09 December 2016

Rzymian 5:12-21



Studium Biblijne

12 Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli; 13 albowiem już przed zakonem grzech był na świecie, ale grzechu się nie liczy, gdy zakonu nie ma; 14 lecz śmierć panowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili takiego przestępstwa jak Adam, będący obrazem tego, który miał przyjść.  
15 Lecz nie tak jak z upadkiem ma się sprawa z łaską; albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka umarło wielu, to daleko obfitsza okazała się dla wielu łaska Boża i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa. 16 I nie tak ma się sprawa z darem, jak ze skutkiem grzechu jednego człowieka; albowiem wyrok za jeden upadek przyniósł potępienie, ale dar łaski przynosi usprawiedliwienie z wielu upadków. 17 Albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka śmierć zapanowała przez jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa.
18 A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. 19 Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia. 20 A zakon wkroczył, aby się upadki pomnożyły; gdzie zaś grzech się rozmnożył, tam łaska bardziej obfitowała, 21 żeby jak grzech panował przez śmierć, tak i łaska panowała przez usprawiedliwienie ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

Do tego momentu Apostoł Paweł pisał bardzo ogólnie o zbawieniu w Chrystusie. W poprzednich rozdziałach nie wspomniał o wybranym narodzie, z którego pochodził Jezus Chrystus Zbawiciel. Jezus urodził się jako Żyd, ale zbawienie, które On daje, nie ogranicza się tylko do narodu Izraela. Cała ludzkość potrzebuje zbawienia, nie tylko Izrael. Pytaniem jest, jak to jest możliwe, że jeden Człowiek może dać wielu ludziom zbawienie. Odpowiedzią Pawła jest porównanie Jezusa do Adama: tak samo, jak przez upadek jednego człowieka Adama śmierć zapanowała na ziemi, tak przez jednego Jezusa Chrystusa zostaje ona pokonana.

Tekst jest nieco trudny do zrozumienia, ponieważ Apostoł Paweł przerywa i nie dokańcza swojej myśli. Zdanie, który zaczyna się w wersecie 12 zostaje skończone dopiero w wersecie 18.
Wersety 13 i 14 są degresją na temat ogólności grzechu i śmierci. Paweł zakłada, że czytelnicy znają pierwszą księgę Biblii i wiedzą, kim są Adam i Ewa, oraz jak powstał pierwszy grzech.
Przez jednego człowieka, Adama, grzech wszedł na świat, a konsekwencją jest to, że od tego momentu, każdy człowiek, bez wyjątku, jest grzesznikiem. Człowiek, który został stworzony, aby żyć, doświadczył śmierci, końca życia. Grzech oznacza kompletne zniszczenia tego, co stworzył Bóg. Adam doświadczył nie tylko śmierci fizycznej, ale też duchowej. Nie miał już takiej relacji z Bogiem, jaką posiadał przed grzechem. Po grzechu ukrył się przed Bogiem. Nie tylko Adam i Ewa doświadczyli śmierci, ale też ich dzieci, ich wnuki, oraz wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek żyli na ziemi.  

Na podstawie faktu, że każdy człowiek umrze, można już wnioskować, że każdy jest grzesznikiem, ponieważ śmierć jest skutkiem grzechu, jest karą za grzech, jest wyrazem gniewu Bożego. Czytamy to w Biblii, w rozdziale 5 Księgi Rodzaju (I Mojżeszowej), że wszyscy ludzie umarli a w następnym rozdziale czytamy, jak straszny był grzech człowieka. Wszyscy ludzie zgrzeszyli. Nie ma wątpliwości, każdy człowiek jest grzesznikiem zasługującym na śmierć.

Ktoś mógłby mieć wątpliwość: grzech jest przecież przekroczeniem Prawa Bożego, które zostało dane Izraelowi dopiero przez Mojżesza (Zakon). Jak można w takim razie twierdzić, że ludzie żyjacy przed Mojżeszem, nie posiadający jeszcze Prawa, mogli zgrzeszyć, przecież nie można przekroczyć Prawa, którego nie ma. Czy można w ogóle mówić o grzechu przed Prawem Mojżeszowym?
Apostoł najpierw odpowiada na to pytanie, zanim kontynuuje dalej swą myśl. Grzech był już przed nadaniem prawa, jak można inaczej wyjaśnić istnienie śmierci? Przed Mojżeszem ludzie zgrzeszyli, nawet jeśli nie popełnili dokładnie tego samego grzechu, jak Adam (w. 14). Nie jedli z drzewa, ale byli winni tak samo, jak on. Śmierć jest dowodem ich winy.  

Skoro wszyscy ludzie zgrzeszyli, potrzebny jest Zbawiciel dla całego świata, nie tylko dla jednego narodu.
Apostoł Paweł nie chce tu podkreślać faktu, że Adam jest typem Chrystusa, lecz kontrast między nimi. Jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni (1 Kor. 15:22).  
Adam jest obrazem grzesznego i śmiertelnego człowieka. Tak jak Adam, każdy człowiek zgrzeszył, i otrzyma karę za grzech, którą jest śmierć. Adam pokazuje, kim jest człowiek: grzeszny i śmiertelny.

Adam był bez grzechu, ale zgrzeszył. Następne pokolenia tak samo zgrzeszyły, nie miały możliwości nie grzeszyć, ponieważ każdy człowiek jest niewolnikiem grzechu. W Biblii ciągle widzimy, że Bóg powołuje człowieka do określonego zadania. Powołany człowiek grzeszy, umiera, a Bóg powołuje następnego w jego miejsce. Nastepny znowu grzeszy i umiera ... Bóg powołał Saula, a w jego miejsce Dawida, następnie Solomona itd. Nikt z nich nie mógł być prawdziwym królem, żyjącym według Prawa Bożego bez grzechu. Kto może zastąpić Adama, i nie grzeszyć?

Od wersetu 15 Apostoł pisze o Chrystusie, który rozwiązał problem powstały przez Adama. Najpierw Apostoł podkreśla kontrast między Adamem a Chrystusem.

Adam zgrzeszył, został potępiony, czego konsekwencją było to, że wielu zostało potępionych. Bóg jednak daje dar łaski przez Jedną Osobę, Jezusa Chrystusa, co skutkuje tym, że Bóg daje dar łaski wielu.
Zarówno dzieło Adama, jak dzieło Chrystusa ma ogromne skutki dla wielu ludzi. Potomstwo Adama nie ma mocy, aby zmienić lub zmniejszyć skutki grzechu pierwszego człowieka. Tak samo potomstwo Chrystusa, czyli, każdy, kto jest w Chrystusie, każdy wierzący, nie ma mocy, by sam mógł cokolwiek zmienić w skutkach dzieła Chrystusa. Sam nie przyczynił się do tego, że ma życie w Chrystusie, sam nie może też zapracować na nie.
Różnicą jest, że skutki dzieła Chrystusa są większe i silniejsze. Skutkiem dzieła Adama jest śmierć, natomiast dzieła Chrystusa jest życie. Adam przyczynił się do śmierci i zniszczenia. Chrystus przyszedł na świat zniszczony grzechem i przyniósł mu odnowienie, nowe życie.
Przez grzech jednego człowieka, śmierć stała się królem na ziemi (w. 17). Chrystus jest jednak silniejszy, On zwyciężył i jest prawdziwym Królem nad całym stworzeniem.  
Potem Apostoł jeszcze raz innymi słowami podsumowuje to, co napisał (w. 18-19). Tak jak grzech Adama miał skutki dla wszystkich ludzi, tak też sprawiedliwość Chrystusa ma skutki dla wielu.

Izrael jest wybranym narodem Boga, który otrzymał Zakon od Mojżesza, ale Izrael ma coś wspólnego z każdym człowiekiem na ziemi: to, że każdy jest grzesznikiem zasługującym na śmierć, niezależnie do tego, czy otrzymał Zakon, czy nie. Wszystko zaczęło się od Adama, a nie od Mojżesza.  
Jakie znaczenie zatem ma Prawo Boże (Zakon)? Apostoł twierdzi, że zakon wkroczył (w. 20), aby grzech się rozmnożył. Dopiero w rozdziale 7 Apostoł Paweł dalej rozwija to twierdzenie. Paweł podkreśla, że Prawo jest łącznikiem między grzechem a łaską. Z jednej strony przez Prawo grzech staje się bardziej widoczny (w. 13), z drugiej zaś strony Prawo pokazuje, jak wielkie jest uniewinnienie i łaska.
Bóg rozwinął plan zbawienia dla świata. Mógłby od razu po upadku zbawić człowieka, ale nie zrobił tego. W swojej suwerenności wybrał historię zbawienia, która jest treścią Biblii. Bóg najpierw objawił Prawa, aby diagnoza była wyraźna i jednoznaczna: człowiek jest grzeszny. Dopiero potem objawił swego Syna, który był rozwiązaniem problemu grzechu i zwyciężył nad nim.
Do momentu śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, śmierć panowała nad światem. Teraz żyjemy w nowej erze, erze, w której Chrystus zwyciężył i panuje (w. 21).
Nie oznacza to w żadnym wypadku, że każdy człowiek jest zbawiony i wyzwolony z grzechu.

Apostoł podkreśla przede wszystkim kontrast między Adamem a Chrystusem, ale podaje też jedyne podobieństwo: kto rodzi się w Adamie, jest grzesznikiem i umrze. Każdy człowiek, który żyje, urodził się w Adamie, bo jest (biologicznym) potomkiem pierwszego człowieka. Każdy natomiast, który narodził się na nowo w Chrystusie, ma życie wieczne, bo jest Jego potomkiem. Narodzenie się
w Chrystusie jest możliwe tylko w Duchu Świętym. Biblia nazywa to narodzeniem się na nowo lub
‘z góry’ (Ew. Jana 3:1-21). To jest Ewangelia: nie Adam zwyciężył, lecz Jezus, człowiek nie musi umrzeć, lecz może z łaski przez wiarę mieć wieczne życie w Chrystusie.


14 November 2016

Księga Rodzaju 47:1-31



Mozna znalećż artykuł w formacie pdf tu: Rodzaju 47
 
Analiza tekstu

w. 1-4
Napięcie, odczuwalne w poprzednim rozdziale nie znika: czy faraon rzeczywiście da rodzinie Jakuba miejsce do zamieszkania?
Bracia potwierdzają, że są gośćmi w Egipcie. Hebrajski wyraz lepiej tłumaczyć, jako przychodnie lub imigranci. To spełnienie tego, co Bóg powiedział Abrahamowi, że potomstwo jego będzie przez jakiś czas żyło w obcej ziemi (I Mojż. 15:13). Tam występuje ten sam hebrajski wyraz tłumaczony, jako przychodnie (15:13). Izrael posiadał status imigranta, cudzoziemca, co oznacza, że nigdy nie otrzymali statusu obywatela, w związku z czym narażeni byli na niesprawiedliwe traktowanie ze strony Egipcjan.
Niespodziewanie i odważnie, bracia proszą o najlepsze pastwiska Egiptu.

w. 5-6
Na to faraon daje im jeszcze więcej niż to, o co prosili. Otrzymują najlepszą ziemię w całym Egipcie, a poza tym faraon nakazuje, aby niektórzy byli nadzorcami nad stadami królewskimi.
Funkcja ta znana jest z tekstów staroegipskich, z których np. wynika, że faraon Ramses III miał 3264 mężczyzn, nadzorców i pasterzy nad stadami, wśród których było też wielu cudzoziemców.
Oznacza to, że staną się urzędnikami królewskimi, otrzymają ochronę i legalny status, którego cudzoziemcy zazwyczaj nie posiadali.

Bracia mówili do faraona, ale faraon daje odpowiedź Józefowi używając języka formalnego. Odzwierciedla to dekorum dworskie: faraon ujawnia swoje intencje wobec podwładnych, aby dbać o to, że zostanie to dokładnie wykonane tak, jak chce faraon.

w. 7-10
Następnie Józef prezentuje faraonowi swego ojca Jakuba. Podczas, gdy spotkanie braci z faraonem było formalne i nieco sztywne, spotkanie z Jakubem jest bardziej nieformalne i osobiste.
Właściwie była to audiencja Jakuba u faraona, ale wygląda bardziej na audiencję faraona u Jakuba.
Jakub nie mówi o sobie jako o słudze, jak było to w przypadku braci, lecz swobodnie używa pierwszej osoby (moje, w. 9). Bracia przybyli na audiencję, aby uzyskać przychylność faraona, tu faraon otrzymuje przychylność Jakuba.
Zamiast oddać pokłon do ziemi, Jakub błogosławił go na powitanie, jak i na pożegnanie. Błogosławić kogoś oznacza modlić się o jego dobrobyt.

Zamiast dać prostą odpowiedź na proste pytanie, Jakub bardzo obszernie i nieco dziwnie odpowiada.
Mówić, że jego życie było krótkie i złe jest dziwną odpowiedzią w ustach starego ojca, którego syn jest wezyrem najbardziej potężnego kraju na ziemi. Stanowi jednak komentarz na jego życie, w którym oszukał i został oszukany, musiał dwukrotnie uciekać, jego córka została zgwałcona a umiłowana żona zmarła, wiele lat żył w przekonaniu, że jego umiłowany syn nie żyje. Życie jego nie było łatwe.
Jednak Jakub stał się inną osobą. W młodości oszukał, aby wymusić błogosławieństwo, teraz hojnie błogosławi. 

Jakub mówi, że ciągle pielgrzymował. Hebrajski wyraz jest tym samym, który wcześniej został tłumaczony, jako zamieszkać (mieszkać na ograniczony czas, w. 4, patrz komentarz).
Pielgrzymowanie oznacza, że Jakub nie żył na swoim stałym miejscu, ciągle przebywał gdzieś, jako obcy, imigrant. Oznacza też, że ciągle był w drodze do czegoś lepszego, czego się oczekuje. Jakub nie miał stałego miejsca zamieszkania na tej ziemi, ale żył w obietnicy, że dojdzie do ziemi obiecanej, która jest w niebie (por. V Mojż. 26:5; Heb. 11:9-10).

Faraon pełen szacunku pyta o wiek Jakuba. Wielki mocarz Egiptu ma wielki szacunek dla starego cudzoziemca. Jakub ma 130 lat i będzie żył jeszcze 17 lat. Egipcjanie szukali nieśmiertelności, faraonowie mieli obsesję nieśmiertelności. Jakub miał ponad 110 lat, co Egipcjanie uważali za idealny wiek na śmierć. Jakub najpewniej musiał zaimponować faraonowi z powodu swego wieku.
Jakub nie uważa siebie za wyższego niż faraon, ale też nie określa siebie jako jego sługa.
Faraon hojnie przyjął Józefa i jego rodzinę, za co Bóg go błogosławi, co zostaje miedzy innymi wyrażone przez to, że przez Józefa Egipt zostaje zbawiony od śmierci głodowej. To spełnienie obietnicy danej Abrahamowi (12:1-3).

w. 11-12
Józef wykonuje rozkaz faraona a ten daje nawet więcej, niż to, o co prosili. Bracia prosili, aby mogli mieszkać w Goszen. Hebrajski czasownik tłumaczony jako mieszkać (w. 4) oznacza mieszkać tymczasowo, wędrować, jak nomad (hebrajski czasownik nie oznacza mieszkać na stałe). Józef daje im natomiast posiadłość w ziemi, co znaczy, że otrzymują stałe miejsce zamieszkania, posiadają ziemię, która prawnie należy do nich.
Określenie ziemia Ramses występuje tylko tu i jest to najwidoczniej inne określenie ziemi Goszen, znajdujacej się blisko miasta Ramses (II Mojż. 1:14; 12:37).

w. 13-21
Następny akapit opisuje, straszny głód i postępowanie Józefa, jako władcy nad Egiptem.
Gdyby Jakub ze swoją rodziną został w Kanaanie, zginęliby z głodu.
Także w Egipcie jest coraz bardziej ciężko, aby przeżyć.

Zachowanie Józefa opisane w tym rozdziale jest często krytykowane. Wygląda na to, że sam będąc w sytuacji, w której może rządzić, zaczął źle traktować swoich podwładnych i wykorzystywać ich trudną sytuację. Jednak należy to rozumieć we właściwy sposób.

Najpierw Egipcjanie używają wszystkich pieniędzy, aby kupić zboże. Wyraz ściągać (w. 13) można też tłumaczyć jako: skrobnąć. Już nie pozostał ani jeden grosz u Egipcjan, a Józef zabrał im wszystko, co mieli. Potem płacą naturą: wymieniają bydło i wszystko, co mają za jedzenie. Józef nie zabrał dla siebie, nie był skorumpowany, uczciwie oddał wszystko faraonowi, w którego imieniu działał, aby ratować kraj.
Potem Egipcjanie oddają swoją ziemię, w końcu samych siebie, jako niewolników (w. 19). Egipcjanie mówili, że nic im nie pozostaje niż oddać swoje ciała (w. 18), wyraz który zazwyczaj oznacza zwłoki, wskazując tu na ich słabość.
Wygląda bardzo wrednie, ale dla niewolników oznacza to gwarancję życia. Wolny człowiek sam jest odpowiedzialny, aby nakarmić siebie i swoją rodzinę. Niewolnik natomiast nie ma tej odpowiedzialności, ponieważ to jego pan ma obowiązek, aby karmić go i jego rodzinę.

w. 22
Jedynie egipscy kapłanie stanowili wyjątek. Oni otrzymywali wynagrodzenie od faraona, dlatego nie musieli sprzedawać swojej ziemi. W Egipcie kapłanie stanowili szczególną i uprzywilejowaną klasę w społeczeństwie.
Także Izraelici, będący narodem kapłanów (III Mojż. 19:6), nie muszą służyć, jako niewolnicy.

Opis oddaje to, co wiemy z historii Egiptu. Faraon miał prawo do ziemi, był panem całej ziemi i wszyscy Egipcjanie stanowili rodzaj jego niewolników. W starożytnym Egipcie w okresie Mojżesza i później, prawie nie było wolnych rolników posiadających swoją ziemię. W praktyce cała ziemia egipska oraz bydło i ludzie należeli do faraona. Tylko klasa kapłanów stanowiła wyjątek.

Prawo Boże opisuje podobny sposób traktowania Izraelity, który stał się biedny i miał coraz więcej długów. W takiej sytuacji też tracił swoją ziemię i mienie (III Mojż. 25:25-34; por. I Mojż. 47:20). Potem sam stawał się niewolnikiem (III Mojż. 25:35-54; por. I Mojż. 47:21). W Izraelu tak, jak w Egipcie, był wyjątek dla ziemi kapłanów (III Mojż. 25:32-34; por. I Mojż. 47:22).
Różnicą było to, że w Egipcie, ziemia i ludzie należeli na zawsze do faraona, bez możliwości wykupienia siebie, w Izraelu ziema i ludzie zostawali wybawieni w roku jubileuszowym (III Mojż. 25:28, 54).

w. 23-24
Teraz Józef dał Egipcjanom nasiona, aby mogli siać i pracować na polu. Z dochodów (żniwa) Egipcjanie musieli płacić 20% podatków, reszta pozostawała dla nich. Na ówczesne standardy był to niski procent, normalnie stanowiło to 35% lub więcej. (Poza tym istniał jeszcze rodzaj podatku VAT, który wynosił w starożytności – np. w Babilonii – 40 do 60 %).   
W kontekście starożytnym Józef był więc bardzo łagodny i hojny wobec Egipcjan.

w. 25
W świetle niechlubnej europejskiej i amerykańskiej historii handlu niewolnikami trudno nam zrozumieć ten werset. W oczach Egipcjan, przez takie działanie Józef uratował im życie. Gdyby nie zgodzili się być niewolnikami, nikt z nich by nie przeżył. W starożytności niewolnictwo wyglądało inaczej. Dla wielu bycie niewolnikiem oznaczało o wiele lepsze życie niż życie wolnego. Niewolnik miał zapewnione miejsce do mieszkania, jedzenie, ochronę i leczenie w razie choroby. Zdarzało się nawet, że niewolnik mający możliwość, aby stać się wolnym człowiekiem, rezygnował z tego woląc pozostać niewolnikiem (por. II Mojż. 21:5-6; V Mojż. 15:12-17).
Egipcjanie nie widzieli w Józefie tyrana, lecz zbawiciela.

Józef nie tylko uratował (zbawił) życie swojej rodziny, ale też życie Egipcjan. To spełnienie obietnicy danej Abrahamowi: będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi (I Mojż. 12:3b).
Ma też znaczenie dla przyszłości: przez ratowanie życia rodziny, Józef ratuje życie ludu Izraela, z którego narodzi się Mesjasz, który zbawi.

w. 27
Werset podsumowuje sytuację Izraela w Egipcie. Zgodnie z obietnicą Boża rozmnażali się bardzo i stawali się coraz większym narodem (por. 35:11).

Istnieje kontrast między rodziną Jakuba a Egipcjanami. Józef daje rodzinie Jakuba jedzenie, otrzymują posiadłości i ziemię, gdzie mogą żyć na stałe. Egipcjanom natomiast Józef sprzedaje jedzenie, a potem odbiera im wszystko co posiadali.
Potem Egipt uczyni lud Izraela niewolnikami, zmuszonymi do pracy dla nich (II Mojż. 1:1-8).
Józef czyni Egipcjan niewolnikami a oni chwalą i dziękują mu za to. Potem faraon uczyni Izrael niewolnikami, a oni będą narzekali (Ii Mój.2:24). Późniejszy faraon był niewdzięczny i okropny, całkiem inny, niż Józef.  

w. 28-31
Po siedemnastu latach spędzonych w Egipcie Jakub przygotowuje się do śmierci, podobnie jak przygotowywali się Abraham i Izaak (por. I Mojż. 24:1-9; 27:1-40) i jak później czyni to również Józef (I Mojż. 50:25).
Zwyczaj położenia ręki pod biodro, wskazuje na starożytny rytuał przysięgi (podobnie jak np. sługa Abrahama uczynił zanim wyruszył, by znaleźć żonę dla Izaaka, I Mojż. 24:2). Dla Abrahama spełnienie obietnicy było bardzo ważne, dlatego sługa musiał przysięgnąć, że poszuka odpowiedniej żony dla Izaaka. Równie ważne dla Jakuba, dlatego chce, aby Józef przysięgnął, że pochowa go nie w obcej ziemi, lecz w ziemi obiecanej. Ziemia obiecana jest fundamentalnym elementem obietnicy Bożej. Życzenie pogrzebu w ziemi obiecanej jest wyrazem wiary; Jakub wierzył, że jego potomkowie wrócą do ziemi, tak jak Bóg obiecał. To tak ważne dla Jakuba, że tylko słowa Józefa nie wystarczają, Józef musi przysięgać.
Jakub długo i dobrze żył w Egipcie, ale Egipt nie był jego ojczyzną. Był obcym w tym kraju, gdyż jego ojczyzna była gdzieś indziej, w ziemi obiecanej, którą otrzymał od Boga (por. Jan 17:16-17; Fil. 3:20).
Egipt był dla Jakuba i jego rodziny tym, czym arka dla Noego: tymczasowym schronieniem przed niebezpieczeństwem z zewnątrz. Celem jest, aby wyjść z tego schronienia do ziemi, którą daje Bóg.

Ciekawym jest porównanie długości życia patriarchów. Abraham żył lat 175 = 5 x 5 x 7; Izaak żył lat 180 = 6 x 6 x 5; Jakub żył lat 147 = 7 x 7 x 3. Liczby, które są podnoszone do kwadratu ciągle się powiększają, w każdym razie suma wszystkich cyfr równa się 17.
Wydaje się, że to ciekawa zabawa matematyczna, ale niewątpliwie wskazuje na to, że nawet wiek patriarchów nie jest przypadkowy, tak jak ich całe życie. To subtelny sposób, aby wskazywać na to, że nic nie dzieje się przypadkowo, ponieważ Bóg suwerennie rządzi nad wszystkim i nic się nie dzieje bez Jego woli.

Tematy

Boża opatrzność
To, że Izrael otrzymał najlepszą ziemię w Egipcie nie było dziełem faraona (47:6), lub Józefa, lecz przede wszystkim wyrazem opatrzności Bożej. Potomstwo Izraela rozwijało się i rozmnażało się w Egipcie tylko dlatego, ponieważ Bóg im błogosławił (47:27). Był to Jego plan, aby Izrael narodził się jako naród w Egipcie, spełniając przez to obietnicę, że uczyni z potomstwa Jakuba i Abrahama wielki naród.

To, że Izrael musiał przenieść się na jakiś czas do Egiptu miało sens. Abraham, Izaak i Jakub żyli w Kanaanie, ziemi, którą dał im Bóg. Jednak nie mogli mieszać się z lokalnymi narodami, które służyły bożkom. Zachowanie Ezawa i Judy pokazuje, że nie dbali o swoją tożsamość, zbyt łatwo integrowali się z bezbożnymi Kanaanitami, co stanowiło poważne zagrożenie dla Izraela. Kult Kanaanitów był zbyt atrakcyjny. Sytuacja wokół Diny pokazuje, że Jakub stracił kontrolę nad swoją rodziną.
Tożsamość rodziny Jakuba, jako ludu Bożego była zagrożona, dlatego Bóg ich wyprowadził, aby żyli odrębnie w Goszen, w obcej ziemi, oddzielonej od Egipcjan, którzy sami nie chcieli dopuścić do integracji cudzoziemców. Tam Izrael mógł się rozmnożyć i rozwinąć, jako naród, do momentu, kiedy Bóg wyprowadzi ich z tej ziemi.

Błogosławieństwo
Dobrobyt faraona jest wynagrodzeniem Bożym za jego miłosierdzie wobec Józefa, oraz jako spełnienie błogosławieństwa Jakuba.
Faraon otrzymuje ziemię od Egipcjan (47:13-27), ale przed i po czytamy o tym, że rodzina Jakuba otrzymuje ziemię w Egipcie (47:1-12, 28).
Faraon słucha tego, co Bóg objawił (41:37-40), dlatego Bóg go błogosławi, otrzymuje cały Egipt. Egipcjanie zostali zbawieni przez Józefa, ale największe błogosławieństwo otrzymuje rodzina Jakuba.

Ziemia
Biblijna idea ziemi jest całkiem inna niż to, co myśleli Egipcjanie. Według nich cała ziemia należy zasadniczo do faraona, dlatego należy mu płacić 20% podatków.
Izrael rozumie, że ziemia obiecana (i też cała ziemia) należy do Boga Stwórcy. Jako Właściciel, Bóg może suwerennie dać ziemię komu chce, ale też może zabrać ją, kiedy chce.

Typologia
Józef jest typem Jezusa. Józef daje swojej rodzinie posiadłość w Egipcie, tak jak Jezus gwarantuje i daje nam posiadłość w Królestwie Bożym. Przy Sądzie ostatecznym Jezus powie: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata (Mat. 25:34; por. 1 Piotra 1:3-5).
Tak jak Józef uratował życie rodziny i Egipcjan, dając im chleb, tak Jezus ratuje nas, będąc chlebem żywota (Jan 6:35-40). Józef uratował swoją rodzinę i Egipt od śmierci, wskazując na Jezusa Chrystusa, który zbawił swoje dzieci pochodzące z żydów i z pogan od śmierci wiecznej.

Gościnność
Faraon i Józef okazują gościnność wobec rodziny Jakuba, przez co ratują ich od śmierci głodowej. Gościnność w Biblii oznacza powiększanie naszego stołu, aby inni mogli się dosiąść. Gościnność jest bardzo ważna w Biblii. Przez gościnność więzi i relacje zostają budowane i potwierdzane.
Faraon okazuje gościnność, jako wyraz wdzięczności wobec człowieka, który uratował jego kraj. To wiele znaczyło, bowiem Egipt znany był z niechęci wobec cudzoziemców. Jako podziękowanie za gościnność Jakub dwukrotnie błogosławi faraona.
Chrześcijanie okazują gościnność, jako wyraz wdzięczności wobec Zbawiciela.