05 August 2019

Życie w pewności zbawienia


Wiele religii naucza, że tylko przez nasze dobre uczynki możemy dojść do zbawienia. Najważniejszym według wielu jest, aby być ‘dobrym człowiekiem’. To myślenie większości niewierzących nienależących do żadnej grupy religijnej. Niestety także wielu chrześcijan myśli w podobny sposób. Skutkiem takiego poglądu jest, że nigdy nie można mieć pewności zbawienia oraz, że zamiast koncentrowania się na Bogu i Jego dziele zbawienia, tak naprawdę w centrum uwagi znajdują się przede wszystkim ludzkie czyny.
Wielu chrześcijan cierpi właśnie z tego powodu, że nie mogą mieć pewności, że wytrwają do końca. Kto zagwarantuje im, że kiedyś nie odpadną od wiary, czy że nie zgrzeszą kiedyś poważnie i nie zdążą poprosić o przebaczenie. Kto może wiedzieć, czy jego uczynki są wystarczająco dobre? Dlatego sporo chrześcijan myśli, że rzeczywiście można odpaść od wiary, co oznacza, że żaden człowiek nie może mieć pewności zbawienia, bo nikt nie może wiedzieć, czy wytrwa w wierze. Taka jest oficjalna nauka Kościoła Rzymsko-Katolickiego, ale też wielu protestantów, niestety, myśli w podobny sposób. To poglądy zdecydowanie niebiblijne, a poza tym zabierające wierzącym pocieszenie, dane przez samego Boga.

Nauczanie biblijne jest wyraźne: nigdy ludzkie dobre uczynki nie będą wystarczająco dobre, i gdyby od nich to zależało, nikt nie byłby zbawiony. Pismo Święte uczy, że moje wytrwanie nie zależy od moich sił, gdyż nie byłbym w stanie wytrwać. To tylko łaska Boża, jak pisze Apostoł Paweł: Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił (Ef. 2:8-9).
Ta Biblijna nauka daje nam wielką ulgę: nie ode mnie zależy moje zbawienie, pewność zbawienia mam na podstawie Bożych obietnic.

Ktoś może zarzucić nam, że taka nauka czyni wierzącego leniwym, skoro nic nie trzeba i nawet nie można zrobić a łaska wystarczy, łatwo wtedy pomyśleć, że dobre uczynki nie są potrzebne. Rzeczywiście są chrześcijanie, którzy myślą, że uczynki są niepotrzebne, lub nawet boją się dokonywać dobrych uczynków, nie chcąc lekceważyć łaski Bożej. To jest druga skrajność, która tak samo jest niebiblijna.

Biblijne nauczanie, na przykład wyrażone w klasycznej teologii reformowanej podkreśla zarówno łaskę i wybranie, jak i uczynki, pod warunkiem, że utrzymana jest właściwa biblijna kolejność.
Pytaniem jest więc, czy wykonuję dobre uczynki, aby osiągnąć zbawienie, lub współpracować dla mojego zbawienia, lub aby udowodnić moje zbawienie, czy raczej czynię dobre uczynki jako logiczny skutek faktu, że jestem zbawiony?
Inaczej mówiąc można zadać pytanie: czy pies szczeka, aby stać się psem, czy raczej pies szczeka, ponieważ jest psem? Czy chrześcijanin wykonuje dobre uczynki, aby być chrześcijaninem, czy jego dobre uczynki wynikają z tego, że jest chrześcijaninem?

Wielu chce podobać się Bogu poprzez swoje uczynki a wielu niewierzących lub agnostyków (to ci, którzy sądzą, że nie możemy wiedzieć, czy Bóg istnieje) twierdzi, że Bóg musi jakąś uwzględnić i wynagrodzić to, co czynimy.
W Słowie Bożym czytamy, np. w Liście do Hebrajczyków, że bez wiary nie można podobać się Bogu (Hb. 11:6). Czyli, jeśli nie wierzysz w Chrystusa Jezusa, w żaden sposób to, co czynisz nie może się podobać Bogu. Tylko wierzący, który otrzymał wiarę od Stwórcy, może się Jemu podobać. Dlatego tylko dobre uczynki wierzących są naprawdę dobrymi uczynkami miłymi Bogu i to nie z powodu ich ‘jakości’, lecz tylko przez Jezusa Chrystusa i wiarę w Niego! Decydującym nie jest sam uczynek, lecz wiara.
Nawet najlepsze uczynki niewierzących, które z ludzkiej perspektywy nieraz są lepsze niż wiele uczynków wierzących, nie są miłe Bogu.
Według Słowa Bożego więc uczynek ludzki jest tylko dobrym uczynkiem, jeśli jest uczyniony w kontekście wiary w Chrystusa. Inaczej mówiąc, w ogóle nie jest możliwym czynić dobre uczynki, jeśli nie wierzysz w Jezusa Chrystusa!
Apostoł Paweł pisze:
Nie ma ani jednego sprawiedliwego, nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego (Rz. 3:10b-12).

Dlaczego wierzący wykonuje dobre uczynki i dlaczego są one potrzebne? Dobre uczynki są logicznym skutkiem i owocem wiary wierzącego. Jeśli ktoś naprawdę wierzy w Jezusa Chrystusa, nie może być inaczej niż to, że czyni dobre uczynki. Nie jest możliwym, że prawdziwie wierzący nie czyniłby dobrych uczynków (np. Gal. 5:16-26), ponieważ on zmienił się ze złego, martwego drzewa nie przynoszącego owoców na drzewo zdrowe, i przez nowe narodzenie, automatycznie będzie wydawał owoc. Tak jak zdrowe drzewo nie może inaczej niż wydawać owoce, tak prawdziwie wierzący nie może inaczej niż wydawać owoce, którymi są jego uczynki wdzięczności (por. np. Mt. 7:15-21; 1 Jn. 5:1). Nawrócenie zawsze oznacza zmianę życia, ponieważ człowiek wtedy przez Ducha Świętego rodzi się na nowo.
Nie powinniśmy się koncentrować na naszych uczynkach, jako dowodach zbawienia, ponieważ niebezpieczeństwem jest, że tak znowu skupimy się na sobie i swoich uczynkach, że w końcu bardziej zaufamy temu, co sami widzimy, niż temu, co czyni i obiecuje Bóg. Nie jesteśmy w stanie samego siebie dobrze ocenić, ale o wiele ważniejszym jest fakt, że nasze dobre uczynki są przede wszystkim znakami otrzymanej łaski Bożej. Dlatego nie jesteśmy dumni i zadowoleni z naszych uczynków lecz raczej dziękujemy Bogu za okazaną nam łaskę, która sprawia, że możemy dokonywać dobrych uczynków.

Jeśli będziemy się trzymać tego, co sam Bóg uczy w Swoim Słowie, nie wpadniemy w jedną skrajność dając za dużo wagi naszym uczynkom, ale też nie wpadniemy w drugą skrajność, która może nas czynić leniwymi, skoro tylko z łaski, a nie na podstawie uczynków jesteśmy zbawieni.
Prawdziwy chrześcijanin nie pyta, ile może grzeszyć, by nadal być chrześcijaninem, ani też ile musi mieć dobrych uczynków, aby móc być (dobrym) chrześcijaninem.
Prawdziwy chrześcijan jest przekonany, że może mieć pewność zbawienia, ponieważ Bóg chciał mu je dać. Tą pewność znajduje tylko i wyłącznie w Jezusie Chrystusie na podstawie jego dzieła i Jego obietnic. Jezus powiedział:
27 Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną. 28 I Ja daję im żywot wieczny, i nie giną na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej. 29 Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca. 30 Ja i Ojciec jedno jesteśmy (Jn. 10:27-30).

Pismo Święte w jasny sposób naucza, że w momencie, kiedy jesteśmy w Chrystusie, mamy pewność wybrania i zbawienia, gdyż Jezus sam powiedział:
Nie wy mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali i aby owoc wasz był trwały, by to, o cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, dał wam (Jn. 15:16).
Nie możemy odwrócić kolejności, gdyż Biblia naucza: najpierw wybranie i nowe narodzenie a potem dobre uczynki.
Jeśli to rozumiemy widzimy, że Bóg nie tylko daje nam z łaski zbawienie, przebaczenie grzechów, nowe życie, ale też pewność, że to wszystko jest prawdą dla mnie i że nikt nie może mnie wyrwać z rąk Chrystusa:
28 A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. 29 Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci; 30 a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił. (Rz. 8:28-30)
38 Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, 39 ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. (Rz. 8:38-39)

08 July 2019

2 Koryntian 13:5-10


5 Poddawajcie samych siebie próbie, czy trwacie w wierze, doświadczajcie siebie; czy nie wiecie o sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba żeście próby nie przeszli. 6 Spodziewam się zaś, że dowiecie się, iż my przebyliśmy próbę. 7 A modlimy się do Boga o to, abyście nic złego nie czynili, nie dlatego, byśmy uchodzili za wypróbowanych, lecz abyście wy czynili to, co jest dobre, choćbyśmy mieli uchodzić za nie wypróbowanych. 8 Nie możemy nic bowiem uczynić przeciwko prawdzie, ale dla prawdy. 9 Cieszymy się bowiem, gdyśmy słabi, a wy mocni; o to też się i modlimy, o doskonałość waszą. 10 Dlatego ponieważ jestem nieobecny u was, piszę to, abym za przybyciem moim do was nie musiał postąpić surowo na podstawie pełnomocnictwa, jakie Pan dał mi ku zbudowaniu, a nie ku burzeniu.

Apostoł Paweł został przez Koryntian skrytykowany za to, że nie głosi słów Chrystusa (2 Kor. 13:3). To poważne oskarżenie, kwestionujące jego apostolski autorytet. Dlatego Apostoł zachęca Koryntian, aby zbadali siebie, by sprawdzać jaka jest ich wiara. To ma udowadnić też, że Paweł jest prawdziwym Apostołem.
Koryntianie mają siebie poddać próbie, lub, jak też można tłumaczyć: sprawdzić siebie wzajemnie. Mają sprawdzić, czy są prawdziwymi chrześcijanami.
Ważnym jest mieć pewność, czy rzeczywiście wierzysz prawdziwą wiarą. Możesz oszukać samego siebie i udawać, że wierzysz, ale jeśli twoja wiara jest niebiblijna, wtedy nie jesteś prawdziwym chrześcijaninem (por. Mt. 7:21-23; Łk. 16:19-31).
Problemem jest, że niektórzy chrześcijanie ciągle wątpią, czy naprawdę wierzą, czy ich wiara jest prawdziwa. Apostołowi nie chodzi o to, aby każdy nieustannie zastanawiał się, czy w ogóle wierzy, lub, ciągle miał wątpliwości co do prawdziwości wiary. Odpowiedź jest dość prosta: prawdziwa wiara oznacza wiarę w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który zmarł za nasze grzechy i zmartwychwstał, i który jest jedyną drogą do Boga Ojca i do wiecznego życia. Jeśli w to wierzysz, masz prawdziwą wiarę i możesz mieć pewność zbawienia.
Problem w Koryncie stanowiło to, że Koryntianie słuchali innych nauczycieli, przeciwstawiających się nauczaniu Apostoła Pawła. Fałszywi nauczyciele są ciągle obecnym problemem stanowiącym zagrożenie dla Kościola. Prezentują oni inną ewangelię, nie dającej zbawienia (11:12-15; por. 2 Tym. 3:1-9; Jakub 1:19–2:26; 2 Piotra 2; 1 Jana 2:18-19; 2 Jana 6-11; Judasz 17-19). Apostoł Paweł podkreśla, że on głosi prawdziwą Ewangelię Jezusa Chrystusa. Koryntianie powinni więc sprawdzić, czy wierzą w to, co on głosi, czy raczej w coś innego.

Ważnymi słowami kluczowymi w tym fragmencie są: doświadczać lub poddawać próbie (w. 5, te dwa greckie wyrazy są synonimami). Grecki wyraz używany tu oznacza: akceptować po przetestowaniu, aprobować. Związane z tym wyrazem jest słowo wypróbowany (w. 7) co oznacza: akceptowany po teście, aprobowany. Apostoł używa też negatywnego znaczenia tego wyrazu: nie wypróbowany (w. 5, 7), co oznacza: odrzucony po sprawdzeniu.
Paweł zachęca, aby sprawdzili swoją wiarę, aby potem móc przyjąć, uznać, że jest prawdziwą wiarą, tą samą wiarą, którą głosi on sam.

Nie jest trudnym sprawdzić, czy moja wiara jest prawdziwa, czyli, czy jestem prawdziwym chrześcijaninem. Jeśli wierzę we wszystko, co Bóg obiecał w Swoim Słowie, i nic nie zmienam, nic nie dodaje ani nic nie odejmuje, wtedy jestem prawdziwym wierzącym. Tak samo łatwo można wnioskować, jeśli ktoś odbiega od Słowa Bożego, dodając do niego lub zmieniając.

Wiara nie oznacza tylko przyjęcia faktów, ale też radykalną zmianę życia. Wierzący żyje inaczej niż niewierzący. Wcześniej Apostoł Paweł pisał do Koryntian o praktycznym życiu wierzącego (2 Kor. 12:20-21; 13:7). Chrześcijański sposób życia jest zgodny z nauczaniem.
Jeżeli Chrystus rzeczywiście jest w Tobie, z pewnością też żyjesz inaczej. Nie oznacza to życia   idealnego, zupełnie pozbawionego grzechu. Wierzący nadal jest grzesznikiem i zmaga się codziennie z grzechem. Różnice między wierzącym a niewierzącym stanowi właśnie to, że wierzący zmaga się z grzechem. Chrześcijanin doświadcza codziennej walki z grzechem, ze swoją starą naturą i męczy go to. Niewierzący nie zna takiej walki i zupełnie nie przejmuje się problemem grzechu.
Wierzący wie, że powinien czynić dobre uczynki, ale same dobre czyny w żaden sposób nie zapewnią mu miejsca w niebie, nie może sobie przez nie zasłużyć na łaskę Bożą. Nasze dobre uczynki są jedynie uczynkami wdzięczności, niczym więcej. Niewierzący nie myśli o Bożej łasce i wdzięczności wobec Boga, dlatego jego uczynki mają całkiem inne znaczenie.

Ostatnie pytanie w piątym wersecie jest pytaniem retorycznym: Chyba żeście próby nie przeszli. Mimo wszelkich  poważnych problemów w Koryncie, Apostoł Paweł nie wątpi, że Chrystus rzeczywiście jest w nich, czyli, że są prawdziwymi wierzącymi.
Oczywiście może się zdarzyć, że w zborze mogą być ci, którzy nie są prawdziwymi wierzącymi. Apostoł o tym doskonale wie, ale to nie jest teraz omawiana przez niego kwestia. Cały list wskazuje na to, że Paweł traktuje ich jako prawdziwych wierzących nazywając braćmi i siostrami w Chrystusie. Apostoł nazywał Kościół w Koryncie zborem Bożym (2 Kor. 1:1), widząc ich jako jego duchowe dzieci (2 Kor. 6:13; por. 12:14), a nawet jako list rekomendacyjny dla siebie (2 Kor. 3:1-3).
Oznacza to, że wiele grzechów i problemów w życiu chrześcijanina jeszcze nie oznacza, że nie jest prawdziwym wierzącym.
To, że Paweł zachęca, aby badać się, implikuje, że jest możliwym, aby wiedzieć, że jesteś prawdziwym wierzącym i zbawionym. Innymi słowami, jest możliwym, aby mieć pewność zbawienia (por.: 1 Jan 5:13).

Wynik badania już jest jasny dla Apostoła: czy nie wiecie o sobie, że Jezus Chrystus jest w was? (w. 5). Takie słowa można skierować do prawdziwych wierzących, gdyż tylko w nich mieszka Jezus Chrystus. 
Jeżeli Koryntianie potwierdzą po zbadaniu siebie, że są prawdziwymi wierzącymi, wtedy też muszą uznać, że Paweł przeszedł próbę i jest prawdziwym Apostołem. Koryntianie uwierzyli przez głoszenie Apostoła, to w co wierzą, jest tym, co im głosił i czego nauczał. W ten sposób sąd nad Koryntianami w pewnym sensie oznacza też sąd nad samym Apostołem.
Bycie prawdziwym chrześcijaninem ma wymiar praktyczny. Dlatego Apostoł Paweł modli się, aby Koryntianie nie czynili złego. Oznacza to nawrócenie się od ich grzechów (por. 2 Kor. 12:20-21; 13:2), ale też konkretnie w kontekście tego listu oznacza odrzucenie fałszywej nauki i radykalne odwrócenie się od tych, którzy głoszą niewłaściwą naukę (por. 2 Kor. 6:14-7:1).

Mimo nieco ostrego tonu, Apostoł Paweł zachęca Koryntian ale i nas, aby badać samych siebie, aby dbać o to, by trwać przy prawdziwej nauce Ewangelii. Wtedy można mieć całkowitą pewność prawdziwości naszej wiary i pewność zbawienia.

28 June 2019

Ew. wg Mateusza 7,7-11


Studium Biblijne

7 Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. 8 Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą.
9 Czy jest między wami taki człowiek, który, gdy go syn będzie prosił o chleb, da mu kamień? 10 Albo, gdy go będzie prosił o rybę, da mu węża? 11 Jeśli tedy wy, będąc złymi, potraficie dawać dobre dary dzieciom swoim, o ileż więcej Ojciec wasz, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.

W poprzednim rozdziale Jezus mówił o modlitwie. Znajdujemy tam modlitwę Ojcze nasz (Ew. Mateusza 6,9-15) oraz słowa Jezusa o trosce Boga Ojca o swoje dzieci (Ew. Mateusza 6,24-34). Także w tym tekście czytamy o Bogu, który da nam to, o co prosimy. Wygląda to dla wielu fantastycznie i nierealnie. Czy Bóg rzeczywiście spełni nasze prośby?

Obietnica, że Bóg daje nie dotyczy tylko uczniów, lecz każdego, kto prosi, szuka i puka.
Bóg chce słuchać każdego. Nie musisz być szczególnie święty lub mniej grzeszny niż inni. Bóg pragnie słuchać i dać każdemu, kto szczerze do Niego przyjdzie.
Także w innych miejscach Ewangelii Jezus mówi o wysłuchaniu modlitw w sposób, który nam się wydaje nierealny (Ew. Mateusza 17,20; 18,19; 21,22).

Łatwo można by na podstawie tych tekstów konkludować, że Bóg zawsze daje to, co chcemy. Niektórzy chrześcijanie wręcz wymagają od Boga spełnienia tych obietnic. Jednak należy, jak zawsze, czytać te słowa w kontekście całego Pisma Świętego.
W pierwszym Liście Jana czytamy:
14 Taka zaś jest ufność, jaką mamy do niego, iż jeżeli prosimy o coś według jego woli, wysłuchuje nas. 15 A jeżeli wiemy, że nas wysłuchuje, o co prosimy, wiemy też, że otrzymaliśmy już od niego to, o co prosiliśmy.
Bóg wysłuchuje i daje to, o co prosimy według Jego woli. Nie chodzi o spełnianie naszych pragnień, lecz o wolę i pragnienia Boże. Bóg chce zapewnić nam życie i wszystko co potrzebujemy, ale nie gwarantuje nam spełnienia wszystkich

naszych marzeń. Syn (w. 9) prosi też o chleb, a nie o artykuł luksusowy.
Nie żyjemy dla siebie i ku własnej chwale, lecz ku Bożej chwale i to ma też wpływ na sposób w jaki się modlimy i o co prosimy.

Jezus mówi: Pukaj i będzie otworzone, ale są też sytuacje, w których drzwi nie zostają otworzone, jak w przypadku pięciu głupich panien (Ew. Mateusza 25,10-12). Nie każda nasza modlitwa otrzyma odpowiedź taką jaką się spodziewamy (6,5-7; 26,39).  Warunek, który Jezus daje, jest czynienie woli Bożej (6,33 i 7,21).

Modlitwa nigdy nie działa automatycznie. Modlitwa nie jest magiczną formułą,  Bóg nie da się manipulować. Cechą pogańskich religii jest właśnie to, że można manipulować bogami przez słowa i czyny. Słowa modlitwy działają jak formuła, nieraz w magiczny sposób. Należy zadowolić bogów, a wtedy dają to co się chce.
Niestety wielu chrześcijan w taki sposób traktuje Boga, używając pewnych istniejących modlitw, którymi modlą się nieraz bezmyślnie, myśląc, że uczynili wszystko co należy. Nie jest wcale dziwnym, że wtedy nie wiele się dzieje. Bóg nie chce naszych słów, naszych pięknie sformułowanych modlitw (por. Ew. Mateusza 6,5-8), lecz chce naszych serc, pragnie mieć żywą relację z nami.
Jeżeli żyję w żywej relacji z Bogiem Ojcem, pragnę czynić Jego wolę, pragnę żyć blisko Niego, wtedy z całą pewnością mogę oczekiwać, że Bóg odpowie na moje modlitwy.
Pytaniem jest: jak się modlę i dlaczego się modlę? Jak wygląda moja życie modlitwy?

Bóg daje dobre dary, co nie znaczy, że On daje wszystko czego jego dzieci sobie życzą. Bóg nie daje nam, jeśli prosimy o coś co nie jest dobre dla nas, czy dla innych. Bóg Ojciec, Który nas stworzył, najlepiej wie co jest dobre dla jego dzieci. Podobnie jak matka lub ojciec na ziemi lepiej wie co jest dobre dla dziecka. Dziecko może pragnąć różnych rzeczy, ale rodzic wie lepiej, czy to dobre dla niego czy nie i daje lub nie. Rodzice gwarantują podstawowe potrzeby życiowe dzieciom, tak samo Bóg gwarantuje je swoim dzieciom.

Jest jednak faktem, że wierzący czasem modlą się całym sercem przez długi czas, a jednak nie otrzymują.
Nawet jeżeli żyjemy w żywej relacji z Bogiem, modlimy się według Jego woli, modlitwa nigdy nie działa automatycznie. Nigdy nie możemy powiedzieć, że teraz dobrze modliłem się według woli Bożej, więc Bóg musi mi dać. Bóg nic nie musi, Bóg jest suwerennym Stworzycielem. Nigdy nie możemy wymagać od Boga, że uczyni o co prosimy.

Z Biblii jednak znamy charakter Boga, możemy dowiedzieć się Kim On jest i czego możemy oczekiwać od Niego. Bóg pragnie abyśmy Mu zaufali jako Ojcu. Bóg jest naszym Ojcem,  troszczy się o nas jak Ojciec.
Ojcowie i matki troszczą się o swoje dzieci. Każdy, kto ma dzieci wie, że nie jest perfekcyjnym ojcem lub matką. Każdy rodzic grzeszy, też wobec własnych dzieci. Ale mimo grzechu, mimo faktu, że jesteśmy złymi (czyli grzesznymi), jesteśmy w stanie troszczyć się jak dobrzy ojcowie i matki o nasze dzieci.
Bóg jest ojcem, ale nie On jest Ojcem według przykładu naszego ziemskiego ojca. Często projektujemy nasze doświadczenia z własnym ojcem na Boga. Ale Bóg nie jest taki jak nasz ziemski Ojciec, On jest prawdziwym Ojcem. Ziemscy ojcowie powinni starać się być bardziej podobnymi do naszego Ojca w niebie.
Nawet najlepsi rodzice na ziemi są złymi w porównywaniu z Bogiem Ojcem.
To stanowi ogromną pociechę dla nas. Ziemski rodzic nie daje dziecku wszystkiego o co prosi, bo lepiej wie co jest dobre. Dziecko się buntuje, bo nie rozumie tego. Bóg nie daje nam wszystkiego, bo On wie lepiej, co jest dobre dla nas, a my się buntujemy, bo nie rozumiemy.

Bóg chce, abyśmy żyli z Nim, abyśmy mieli żywą relację z Nim, podobnie jak dziecko ma ze swoim ojcem. Wtedy poznajemy Go coraz lepiej.
Nasz tekst jest zakończeniem tak zwanego kazania na górze (Ew. Mateusza 5,7-7,12). Całe kazanie na górze mówi o tym kim jest Bóg i czego od nas oczekuje. Jeżeli zaczynamy żyć z Bogiem, nasze życie zdecydowanie się zmieni, nasza relacja z Bogiem się zmieni i nasze życie modlitwy ulegnie zmianie.

Wtedy doświadczymy, że Bóg daje, też w sposób który nam się wydaje nierealny. Wiele jest przykładów wierzących, którzy na przykład nie wiedzieli już jak zapłacić swoje rachunki, a jednak Bóg w cudowny sposób prowadził ich i zaspokoił ich potrzeby.
Celem naszego życia nie jest spełnianie naszej woli, odpowiedzi na nasze modlitwy, lecz celem jest chwała Boża i rozwój Jego Królestwa.

Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane. (Ew. Mateusza 6,33)