Showing posts with label Józef. Show all posts
Showing posts with label Józef. Show all posts

12 June 2017

Księga Rodzaju 50:15-26

Mozna znaleźć artykuł w format PDF tu: Rodzaju 50 lub tutaj  
 

50:15-21
Bracia boją się, ponieważ nie rozumieją teologicznego znaczenia słów Józefa. Nie rozumieją, że on im przebaczył, że żyje w obietnicy, danej przez Boga.
Bracia czują się zagrożeni i boją się, że Józef po śmierci ojca może się zemścić na nich, tak jak Ezaw kiedyś planował zemstę na Jakubie (I Mj. 27:41, tam hebrajski tekst używa tego samego wyrazu).
Dlatego, aby się ratować oferują siebie samych, jako niewolników. Poza tym widzą Józefa, jako Boga, prosząc go o przebaczenie.

Najpierw wysyłają posłannika a dopiero po pierwszej reakcji Józefa odważają się sami przyjść. Bracia działają z powodu lęku, który bazuje na ich nieczystych sumieniach, nie na zachowaniu Józefa. Gdyby znali swego brata wiedzieliby, że nie muszą się go obawiać.
Bracia mają świadomość, że zgrzeszyli, używają trzech z czterech możliwych słów po hebrajsku, aby to określić: występek, grzech, zło. Wyraz występek (w. 17) jest w hebrajskiej Biblii namocniejszym słowem określającym grzech przeciwko Bogu.
Dlatego proszą Józefa, aby im wybaczył, jak Bóg ich ojca wybacza (por. II Mj. 34:7; Ps. 32:1, 5; Mich. 7:18).

Wcześniej wszystko wskazywało na to, że Józef przebaczył braciom i szukał prawdziwego pojednania z nimi, ale oni do tej pory tego nie zrozumieli i nigdy nie prosili o przebaczenie.
Dlatego Józef płacze, ponieważ bracia boją się go i myślą, że potrzebują pośrednika, aby z nim rozmawiać. Po 17 latach życia w Egipcie, podczas którego widzieli, że Józef im wybaczył (45:7-8) i pragnął tylko dobra dla nich, nadal nie ufają mu i pokazują, że nie znają swego brata. Józef przebaczył im już wiele lat wcześniej, ale bracia cały czas żyli tak, jakby tego nie zrobił.  

50:18
Bracia upadli przed Józefem, dając mu w ten sposób pokłon i uznając, że on jest nad nimi. W ten sposób dosłownie spełniły się sny, które wiele lat wcześniej miał Józef (37:6-7).
Wcześniej oddali pokłon Józefowi, nie wiedząc, że to on (42:6, 36; 43:28; 44:14), ale teraz wiedzą kim jest. Wiele lat wcześniej sprzedali Józefa, jako niewolnika, teraz sami siebie oferują, jako niewolników. 

50:19-21
Józef nie musi im jeszcze raz przebaczyć, gdyż już to uczynił 17 lat wcześniej (45:7-8).  
Bracia traktują Józefa jakby był Bogiem (tak jak faraon był widziany w Egipcie). Nie wolno traktować kogokolwiek jak Boga, dlatego Józef protestuje i odwraca uwagę od siebie kierując ją na suwerennego Boga, tak jak Jan Chrzciciel kierował uwagę z siebie na Jezusa Chrystusa (Jan 3:30).
Na początku Biblii czytamy, że Bóg stworzył wszystko i widział, że było to bardzo dobre. Boży plan jest zawsze dobry i to, co czyni zawsze jest dobre, również wtedy, gdy nie od razu to dostrzegamy. Wierzący może żyć w zaufaniu, że Bóg panuje i czyni dobrze, że wszystko, co się dzieje, dzieje się ku dobremu (Rz. 8:29).

50:22-23
Józef żyje 110 lat, co w starożytnym Egipcie było uważane za idealną długość życia. Biblia widzi długie życie, jako szczególne błogosławieństwo Boże (Job 42:16). Później Jozue żyje tyle samo lat (Joz. 24:29; Sędz. 2:8). 

Józef widział swoje prawnuki, co Biblia określa również, jako szczególne błogosławieństwo (por. Ps. 128:6; Przyp. 17:6; Izaj. 53:10). Także kultury starożytne uznawały to za szczególne błogosławieństwo.
Prawnuki urodziły się na kolanach Józefa, co oznacza, że tak jak Jakub adoptował synów Józefa (48:12), tak Józef adoptował swoje wnuki, jako synów.

Większość swojego życia, 93 lata, Józef przeżył w Egipcie i służył temu krajowi w wyjątkowy sposób, zapobiegając klęsce ekonomicznej i ratując życie wielu Egipcjan. Był szanowany w tym kraju, miał wyjątkową pozycję, zaraz po faraonie. Jednak Egipt nie był jego ostatecznym domem i nie chciał tu zostać pochowany w dolinie królów, gdzie znajdowały się groby wszystkich faraonów i innych wysokich dostojników. Podobnie, jak Jakub, Józef dał polecenie, aby go pochować w ziemi obiecanej, bo tam znajdował się jego ostateczny dom.

W wieku patriarchów bibliści rozpoznali pewną symbolikę, co pokazuje schemat poniżej:
Abraham:       175 = 7 x 5²
       Izaak:        180 = 5 x 6²
      Jakub:        147 = 3 x 7²
       Józef:        110 = 1 x (5² + 6² + 7²)
Trudno powiedzieć, jak ważne to jest, ale wielu biblistów wspomina o tym. Symbolika wskazuje na to, że śmierć Józef kończy całą opowieść o patriarchach.
Józef kończy serię liczb 7, 5, 3, 1 i jego wiek jest sumą wieku jego poprzedników (5² + 6² + 7² = 110)

50:24-25
Przed śmiercią Józef przemawia do braci. Prorokuje, że Bóg nawiedzi Izrael, potwierdzając obietnice dane Jakubowi w Beer Szeba (46:2-4). Teraz nastąpi długi okres 400 lat ciszy, podczas którego Bóg milczy wobec Izraela. To okres oczekiwania podobny do 400 lat ciszy i czekania po wystąpieniu ostatniego proroka Starego Testamentu. Tak jak Bóg przemawia znowu po 400 latach i wyprowadza Izrael z Egiptu, tak potem Bóg przemawia przez Jana Chrzciciela i w Chrystusie wyprowadza wiernych z ciemności.

Bracia mają przysięgnąć, że nie pochowają go w Egipcie, lecz w ziemi obiecanej. Józef chce wrócić do ziemi obiecanej razem z całym ludem, co spełni się przy wyjściu z Egiptu. 
Jakub został po śmierci od razu pochowany w Kanaanie, jego pogrzeb był jego osobistym (symbolicznym) wyjściem z Egiptu i powrotem do ziemi obiecanej. Józef wiąże swoją nadzieję powrotu do ziemi obiecanej z obietnicą, że Izrael rzeczywiście wyjdzie z Egiptu i powróci do ziemi. Jego nakaz pochowania go w ziemi obiecanej jest wyrazem wielkiej wiary.

Józef prorokuje, że Bóg nawiedzi lud Izraela. Wyraz przetłumaczony, jako nawiedzić ma znaczenie przyjść, aby interweniować: zbawić, ratować lub przeklinać i sądzić. Wyraz jest używany, aby określić to, że od tego momentu, kiedy Bóg przyjdzie, nastąpią ogromne zmiany. Tak 400 lat później się stało: Bóg przyszedł, aby sądzić i ukarać Egipt, który został kompletnie zniszczony, i uratował Izrael z ręki Egiptu.
Wyraz przetłumaczony, jako wyprowadzić jest terminem technicznym wskazującym na wyjście z Egiptu (por. I Mj. 15:13-14).

Teraz pierwszy raz w Biblii trzech patriarchów Abraham, Izaak i Jakub zostają wymienieni razem. Okres patriarchów zostaje zakończony.

Przy śmierci Abrahama i Jakuba czytamy, że wykonano dokładnie ich ostatnie życzenie. Tu czytamy tylko, że zabalsamowali Józefa i włożyli do trumny. Musi dopiero zapanować król w Egipcie, który nie znał Józefa, aby Józef mógł zostać przekazany do ziemi obiecanej.

50:26
Ciało Józefa zostało zabalsamowane i włożone do trumny (najprawdopodobniej sarkofagu), co jest bardzo nietypowym, gdyż Izraelici nigdy nie chowali swych zmarłych w trumnie.
Hebrajski wyraz przetłumaczony, jako trumna (hebr. ‘ārôn), oznacza w innych miejscach skrzynię przymierza (por. V Mj. 10:5).  
Józef został włożony do ‘ārôn, a do drugiego ‘ārôn zostały wiele lat później włożone tablice zawierające dziesięć przykazań (V Mj. 10:5). Przez całą podróż przez pustynię, Izrael niósł ze sobą dwie ‘trumny’, jedną zawierająca zwłoki Józefa, drugą zawierającą dziesięć przykazań, jako znak przymierza i wierności Pana, żywego Boga.
Włożenie ciała Józefa do trumny było wyrazem wiary. Lud nosząc trumnę cały czas, przypominał sobie, że są w drodze do ziemi obiecanej, gdzie Józef, będzie pochowany, a oni będą żyli w odpoczynku.
Józef był martwy, ale był w drodze do ziemi obiecanej, jak Bóg obiecał, ponieważ uwierzył i żył w nadziei, danej przez Pana.  

Zakończenie księgi
Księga Rodzaju rozpoczęła się opowieścią mówiącą o tym, jak Bóg stworzył świat i raj, dla człowieka. Księga kończy się opowieścią o śmierci Józefa, który czeka na spełnienie obietnic Bożych: odpoczynek w ziemi obiecanej, w nowym raju, który Bóg da swemu ludowi.


Tematy

Dostosowanie się do kultury
Józef dostosował się do rytuałów żałobnych Egiptu, włącznie z balsamowaniem ciała. Powodem balsamowania dla Egipcjan było to, aby pomóc zmarłemu w drodze do życia po śmierci. Józef nie wierzył w to, ale nie miał problemów z balsamowaniem według tradycji egipskiej. Cały pogrzeb Jakuba był typowo egipski, będąc nietypowym dla zwyczajów jego rodziny.
Jednak są granice, Józef nie pochował Jakuba w egipskim grobowcu, lecz w dalekim Kanaanie, poza Egiptem, co było dla Egipcjan zgorszeniem.

Opatrzność
Bóg rządzi suwerennie, co oznacza, że nic nie dzieje się poza Jego wolą. Bóg nie jest odpowiedzialny za grzechy, ale rządzi tak, że nawet grzech współdziała ku dobremu (Rzymian 8:28). Ostatecznie widzimy to w tym, że Jezus Chrystus został ukrzyżowany (Dz. Ap. 2:23-24). Ci, którzy ukrzyżowali Jezusa strasznie zgrzeszyli, ale w ten sposób Bóg zbawił swoich.
Tak jak Józef, Chrystus nie mści się, ale przebacza nam kiedy wyznajemy nasze grzechy (jak bracia Józefa).

Przebaczenie grzechów
Podobnie, jak bracia Józefa, czasami możemy mieć watpliwości, czy Bóg naprawdę przebaczył nasze grzechy. Grzechy są poważne, ale jeśli zostają przebaczone, możemy mieć pewność, że naprawdę są przebaczone. Chrześcijanie żyją nieraz tak, jakby Bóg tak naprawdę nie przebaczył ich grzechów.  Myślą, że muszą jeszcze wykonywać dobre uczynki, aby Bogu się podobać, że muszą zasłużyć na przebaczenie, lub ciągle żyją w lęku.
Należy traktować grzech poważnie, nie możemy zbyt lekko myśleć o łasce, ale jeśli wątpimy w przebaczenie grzechów tylko przez ofiarę Chrystusa na podstawie łaski, wtedy grzeszymy przeciwko Bogu.

Pogrzeb, nieśmiertelność i zmartwychwstanie
Obrzęd pogrzebu i przeprowadzenie go we właściwy sposób był ważny dla Izraelitów (2 Sam. 1:11-17; 3:31; Izaj. 14:19; Jer. 8:1-3; 16:1-9; Ez. 24:15-17) oraz też dla innych kultur w starożytności.
Prawdziwe życie oznacza życie z Bogiem, zarówno przed jak i po śmierci. Śmierć jest skutkiem grzechu i oznacza chaos oraz odłączenie od Boga.
W Starym Testamencie nie znajdujemy jeszcze opracowanej teologii nieba i piekła, jak w Nowym Testamencie. Jednak znajdujemy tam nauczanie, że błogosławieństwo Boże dla wiernego obejmuje też życie po śmierci.

Pogrzeb oznacza nadzieję. Nie chodzi o chwalenie życia zmarłego, lecz o nadzieję, że kiedyś Chrystus wróci, i wstaniemy z naszej skrzyni. Trumna jest wyrazem wiary. Wkładamy trumnę do ziemi, jak obumarłe ziarenko, z którego powstanie nowe życie (1 Kor. 15:20).
Leżąc w trumnie, Józef czeka (symbolicznie) na spełnienie obietnic Bożych, które zostaną zrealizowane w tym, kiedy lud Boży będzie miał odpoczynek w ziemi obiecanej.
Tak samo każdy wierzący czeka na miejsce w ziemi obiecanej, kiedy Jezus wróci. Wierzący po śmierci jest u Chrystusa w niebie, ale jest to miejsce tymczasowe. Nasze ostateczne miejsce jest na nowej ziemi, która nastąpi, kiedy Jezus Chrystus wróci.

Ziemia obiecana i przymierze
Błogosławieństwo synów przez Jakuba wskazuje na ziemię obiecaną (opisuje życie potomstwa w ziemi obiecanej). Zarówno Jakub, jak i Józef nakazują, by pochowano ich w ziemi obiecanej. Egipt był pięknym krajem, ale oni chcieli być pogrzebani w ziemi obiecanej, bo to jest ziemia, którą Bóg dał ludowi Bożemu.
Lud Boży w Chrystusie żyje w tej samej nadziei, bo każdy kto jest w Chrystusie odziedziczy ziemię obiecaną, to jest, wieczne życie z Bogiem na nowej ziemi (Mat. 5:5; Jan 14:2; 2 Piotra 3:13; Obj. 21:1-4).

Tak jak Józef żył w nadziei spełnienia obietnicy odziedziczenia ziemi obiecanej, tak chrześcijanin żyje w nadziei odziedziczenia nowej ziemi w nowym stworzeniu.
A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy aniołowie z nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały. (…) Wtedy powie król tym po swojej prawicy: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata (Mat. 25:31, 34; por. Mat. 26:29).

Abraham, Izaak i Jakub żyli w tej nadziei. Kiedy Izrael był na wygnaniu, też żył tą nadzieją, że odda im ziemię obiecaną i przyprowadzi ich tam z powrotem. W Nowym Testamencie obietnica ziemi dotyczy już nie Kanaanu (który był typem nowej ziemi), lecz nowego stworzenia (2 Piotra 3:13; Obj. 21:1-4). 
Ziemia obiecana w Starym Testamencie jest typem, co znaczy, że wskazuje na coś większego. Wskazuje na raj, stracony przez grzech, który Bóg chce oddać człowiekowi. Człowiek się zbuntował przeciwko Bogu, ale Bóg chciał zbawić i odnowić relację z nim, aby człowiek znowu mógł żyć ze swym Stworzycielem w chwale, tak jak Adam i Ewa żyli w społeczności z Nim. W Chrystusie stało się to możliwe. Każdy kto jest w Chrystusie ma udział w tej nowej ziemi. Dlatego w Nowym testamencie ziemia obiecana już nie jest ziemią Kanaan, lecz jest całym światem, nowym stworzeniem (por. Obj. 20-22). W Nowym Testamencie ziemia obiecana ma większe i głębsze znaczenie.

Czekanie i cierpliwość
Tak jak Józef, i jego potomstwo czekali na moment, kiedy powrócą do ziemi obiecanej, tak chrześcijanie czekają na przyszłe Królestwo Jezusa Chrystusa. Z tęsknotą czekamy, z całym stworzeniem na powrót Jezusa Chrystusa (Rzymian 8:18-23).
Tak jak Księga Rodzaju / I Mojżeszowa kończy się czekaniem, tak cała Biblia kończy się w oczekiwaniu nowej ziemi obiecanej, gdzie Bóg nas przyprowadzi. Ale tak, jak Izrael musiał być cierpliwym i (długo) czekać, tak my musimy być cierpliwymi i wiernie czekać na Jezusa.
Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość (2 Piotra 3:13).
 

13 February 2017

Księga Rodzaju 49:13-28



 Mozna znalećż artykuł w formacie pdf tu: Rodzaju 49, część 2

49:13-27
Z wyjątkiem Józefa, błogosławieństwa dotyczące pozostałych synów są bardzo zwięzłe i w dodatku w kilku miejscach tekst hebrajski jest trudny i niejednoznaczny. Często hebrajski tekst zawiera grę słów używając poszczególnych imion synów. Wspólnym mianownikiem jest dobrobyt; każde z plemion będzie miało udział w obfitości.

49:13 – Zebulon
Zebulon jest dziesiątym synem Jakuba a szóstym synem Lei (patrz. 30:20; por. Joz. 19:10-16; Sędz. 5:18). Tak jak w przemowie Mojżesza, w której błogosławił plemiona Izraela (V Mojż. 33:18), tak tu Zebulon też jest wymieniony przed Issacharem, chociaż Issachar jest starszy. W obu błogosławieństwach, Zebulon jest bardziej żywy i prosperujący, gdyż Issachar jest określony, jako leniwy, poddany i słaby.
Także w innych miejscach w Biblii widzimy preferowanie Zebulona np. pierwszeństwo przy podziale ziemi przez los (Joz. 19:16-17; por. Sę. 5:14,18). Zebulon jest wśród tych, którzy wspierają Gideona, natomiast Issachar nie (Sę 6:35). Zebulon daje Dawidowi wiele lojalnych i doświadczonych żołnierzy (1 Krn. 12:33).

Tekst mówi o tym, że Zebulon będzie mieszkał nad morzem (por. też V Mojż. 33:19), chociaż dział, który otrzyma w ziemi obiecanej nie graniczył z nim (Joz. 19:10-16). Być może Zebulon i Issachar są brani pod uwagę razem (por. V Mojż. 33:18-19), albo może wskazuje to na fakt, że podczas rządów Salomona Zebulon miał większy dział, graniczący z morzem. Może też wskazuje to na fakt, że przez ziemię Zebulona prowadziły ważne szlaki handlowe od portów morskich w głąb lądu. W ten sposób Zebulon miał udział w handlu morskim.
Sydon jest miastem położonym ok. 40 km na północ od Tyru i reprezentuje całe królestwo Fenicji. To, że granice sięgają aż do Sydonu, niekoniecznie oznacza, że tak daleko sięgały ziemie Zebulona, lecz po prostu, że mieszkał niedaleko Fenicji (z którym to krajem też miał kontakty handlowe).

49:14-15 – Issachar
Issachar jest piątym syn Lei i dziewiątym synem Jakuba (por. 30:14-18; 35:23).
Issachar wyleguje się między zagrodami (lub: kładzie się). Wyraz przetłumaczony, jako zagrody występuje w Biblii tylko dwa razy (tu i w Sędziów 5:16) i może oznaczać: ładunki, granica lub miejsce dla owiec.
Ziemia, którą otrzyma Issachar jest dobra i daje spoczynek. Terytorium Issachara było położone na żyznym płaskowyżu w Galilei, obok góry Tabor, gdzie znajdowały się najlepsze pastwiska i ziemia rolna w Izraelu.
Noszenie ciężarów jest tym samym wyrazem, który używano, aby określać pracę jako niewolnik w Egipcie (np. II Mojż. 1:11; 2:11; Ps. 81:7). W ziemi obiecanej, Kanaanici staną się sługami Izraela (por. Joz. 16:10), ale Zebulon będzie sam sługą (niewolnikiem) Kanaanitów.
Plemię Issachar prawie nie występuje w księdze Sędziów, nie jest wymienione w opisie całego Izraela w tej księdze (Sę. 1). Rola Issachara była nieznacząca i niesławna. Pozostałe plemiona nie zniszczyły wprawdzie kompletnie Kanaanitów, jak Bóg nakazał, ale przynajmniej poddali ich sobie. Issachar jest leniwy, aby mieć pokój, poddał się Kanaanitom i został zmuszony do pracy niewolniczej dla nich. Fakt ten został potwierdzony w listach z El Amarny.
Tylko niewiele razy czytamy w Biblii coś pozytywnego o Issacharze (Sędz. 5:15; 1 Krn. 12:32).

49:16-21 – Synowie Bilhy i Zylpy

49:16-17 – Dan
Dan jest pierwszym synem Bilhy i piątym synem Jakuba (30:6; 35:25; por. Joz. 19:40-48).
Tak jak Juda i Józef również Dan otrzymuje podwójne błogosławieństwo. Dan ma sprawować i bronić sprawiedliwości. Przy spisie ludności podczas wedrówki w pustyni, Dan jest drugim co do wielkości plemieniem (IV Mojż. 2:26; 26:43), ale w okresie Jozuego i sędziów plemię Dan stało się niewielkie.

W oryginale hebrajskim wystepuje gra słów: wyraz tłumaczony, jak on będzie sądził brzmi po hebrajsku identycznie, jak nazwa Dan. Imię Dan oznacza sądzić lub oczyszczać z zarzutów, bronić (por. I Mojż. 30:6). Zwycięstwa Dana są korzystne dla całego Izraela, Dan jest obrońcą całego ludu.

Obraz węża na drodze wskazuje na to, że plemię jest małe i ale jednak trzeba na niego uważać. Wąż jest niebezpieczny, często bywa jadowity (w Kanaanie żyje 28 rodzajów jadowitych węży), łatwo się porusza i ukrywa, może atakować niespodziewanie. Wąż to małe zwierzę, ale może być bardzo groźne.
Plemię Dan jest w okresie Jozuego i sędziów małe, ale niespodziewanie może stać się groźne dla wrogów. Samson pochodził z plemienia Dan (Sę. 17-18). Zachowywał się jak wąż, ukrywał się, atakował i był niebezpieczny.

49:18
Niespodziewanie, Jakub przerywa tekst na krótką modlitwę o wybawienie. Błogosławieństwo i proroctwo, które Jakub głosi synom implikuje, że będzie wiele walk między plemionami. Jakub modli się o wybawienie jego potomstwa w późniejszych trudnych czasach, które z pewnością przyjdą.

49:19 – Gad
Gad jest pierwszym synem Zylpy i siódmym synem Jakuba (30:10-11; 35:26; por. 46:16).
Także tu znajdujemy grę słów i grę dźwięków w hebrajskim tekście. Cztery wyrazy w tym wersecie brzmią jak imię Gad (rozbójnicy, napierać, atakować). Tekst brzmi tak: Gad zostaje atakowany (hebr.: gad) przez rozbójników (hebr.: gad), ale atakuje ich (hebr.: gad) w ich pięty.
Terytorium Gada było w ziemi na wschód od Jordanu, które było trudne do obrony. Zostawało ciągle atakowane przez Ammonitów (Sę. 10-12; Jer. 49:1-6), Moabitów (Stele moabickiego króla Mezy pzrypomina, że Moab poddał Gada), Aramejczyków (1 Krl. 22:3; 2 Krl. 10:32-33) i Assyryjczyków (2 Krl. 15:29). Błogosławieństwo ojca przynosi proroctwo, że Gad będzie miał ciężkie życie, ale zemści się na swoich wrogach (por. V Mojż. 33:20-21). Ludzie Gada byli znani, jako dobrzy żołnierze (V Mojż. 33:20; 1 Krn. 5:18; 12:8).

49:20 – Aszer
Aszer jest drugim synem Zylpy i ósmym synem Jakuba, został tak nazwany, bo uczynił Leę szczęśliwą (30:13; 35:26). Potomstwo Aszera będzie miało szczęśliwe życie w dobrobycie. Ziemia, którą dostanie Aszer znajduje się na zachodnich stokach gór galilejskich, które były bardzo urodzajne (por. V Mojż. 33:24; Joz. 19:24-31). Zaopatrywał w produkty żywności dwory królewskie.

49:21 – Naftali
Naftali jest drugim synem Bilhy i szóstym synem Jakuba (por. 30:7-8; 35:25). Jego ziemia będzie znajdować się na zachodniej stronie doliny Jordanu niedaleko jeziora Galilejskiego (Joz. 19:32-39).
Naftali jest porównywany do łani, która znana jest ze swej piękności i szybkości (prawdopodobnie chodzi o daniela mezopotamskiego).
Hebrajski tekst jest trudny do tłumaczenia i znaczenie nie jest całkiem jasne. Fraza rodzi ładne sarnięta, można też tłumaczyć jak: mówiąc piękne słowa.

Synowie Racheli

49:22 – Józef
Józef był pierwszym synem Racheli i jedenastym synem Jakuba (30:24; 35:24). Był uprzywilejowanym i najbardziej umiłowanym przez Jakuba (37:3; 45:28; 46:30).
Ponieważ Jakub adoptował synów Józefa i dał im dziedzictwo jak swoim synom, błogosławieństwo dla Józefa nawiązuje do jego synów Efraima i Manassesa.
Także tutaj hebrajski tekst (w. 22-26) jest trudny i niejednoznaczny. Możliwe są dwa tłumaczenia:
Józef jest płodnym konarem                                                             Józef jest dzikim osłem
Konar dający owoc na wiosnę                                           dziki osioł obok źródła/studni
Jego gałęzie (dosł.: córki) skaczą nad murem             jego dzikie źrebię obok muru

Wyraz tłumaczony, jako płodna latorośl (lub: dziki osioł) po hebrajsku brzmi jak imię Efraim.
Niepłodna Rachela, która długo nie mogła mieć dzieci (por. 30:2,22; 41:52), urodziła w końcu najbardziej płodne plemię. Gałązki rozstające się ponad murem mogą być symbolem powiększania się ich posiadłości ziemskich (por. Joz. 17:14-18).

49-23-24
Być może te wersety mówią o przyszłych atakach na Efraima i Manassesa przez inne plemiona, ale nie czytamy o tym w Biblii. Bardziej prawdopodobnym jest, że nawiązuje do ataków i trudności, których Józef sam doświadczył w swoim życiu ze strony braci i innych.
Wyraz tłumaczony, jako zwalczają go łucznicy, można bardziej dosłownie tłumaczyć jako: mieli żal / nienawiść przeciw niemu. Ta sama fraza występuje w identycznej formie w 50:15, gdzie została przetłumaczona, jako: wrogo do nas usposobiony.

Hebrajski tekst może oznaczać, że Józef ma silną rękę (ręka jest giętka, lub: zręczna, szybka), dzięki której może wystrzelać strzały, ale też może oznaczać, że łuki wrogów stały się sztywne (łuk jest stały w sensie sztywny, nie elastyczny), przez co nie mogą już wystrzelić strzał. W jednej i drugiej interpretacji znaczenie jest następujące: Józef zwycięży i wrogowie będą bezsilni wobec niego.  
Józef broni się dzięki pomocy Mocarza Jakuba, czyli dzięki Panu (por. Ps. 132:2; Izaj. 49:26; 60:16).
Lepiej jest tłumaczyć drugą część wersetu następująco: dzięki pasterzowi, (dzięki) kamieniowi Izraela. W innych miejscach Bóg jest nazwany skałą lub opoką Izraela (2 Sam. 23:3; Izaj. 30:29), tu hebrajski tekst używa słowa oznaczającego (mniejszy) kamień, jaki można znaleźć na polu. Być może jest to aluzja do kamienia, który Jakub postawił w Betel (I Mojż. 28:10-22; 35:1-15).

49:25
Pierwsza część wersetu używa imienia Pana Bóg wszechmogący (hebr.: El Sjaddaj). Ten tytuł Boga jest kojarzony szczególnie z błogosławieństwem w życiu Jakuba (por. I Mojz. 28:3; 35:11; 43:14; 48:3).
Wyrazy Bóg ojca twego podkreśla kontynuację. Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, też jest Bogiem potomstwa Jakuba. Tylko wtedy błogosławieństwo i proroctwo ma sens.
Błogosławieństwo jest jednym ze słów kluczowych w I Księdze Mojżeszowej (występuje 88 razy). W wersetach 25-26 wyraz błogosławić i błogosławieństwo występuje aż sześć razy (1 x czasownik, 5 x rzeczownik).
Błogosławieństwo dotyczy wszystkich sfer życia mężczyzn i kobiet. Zawiera płodność ziemi, która otrzymuje wodę z nieba i ziemi (por. 1 Mojż. 1:6-8), płodność ciała i potomstwa (piersi i łona, por. I Mojż. 1:22; 3:16; IV Mojż. 6:24-26; V Mojż. 33:15; Oz. 12:8). Podkreśla to, że Bóg daje potomstwu Józefa kompletne i doskonałe błogosławieństwo.

49:26
W Kanaan, gdzie w okresie letnim wszystko wysycha, szczyty góry Karmel, Hermon, Liban, zawsze są zielone, co jest obrazem obfitości, którą daje Bóg (por. PnP 7:6; Izaj. 2:13; 35:2). Błogosławieństwa Jakuba są większe niż obfitość, którą można znaleźć na najbardziej obfitych miejscach w Izraelu, w górach.
Hebrajski wyraz przetłumaczony, jako poświęcony oznacza kogoś lub coś, poświęcone Panu, aby wykonać szczególne zadanie (np. Nazarejczyk, prorok, lub plony na ofiarę). Wyraz ten nigdy nie jest używany, aby określić króla. Szczególnym przeznaczeniem Józefa było uratowanie rodziny.  

49:27 – Beniamin
Beniamin jest drugim syn Racheli i dwunastym, najmłodszym synem Jakuba (35:18,24; por. 42:4,38; 44:1-34). Proroctwo ma pewne podobieństwa do proroctwa dla Judy.
To kontrast do obrazu Beniamina z poprzednich rozdziałów, gdzie był bezbronny i w zagrożeniu. Teraz Beniamin jest porównywany do drapieżnego wilka, który dzieli swój łup, nawiązując do reputacji plemienia, którego członkowie byli odważnymi i dobrymi żołnierzami (por. Sę. 3:15-30; 5:14; 20:14-21; 1 Sam. 9:1; 13:3; 1 Krn. 8:40; 12:2-27,29; Estera 2:5; Rz. 11:1).

49:28
Werset ten stanowi konkluzję narratora. Teraz widać wyraźnie, że błogosławieństwa nie dotycza tylko synów Jakuba, ale ich potomstwa, plemion, które potem razem utworzą lud Boży.
Mimo to, w całości wyraźnie widać, że błogosławieństwo dla Judy i Józefa odróżniają się od reszty. Wskazuje to na przywódczą rolę plemion Judy i Efraima. Z Judy wychodzi król Dawid i jego dynastia. Efraim staje się potem przewodzącym plemieniem północnego Izraela, po rozpadzie królestwa Salomona.

Tematy

Suwerenność Boga
Bóg jest suwerenny, to On decyduje o losach narodów i o historii. Nie ma przypadków w historii ludzkości. Późniejsza historia plemion Izraela nie powstała, jako przypadkowy bieg wydarzeń historycznych, lecz jest skutkiem działania wszechmogącego suwerennego Boga. Juda i Efraim nie mają roli przywódczej w późniejszym Izraelu dlatego, ponieważ są po prostu silniejsi, lecz dlatego, ponieważ jest to plan Boży.

Błogosławieństwa i nadzieja
Bóg dał Abrahamowi obietnicę, że jego potomstwo odziedziczy ziemię Kanaan. Potwierdził obietnicę wobec Izaaka i Jakuba a teraz wobec jego synów. Wiele lat później plemiona Izraela otrzymają ziemię pod przywództwem Jozuego (Joz. 21:43-45).

Błogosławieństwo nie chroni jednak od klęski i grzechu. Późniejsza historia Izraela pokazuje, że Izrael (Efraim) był niewierny, preferował bałwochwalstwo. Kłaniali się Baalowi i żyli niemoralnie, co doprowadził do tego, że stracili wszystko co mieli i zostali deportowani przez Asyrię. Prorocy tacy, jak Eliasz, Elizeusz, Ozeasz i Amos starali się, aby ratować sytuację, aby Izrael się nawrócił, ale im się nie udało.
Efraim nie był gorszy niż Juda, który także żył niemoralnie i w bałwochwalstwie (por. Jer. 31:15). Jednak Bóg jest wierny, i w Nim zawsze jest nadzieja (por. Jer. 31:20), co konkretnie oznacza, powrót do ziemi obiecanej i narodzenie Mesjasza. W Nowym Testamencie Jezus rozszerza Boże obietnice ziem od Kanaanu na całą ziemię. A Apostoł Paweł podkreśla, że każdy, kto jest w Chrystusie jest potomstwem Abrahama i ma udział we wszystkich obietnicach danych ludowi Bożemu (Rzymian 9-11).