Jezus ukazuje się Marii Magdalenie

Ew. Jana 20:11-18

Artykuł w formacie PDF tutaj.

¹¹ Ale Maria stała zewnątrz grobu i płakała. A płacząc nachyliła się do grobu ¹² i ujrzała dwóch aniołów w bieli siedzących, jednego u głowy, a drugiego u nóg, gdzie leżało ciało Jezusa. ¹³ A ci rzekli do niej: Niewiasto! Czemu płaczesz? Rzecze im: Wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie go położyli. ¹⁴ A gdy to powiedziała, obróciła się za siebie i ujrzała Jezusa stojącego, a nie wiedziała, że to Jezus. ¹⁵ Rzekł jej Jezus: Niewiasto! Czemu płaczesz? Kogo szukasz? Ona, mniemając, że to jest ogrodnik, rzekła mu: Panie! Jeśli ty go wziąłeś, powiedz mi, gdzie go położyłeś, a ja go wezmę. ¹⁶ Rzekł jej Jezus: Mario! Ona obróciwszy się, rzekła mu po hebrajsku: Rabbuni! Co znaczy: Nauczycielu! ¹⁷ Rzekł jej Jezus: Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca; ale idź do braci moich i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego. ¹⁸ I przyszła Maria Magdalena, oznamując uczniom, że widziała Pana i że jej to powiedział.

W Ewangelii Jana czytamy, że pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem Maria Magdalena przyszła do grobu Jezusa i odkryła, że kamień został odsunięty. Udała się szybko do uczniów w mieście, aby poinformować ich o tym. Słysząc to Piotr i Jan pobiegli do grobu, aby przekonać się, czy to prawda. Widząc pusty grób uwierzyli, ale jeszcze nie rozumieli, że Jezus musiał powstać z martwych. Potem wrócili do miasta (Jn 20:8-10).  

Natomiast smutna, płacząca Maria Magdalena pozostała w ogrodzie. Teraz dopiero zauważyła dwóch aniołów znajdujących się w pustym grobie, a następnie odwróciwszy się za siebie mężczyznę, którego wzięła za ogrodnika. Tekst biblijny nie mówi, że Jezus przebrał się za ogrodnika, lecz tylko, że Maria Magdalena była przekonana, że to ogrodnik. Dopiero, kiedy Jezus wypowiada jej imię ona rozpoznaje w nim swego Pana. Jezus woła swoje owce zawsze po imieniu a one słuchają jego głosu (Jn. 10:3-4).

Wtedy rozpoznawszy go zawołała do Niego: Rabbuni, co w języku aramejskim (język używany przez żydow na co dzień) oznacza: nauczycielu, lub mój nauczycielu. Maria Magdalena była jedną z uczennic Jezusa. Nie należała do najbliższych dwunastu uczniów, którzy odegrali szczególną rolę jako późniejsi Apostołowie, ale do szerszego grona uczniów, którzy towarzyszyli Jezusowi. Maria Magdalena została przez Jezusa wyzwolona od siedmiu demonów (Mk. 16:9) i stała się jedną z wierniejszych uczennic. Była również obecna przy ukrzyżowaniu Jezusa.

To właśnie nie jednemu z grona dwunastu uczniów, lecz jej ukazał się Jezus jako pierwszej. I to właśnie ona otrzymała jako pierwsza zadanie, aby ogłosić Jego zmartwychwstanie. To zaskakujace i niesamowite, że Pan wybrał akurat kobietę, by ona jako pierwsza ogłosiła tak wspaniałą nowinę. Pokazuje to, że mimo faktu, że kobiety nie mogą prowadzić Kościoła jako starsi i nie mogą publicznie podczas nabożeństwa głosić Ewangelii, nie są wcale drugorzędne, lecz są ważne w oczach Jezusa i w Królestwie Bożym.

Podobnie, jak wielu innych malarzy, Rembrandt przedstawia właśnie ten wyjatkowy moment. Zazwyczaj scena ta w sztuce przedstawiana jest inaczej, mianowicie: Jezus wycofuje się w momencie kiedy Maria Magdalena chce Go dotknąć i mówi do niej: Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca. (Taki typ obrazu znany jest pod tytułem Noli me tangere.) Zastanawiamy się, dlaczego Jezus zakazuje Marii dotykania Go, lub mówi, jak też można tłumaczyć: Nie trzymaj mnie, lub: Przestań  przylegać do mnie.

Maria Magdalena nie powinna zatrzymywać Jezusa, w obawie, że mógłby zniknąć. Teraz jest czas dobrej nowiny i radości. Ona powinna przestać trzymać się Jezusa a raczej ma póść do uczniów, aby ogłosić im, że ich Pan żyje.

Ona nie może zatrzymywać Jezusa, gdyż On jest w drodze do nieba, by tam przygotować miejsce dla swych owiec, aby mogły wiecznie żyć w chwale (Jn 14:3).

Obraz Rembrandta nie przedstawia Jezusa jako ponadnaturalną postać, lecz jako ogrodnika, człowieka, który stoi i spogląda na Marię Magdalenę. Postać Jezusa znajduje się w centrum kompozycji, jego twarz oświecona jest przez promienie wschodzącego słońca, podobnie jak miasto w tle, podczas gdy reszta obrazu znajduje się przeważnie w cieniu.

Rembrandt często używał znanych motywów sztuki, ale dodawał nowe elementy. W sposobie traktowania przez niego historii z Biblii widzimy, że dokładnie czytał i widział to, co nie od razu widać w tekście. Rembrandt rozumiał głębsze duchowe znaczenie tekstu przez to, że czytał tekst w kontekście całego Słowa Bożego.

Mianowicie na początku rozdziału czytamy, że był pierwszy dzień tygodnia (Jn. 20:1), co przypomina inny pierwszy dzień, mianowicie pierwszy dzień stworzenia. Jako jedyny z ewangelistów Jan pisze o tej scenie w ogrodzie nawiązując do stworzenia na początku historii świata. Jezus zmartwychwstał trzeciego dnia, ale ewangelista Jan nazywa to pierwszym dniem tygodnia, podkreślając w ten sposób, że jest tu nowy początek. Dzień zmartwychwstania Jezusa Chrystusa jest pierwszym dniem nowego stworzenia, który stał się możliwy przez Jego śmierć i zmartwychwstanie. Nowe stworzenie, było potrzebne, ponieważ stare stworzenie zostało skalane przez grzech.

W ten sposób Ewangelista Jan podkreśla, że Jezus jest nowym Adamem, który tak, jak pierwszy Adam, działa jak ogrodnik, którego zadaniem jest uprawianie i strzeżenie ogrodu (I Mj. 2:15). Pierwszy Adam zawiódł, nie uprawiał i nie strzegł powierzonego mu ogrodu, lecz zbuntował się przeciwko Stwórcy, przez co śmierć przyszła do świata. Na świat musiał przyjść drugi Adam, który nie zawiódł, aby człowiek znowu mógł żyć prawdziwie (Rz. 5:12-21).

Rembrandt rozwija ten temat w swoim obrazie. Drzewo, które widzimy na obrazie tuż za postacią Jezusa, nawiązuje do drzewa w ogrodzie Eden. W wielu obrazach przedstawiających upadek w grzech widać Adama i Ewę stojących obok drzewa, które doprowadziło do śmierci. Z powodu upadku, człowiek został wygnany z ogrodu i nie mógł żyć w społeczności z Bogiem. Bóg obiecał Mesjasza, który pokona grzech i śmierć (I Mj. 3:15). Tym Mesjaszem jest Jezus Chrystus, który na krzyżu zmarł za grzechy każdego, kto wierzy. On zapłacił w pełni karę za wszystkie grzechy wierzących. Pierwsze drzewo przyniosło śmierć przez nieposłuszeństwo Adama i Ewy, ale Jezus Chrystus oddał swe życie, aby każdy wierzący był jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, wydające swój owoc we właściwym czasie, którego liść nie więdnie, a wszystko, co uczyni, powiedzie się (Psalm 1:3).

W ten sposób ogród Józefa z Arymatei z pustym grobem staje się symbolicznym nowym ogrodem Eden, gdzie śmierć już nie panuje, lecz życie w Jezusie Chrystusie. Tam jest Jezus, którego Rembrandt przedstawia jako kosmicznego ogrodnika, gotowego do pracy w ogrodzie, do uprawy i ochrony. My możemy żyć i wszystko co jest, może istnieć tylko dlatego, ponieważ Jezus Chrystus utrzymuje wszystko i w Nim i przez Niego całe stworzenie trzyma się razem: On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na nim jest ugruntowane (Kol. 1:17; patrz też Hebr. 1:2-4).

Po lewej stronie obrazu widzimy jeszcze dwie dodatkowe postacie, spokojnie spacerujące po ogrodzie w kierunku miasta Jeruzalem, znajdującego się na horyzoncie, oświeconego światłem wschodzącego słońca. Wskazuje to na niebiańskie Jeruzalem, o którym Jan pisze w Księdze Objawienia:

I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi (Obj. 21:1-3).

To jest celem każdego wierzącego, który pielgrzymuje na ziemi. Ludzie wędrujący do miasta, widocznego z daleka są tematem, ciągle powracającym w sztuce europejskiej. Wskazuje na fakt, że wierzący jest pielgrzymem na ziemi, tak jak Izrael w pustyni, wędrujący do ziemi obiecanej, do kraju mlekiem i miodem płynącego, które w Objawieniu jest nowym Jeruzalem zstępującym z nieba. Ojczyzna wierzących nie jest tu, lecz w niebie (Fil. 3:20).

Bez Jezusa życie nie ma sensu, gdyż bez Niego żyjemy ku śmierci. Ale w Nim nasze życie ma sens, jeśli wierzymy w Niego jako jedynego Zbawiciela. Przez grzech każdy człowiek zasłużył na karę, którą jest wieczna śmierć, piekło (Rz. 3:23; 6:23), ale w Jezusie otrzymuje nowe życie, stając się nowym stworzeniem (2 Kor. 5:17).

Jezus na krzyżu zwyciężył nad grzechem i śmiercią a pusty grób jest wyraźnym dowodem, że zwycięstwo jest rzeczywiste. Nie jest w grobie, lecz żyje i jak ogrodnik z obrazu Rembrandta, dba o stworzenie i daje prawdziwe życie.

Dlatego na obrazie Jeruzalem na horyzoncie jest tak jasno oświecone przez wschodzące słońce nowego dnia. To nowe stworzenie, które stało się możliwe przez Jezusa. Wschodzące słońce oznacza nowy dzień, ciemność musi ustąpić, ponieważ Jezus jest światłem.

Jezus zmartwychwstał! - to ma głosić Maria Magdalena uczniom, to głoszą Apostołowie i Kościół chrześcijański do dziś. Jeśli nie ma zmartwychwstania, nasza wiara byłaby daremna i nie mielibyśmy nadziei, wtedy nasze życie byłoby bezsensowne (1 Kor. 15:13-15). Ale Jezus Chrystus zmartwychwstał, grób jest pusty, nie ma już ciemności w świecie. Słońce nowego dnia oświeca drogę pielgrzymów do niebiańskiego Jeruzalem, drogę, która została otwarta przez Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, dla każdego kto wierzy w Niego.

Ilustracja: Rembrandt, Jezus ukazuje się Marii Magdalenie *1638, 61 x 49,5 cm(, Rozal Collection Trust, Buckingham Palace

https://www.rct.uk/collection/404816/christ-and-st-mary-magdalen-at-the-tomb 

 

Wielkanoc: pusty grób …

W późnośredniowiecznej Europie niezwykle popularne było budowanie kopii kaplicy grobu Jezusa Chrystusa. W tym okresie ważną rolę w życiu wiernych odgrywały pielgrzymki. Szczególnie popularnym miejscem było Jeruzalem, ale podróż do tego miasta była długotrwała, droga i niebezpieczna. W związku z tym w wielu miejscach Europy powstały kopie kaplicy Świętego Grobu. Większość tych kopii miała charakter raczej symboliczny, nie oddający rzeczywistego wyglądu oryginału. Najstarsza wierna kopia ówczesnego oryginału z Jeruzalem znajduje się w Görlitz. Przez wiele wieków kopia Świetego Grobu była najczęściej odwiedzanym miejscem w tym mieście. To rzeczywiście piękne i ciekawe miejsce, składające się z kilku kaplic rozmieszczonych w ogrodzie. Na terenie znajduje się między innymi Kaplica Adama, przypominająca grzech Adama, poprzez którego każdy człowiek jest grzeszny i zasługuje na wieczną śmierć. Nad nią znajduje się Kaplica Golgoty - symboliczna Golgota, ogłaszająca śmierć Jezusa za grzechy wierzących. Nieco dalej w kącie ogrodu znajduje się Kaplica Grobowa, gdzie odwiedzający mogą wejść do środka, by się przekonać, że grób jest pusty.

Miejsce to jest wyrazem wiary mieszkańcach Görlitz żyjących na przełomie XV i XVI wieku. Dzisiaj odwiedzającymi są przede wszystkim turyści, zainteresowani kulturą i historią, ale w większości niewierzący, nie rozumiejący prawdziwego teologicznego znaczenia tego miejsca.

Jako protestanci nie uznajemy pewnych miejsc za wyjatkowo święte i nie potrzebujemy materialnych przedmiotów lub budynków, aby móc wierzyć. Niemniej jednak myślę, że takie miejsce jak Święty Grób w Görlitz ma dla nas znaczenie. To materialny wyraz wiary średniowiecznych mieszkańców miasta, ale tak samo naszej wiary, mianowicie, że Jezus Chrystus zmarł za nasze grzechy, a potem zmartwychwstał. Grób jest pusty, ponieważ Jezus żyje!

Obecnie w wielu krajach Europy obchodzi się święta Wielkanocy. To ważne święto, ale większość Europejczyków nie rozumie jego znaczenia. Według badań przeprowadzonych w zachodnich krajach Europy, wielki procent ludności nie ma pojęcia o znaczeniu Wielkanocy. Święto to kojarzone jest z długim weekendem, dobrym jedzeniem, festiwalami oraz oczywiście jajkiem i zającem wielkanocnym.

Niestety także dla wielu chrześcijan, którzy nawet regularnie chodzą do kościoła, Wielkanoc, tak jak Boże Narodzenie stała się świętem przede wszystkim związanym z wolnymi dniami, jedzeniem i ideą pokoju i miłości. Pojęcie kary Bożej za nasze grzechy niestety zupelnie zniknęło w wielu kościołach. Wielu chrześcijan nie chce słyszeć już o grzechu pierworodnym i o piekle. Jednak bez tych pojęć nie można zrozumieć prawdziwego znaczenia Wielkiej Nocy.  

Cały kompleks budynków Świętego Grobu w Görlitz prezentuje teologiczne prawdy. Wchodząc na teren ogrodu, odwiedzający najpierw odwiedza kaplicę Adama. Tam zaczęło się wszystko. Bóg stworzył świat dobrze a człowiek żył w harmonii ze Stwórcą i całym stworzeniem. Do raju wkroczył Szatan i namówił człowieka do grzechu. Mimo wyraźnych słów Boga, człowiek zdecydował, że nie chce Mu wierzyć, lecz szatanowi, największemu kłamcy w stworzeniu. Nie chciał się już podporządkować Stwórcy. Bóg jest wszechmogący i święty. On nie mógł tolerować grzechu i musiał go ukarać. Karą za grzech jest wieczna śmierć, wieczne odłączenie od Boga, co nazywamy piekłem. Dzisiaj piekło jest niepopularne i nawet w wielu kościołach już nie można o tym mówić. Jednak w Biblii nikt tyle nie mówił o rzeczywistości piekła niż sam Pan Jezus. Piekło jest miejscem dla każdego niewierzącego, który nie chce podporządkować się swemu Stwórcy i nie chce wierzyć w Jezusa Chrystusa.

Miłosierny Bóg jednak nie zostawił człowieka w jego nędznym stanie, lecz obiecał przyjście Mesjasza, który rozwiąże problem grzechu. Trwało to wiele wieków, zanim Bóg wybrał Abrahama, aby zacząć z nim nowy naród - Izrael. Izrael otrzymał wiele proroctw o Mesjaszu oraz Prawo Boże. Wybrany naród okazał się jednak nieposłuszny. Człowiek z powodu swego grzechu nie jest w stanie spełnić woli Bożej. Przez każdy swój grzech potwierdza, że powinien za karę umrzeć.

W końcu narodził się wielokrotnie zapowiadany i oczekiwany Mesjasz - Jezus Chrystus. Podczas swego życia na ziemi głosił Królestwo Boże, dokonując wielu cudów i znaków, udowadniajacych, że rzeczywiście jest obiecanym Mesjaszem, Synem Bożym. Jego głoszenie spotkało się jednak z oporem wielu jego rodaków. Przeciwnicy Jezusa doprowadzili do jego aresztowania i ukrzyżowania. Śmierć Jezusa nie była jednak tragicznym wypadkiem, ale realizacją Bożego planu zbawienia grzeszników. W ten sposób Bóg zbawił świat (Ew. Jana 3:16).

Nad Kaplicą Adama znajduje się Kaplica Golgoty. Podczas, gdy Kaplica Adama jest niska i ciemna, Kaplica Golgoty jest wysoka i pełna światła przenikającego do wnętrza przez wielkie okna. Kiedy Jezus wisiał na krzyżu nastąpiły trzy godziny ciemności, ale potem było światło. Na krzyżu Bóg objawił swój gniew, ale też swoje miłosierdzie i łaskę. Bóg tak umiłował świat, że dał swego jedynego Syna, aby zmarł zamiast grzesznego człowieka. Krzyż oznacza nadzieję. Jeśli w tej kaplicy staniesz na miejscu krzyża, możesz przez otwór w sklepieniu spojrzeć na niebo na zewnątrz. To symbolizuje, że krzyż jest drogą do Boga w niebie. Po śmierci Jezusa na krzyżu nastąpiło światło, bo śmierć Jezusa pojednała wierzącego z Bogiem, aby mógł znowu żyć w społeczności ze swym Stworzycielem.

Pod krzyżem znajduje się rysa w podłodze biegnąca po ścianie od górnej do dolej kaplicy, symbolizując otwartą drogę do Boga. Z Biblii wiemy, że w momencie śmierci Jezusa zasłona w świątyni została rozerwana, otwierając dostęp do Boga (Ew. Mateusza 27:51). Rysa symbolizuje także oczyszczenie z grzechów; krew Jezusa, płynąc przez nią do kaplicy Adama, oczyszcza Adama i każdego innego grzesznika od jego grzechu.

Na terenie ogrodu znajduje się także kaplica Grobu Jezusa. Wielki głaz przed budynkiem symbolizuje kamień, który został odsunięty, aby grób się otworzył (Ew. Mateusza 28:2). Kiedy kobiety poszły do grobu, aby namaścić ciało Jezusa, odkryły, że grób był otwarty i pusty. Zamiast Jezusa znalazły anioła, który poinformował je o Jego zmartwychwstaniu (Ew. Mateusza 28:1-7). Teraz każdy może w sposób symboliczny podejść do grobu i przekonać się, że jest rzeczywiście pusty.

Jezus zmarł za grzechy wierzących, ale nie pozostał w śmierci. Trzeciego dnia zmartwychwstał udowodniając, że rzeczywiście zwyciężył nad grzechem, śmiercią i szatanem. Dzięki temu każdy, kto wierzy, może żyć. Jeśli wyznasz, że jesteś grzeszny, nie jesteś w stanie sam z siebie uczynić cokolwiek dobrego i jeśli uwierzysz, że tylko Jezus Chrystus może Cię uratować od kary Bożej za twój grzech, że Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem i jedyną droga do Boga i do wiecznego życia, wtedy także i Ty będziesz mógł żyć wiecznie! Jeśli poddasz się Jezusowi, to śmierć nie będzie mogła cię zatrzymać w swojej niewoli, lecz będziesz mógł żyć wiecznie z Bogiem!

To jest jedyna droga do życia, każda inna droga jest kłamstwem i prowadzi do zguby, wiecznej śmierci… Tylko w Jezusie Chrystusie jest prawdziwe życie, bo On zmarł i zmartwychwstał!

Przesłanie Świętego Grobu w Görlitz jest zupełnie zgodne z głoszeniem Ewangelii. Nie potrzebujemy budynków, aby móc wierzyć, ale mimo to, mogą one nam przypomnieć dzieło i prawdy Boże, o których czytamy w Ewangelii Jezusa Chrystusa. Ewangelia jest nadal aktualna i prawdziwa. Uwierz a będziesz żył prawdziwie! Wielkanoc nabierze dla ciebie pełnego prawdziwego znaczenia…