzo krótko (25:9-10; 35:29).
Bardzo podkreślanym jest, że wszyscy dworzanie, starsi dworu i starsi Egiptu (w. 7), wszyscy z rodziny Józefa, wszyscy bracia i ich rodziny wzięli udział w tej procesji (w. 8). Po hebrajsku to ciągle ten sam wyraz.

Opis jest obszerny, ponieważ wskazuje na większą prawdę eschatologiczną. Wskazuje na spełnienie obietnic Boga:
2 I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody. 3 I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, i będzie nas uczył dróg swoich, abyśmy mogli chodzić jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pana z Jeruzalemu. (Izajasz 2:2-3)

Wspólna pielgrzymka Egipcjan i synów Izraela do ziemi obiecanej zapowiada, że kiedyś w dniach ostatecznych wszystkie narody będą pielgrzymować do Góry Syjon, aby oddać Bogu pokłon, jak prorokuje Izajasz:
Ja bowiem znam ich uczynki i zamysły i przyjdę, aby zebrać wszystkie narody i języki; one przyjdą, aby oglądać moją chwałę! (…) I przyprowadzą wszystkich waszych braci ze wszystkich narodów na koniach i wozach , w lektykach i na mułach, i na wielbłądach na moją świętą górę, do Jeruzalemu, jako dar dla Pana - mówi Pan (Izajasz 66:18-19).

Jezus to potwierdza i rozszerza.
Mat. 8:8-11
Kiedy Jezus wróci, wszystkie plemiona świata będą siedzieć przy stole w Królestwie Niebios z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem:
4 I usłyszałem liczbę tych, których opatrzono pieczęcią: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich plemion izraelskich: 5 z plemienia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z plemienia Rubena dwanaście tysięcy, z plemienia Gada dwanaście tysięcy, 6 z plemienia Asera dwanaście tysięcy, z plemienia Naftalego dwanaście tysięcy, z plemienia Manassesa dwanaście tysięcy, 7 z plemienia Symeona dwanaście tysięcy, z plemienia Lewiego dwanaście tysięcy, z plemienia Issachara dwanaście tysięcy, 8 z plemienia Zebulona dwanaście tysięcy, z plemienia Józefa dwanaście tysięcy, z plemienia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych. 9 Potem widziałem, a oto tłum wielki, którego nikt nie mógł zliczyć, z każdego narodu i ze wszystkich plemion, i ludów, i języków, którzy stali przed tronem i przed Barankiem, odzianych w szaty białe, z palmami w swych rękach. (Obj. 7:4-9; por. Izaj. 25:6-8).

Wszystkie te znaki wskazują na to, że ostatnia podróż Jakuba do ziemi obiecanej jest jego osobistym wyjściem z Egiptu. Ta podróż jest rodzajem pierwszego owocu, który gwarantuje, że cały Izrael w przyszłości doświadczy wyjścia z Egiptu, aby wrócić do ziemi obiecanej, gdzie znajduje się ich prawdziwy dom. Podobnie zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli (1 Kor. 15:20), dając nam gwarancję, że każdy, kto jest w Chrystusie doświadczy zmartwychwstania, aby z Chrystusem wejść do ziemi obiecanej, którą jest nowe niebo i ziemia (Obj. 21-22).

50:8-14
Teraz czytamy znowu o synach Jakuba, którzy brali udział w procesji, będąc teraz posłusznymi ojcu.
Procesja podróżuje nietypową drogą. Normalną drogą z Egiptu do Kanaana była najkrótsza, równoległa do morza droga, przez którą wkroczyło się do Kanaanu w obecnej strefie Gazy. Józef szedł w kierunku wschodu, potem po wschodniej stronie Morza Martwego, aby od wschodu wkroczyć do ziemi obiecanej. Wkraczają w Goren ha-Atad, w okolicach Jerycha, miejsca, gdzie 440 lat później cały Izrael pod przywództwem Jozuego wkroczy do Kanaanu.
Nie wiemy, dlaczego Józef wybrał taką drogę. Niektórzy twierdzą, że z powodu politycznej niespokojnej sytuacji w południowym Kanaanie. Bardziej ważne dla nas jest teologiczne znaczenie: Jakub wkracza do Kanaan od strony wschodu, tak jak robi to potem cały Izrael.
Przy granicy, na brzegach Jordanu, ma miejsce wielki obrzęd żałobny, który zrobił tak wielkie wrażenie na Kanaanitach, że z tego powodu dali temu miejscu nową nazwę: Abel Misraim, co oznacza: potok Egiptu.
Nazwa zawiera grę słów: hebrajski wyraz ‘abel (potok) brzmi prawie identycznie do wyrazu ‘ebel, co oznacza żałobę (czyli nazwa brzmi jak: żałoba Egiptu).
Siedem dni żałoby (pełny tydzień) był normalnym okresem żałoby w Izraelu oraz na starożytnym Bliskim Wschodzie (por. 1 Sam. 31:13; Job 2:13; Ez. 3:15).

08 March 2017

Sabat i niedziela



Czy Jezus anulował sabat?
Nigdzie w w Nowym Testamencie nie czytamy, że nie obowiązuje już nas czwarte przykazanie mówiące o przestrzeganiu sabatu. Tak jak pozostałe dziewięć przykazań, także i czwarte nie zostało anulowane.
Jezus miał zwyczaj, aby w sabat chodzić na nabożeństwa do synagogi (Ew. Marka 1,21; 6,2; Ew. Łukasza 4,16; 13,10). Traktował poważnie Prawo Boże i nie chciał go anulować.
17 Nie mniemajcie, że przyszedłem rozwiązać zakon albo proroków; nie przyszedłem rozwiązać, lecz wypełnić. 18 Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie. (Ew. Mateusza 5,17-18)

Jezus nauczał uczniów mówiąc, co zmieni się po Jego zmartwychwstaniu. Np. powiedział, że świątynia jerozolimska nie będzie już centrum kultu (Ew. Jana 4,21-24), wyjaśnił, że prawa dotyczące pokarmów nie będą już obowiązywać (Ew. Marka 7,19), i ustanowił sakramenty (Chrzest i Wieczerza Pańska) dla Kościoła (Ew. Mateusza 26,26-28; 28,19).  

Jezus miał kilka razy konflikt z faryzeuszami dotyczący przestrzegania sabatu. Także w tych rozmowach Jezus nigdy nie twierdził, że sabat już nie obowiązuje, lecz wyjaśniał właściwe jego znaczenie: Sabat jest ustawiony dla człowieka, a nie człowiek dla sabatu (Ew. Marka 2,27). Jezus nadaje sabatowi nowe znaczenie, potwierdzając jednocześnie to, co naucza Stary Testament, mianowicie, że sabat jest błogosławieństwem dla człowieka, czasem na odpoczynek, nabożeństwo, spożywanie pokarmów i uzdrowienia.
Jezus podkreśla też, że On sam jest Panem sabatu (Ew. Mateusza 12,8; Ew. Marka 2,28). Sabat nie jest wymysłem człowieka, lecz pochodzi od Boga Stwórcy, a więc Jezus będąc Bogiem, decyduje o jego znaczeniu.
To nie oznacza relatywizacji sabatu lub innych Bożych przykazań, lecz wskazuje na właściwe jego miejsce. Człowiek nie może stać się niewolnikiem sabatu, gdyż Prawo Boże zostało dane, aby żył dobrze i szczęśliwie ku Bożej chwale. Prawo Boże jest wyrazem Bożego miłosierdzia i łaski, gdyż Bóg nie chciał pozostawić człowieka poddanego całkiem skutkom grzechu.
Jezus potwierdza, że sabat jest częścią porządku stworzenia (II Mojżeszowa / Wyjścia 20,8-10), podobnie, jak np. rola mężczyzny i kobiety. Sabat nie jest sprawą kulturową, nie ma dowolności w tym, jak myślimy o sabacie, gdyż jest on uniwersalny dla całego świata.

Dlaczego Kościół święci niedzielę zamiast soboty/sabatu?
Najpierw należy podkreślić, że Dziesięć Przykazań mówi o sabacie, jako siódmym dniu po sześciu dniach pracy (II Mojżeszowa 20,9-10). Hebrajski tekst jest tu niejednoznaczny i nie mówi, że chodzi dokładnie o sobotę, jako siódmy dzień tygodnia. Hebrajski tekst podkreśla rytm: sześć dni pracy, po tym jeden dzień sabatu. Z tekstu nie wynika jednoznacznie, że musi to być sobota.
To fakt, że w czasie Jezusa sabat zawsze przestrzegany był w siódmym dniu tygodnia, czyli  współczesną sobotę, ale nie mamy pewności, w którym dniu sabat był świętowany w czasach Mojżesza. Dekalog bardziej akcentuje rytm sześciu dni pracy i jeden dzień odpoczynku oraz podkreśla, że to jest stały dzień w tygodniu, obowiązujący cały lud. Nie ma wolnego wyboru, w którym dniu chcę przestrzegać sabatu i odpoczynku.

Jezus zmartwychwstał w pierwszym dniu tygodnia. Za każdym razem, kiedy Jezus objawiał się uczniom po zmartwychwstaniu, było to pierwszego dnia tygodnia (Ew. Ew. Mateusza 28,1-10; Ew. Marka 16,9; Ew. Łukasza 24,1. 13-15; Ew. Jana 20,1. 19. 26). Także Zesłanie Ducha Świętego miało miejsce pierwszego dnia tygodnia (Dzieje Apostolskie 2,1; III Mojżeszowa 23,11. 16).
Od zmartwychwstania Jezusa Chrystusa wierzący gromadzili się pierwszego dnia tygodnia na nabożeństwo, w celu uwielbienia (Dzieje Apostolskie 20,7; 1 Koryntian 16,1-2; por. Objawienia 1,10). Nigdzie w Nowym Testamencie nie czytamy, że chrześcijanie gromadzili się w sabat (sobota). Apostoł Paweł odwiedzał zgromadzenia żydów w sabat w celach ewangelizacyjnych. Od momentu, kiedy jego nauczanie skoncentrowało się na poganach (Dzieje Apostolskie 18,6), sabat ani razu już nie zostaje wspomniany.
Sabat w Starym Testamencie nazywany jest też Dniem Pańskim, czyli dniem świętym, należącym do Pana (por. II Mojżeszowa 20,10; Izajasza 58,13). W Nowym Testamencie pierwszy dzień tygodnia (niedziela) nazywany jest również Dniem Pańskim (Objawienia 1,10).
Pierwsi chrześcijanie i ojcowie Kościoła uznali pierwszy dzień tygodnia, jako Dzień Pański, dzień, w którym Kościół się gromadzi, aby uwielbiać Pana.

Izrael miał przestrzegać sabatu, jako pamiątki stworzenia i zbawienia z niewoli egipskiej (patrz studium biblijne na stronie 4). Dzień Pański, czyli niedziela jest dla chrześcijan dniem, w którym się gromadzą, wspominają i świętują, bo Pan zbawił ich od niewoli grzechu i na nowo stworzył, co stało się rzeczywistością poprzez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

04 March 2017

V Księga Mojżeszowa 5:12-15



Studium Biblijne

12 Przestrzegaj dnia sabatu, aby go święcić, jak rozkazał ci Pan, twój Bóg. 13 Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twoją pracę, 14 ale siódmego dnia jest sabat Pana, twojego Boga. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani twoje bydlę, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach, aby odpoczął twój sługa i twoja służebnica tak jak ty. 15 Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci Pan, twój Bóg, abyś obchodził dzień sabatu.

Życie religijne Izraela ukształtowane było przez rytm świąt. Najważniejszym z nich był sabat. Tak jak wszystkie inne święta, które Bóg ustanowił, sabat jest znakiem tego, że jest On suwerennym Panem naszego czasu. Jak wszystkie inne święta, sabat jest święty, co znaczy, że należy do Pana, jest oddzielony od świata. W zwiazku z tym Izrael musiał obchodzić święta i sabat w taki sposób, jak Pan Bóg sam nakazał. Lekceważenie sabatu oznacza lekceważenie samego Pana.

Czwarte przykazanie o sabacie zawiera właściwie dwa nakazy: nakaz odpoczynku i nakaz pracy. Przykazanie mówi nam o obowiązku wykonywania pracy sześć dni w tygodniu, oraz o obowiązku odpoczynku od pracy w siódmym dniu. To, że sabat oznacza odpoczynek od pracy, ma tylko sens, jeśli w inne dni tygodnia rzeczywiście pracujemy.  
Praca nie jest przekleństwem, lecz jest czymś dobrym oraz jest nakazem naszego Stwórcy. Pracę należy tu rozumieć szerzej niż tylko praca zarobkowa. To wszelki rodzaj wysiłku, który wykonujemy, aby coś czynić, rozwijać, budować, ulepszać itp., zgodnie z nakazem, który Bóg dał człowiekowi (I Mojżeszowa / Rodzaju 1,28-20). Zarówno osoby zatrudnione jak i nie posiadające formalnego zatrudnienia wykonują swoją pracę w tygodniu.  

Hebrajski wyraz sabat związany jest z czasownikiem oznaczającym: przestać czynić coś, odpoczywać. Sabat jest dniem wypoczywania i wytchnienia (II Mojżeszowa / Wyjścia 23:12; 31:17) oraz jest rozkoszą (Izajasza 58,13). Sabat jest dniem, w którym nie musimy, nawet nie możemy czynić tego, co normalnie robimy na co dzień, jest dniem, w którym przerywamy nasze codzienne obowiązki, aby mieć odpoczynek, wytchnienie i relaks.
Nie chodzi tylko o odpoczynek od pracy zarobkowej, ale o odpoczynek od wszelkich czynności, które oznaczają wysiłek i obowiązek (por. np. Jeremiasza 17:22).

Zbawienie
Odpoczynek jest znakiem zbawienia. Przed upadkiem Adam również pracował i wiedział, czym jest odpoczynek, ale po upadku jego praca stała się trudna i bolesna (I Mojżeszowa / Rodzaju 3,17-19). Sam tekst przykazania przypomina o pracy w niewoli egipskiej. Sabat jest przeciwieństwem niewoli. W Egipcie Izraelici musieli pracować, nie mogli sami decydować, kiedy będą odpoczywać, w ogóle nie było odpoczynku (II Mojżeszowa / Wyjścia 1,11; 5,10-14). Praca w niewoli nie była pracą zgodną z wolą Bożą.
Konieczność odpoczynku nie oznacza, że praca jest grzechem lub skutkiem grzechu, ale mamy prawo odpocząć od trudu, który grzech dodał do naszego życia i pracy.
W ten sposób sabat wskazuje na odpoczynek, jako zniesienie przekleństwa grzechu na ziemi. Sabat jest znakiem ziemi obiecanej, do której Bóg prowadzi swój lud.   
W Nowym Testamencie czytamy, że Jezus zaprasza, aby przyjść do Niego, a On da wytchnienie (Ew. Mateusza 11,28). Zbawienie oznacza ratunek od grzechu i gniewu, oraz wieczny odpoczynek z Bogiem (por. też: Objawienia / Apokalipsa 14,13).


W opisie różnych świąt ludu Bożego w III Księdze Mojżeszowej (Księgi Kapłańskiej), sabat wymieniony został, jako pierwszy z listy świąt. Sposób, w jaki sabat powinien być świętowany jest wzorem dla innych świąt (III Mojżeszowa / Kapłańska 23:3, 24, 32, 36, 39). Oprócz cotygodniowego sabatu, Bóg dał ludowi Izraela jeszcze kilka dodatkowych świąt w ciągu roku, aby pamiętał, świętował i odpoczął od pracy.
Sabat ściśle związany jest z innymi świętami Izraela, oraz z rokiem sabatowym i rokiem jubileuszowym (III Mojżeszowa / Kapłańska 25,4).
Sabat, rok sabatowy i rok jubileuszowy są związane ze zbawieniem i wolnością (25:10) i oznaczają odnowienie całego społeczeństwa, powrót do stanu oryginalnego dzięki zbawieniu.

Stworzenie i zbawienie
W pierwszej wersji dziesięciu przykazań z II Księgi Mojżeszowej danych przy górze Synaj (II Mojżeszowa / Wyjścia 20), podstawą dla przykazania sabatu jest fakt, że Bóg stworzył wszystko w ciągu sześciu dni i odpoczął siódmego dnia. Naśladując Stwórcę człowiek również pracuje sześć dni i odpoczywa siódmego dnia.
Tekst z V Księgi Mojżeszowej podkreśla, że podstawą i powodem przestrzegania sabatu jest fakt zbawienia Izraela z Egiptu. Jedno nie zaprzecza drugiemu, gdyż stworzenie i zbawienie są ściśle ze sobą związane.  
Zbawienie z niewoli egipskiej oznaczało dla Izraela nowy początek, jako lud Boży. Wyjście z Egiptu było dla Izraela nowym stworzeniem (por. Izajasza 43,1, 7, 21). Pan dał Izraelowi sabat, jako  pamiątkę i święto aktu stworzenia i zbawienia dokonanego przez Stwórcę i Pana całego świata, Który jest Bogiem Izraela przez przymierze.
To, że zbawienie oznacza nowe stworzenie czytamy w wielu miejscach w Piśmie Świętym. Na przykład prorok Izajasz mówi: Lecz teraz - tak mówi Pan - który cię stworzył, Jakubie, i który cię ukształtował, Izraelu: Nie bój się, bo cię wykupiłem, nazwałem cię twoim imieniem - moim jesteś! (Izajasz 43,1; por. Izajasz 43:7, 15; 2 Koryntian 5,17; Galacjan 6,15; Efezjan 2,10; 4,24). Także w Nowym Testamencie: Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe (2 Koryntian 5,17-18).

Sabat dla wszystkich
Sabat jest obowiązkowym świętem dla ludu Bożego; nie ma opcji dobrowolności. Nie można samodzielnie decydować, czy obchodzisz sabat, czy nie. Nie można robić wyjątków, ze względu na wygodę albo inne okoliczności.
Sabat nie dotyczył jednak tylko ludu Bożego (tylko wierzących), lecz każdego, kto mieszkał wśród nich.
To ochrona słabszych w społeczeństwie przed pragnieniami bogatych, właścicieli firm i innych, którzy przede wszystkim myślą o swych zyskach. Pracoholicy muszą również przestać pracować w dniu sabatu. Poza tym gwarantuje to, że nie tylko pracodawcy, ale także jego pracownicy mają wolny sabat.
W ten sposób Izraelita mógł naśladować Boga. Tak jak Pan dał Izraelowi odpoczynek przez wyprowadzenie ich z niewoli egipskiej, tak każdy Izraelita ma dać też innym odpoczynek w dniu sabatu.

Nie tylko ludzie, nawet zwierzęta mają dzień sabatu i odpoczynku. W roku sabatowym (co siódmy rok) nawet ziemia miała prawo na odpoczynek (III Mojżeszowa / Kapłańska 25,3-4). Bóg nie troszczy się tylko o człowieka, ale też o zwierzęta i całą przyrodę.
Ciekawym jest, że sabat był także obowiązkiem dla cudzoziemców, którzy mieszkajac w Izraelu, nie należeli jednak do ludu Bożego. Nieważne, czy ktoś należał do ludu Bożego czy nie, czy był wierzący czy nie, sabat był nakazem związanym z porządkiem stworzenia, i dotyczył wszystkich.

Księgi prorockie w Biblii wyjaśniają, że lekceważenie sabatu było związane z wykorzystywaniem biedniejszych i słabszych w społeczeństwie i bogaceniem się na ich koszt (por. np. Amos 8:4-6; Izajasz 58). W końcu doprowadziło to do wygnania, przez które Izrael stracił wszystko co posiadał i został deportowany do obcej ziemi.

Świętowanie sabatu
Sabat ma przypomninać co tydzień fakt, że lud Boży istnieje tylko dlatego, ponieważ wszechmogący Bóg wyrwał ich z ciemności i niewoli, stworzył ich na nowo, aby byli ludem w Jego obliczu. Dla Izraela oznaczało to, że Bóg zbawił ich z niewoli egipskiej i przyprowadził do ziemi obiecanej. Wskazuje to na większą rzeczywistość w Chrystusie. Dla chrześcijanina oznacza to, że Bóg zbawił go w Chrystusie z ciemności grzechu i potępienia oraz przyprowadzi go do ziemi obiecanej, co jest wiecznym życiem z Nim.

W ten sposób sabat jednocześnie przypomina to, co Bóg uczynił w przeszłości, wskazuje na teraźniejszą rzeczywistość (możemy istnieć, jako lud Boży), oraz wskazuje na przyszłość, na to, co Bóg zrobi, kiedy Jezus wróci, aby sądzić i odnowić całe stworzenie. Sabat wskazuje na rzeczywistość, która jest w Bogu: stworzenie, zbawienie i nowe stworzenie. Zachowywanie sabatu oznacza świętowanie faktu stworzenia oraz faktu zbawienia przez Pana.

Sabat przypomina wierzącemu, że jest kompletnie zależny od Boga, Który go stworzył i zbawił w Chrystusie i Który mu dał wszystko, co posiada. Świętowanie sabatu oznacza uznanie, że Bóg jest Panem nad całym stworzeniem (II Księga Mojżeszowa / Wyjścia 20:11), jest Panem nad ludem Bożym, oraz jest Panem mojego osobistego życia.

Sabat dla chrześcijanina
Tak jak sabat, Dzień Pański w Nowym Testamencie jest związany ze stworzeniem i zbawieniem. Dzień Pański (niedziela, pierwszy dzień tygodnia) jest dniem, w którym Pan Jezus zmartwychwstał. Zmartwychwstanie jest dowodem zwycięstwa nad śmiercią i nad szatanem. Dlatego w Chrystusie jesteśmy zbawieni z niewoli grzechu i staliśmy się nowym stworzeniem (2 Koryntian 5:17).
Tak jak Izrael w dniu sabatu pamiętał i świętował swoje zbawienie z Egiptu oraz swoje stworzenie, jako lud Boży, tak chrześcijanie pamiętają i świętują w Dniu Pańskim zbawienie i stworzenie w Chrystusie.
W związku z tym podobnie, jak lekceważenie sabatu oznacza odrzucenie Boga, Który jest Stwórcą i Zbawicielem, lekceważenie Dnia Pańskiego (czyli niedzieli) oznacza odrzucenie naszego Pana Jezusa Chrystusa.