Showing posts with label modlitwa. Show all posts
Showing posts with label modlitwa. Show all posts

23 February 2021

Ewangelia wg Łukasza 11:5-13

I rzekł do nich: Któż z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby, 6 albowiem przyjaciel mój przybył do mnie, będąc w podróży, a nie mam mu co podać. 7 A tamten z mieszkania odpowie mu: Nie naprzykrzaj mi się, drzwi już są zamknięte, dzieci moje są ze mną w łóżku, nie mogę wstać i dać ci. 8 Powiadam wam, jeżeli nawet nie dlatego wstanie i da mu, że jest jego przyjacielem, to dla natręctwa jego wstanie i da mu, ile potrzebuje.

9 A ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. 10 Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą. 11 Gdzież jest taki ojciec pośród was, który, gdy syn będzie go prosił o chleb, da mu kamień? Albo, gdy będzie go prosił o rybę, da mu zamiast ryby węża? 12 Albo, gdy będzie prosił o jajo, da mu skorpiona? 13 Jeśli więc wy, którzy jesteście źli, umiecie dobre dary dawać dzieciom swoim, o ileż bardziej Ojciec niebieski da Ducha Świętego tym, którzy go proszą.

Uczniowie poprosili Jezusa, aby ich pouczył, jak powinni się modlić. Jezus nauczył ich modlitwy znanej, jako Ojcze Nasz (Ew. Łukasza 11:2-4), po czym Jezus opowiedział krótką przypowieść, która zostanie omówiona poniżej.

Jezus nie naucza technik lub kroków do bardziej skutecznej modlitwy, lecz mówi o tym, że musimy rozpoznać do Kogo się modlimy, ponieważ to jest decydujące.

Początkowe słowa Jezusa, któż z was…(w. 5), oznaczają coś takiego jak: wyobraź sobie, że …

Aby wyjaśnić, czym jest modlitwa, Jezus przytacza sytuację z codziennego życia. To sytuacja, którą bez problemu rozumiał każdy słuchacz w Izraelu w I wieku n.e. Nie należy szukać w tej opowieści analogii lub ukrytego znaczenia (np. ilość chlebów nie ma szczególnego znaczenia, jest po prostu ilością potrzebną na posiłek). Nie chodzi o to, aby odkryć, co każdy poszczególny element oznacza, gdyż znaczenie zawarte jest w całości.

Wyraz przyjaciel jest kluczowym w tym fragmencie (występuje cztery razy). Jezus używa pojęcia przyjaźni, aby wyjaśnić i głosić, że Bóg jest dostępny, jak przyjaciel. W grecko-rzymskim myśleniu przyjaźń była ważnym pojęciem. Filozofowie dyskutowali często o tym jak powinna wyglądać idealna przyjaźń.

Inne pojęcia, które są ważne w tekście to gościnność, honor i wstyd. Pojęcia te były niezwykle ważne w starożytnej kulturze Bliskiego Wschodu.

 

Przypowieść mówi o sytuacji, w której w środku nocy przybywa gość, a gospodarz nie ma wystarczająco jedzenia, aby sporządzić dla niego posiłek.

Gościnność nadal jest jedną z najważniejszych wartości na Bliskim Wschodzie. Jeśli przyjdzie niespodziewany gość, masz moralny obowiązek dać mu obfity posiłek oraz wszystko, czego będzie potrzebował. Gość pewnej konkretnej rodziny w wiosce, był widziany, jako gość całej wioski, dlatego cała społeczność miała obowiązek gościnności. Zapotrzebowanie na chleb rodziny, przyjmującej gościa, stawało się zapotrzebowaniem wszystkich mieszkańców. Jeżeli gospodarz nie dał gościom obfitego posiłku, oznaczało to wstyd nie tylko dla niego, lecz dla wszystkich.

Według grecko-rzymskiego sposobu myślenia, honor jednego z przyjaciół oznaczał honor drugiego, ale także wstyd dla jednego oznaczał też wstyd dla drugiego. Gdyby ktoś nie mógł dać gościom jedzenia, oznaczałoby to wstyd nie tylko dla niego, ale także dla jego przyjaciela. 

Problemem w tej przypowieści nie jest tylko to, że gospodarz nie ma chleba dla gości, ale też, że gość przyszedł w środku nocy, kiedy wszyscy śpią. Czy powinien obudzić całą rodzinę przyjaciela, czy ma dać gościom tylko to, co zostało, powodując wstyd dla całej wioski? Dla słuchaczy Jezusa było oczywistym, że jest tylko jedna możliwość: obudzić przyjaciela. Dla nas hipotetyczną odpowiedzią byłoby - nie przeszkadzać (w. 7). Ale dla słuchacza I wieku było to nie do pomyślenia! Przyjaciel zawsze pomaga, a wstyd jest gorszy niż nieprzespana noc.

Należy pamiętać, że domy na wsi składały się tylko z jednego pomieszczenia, w którym wieczorem cała rodzina kładła się spać na materacach, rozkładanych na podłodze. Nocą było kompletnie ciemno, nie było przecież elektryczności. Jeśli w nocy musisz otworzyć drzwi, obudzisz wszystkich, którzy śpią w domu.

Dla wszystkich słuchaczy było oczywistym, że przyjaciel powinien pomóc nawet w środku nocy. Jezus daje nieco dziwny powód, mianowicie, że nawet nie dlatego wstanie i da mu, że jest jego przyjacielem, ale  dla natręctwa jego wstanie i da mu, ile potrzebuje (w. 8). Nawet, jeśli by nie chciał wstać w środku nocy, budząc całą rodzinę, jest coś innego, co skłoni go do tego, aby właśnie tak zrobić. To to, co zostało przetłumaczone, jako natręctwo (lub naleganie). To skłoni go nawet do tego, żeby nie tylko dać te trzy bochenki chleba, o które go poproszono, ale wszystko, czego potrzebuje przyjaciel. Grecki wyraz tłumaczony, jako natręctwo oznacza właściwie bezwstydność. Lepiej jest tłumaczyć: daje mu to, czego potrzebuje, aby zapobiec wstydu. Ten, kto został obudzony wie, że gospodarz musi dać gościom wszystko, czego potrzebują, bo inaczej będzie to wstyd dla całej wioski. Gdyby nie dał, cała społeczność wytykałaby go palcami, mówiąc, jaki to wstyd, że nie pomógł w nocy.

Czego uczy nas ta przypowieść?

W tej przypowieści Jezus mówi o dwóch tematach z modlitwy Ojcze Nasz, której wcześniej nauczył uczniów (w. 2-4): mianowicie, o chlebie, który Bóg daje oraz o święceniu Imienia Boga, co oznacza nie zawstydzanie Jego Imienia. Łącząc te dwa tematy, Jezus naucza, że Bóg ma legalny obowiązek, aby nam dać, o co prosimy. Bóg zobowiązał się, aby nam odpowiadać, ze względu na swoje Imię.

Temat ten nie jest nowym w Biblii. Pełen ufności Dawid prosi Boga o przebaczenie grzechów ze względu na Jego imię:

Nawet, jeśli moje grzechy są wielkie, Bóg chce mi przebaczyć ze względu na Imię swoje.

Psalmista mógł prosić Boga, ze względu na Imię Jego, aby odnowił Jeruzalem, chociaż miasto to zostało zniszczone, jako kara za grzechy:

Ze względu na Imię swoje, Bóg prowadzi nas na zielone pastwiska, kiedy już nie mamy siły i nie wiemy, co robić (Psalm 23:2-3).

Pan Jezus zachęca, aby nie przestawać się modlić, bo chodzi o Imię Boże.

Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy, bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą (w. 9-10).

Czasowniki proście, szukajcie i kołaczcie (lub: pukajcie) są czasownikami w trybie rozkazującym, które w greckim oryginale wyrażają coś, co należy czynić cały czas, nieustannie. Modlitwa jest procesem, jest sposobem życia. Modlitwa oznacza, że zapraszamy nieustanie Boga do naszego życia.

Bóg zawsze słucha naszych próśb, chociaż nie oznacza to, że otrzymujemy wszystko, czego tylko zapragniemy. Jezus nauczał, że powinniśmy modlić się zgodnie z wolą Bożą (Ew. Łukasza 11:2-4; Ew. Mateusza 6:9-13). Tylko wtedy święcimy Imię Boże. Nasze modlitwy stanowią często egocentryczną listę życzeń, zawierającą przede wszystkim nasze własne potrzeby, lub potrzeby innych, a za mało koncentrują się na woli Bożej i na święceniu Jego Imienia.

Jezus podaje jeszcze inną ilustrację z życia rodzinnego, zadając pytanie, na które odpowiedź jest jasna dla każdego (w. 11-12). Oczywiście, dobry ojciec daje swojemu dziecku tylko to, co jest dobre. 

Skoro ojcowie (i matki) na ziemi są dobrzy (dobre), mimo faktu, że są grzesznikami, to tym bardziej Ojciec niebieski. Ojciec w Niebie jest doskonały, bez grzechu, dobry.

Nie oznacza to, że Bóg daje wszystko to, czego tylko zapragniemy, lecz daje to, co jest dla nas dobre. Dziecko może myśleć, że potrzebuje dużo słodyczy, nie potrzebuje szkoły, ale rodzic wie lepiej, co jest dobre dla jego właściwego rozwoju. Dlatego, mimo jego marudzenia, natręctwa dobry rodzic nie da swojemu dziecku wszystkiego, o co ono prosi, ale to, co jest dla niego naprawdę dobre.

23 March 2020

Jak można święcić Imię Boga?


Kiedy modlimy się modlitwą Ojcze Nasz nie prosimy Boga, aby był (bardziej) święty, gdyż już jest święty, a świętość jest podstawową Jego cechą. Modlitwa natomiast prosi o to, aby ludzie, wierzący i niewierzący, poznali i uznali, że Bóg jest święty.

To, że Boże imię jest święte oznacza, że musimy traktować Jego imię z odpowiednim szacunkiem. Trzecie przykazanie mówi wyraźnie: Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego, gdyż Pan nie zostawi bez kary tego, który nadużywa imienia jego (II Mj. 20:7 / V Mj. 5:11).
To przykazanie jest zazwyczaj rozumiane, jako zakaz bluźnierstwa i lekkomyślnego używania imienia Boga, ale znaczenie jest szersze. Chodzi o nadużywanie Imienia Boga, jakim objawił się swojemu ludowi: imię JHWH. Wielu ludzi używa imienia Boga lub imienia Jezusa, jako przecinka, wykrzyknika, lub gorzej, jako przekleństwa. To brak szacunku dla świętego Boga i przekroczenie Jego przykazań.

Poznanie świętości Boga prowadzi do uwielbienia: bo gdy ujrzą wśród siebie dzieło moich rąk, uświęcą moje imię i Świętego Jakubowego będą czcić, jako Świętego, i będą się bać Boga Izraelskiego (Iz. 29:23).
Jeśli modlimy się tą modlitwą, prosimy też o to, abyśmy my, ludzie, uświęcali imię Boga przez nasze uwielbienie i życie, nasze słowa i czyny. To prośba o to, by Bóg tak działał, aby ludzie pełniej uznali, że On jest święty. Pragniemy, aby całe stworzenie chwaliło Boga i uznało, że On jest Królem.
Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca. (Fil. 2:9-11)

Poza tym modląc się słowami święć się imię twoje, modlimy się też o to, aby Bóg czynił nas coraz bardziej świętymi. Prosimy Boga, aby działał w naszym życiu przez Ducha Świętego, abyśmy coraz bardziej stawali się świętymi i coraz mniej grzeszyli.

Bóg święci swoje imię przez swoje czyny
Świętość Boża jest także związana z Jego czynami. Bóg czyni dobrze ze względu na swoje święte imię. Bóg dotrzymuje tego, co obiecał, dotrzymuje swojego przymierza, też jeśli my sami nie dotrzymujemy go z naszej strony (por. I Mj. 32:9-14).

Izrael został wyprowadzony na wygnanie, za karę, ponieważ był nieposłuszny i nie żył według przykazań Bożych, nie święcił imienia Najwyższego. Izrael istniał po to, aby chwalić Boga, aby żyć ku jego chwale. Bóg stworzył cały kosmos ku swojej chwale i ku swojej chwale wyzwolił Izrael i zbawił ludzi przez Jezusa Chrystusa. Jego ostatecznym celem jest otrzymanie chwały od wszystkich narodów.
Powód działania zbawczego Boga jest wyraźny: nie chodzi tu o sentyment wobec Izraela: nie ze względu na was, domu izraelski, lecz ze względu na moje święte imię mówi Pan (Ez. 36:22). Celem działania Boga jest święcenie Jego imienia, i aby Jego imię było znane wśród wszystkich narodów.

Pan obiecuje, że zgromadzi Izrael i przyprowadzi ich z powrotem do ziemi obiecanej. Wcześniej Ezechiel mówił o zgromadzeniu i przyprowadzeniu Izraela, jako drugim wyjściu z Egiptu (Ez. 20:1-38, szczególnie w. 33-38). Ostatecznym zgromadzeniem Izraela będzie nowe wyjście z niewoli, tym razem wyzwolenie z wygnania babilońskiego. Tak jak Izrael po wyjściu z Egiptu przeszedł przez Morze Czerwone (II Mj. 14), tak przyszłemu odnowieniu towarzyszy oczyszczenie wodą (Ez. 36:25).
To nowe wyjście, to wybawienie Izraela ma na celu święcenie imienia Boga, co ma też konsekwencje dla Iudu. Bóg nie wyzwoli Izraela z powodów pewnych sentymentów i z pewnością nie dlatego, że był tak wierny (wcale nie był), lecz ze względu na swoje święte imię.
Konsekwencją tego jest, że Izrael ma zostać oczyszczony, ma być narodem Bożym. Skoro Izrael jest własnością świętego Boga, ma żyć święcie (V Mj. 7:6; por. II Mj. 26:18).

Oprócz święcenia imienia Pana, w Księdze Ezechiela 36 odkryć możemy więcej elementów, które też znajdujemy w modlitwie Ojcze Nasz: obfitość zboża i chleba (Ez. 36:29-30), przebaczenie grzechów (Ez. 36:33), oraz wybawienie ze zła i bałwochwalstwa (Ez. 36:29). Z tego powodu niektórzy bibliści twierdzą, że modlitwa Ojcze Nasz jest zbudowana na podstawie Ks. Ezechiela 36.
Odrodzenie Izraela, opisane w Ks. Ezechiela 36 i 37 jest blisko związane z nadejściem Mesjasza (por. Ez. 37:19-26). Tu trzy pojęcia są związane razem: odnowienie plemion Izraela, przyszły król Dawidowy, oraz ustanowienie wiecznego przymierza.

Modląc się o święcenie imienia Boga, modlimy się więc też o nadejście nowego wyjścia z niewoli, o którym mówi Ezechiel. Tak jak Bóg kiedyś wyzwolił swój lud z niewoli egipskiej i wyprowadził ich przez pustynie do obiecanej ziemi, tak teraz wyzwoli Bóg swój lud i przyprowadzi do swego królestwa (por. Ez. 20:33-38, por. też II Mj. 31:11-14).
Modlitwa o święcenie Imienia Boga jest więc prośbą o wykonanie dzieła zbawczego w czasach ostatecznych.

12 November 2019

Bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi


Studium z serii: Ojcze nasz – część 5

Katechizm Heidelberski

Pytanie 124: Jak brzmi trzecia prośba?

"Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi", to znaczy: spraw, abyśmy my, oraz cała ludzkość, wyrzekli się własnej woli i bez sprzeciwu byli posłuszni Twojej, jedynie dobrej woli, aby w ten sposób każdy spełniał swe obowiązki i powołanie tak chętnie i wiernie, jak czynią to aniołowie w niebie.
Ps. 143:10; Mt. 16:24; Łk. 22:42; Tyt. 2:12.

Wola Boża ma wiele aspektów - osobisty, społeczny, ekonomiczny i polityczny.
Dlatego modlitwa o nastąpienie woli Bożej ma implikacje:
§  Uznanie, że Bóg jest najwyższym Królem, Prawodawcą i Sędzią.
§  Absolutne bezwarunkowe posłuszeństwo we wszystkich sferach i aspektach życia prywatnego, społecznego, publicznego. Życie według woli Bożej.
§  Zobowiązanie się do tego, by uczynić wszystko, aby jak najlepiej poznać wolę Bożą, co oznacza regularne i gruntowne czytanie, studiowanie Biblii.

Babiloński król Nebukadnesar doświadczył tego, że na ziemi nie jego wola, lecz wola Boga się dzieje:
A po upływie dni ja, Nebukadnesar, podniosłem oczy ku niebu; a gdy znowu rozum mi powrócił, wtedy błogosławiłem Najwyższego, a Żyjącego wiecznie chwaliłem i wysławiałem, gdyż jego władza jest władzą wieczną, a jego królestwo z pokolenia w pokolenie. A wszyscy mieszkańcy ziemi uważani są za nic, według swojej woli postępuje z wojskiem niebieskim i z mieszkańcami ziemi. Nie ma takiego, kto by powstrzymał jego rękę i powiedział mu: Co czynisz? (Dan. 4:30-32; por. Iz. 14:24-27; 46:10-11; por. też Iz. 45:1-5)  
Potem perski król Cyrus, władca najpotężniejszego imperium ówczesnego świata wykonuje dokładnie to, czego chce Bóg, mianowicie pozwala Izraelowi wrócić do ziemi obiecanej (Izajasz 45:1-5).

Konsekwencje i skutki Woli Bożej:
Modlenie się o wolę Bożą oznacza pragnienie, by wola Boża nastąpiła na ziemi. Oznacza to, że ja sam mam działać ku temu, aby wola Boża była widoczna w moim życiu. Modląc się o wolę Bożą nigdy nie można pozostać biernymi, lecz aktywnie dążyć do wykonywania woli Bożej.

Bóg objawił się w swoim Słowie i dał swoje Prawo, które prezentuje Jego wolę dotyczącą życia człowieka. Pragnieniem wierzącego jest życie według woli Bożej lub według Prawa Bożego (co jest w zasadzie tym samym), co oznacza, że przy każdej decyzji myśli, co jest wolą Bożą. Właściwie powinien myśleć w każdej minucie o woli Bożej, aby móc żyć odpowiednio.
Pewien profesor teologii zadał następujące zadanie domowe swoim studentom: każdy z nich musiał przez jeden tydzień spróbować żyć we wszystkich aspektach według Prawa Mojżeszowego, tak jak to robią żydzi. Po tygodniu zapytał o ich doświadczenia. Studenci mówili, że największym odkryciem było to, że, aby żyć w święty sposób, należałoby w każdej minucie i przy każdym czynie i słowu myśleć o tym, co jest Bożą wolą. Odkryli, że nie są w stanie tego czynić, ale też, że Boże Prawo obejmuje wszystkie aspekty życia.

Decydującym nie jest to, czego ja chcę, lecz co chce Bóg, mój Stwórca. Dlatego, jako wierzący powinniśmy zawsze liczyć się z tym, że Boża wola może być inna niż nasze ludzkie plany. Powinniśmy akceptować Bożą wolę też w sytuacji, jeśli jej nie rozumiemy lub jeśli uważamy, że to niedobre dla  nas. Oznacza to, że możemy planować w naszym życiu, ale w naszym planowaniu zawsze musimy się liczyć z wolą Bożą. Chrześcijanin żyje w świadomości, że nie ma wszystkiego pod kontrolą, że zawsze może coś się dziać, co pokrzyżuje jego plany. To jest to, o czym mówi Apostoł Jakub:
13 A teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro pójdziemy do tego lub owego miasta, zatrzymamy się tam przez jeden rok i będziemy handlowali i ciągnęli zyski, 14 wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie.
Bo czymże jest życie wasze? Parą jesteście, która ukazuje się na krótko, a potem znika. 15 Zamiast tego, winniście mówić: Jeżeli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo. 16 Wy natomiast chełpicie się przechwałkami swoimi; wszelka tego rodzaju chełpliwość jest zła (Jak. 4:13-16)

Misja Kościoła
Wolą Bożą jest, że Jego imię jest znane na całej ziemi oraz, że wszystkie narody usłyszą Ewangelię Jezusa Chrystusa.

18 A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. 19 Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, 20 ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata (Mat. 16:18-20; por. Dz. Ap. 1:8).

Dzieje Apostolskie 16:16-40
Jezus jest Panem Wszechświata, dlatego chrześcijanie konfrontują ludzi, rządzących, systemy ekonomiczne i polityczne z wolą Bożą.
W Dziejach Apostolskich czytamy, jak Apostoł Paweł głosi zbawienie człowieka przez Jezusa Chrystusa (Dz. Ap. 16:16-18). Skutkiem jest, że Paweł zostaje aresztowany i siedzi w więzieni, ale Ewangelia nie daje się uwięzić, nawet w tej sytuacji Paweł jeszcze śpiewa ku Bożej chwale (Dz. Ap. 16:19-34). Po uwolnieniu, Apostoł Paweł przypomina władzy o sprawiedliwości; Ewangelia konfrontuje politykę (Dz. Ap. 16:35-40). Bezbożny człowiek jest zły, ale bezbożne władze są o wiele gorsze, ponieważ oznacza to prześladowanie, niesprawiedliwość, źle funkcjonującą ekonomię prowadzącą do zubożenia społeczenstwa. Paweł konfrontuje władze z faktem, że działa niesprawiedliwie.
Głoszenie Ewangelii (czyli głoszenie woli Bożej) zawsze oznacza konfrontację z własnymi grzechami. Konfrontowanie władzy duchowej, politycznej i ekonomicznej zawsze oznacza konflikt, gdyż większość władz nie chce słuchać i nie chce się poddać Panu.

Ma to kilka konsekwencji:
Głoszenie Ewangeli i odpowiednie życie może oznaczać prześladowanie. Wierzący głoszą Ewangelię, nawet jeśli konsekwencją może być ich śmierć. To doświadczenie przyjaciół Dawida, którzy stanęli przez królem i nie wiedzieli w tym momencie, czy Bóg ich uratuje z rozpalonego pieca:
17 Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, może nas wyratować, wyratuje nas z rozpalonego pieca ognistego i z twojej ręki, o królu. 18 A jeżeli nie, niech ci będzie wiadome, o królu, że twojego boga nie czcimy i złotemu posągowi, który wzniosłeś, pokłonu nie oddamy (Dan. 3:17-18)

Natomiast Jezus sam powiedział, że życie według woli Bożej oznacza prześladowania:
Wtedy wydawać was będą na udrękę i zabijać was będą, i wszystkie narody pałać będą nienawiścią do was dla imienia mego. I wówczas wielu się zgorszy i nawzajem wydawać się będą, i nawzajem nienawidzić (Mat. 24:9).
Apostoł Paweł także podkreśla to w wielu miejscach: Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą (2 Tym. 3:12; por. np. też. Mat. 24:9; Jn. 15:20; 16:33; Heb. 11:36-38).

Niebo i ziemia
Wierzący żyją w nadziei, że kiedy Jezus powróci, nastąpi nowe niebo i nowa ziemia. Wolą Bożą jest, aby połączyć niebo i ziemię i wszystko, co istnieje w Jezusie Chrystusie (Efezjan 1:10; 3:1).
Wtedy nastąpi nowe stworzenie, w którym już nie będzie grzechu, ani skutków grzechu a Bóg zamieszka wśród swoich dzieci, jak pisze Apostoł Jan:
1 I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. 2 I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. 3 I usłyszałem donośny głos z tronu  mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi. (Obj. 21:1-3; por. Iz. 65:17-25; 66:22).

Teraz jeszcze jest podział między niebem, sferą gdzie mieszka święty Bóg i jego aniołowie, miejscem gdzie nie ma grzechu, a ziemią, przesiąkniętą jeszcze grzechem. Ale w nowym stworzeniu już nie będzie tego podziału, ani też nie będzie już świątyni jako miejsca gdzie święty Bóg mieszka oddzielony od grzesznych ludzi. Wtedy Bóg będzie mieszkał wśród swoich dzieci (Obj. 21:22).

Już teraz Bóg chce, abyśmy brali udział w Jego Królestwie, ponieważ już teraz jesteśmy obywatelami Królestwa Bożego, jak podkreśla to Paweł:
20 Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa, 21 który przemieni znikome ciało nasze w postać, podobną do uwielbionego ciała swego, tą mocą, którą też wszystko poddać sobie może (Fil. 3:20-21).

Tłumaczenie tu nie jest dokładne. Paweł używa tu przykładu kolonii rzymskiej. Sformułowanie nasza ojczyzna należy czytać: mamy obywatelstwo niebiańskie, (lub: jesteśmy kolonią nieba), tj. należymy do Królestwa niebios, jesteśmy obywatelami Boga, będąc pod Jego władzą, co oznacza też posłuszeństwo, życie według Jego woli.
Paweł pisał do mieszkańców miasta Filippi, bedącego kolonią Rzymu w Grecji. To znaczyło wg rzymskiego prawa, że Filippia stanowiła jakby przedłużenie miasta Rzym, Filippia jest traktowana jakby była Rzymem a nie Grecją. Więc wszystkie prawa Rzymu były też prawami Filippi i wszystkie prawa i obowiązki obywateli Rzymu dotyczyły też obywateli Filippi. Poza tym, Filippia, jako rzymska kolonia, miała propagować i rozszerzać ideały Rzymu w Grecji. Obywatele Filippi mieszkali na ziemi greckiej, ale nie byli z tej ziemi, lecz należeli do Rzymu.
W tym świetle należy rozumieć słowa Pawła. Chrześcijanie są obywatelami Królestwa Bożego, mają wszystkie obowiązki i prawa, ale żyją na tej ziemi jakby w kolonii.
Niebo należy przede wszystkim rozumieć nie jako miejsce, lecz jako sferę rządzenia, królowania Bożego (por. Jn. 18:36). Tak jak obywatele Filippi mieli być posłuszni prawom i władzom rzymskim, a nie greckim, tak chrześcijanie podlegają ostatecznie władzy Boga, a nie ziemskiej.

Nowe niebo i ziemia
W Piśmie Świętym znajdujemy wiele proroctw mówiących o nowym niebie i nowej ziemi, które nastąpią po zakończeniu czasu i które stanowią odnowienie całego stworzenia (np. Iz. 9:1-6; 11:1-11; 52:7-10; 65:17-25; 66:22; Jer. 23:5-6; Ez. 34:23-24). W tej nowej ziemi Królestwo Boże w pełni się objawia, tam już nie będzie wrogów Boga, nie będzie grzechu, ponieważ zło i szatan zostaną ostatecznie pokonani. Mesjasz, Król Dawida będzie rządził. Oznacza to, że tam w pełni będzie wykonana wola Boża. Każdy wierzący będzie żył w pełni według woli Bożej.

Te wszystkie proroctwa są opisem wykonania woli Bożej. Obejmuje to zbawienie i całkowite wyzwolenie prawdziwego Izraela, ludu Bożego, czyli: wszystkich wierzących w Jezusa Chrystusa. Prorok Izajasz często podkreśla, że Pan wróci do Syjonu, co oznacza, że lud Boży będzie żył w społeczności z Panem.

Modlenie się o wolę Bożą na ziemi i w niebie jest ściśle związane z poprzednią prośbą o przyjście Królestwa Bożego: prosimy o to, aby Bóg w końcu suwerennie rządził nad całym stworzeniem, nad wszystkim, co żyje i nad moim życiem.

Praktyczne wnioski
Modląc się o wolę Bożą na ziemi i w niebie, zobowiązujemy się i wyrażamy:
Ø Pragnienie pokonania zła i grzechu, nadejścia sądu ostatecznego i Królestwa Bożego.
Ø Wyznanie pragnienia posłuszeństwa Bogu we wszystkich aspektach życia i
Ø Celem jest życie według Bożej woli.
Ø Zobowiązanie się do głębokiego i regularnego studiowania Pisma Świętego, w celu coraz lepszego poznania woli Bożej, by móc odpowiednio żyć.
Ø Wyznanie wiary w Jezusa Chrystusa, który w sposób doskonały spełnił wolę Bożą, aby wierzący mogli żyć przez wiarę.