Showing posts with label grzech. Show all posts
Showing posts with label grzech. Show all posts
13 January 2020
10 December 2019
Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom
Studium z serii: Ojcze nasz – część 7
Katechizm Heidelberski,
Niedziela 51
Pytanie 126: Jak brzmi piąta prośba?
"Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom", to znaczy: zechciej nam, biednym grzesznikom, nie pamiętać naszych win i zła, ciągle i zawsze jeszcze lgnących do nas, ze względu na krew Jezusa Chrystusa. A my, mając w sobie świadectwa Twojej łaski, ze wszystkich sił postanawiamy całym sercem przebaczać bliźniemu.
"Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom", to znaczy: zechciej nam, biednym grzesznikom, nie pamiętać naszych win i zła, ciągle i zawsze jeszcze lgnących do nas, ze względu na krew Jezusa Chrystusa. A my, mając w sobie świadectwa Twojej łaski, ze wszystkich sił postanawiamy całym sercem przebaczać bliźniemu.
Warianty i tłumaczenie
Także w tej prośbie istnieją
różnice w Ewangelii wg Mateusza i wg Łukasza.
Mateusz 6:12: … i odpuść nam nasze winy, (lub: długi) jak
i my odpuszczamy naszym winowajcom (lub: dłużnikom).
Łukasz 11:4: … i odpuść nam grzechy nasze, albowiem i my odpuszczamy
każdemu winowajcy swemu (grecka forma czasownika oznacza: cały czas
przebaczymy, nieustannie).
Wyraz wina lub dług oznacza,
nie czynienie czegoś, co powinno się uczynić, przez to staje się dłużnym (nie zapłacenie
długu komuś, kto ma prawo na to).
Wyraz grzech oznacza czyn,
którego nie powinno się uczynić (przekroczenie, złamanie prawa).
Mat. 6:12 jest jedynym miejscem
w Biblii gdzie wyraz wina lub dług bezpośrednio oznacza grzech.
To jedyna prośba w modlitwie,
której towarzyszy warunek.
Dług
Wyraz dług związane jest ze światem finansowym. Ogólnie posiadanie długów
nie jest widziane jako problem. Tu jednak ten wyraz ma negatywne znaczenie:
ktoś ma długi, ale nie odpłaca, nie spełnia więc swoich obowiązków. Określa to
kogoś, kto używa nie swoich pieniędzy tak jakby były one jego. Ktoś może brać
kredyty, ale przyjdzie moment, kiedy trzeba będzie je spłacić i to z odsetkami.
Długi były wielkim problemem w
I wieku. Wielu ludzi w Izraelu było zmuszonych do zadłużenia się, by utrzymać
swoje rodziny.
Grzech jest długiem, który
mamy wobec Boga: nie odpłacamy Bogu tego, co Mu się należy i nawet nie jesteśmy
w stanie tego uczynić.
Przebaczenie
Przebaczenie jest radykalnym
aktem. Grecki wyraz przebaczyć
oznacza odrzucić siłą pocisk lub kompletnie wymazać długi.
Ten, kto modli się Modlitwą Pańską,
ma świadomość, że jest winny wobec Boga. Jeśli ktoś nie ma takiej świadomości,
nie może modlić się tą modlitwą. To świadomość, że jest dłużny wobec Boga, tak
jak niemiłosierny dłużnik z przypowieści: dług jest tak wielki, że w żaden
sposób nie można go spłacić. Wierzący modli się o wymazanie tego długuo nie
mając innej podstawy na to niż krew Jezusa Chrystusa.
Warunek
Ta prośba jest jedyną, którą
Jezus, natychmiast po tekście modlitwy, komentuje, dając warunek:
Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia,
odpuści i wam Ojciec wasz niebieski. A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec
wasz nie odpuści wam przewinień waszych (Mat. 6:14-15).
Odpuszczenie grzechów jest dwustronną zasadą. Jezus wyjaśnia ją w
przypowieści o niemiłosiernym dłużniku (Mat. 18:21-35). Przypowieść używa, jak
modlitwa w Ewangelii Mateusza wyrazu dług,
ale kontekst (Mat. 18:21-22) wyjaśnia, że dług oznacza tu grzech. Chodzi nie o
długi finansowe, lecz o dług wobec Boga, czyli grzech. Zgodnie z tą
interpretacją, Ewangelia wg Łukasza używa wyrazu grzech zamiast dług lub wina.
Jezus wyjaśnia w tej przypowieści, że istnieje nierozerwalny związek między
przebaczeniem naszych grzechów przez Boga, a naszym przebaczeniem grzechów innym.
Można byłoby dyskutować o tym, co ma nastąpić najpierw, Boże przebaczenie
nam czy nasze przebaczenie innym (grecki tekst pozwala na obie możliwości), ale
nie ma to sensu. W przypowieści Bóg najpierw przebaczył, a kiedy dłużnik sam
nie chciał przebaczyć, przebaczenie jego długu zostało mu zabrane. Tu jednak
nie kolejność jest istotna, lecz zasada. Jeżeli Bóg Ci tyle przebaczył, nie
możesz odmawiać przebaczenia innym. Lub innymi słowami: znakiem rozpoznawczym prawdziwego
chrześcijanina jest (owoc jego nawrócenia), przebaczanie innym. Jeżeli
chrześcijanin sam nie chce przebaczyć innym, jest hipokrytą, który nie zrozumiał
Ewangelii.
Oczywiście należy rozróżnić między chcieć a umieć. Jeżeli chrześcijanin nie
chce przebaczyć świadomie grzeszy. Natomiast jeśli walczy z tym problemem i nie
jest w stanie przebaczyć komuś, kto mu wyrządził ogromną krzywdę, jest to inna sytuacja.
Wtedy powinien prosić Boga o siłę, aby móc przebaczyć, w swej prośbie wyrazić
chęć przebaczenia.
Problem
Jezus stawia przebaczenie innym jako warunek, aby moje i twoje grzechy
zostały przebaczone. Jak to się ma do Ewangelii wolnej łaski, którą Apostoł
Paweł i inni apostołowie głoszą?
Pismo Święte nie zaprzecza sobie, i jasnym jest, że przebaczenie innym nie
jest warunkiem, w sensie dobrym uczynkiem, który musimy uczynić, aby móc uzyskać
przebaczenie grzechów, a więc zbawienie. Pismo Święte zaprzecza myśleniu,
jakbyśmy mogli zasłużyć na przebaczenie naszych grzechów, jeśli sami
przebaczymy innym.
Nawrócenie i wiara oznacza kompletną zmianę człowieka, stary człowiek umiera
a nowy zostaje stworzony. Jedną z konsekwencji jest zmiana życia i uwidocznienie
się owoców Ducha Świętego. Wierzący czyni dobre uczynki jako znak wiary, jako
uczynki wdzięczności.
Dlatego Jezus mówi, że nasze przebaczenie innym jest znakiem naszej wiary
oraz jest znakiem tego, że sami zrozumieliśmy, co to znaczy, że nam zostały przebaczone
grzechy.
Rok jubileuszowy
III Księga Mojżeszowa 25
opisuje rok jubileuszowy, który miał mieć miejsce co 50 lat. W tymże roku
Izraelici, którzy byli zadłużeni i stracili wszystko, stając się nierzadko
niewolnikami, mieli odzyskać wszystko z powrotem: ziemię, wolność. Oznaczało to
zlikwidowanie długów oraz powrót do rodzin, do ziemi.
Bóg podaje powód, dlaczego
Izrael powinien tak czynić: Jam jest Pan, Bóg twój, który was wyprowadził z
ziemi egipskiej, aby dać wam ziemię kananejską i być waszym Bogiem (III Mj.
25:38).
Oraz: …
Gdyż są oni moimi sługami, których wyprowadziłem z ziemi egipskiej. Nie będą
sprzedawani jako niewolnicy … Gdyż moimi sługami są synowie izraelscy. Moimi
sługami są ci, których Ja wyprowadziłem z ziemi egipskiej. Ja, Pan, jestem
Bogiem waszym (III Mj. 25:42, 55).
Powód jest taki sam, jak w
przypowieści o niemiłosiernym dłużniku: jeśli Tobie wiele dano, chociaż nie
zasłużyłeś na to, powinieneś dać też innym. Izrael żył w Egipcie w niewoli, a
Bóg mocną ręką wyzwolił ich, aby ku Jego chwale żyli w ziemi obiecanej. Izrael
ma być wolny, ludzie nie mogą być niewolnikami i dłużnikami. Dlatego Bóg
ustanowił Rok Jubileuszowy, aby znów został przewrócony taki stan, jaki powinien
być w ziemi obiecanej.
Rok Jubileuszowy jest typem ostatecznego zbawienia. Jezus w synagodze w
Nazarecie ogłosił, że rozpoczął się ostateczny Rok Jubileuszowy w Nim:
Duch Pański
nade mną, przeto namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę, posłał
mnie, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił
na wolność, abym zwiastował miłościwy rok Pana (Łuk 4:18-19).
Jezus przyszedł na ziemi, aby
wyzwolić nas od najstraszniejszego niewolnictwa, w którym znaleźliśmy się z
powodu własnej winy, własnego grzechu. Jezus daje nam przez łaskę nowe życie, wolne
od długów, abyśmy mogli żyć wiecznie w chwale z Trójjedynym Bogiem.
Przebaczenie grzechów jest w centrum misji Jezusa na świecie (por. Mat.
18:23-35: 26:28). Kościół stanowi na podstawie dzieła Jezusa społeczność ludzi,
których grzechy zostały przebaczone, którzy dzięki temu są w stanie przebaczyć
innym. Przebaczenie naszemu bratu lub siostrze jest logicznym i koniecznym skutkiem
wiary.
Przypowieść o niemiłosiernym
dłużniku (Mat. 18:21-35)
Pewien sługa królewski,
widocznie wysoki urzędnik, miał wyjątkowo wysoki dług u króla. Suma 10.000
talentów stanowi najwyższą liczbę matematyczną i finansową używaną w I wieku
n.e. (= zarobkom robotnika przez 160.000 lat, ok. 200 miliardów złotych). Całość
rocznych dochodów podatkowych w Palestynie I wieku n.e. wynosiło ok. 200-400
talentów.
Dłużnik ma więc dług, który jest
absurdalnie wysoki (można zastanawiać się jak to jest możliwe, by mieć taki
dług). W żaden sposób nie jest w stanie spłacić tak ogromnego długu. Król
daruje mu to kompletnie, co jest absurdalne i niezrozumiałe.
Potem jednak sam wymaga od
współsługi spłacenia tylko stu denarów (1 denar stanowi wypłatę za 1 dzień
pracy najemnika). Brak chęci darowania mu tych 100 denarów jest także
absurdalny w świetle tego czego sam przed chwilą doświadczył.
Skoro to był współsługa,
prawdopodobnie ten dług był zaciagnięty u tego samego króla. Dłużnik nie powiedział
nic o tym, że dług już nie istnieje, a sam wymagał zapłacenia. To bardzo
poważny grzech: nic nie zrozumiał z Ewangelii wolnej łaski. Dlatego król
wymaga, aby jednak wszystko spłacił, ponieważ, jeśli odrzucisz łaskę, musisz
sam spłacić swoje długi, swój grzech.
Jeśli nie przebaczysz bratu
lub siostrze, nie jest to tylko moralny błąd, lecz tak naprawdę zniszczenie fundamentu
na podstawie którego żyjesz: przebaczenie z łaski Bożej.
Jezus opowiada tą przypowieść w
odpowiedzi na pytanie Piotra, jak często należy przebaczyć bratu. Piotr uważał,
że siedem razy jest już za dużo. Jezus uważa, że to za mało, powinniśmy
siedemdziesiąt razy siedem przebaczyć, co oznacza - nieskończoność. Potem
wyjaśnia za pomocą przypowieści dlaczego i co to znaczy. Jeżeli ósmy raz już
nie chcesz przebaczyć jesteś jak niemiłosierny dłużnik.
Komu mamy przebaczyć?
Jednemu łatwiej przebaczamy
niż drugiemu, ale modlitwa nie rozróżnia między rodzajami grzechów. Mamy przebaczyć
wszystkim naszym winowajcom. Modlitwa jest tak sformułowana, że już
przebaczyliśmy (Mateusz) lub cały czas chcemy przebaczać (Łukasz).
Przebaczamy tym, którzy są wobec
nas winni, którzy zgrzeszyli wobec nas. Nie chodzi o to, abyśmy wszystkim
grzesznikom na świecie przebaczyli, to jest Boża sprawa. Chodzi tylko o tych,
którzy nas skrzywdzili, którzy przeciw nam osobiście zgrzeszyli.
Nie oznacza to oczywiście
bagatelizowania grzechu. Szczepan przebaczył tym, którzy go zamordowali (Dz.
Ap. 6:60). Wcale przez to nie uznał, że nie ma w tym problemu, wręcz
przeciwnie. Był to poważny grzech, ale Szczepan nie miał nienawiści wobec nich,
jego wrogów.
Nie oznacza to też, że ci,
którym przebaczymy są automatycznie zbawieni. Ich zbawienie jest możliwe tylko
wówczas, jeśli Bóg sam im przebaczy. Przebaczenie innym nie wyklucza także wołania
o sprawiedliwość i o karę dla tych, którzy grzeszą przeciw nam. Święci w
niebie, którzy zostali zamordowani przez prześladowców, wołali o
sprawiedliwość, czyli o Sąd Ostateczny i o wieczną karę dla bezbożnych (Obj.
6:10).
Przebaczenie nie oznacza
zapomnienia ani też tego, że nie zgłosimy kogoś na policję, jeśli to potrzebne.
Jeśli przestępca nas skrzywdzi, mamy mu przebaczyć, ale jednocześnie zgłosić na
policję, gdyż Bóg chce sprawiedliwości i dał państwu miecz, aby mogło wymierzać karę przestępcom (Rz. 13:1-9). Dlatego,
mimo faktu, że przebaczymy, cieszymy się też, że przestępca zostanie
aresztowany i otrzyma swoją karę, gdyż oznacza to sprawiedliwość. Gdybyśmy
uważali, że po przebaczeniu przestępca nie musi otrzymać swojej kary, nie
traktowalibyśmy przestępstwa i grzechu poważnie!
Przebaczenie nigdy nie
oznacza, że nie ma kary. Nasze grzechy zostały nam przebaczone, co było tylko
możliwym, ponieważ Jezus Chrystus zapłacił karę za nasze grzechy swą śmiercią
na krzyżu. Przebaczenie nie oznacza, że Bóg patrzy przez palce i udaje, jakby
nigdy grzechu nie było. Jego sprawiedliwość wymaga sprawiedliwej kary. Bóg w
swej łasce dał jednak możliwość, aby być zbawionym od tej kary w Jezusie
Chrystusie.
Tak samo nasze przebaczenie
nie wyklucza kary, jeśli to potrzebne. Nasze przebaczenie jest ważne, gdyż nam też
zostało przebaczone. Psychologowie uznają, że przebaczenie winowajcom daje nam
wyzwolenie i wolność wobec krzywd nam uczynionych.
Nie oznacza to jednak koniecznie,
że musimy odnowić relację z tą osobą, która nas skrzywdziła. Pojednanie jest
możliwe tylko kiedy ten, kto zgrzeszył, wyzna swój grzech. Jeśli nie uczyni
tego, powinnismy mu przebaczyć, ale odnowienie relacji i pojednanie jest
wykluczone.
Przebaczenie komuś, kto nas skrzywdził
jest bardzo trudne. Nie jesteśmy w stanie zrobić tego o własnych siłach. Duch
Święty da nam siłę, jeśli o to poprosimy, tak jak dał siłę Szczepanowi.
Jeśli przebaczamy innym nie
jest to znakiem naszej wyjątkowej dobroci, lecz znakiem działającej w nas Bożej
łaski.
Pytania do zastanowienia się
1. Dlaczego tak trudno jest komuś
przebaczyć?
2. Co to znaczy dla mojego życia
duchowego, jeśli nie potrafię, lub nie chcę komuś przebaczyć?
3. Czy można pozwolić na nie
wybaczenie w przypadku ofiar strasznych przestępstw?
4. Jaka jest najważniejsza lekcja
wypływająca z przypowieści o dłużniku (Ew. Mateusza 18,21-35)?
5. Co oznacza ta przypowieść dla
mnie osobiście?
6. Co oznacza przypowieść o
marnotrawnym synu (Ew. Łukasza 15,11-32) dla mnie osobiście?
7. Jaka zmiana zajdzie w moim
życiu, kiedy uświadomię sobie to, że Bóg przebaczył moje grzechy w Chrystusie?
8. Co to znaczy być miłosiernym.
Jak to wygląda w praktyce?
Artykul w wersji PDF
09 December 2019
15 July 2019
17 January 2019
Rzymian 3,9-20
9 Cóż więc? Przewyższamy ich? Wcale nie! Albowiem już przedtem obwiniliśmy
Żydów i Greków o to, że wszyscy są pod wpływem grzechu, 10 jak
napisano:
Nie ma ani
jednego sprawiedliwego,
11 nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga;
12 wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi,
nie masz,
kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego.
13 Grobem otwartym jest ich gardło, językami swoimi knują zdradę, jad żmij
pod ich wargami;
14 usta ich są pełne przekleństwa i gorzkości;
15 nogi ich są skore do rozlewu krwi, 16
spustoszenie i nędza na ich drogach,
17 a drogi pokoju nie poznali.
18 Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami.
19 A wiemy, że cokolwiek zakon mówi, mówi do tych, którzy są pod wpływem
zakonu, aby wszelkie usta były zamknięte i aby świat cały podlegał sądowi
Bożemu. 20 Dlatego z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony przed nim żaden
człowiek, gdyż przez zakon jest poznanie grzechu.
Tekst, który rozważamy nie jest zbyt popularny. Nie
lubimy słuchać tego, że jesteśmy niesprawiedliwi i źli. Z natury nie jesteśmy
skłonni by przyznać, że zasługujemy na śmierć z powodu naszych grzechów. Sytuacja
wcale nie była inna w czasie kiedy Apostoł Paweł napisał te słowa. Dlaczego
więc tak mocno to podkreślał? Ponieważ bez zrozumienia faktu naszej grzeszności
nie jesteśmy w stanie zrozumieć czym jest Ewangelia.
Tekst ten kończy argumentację którą znajdujemy w
1:18-3:8, gdzie Apostoł Paweł pisał przed wszystkim o grzechach i niemoralności
świata i pogan. Nasuwa się pytanie, czy żydzi są lepsi, czy bycie Żydem daje
jakiekolwiek przywileje, które wyróżniają ich od pogan. Odpowiedź Apostoła jest
jasna i jednoznaczna: Nie! Żydzi nie są faworyzowani przez Boga i nie będą
inaczej sądzeni niż reszta. Sąd nad grzechami dla Żydów jest tak samo straszny
jak dla pogan, gdyż wszyscy zgrzeszyli i zasługują na śmierć (Rz. 3:23; 6:23).
Fakt, że Grecy, czyli wszyscy poganie, nie posiadajcy
Prawa Bożego są niesprawiedliwi wobec Boga – czyli: są grzeszni, zasługujący na
potępienie i nie mający prawa do społeczności z Bogiem – był dla Żydów oczywisty.
Stwierdzenie, że ich – Żydów – sytuacja wobec Boga jest taka sama jak pogan, że
są tak samo grzeszni i godni potępienia, było nie do pomyślenia, nie do
przyjęcia. Izrael posiadał Prawo Boże i starał się żyć zgodnie z nim, traktując
realizację Prawa jako warunek Przymierza, które Bóg z nimi zawarł. Niektórzy Żydzi
sądzili, że przez to posiadali uprzywilejowaną pozycję wobec Boga, ale Apostoł wyprowadza
ich z błędu: nikt nie jest sprawiedliwy wobec Boga, ani Żyd, ani Grek, ani żaden
inny człowiek.
Bóg obiecał, że spełni swoje obietnice przez wybrany
naród Izrael, ale to nie oznacza, że są oni lepsi od innych. Żydzi są tak samo
pod władzą grzechu jak każdy inny naród i Prawo Boże nie pomoże im w tej
sytuacji.
To nie Prawo powoduje, że człowiek jest
niesprawiedliwy wobec Boga. Prawo jedynie pokazuje i udowadnia fakt
niesprawiedliwości człowieka. Przez Prawo każdy człowiek ma możliwość poznania,
uświadomienia sobie, że nie jest w stanie spełnić wymagań Bożych.
Problemem nie jest tylko, że człowiek ciągle popada
w grzech, mniej lub bardziej świadomie. Problem jest większej wagi, mianowicie,
że człowiek jest niewolnikiem grzechu (por. Rzymian 6,17). Innymi słowami,
człowiek nie jest w stanie nie grzeszyć. Grzech stanowi ogromną siłę, a
człowiek nie jest w stanie mu się przeciwstawiać i stawić mu opór. To dotyczy
zarówno Żydów, posiadających Prawo Boże, jak i pogan, którzy takiego Prawa nie
mieli. Nie ma ani jednego wyjątku, wszyscy grzeszą i są słabi wobec siły
grzechu.
Aby udowodnić ten fakt, Apostoł Paweł cytuje cały szereg
tekstów ze Starego Testamentu (3:10-18).
Taki sposób cytowania Pisma, wydający się nam
współcześnie wyrwanym z kontekstu, był znanym sposobem argumentacji stosowanym
powszechnie przez rabinów. Apostoł Paweł, posiadając żydowskie wykształcenie
teologiczne, często argumentuje w sposób rabiński. Cytuje tu przynajmniej sześć
różnych tekstów ze Starego Testamentu, ukazujących przykłady grzeszności
człowieka.
Cytaty przytoczone przez Apostoła można podzielić na
następujące części:
Pierwsza część (3,10b-12) stanowi cytat Psalm
14:1-3 a być może też nawiązuje do Kazn. 7:20. Mówi o tym, że naprawdę żaden
człowiek nie jest sprawiedliwy. Jeszcze gorszej: żaden człowiek sam z siebie
nie szuka nawet Boga, nie jest Nim zainteresowany. Też nic nie może czynić i
nie chce czynić, aby być sprawiedliwy wobec Boga. Nie oznacza to, że człowiek w
ogóle nic dobrego nie może czynić: naszym codziennym doświadczaniem jest, że
wielu ludzi czyni dobre rzeczy dla innych. Jednak te dobre uczynki nie znaczą
nic dla zbawienia, są grzeszne, ponieważ nie są czynione ku chwale Bożej (por.
Rz. 1:21). Bez łaski Bożej nikt nie może być sprawiedliwym wobec Boga.
Druga część (3:13-14) stanowi cytaty z Psalmów 5:9
i 10:7. W tym Paweł skupia się na grzechach języka - daje podstawy do tego
stwierdzenia przez udowodnienie, że mowa człowieka jest nieuczciwa. Znajdują
się tu aż cztery wypowiedzi o mowie człowieka.
Fraza Grobem
otwartym jest ich gardło wskazuje na
śmiertelne efekty grzechu a jad żmij wskazuje na trujący aspekt mowy
człowieka. Człowiek nie grzeszy tylko czasami, ale przed nawróceniem jest pełen
grzechu i z ust jego ust wychodzi przekleństwo i grzeszna mowa.
Trzecia część (3:15-17) zawiera nieco dostosowany cytat
z Księgi Izajasza 59:7-8. Słowa Izajasza były skierowane do niesprawiedliwych w Izraelu i pokazują
niszczące skutki dla innych, ponieważ grzesznicy, nie bojąc się Boga, nie znają
granic. Historia ludzkości pełna jest zbrodni i wojen, wszędzie gdzie jest człowiek,
pozostawia ruiny i zniszczenia, zarówno na wielką jak i na małą skalę. Zamiast
wprowadzać pokój, wprowadza chaos, konflikt i bałagan w świecie.
Na końcu Apostoł cytuje jeszcze z Psalmu 36:1 (w.
18), co wskazuje na źródło wszelkiego grzechu: brak bojaźni Bożej. Każdy
człowiek i każde społeczeństwo, które uważa, że Bóg nie będzie sądził wszystkiego
jest bezbożne.
Wygląda może na to, że Apostoł Paweł opisuje tu tylko
ludzi bezbożnych, czyli pogan, ale Paweł podkreśla wielokrotnie, że żaden
człowiek nie jest sprawiedliwy. Nie dotyczy to tylko bezbożnych pogan, ale tak
samo pobożnych Żydów, wybranego narodu Bożego, który otrzymał od Boga Prawo.
Także ci, posiadający Prawo Boże, nie są sprawiedliwi, gdyż posiadanie Prawa
Bożego nie polepsza sytuacji. Przywilejem Izraela było to, że Bóg zawarł
przymierze z nimi a z nich narodził się obiecany Mesjasz, który zbawił
wiernych, ale przywilej ten nie oznacza, że są mniej grzeszni lub mniej godni
potępienia. Prawo Boże jest dobre, ale nie daje sprawiedliwości, gdyż Izraelita
nie był w żaden sposób w stanie trzymać się i spełnić Prawo. Wręcz przeciwnie,
Prawo Boże potępia w jasny sposób każdego grzesznika, czyli każdego Izraelitę. Podobnie
jak Grecy (czyli nie-Żydzi), nie są w stanie siebie usprawiedliwić wobec Boga.
W tym prawo nie jest w stanie im pomóc.
Poprzez te cytaty Apostoł pokazuje, jak bezbożny jest
grzech, jest buntem przeciwko wszechmogącemu Bogu Stworzycielowi. Poza tym
pokazuje wszechobecność grzechu na świecie. Nikt nie jest wolny od panowania grzechu.
Nie oznacza to, że każdy człowiek tak samo źle
czyni. Na szczęście większość z nas nie jest aż tak złym jak mógłby być, ale też
nikt nie jest tak dobry i święty jak powinien być. Wskazuje to na uniwersalność
grzechu. Nie ma ani jednego człowieka bez grzechu.
Każdy człowiek podlega sądowi Bożemu, lub innymi
słowami (ściślej oddając oryginalny tekst grecki): każdy człowiek musi
odpowiadać przed Bogiem (w. 19b). dlatego żaden człowiek nie może być i nie
będzie deklarowany sprawiedliwym na podstawie uczynków prawa (w. 20).
Reasumując: sama troska o to, aby dobrze żyć, aby
czynić bliźnim dobro, nie wystarczy, aby móc stanąć jako sprawiedliwy wobec
Boga. Życie dobrymi intencjami nie pomoże. Sytuacja człowieka jest bowiem bardzo
poważna.
Jest to problem wymagający zdecydowanego rozwiązania.
Potrzebna jest siła, która jest w stanie złamać siłę grzechu, uwalniając
człowieka spod jego panowania. Tę siłę można znaleźć tylko i wyłącznie w Jezusie
Chrystusie. On jest sprawiedliwy i spełnił Prawo Boże. Tylko w nim człowiek
może być deklarowany sprawiedliwym wobec Boga, nie z własnych uczynków, lecz na
podstawie dzieła Chrystusa, w którym możemy mieć udział tylko z łaski przez
wiarę (Rz. 3:22).
21 November 2017
07 November 2017
20 February 2017
Odnowienie upadłego człowieka
Rozważanie
I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a
jej potomstwem;ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę.
I Mojżeszowa / Rodazju 3:15
Gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z
niewiasty i podlegał zakonowi, aby wykupił tych, którzy byli pod zakonem,
abyśmy usynowienia dostąpili.
Galacjan 4:4-5
W raju
człowiek żył w doskonałej jedności ze Stworzycielem, ale przez swój grzech
stracił ten wspaniały stan. Od razu po grzechu Bóg odszukał człowieka i ogłosił
mu konsekwencje jego grzechu, czyli karę i przekleństwo. Przez grzech człowiek
odłączył się od Boga, pozbawiając się prawa dostępu do Niego. Bóg wypędził go z
raju. Człowiek jest duchowo martwy i fizycznie też umrze. Przez swój grzech
wszystko zepsuł i znalazł się z własnej winy w beznadziejnej sytuacji.
Jednak Bóg zareagował
nie tylko potępieniem i gniewem. Natychmiast po grzechu, Bóg dał mu obietnicę.
Bóg powiedział do węża: I ustanowię nieprzyjaźń między
tobą a kobietą, między twoim potomstwem
a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę (I
Mojżeszowa 3:15).
W tym okazała się łaska Boża, że nie chciał pozostawiać człowieka w jego
nędzy, lecz sam zaoferował ratunek z tej sytuacji. Bóg pocieszył Adama i Ewę,
że sam da im zbawienie. Obiecał, że mimo kary i śmierci, narodzi się potomstwo,
nowe pokolenie ludzi. Ewa urodziła synów, co jest znakiem łaski Boga. Grzech oznacza śmierć, ale
Bóg daje nowe życie, nowe pokolenie, rodzą się Kain i Abel. Z nich narodzą się następne
pokolenia, wiele pokoleń później urodzi się Abraham, z którego Bóg uczyni
wielki naród. Znowu wiele wieków później urodzi się potomstwo, Dawid, który zostanie
namaszczony, jako król ludu Bożego. On otrzyma potwierdzenie obietnicy danej
Adamowi i Ewie, w której Bóg dodaje, że ten Potomek, Który zbawi, będzie Królem
z rodu Dawida: a gdy dopełnią się dni twoje i zaśniesz ze
swoimi ojcami, Ja wzbudzę ci potomka po tobie, który wyjdzie z twego łona, i
utrwalę twoje królestwo (2 Samuela 7:14).
Obietnica ta
jest znakiem, że Bóg nie zapomniał o swej obietnicy, mimo to, że trwało to tak
długo, zanim przyszedł Zbawiciel. Potomek z domu Dawida jest tym samym
obiecanym Adamowi i Ewie przez Boga.
Bóg obiecał
potomstwo, co znaczy, że Ten, kto zdepcze głowę węża, czyli kto zwycięży i
pokona szatana, urodzi się z kobiety, będzie człowiekiem. Jednak, ponieważ Adam
poniósł klęskę, potomstwo jego nie byłoby w stanie pokonać skutków grzechu,
ponieważ każdy człowiek rodzi się w grzechu. Żaden potomek Adama i Ewy nie
spełnił Prawa, wszyscy zgrzeszyli i zasłużyli na śmierć (Rzymian 3:23).
Potrzebne jest
potomstwo kobiety pochodzące z nieba (por. Daniel 7:13-14; Rzymian 5:12-19).
Bóg wybrał
długą drogę do Jezusa Chrystusa. Zanim Jezus się urodzi, narodzi się wiele
potomków Adama i Ewy, grzeszników, nie nadających się do tego, by zbawić lud. Mężowie
Boży tacy, jak np. Mojżesz, Jozue, Samuel, Dawid, Eliasz, i inni, którzy
służyli Panu, prowadzili lud, byli również grzeszni. Jednocześnie wskazywali na
Chrystusa, Potomka, który miał przyjść w Bożym czasie.
Gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z
niewiasty i podlegał zakonowi, aby wykupił tych, którzy byli pod zakonem,
abyśmy usynowienia dostąpili. (Gal. 4:4-5)
Wiele wieków
później, w Bożym czasie i po wielu grzechach i cierpieniach, Bóg zesłał swego Syna,
który urodził się w małym miasteczku Betlejem z Marii.
Celem Syna było,
aby wykupił tych, którzy byli pod zakonem, abyśmy
usynowienia dostąpili (Galacjan 4:5). Przez grzech Adama i Ewy, każdy
człowiek, który kiedykolwiek się urodził, jest grzesznikiem, jest niewolnikiem
grzechu. Człowiek nie jest w stanie nie grzeszyć, grzech nad nim panuje. Przez
grzech człowiek stał się sługą szatana, potępionym ku wiecznej śmierci, ku życiu
bez Boga. Obietnica potomstwa polega na tym, że Bóg chce uratować człowieka od
tego strasznego losu. Potrzebne jest wykupienie z niewolnictwa. Ktoś musi
zapłacić karę za nasze grzechy, gdyż człowiek sam nie jest w stanie. Jedynym,
kto może zapłacić jest Ten, kto jest człowiekiem, ale bez grzechu. Jezus
Chrystus urodził się, jako człowiek z ludzkiej matki, Który jednocześnie jest
Bogiem, mającym Ojca w niebie.
Zwycięstwo obiecanego
Zbawiciela nie będzie pozbawione cierpienia i walki. Bóg mówi do węża (szatana):
ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę (I Mojżeszowa
/ Rodzaju 3:15b). Ostatecznie potomstwo kobiety zwycięży; zdeptanie
głowy oznacza śmierć. Mimo ostatecznego zwycięstwa, wąż ukąsi w piętę, co jest
bardzo bolesne, ale nie śmiertelne. Zwycięstwo nastąpi po bolesnej walce i
cierpieniu, także Zbawiciel musi najpierw cierpieć (por. Izajasz 53:12; Ew.
Łukasza 24:26, 46-47; Rzymian 16:20; 2 Koryntian 1:5-7; 1 Piotra 1:11).
Pan Jezus
cierpiał przez całe swe życie, a cierpienie na krzyżu było tak wielkie, że
żaden człowiek nie może tego zrozumieć. Po śmierci krzyżowej Jezusa wydawało
się, że szatan zwyciężył i że nie ma już nadziei. Jednak było to ‘tylko’ ukąszenie
w pietę; po cierpieniu nastąpiło zwycięstwo. Po trzech dniach Jezus udowodnił przez
swe zmartwychwstanie, że ostatecznie zwyciężył, że ostatecznie złamał siłę grzechu
i szatana. Pokonał ostatniego wroga, którym jest śmierć, która weszedł na świat
przez grzech. Dlatego Apostoł Paweł może wołać:
Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! Gdzież
jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje? (56) A żądłem śmierci
jest grzech, a mocą grzechu jest zakon; ale Bogu niech będą dzięki, który nam
daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa (1 Koryntian
15:54b-57).
W raju Bóg
obiecał człowiekowi potomstwo, które zwycięży, aby człowiek był szczęśliwy i
znowu żył z Bogiem. Stworzyciel nie pozwoli na ostateczne zniszczenie Jego
stworzenia. Bóg stworzył człowieka, aby żył w bliskiej relacji z Nim, jako Jego
obraz. Obiecał Potomstwo, aby znowu człowiek mógł żyć z Bogiem.
Apostoł Paweł
określa to w taki sposób: aby wykupił tych, którzy byli
pod zakonem, abyśmy usynowienia dostąpili (Galacjan 4:5). Chrystus
wykupił wierzących, to znaczy, że wierzący stali się Jego własnością. Celem
tego było usynowienie, adoptowanie, jako dzieci. Bóg chce, żebyśmy żyli w
najbliższej relacji z Nim, jaką znamy; relacji rodzic – dziecko. Jako dziecko
współdziedziczymy wszystko, co Chrystusowe, będziemy razem z Nim rządzić nad
stworzeniem, zgodnie z celem, do którego Bóg stworzył człowieka (I Mojżeszowa /
Rodzaju 1:28-29; 2 Tymoteusza 2:11-13; por. Rzymian 8:17).
To całkowicie
i wyłącznie dzieło Boże, człowiek nic nie może tu uczynić. Gdyby od nas
zależało, szatan by zwyciężył, dlatego dziękujemy i uwielbiamy Boga, że nie
pozwolił na to, lecz chciał nas zbawić z powodu swojej nieskończonej łaski.
Subscribe to:
Posts (Atom)