10 April 2019

Rzymian 8:28-30


28 A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. 29 Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci; 30 a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił.


We wcześniejszym akapicie czytamy o cierpieniu ludzi i stworzenia z powodu upadku. Całe stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych (8:19), całe stworzenie wzdycha i wespół boleje (8:22). Z powodu grzechu człowieka, życie na ziemi stało się trudne i bolesne dla każdego: dla człowieka, ale też dla zwierząt i reszty stworzenia. Przez grzech człowiek ściągnął przekleństwo na całe stworzenie.

Tłumaczenia tekstu różnią się trochę: Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu, lub: wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga. Różnice te jednak nie są istotne jeśli chodzi o znaczenie. Bóg rządzi suwerennie, dlatego nic nie dzieje się poza Jego wolą, On ma wszystko pod kontrolą. Ponieważ Bóg działa z celem, wszystko, co się dzieje, czy dobrze, czy źle, ma jakiś sens w całości.
Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu, ale uwaga - to nie dotyczy wszystkich ludzi. Konieczne jest spełnienie dwóch warunków: miłość do Boga i powołanie według Jego postanowienia.
Jeśli nie kochasz Boga, czyli nie wierzysz w Chrystusa, ta obietnica nie jest dla Ciebie.

Tych, którzy nie miłują Boga, dotyczą słowa, które Apostoł wcześniej napisał w tym liście: Ty jednak przez zatwardziałość swoją i nieskruszone serce gromadzisz sobie gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Boga (Rz. 2:5). Dla niewierzących, nie kochających Boga wszystko wcale nie współdziała ku dobremu, lecz dla nich wszystko współdziała ku ich przekleństwu.  

Ci, którzy kochają Boga, zostali też do tego powołani. Powołanie jest jednorazowe i skuteczne. Bóg powołuje wierzących ze śmierci do życia. To Jego suwerenna decyzja i tylko przez nią są w stanie Go miłować. Zdajemy sobie sprawę, że nasza ludzka miłość wygląda różnie, nie jesteśmy stali, raz jest lepiej, raz gorzej, ale Boże postanowienie jest stałe i niezmienne.
Wszystko, co się dzieje w życiu wierzącego, współdziała ku jego dobru, też w tych momentach kiedy jego miłość do Boga nie wygląda tak, jak powinna.

Aby dobrze zrozumieć, czym jest miłość do Boga, dobrze jest najpierw wiedzieć, czym ta miłość zdecydowanie nie jest.
Miłość do Boga to nie zaspokajanie Jego potrzeb. Bóg nie potrzebuje naszej miłości, On niczego nie potrzebuje. Nie możemy służyć Bogu, jak gdyby czegoś potrzebował, gdyż sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko (Dz. Ap. 17:25b).
Miłość do Boga to nie radość z powodu Bożych darów. Bóg przebaczył nasze grzechy i dał nam zbawienie w Chrystusie, dał nam wieczne życie i ratunek od piekła. Ogromnie się cieszymy z tych powodów i jesteśmy wdzięczni, ale nie jest to podstawą naszej miłości.
Miłość do Boga to nie kochanie samych darów, bo wtedy nasza miłość uzależniona byłaby od tego czy je otrzymujemy czy, nie mając serca dla samego Boga.
Miłość do Boga to nie wspaniałe czyny dla Niego. Owszem, jeśli miłujemy Boga, działamy odpowiednio (por. Jn. 21:15-17), inaczej nasze słowa miłości byłyby pustymi słowami. Nasze uczynki jednak same w sobie nie stanowią naszej miłości, lecz są jej owocami, są uczynkami wdzięczności.

Czym więc jest miłość do Boga? Miłość do Boga charakteryzuje się tym, że Bóg jest dla nas najważniejszy, ważniejszy niż ktokolwiek lub cokolwiek innego co istnieje. On jest naszym celem, a nie jego dary, błogosławieństwa i wszystkie wspaniałości pochodzące od Niego. On sam jest wystarczającą podstawą naszej miłości, niezależnie od naszej sytuacji życiowej itp. Miłość do Boga to radość nie z powodu Bożych darów, lecz radość w samym Bogu. Wielu ludzi kocha Boga pod warunkiem, że On im da to, czego chcą, że Bóg będzie dla nich dobry. To jednak nie jest miłość lecz rodzaj handlu: coś za coś, a z wszechmogącym Stworzycielem nie wolno targować.

Wszystko współdziała ku dobremu. Wszystko obejmuje zarówno dobre i złe sytuacje, zdarzenia itp.
Wcześniej Apostoł Paweł pisał, że wierzący zostaną uwielbieni (lub lepiej: chwaleni) wraz z Chrystusem (w. 17) i cierpienie tego świata i życia są niczym w porównaniu z tym, co nas czeka w wiecznym życiu (w. 18). W następnych wersetach czytamy, jaka jest sytuacja w stworzeniu; wszystko znajduje się pod przekleństwem grzechu. Nie tylko człowiek, ale całe stworzenie oczekuje wyzwolenia od przekleństwa (w. 18-24). Potem czytamy o prześladowaniu, głodzie, nagości, niebezpieczeństwach i śmierci (w. 36). Życie jest pełne cierpień i zagrożeń.
Pomiędzy słowami o przekleństwie i prześladowaniu znajdujemy tekst, który właśnie rozważamy.

Jeśli jesteś w Chrystusie, czyli jesteś zbawiony tylko z łaski przez wiarę, masz wielu wrogów, ale wiesz, że masz zwycięstwo w Chrystusie, co nie jest twoim zwycięstwem, lecz zwycięstwem Chrystusa. Wtedy możesz patrzeć w całkiem inny sposób na świat, na życie i na wszystko co się dzieje. W Biblii znajdujemy wiele przykładów dzieci Bożych, których życie jest ilustacją rozważanego tekstu. Jednym z nich jest życie Józefa. Został sprzedany jako niewolnik przez zazdrosnych braci, tracąc wszystko. Potem niesprawiedliwie oskarżony znalazł się więzieniu. W końcu jednak mógł służyć w Egipcie i przez to też uratować swoją rodzinę od śmierci głodowej. On wyznał, podobnie jak Apostoł Paweł, że we wszystkim Bóg współdziała ku dobremu (por. I Mj. 50:20).
Podobnie było w przypadku Joba. Ten sprawiedliwy mąż Boży musiał wiele wycierpieć. Bóg napomniał jego przyjaciół, twierdzących, że Job był winny swojej sytuacji. Bóg nie wyjaśnił Jobowi, dlaczego musiał cierpieć, tylko pokazał mu jak wszechmocny i wielki jest, co oznacza, że Job musi zaufać Mu, nawet jeśli nie rozumie tego, co się dzieje.
Na końcu księgi Joba czytamy, że jego rodzina pocieszyła go wyrażając mu swoje współczucie, pocieszali go z powodu wszystkich nieszczęść, które Pan zesłał na niego.(Job 42:11b). Pismo Święte wyraźnie uczy, że Bóg dał Jobowi nie tylko dobre rzeczy, ale i nieszczęścia. Job nie dowiedział się żyjąc na tym świecie, dlaczego musiał tak strasznie cierpieć, ale mimo to wytrwał w wierze. W Nowym Testamencie czytamy o jego wytrwałości i o tym, że Bóg miał w tym swój cel (Jak. 5:11).

Katechizm Heidelberski, zgodnie z Pismem Świętym, uczy w Dniu Pańskim 10:

Pytanie 27: Co rozumiesz pod pojęciem "Opatrzność Boża"?
Wszechmocną i wszechobecną potęgę Boga, dzięki której zachowuje i rządzi On niebem, ziemią i wszelkim stworzeniem, prowadząc je jak gdyby za rękę. Ani zioła i rośliny, ani deszcz i susza, ani urodzaj i nieurodzaj, ani pokarm i napój, ani zdrowie i choroba, ani bogactwo i ubóstwo, ani żadna inna rzecz nie jest dziełem przypadku, lecz pochodzi z Jego ojcowskiej dłoni.

Pytanie 28: Czemu służy wiedza o stworzeniu i o Opatrzności?
Temu, abyśmy zachowując cierpliwość wśród niepowodzeń i wdzięczność w sytuacjach pomyślnych - zawsze ufali, że we wszystkim, co nas spotyka, Bóg pozostaje wiernym
i dobrym Ojcem, że żadne stworzenie nie zdoła odłączyć nas od Jego miłości, bo On trzyma wszystko w swoim ręku i bez Jego woli nie jest ono w stanie działać ani nawet się poruszyć.

Należy dobrze to rozumieć. To, że Józef w Egipcie później zrozumiał, dlaczego musiał tyle cierpieć nie oznacza, że Bóg nam zawsze wyjaśni powód naszych cierpień. Ważnym w tym jest, aby wierzyć i ufać, że mimo wszystko, Bóg rządzi suwerennie, ma wszystko pod kontrolą i sprawia, że wszystko współdziała ku dobremu.

Tych, którzy kochają Boga, Bóg do tego powołał. Nie oznacza to, że Bóg powołał, a człowiek sam może zdecydować, czy będzie posłuszny, czy nie, czy przyjmie wiarę, czy nie. Następny werset jednoznacznie wyjaśnia, że powołanie Boże jest skuteczne, to znaczy, jeśli Bóg powołuje kogoś, ta osoba z pewnością też miłuje Boga.

W następnym wersecie (w. 29) Apostoł Paweł kontynuuje podając powód lub podstawy tego, co powiedział w poprzednim wersecie. To dodatkowa gwarancja dla wierzącego.
Czytamy o tych, których Bóg przedtem znał, przeznaczył… (w. 29a). Popularną jest interpretacja, że te słowa znaczą, że Bóg wybrał (przeznaczył) wierzących, ponieważ wcześniej (przedtem) wiedział już, kto uwierzy. Wtedy Bóg wybrałbył wierzącego na podstawie jego moralnych umiejętności, czyli na podstawie uczynków (gdyż wiara w tym momencie byłaby niczym innym niż uczynkiem).
To fałszywa interpretacja. W greckim oryginale połączenie czasownika z innymi wyrazami w tym zdaniu wskazuje jednoznacznie na inny rodzaj wiedzy. Nie chodzi o wiedzę w sensie wiedzieć o czymś (mianowicie o ludzkiej wierze), lecz grecki czasownik oznacza tu wiedzę w sensie wejścia z kimś w relację. Czyli, Bóg już wcześniej (przed założeniem świata) wszedł w relację z tymi, których wybrał do wiary (por. Rz. 11:2; 1 Pio 1:20; Dz. Ap. 2:23; 1 Pio 1:2).
W taki sposób ten sam czasownik bardzo często używany jest w Septuagincie (greckie tłumaczenie Starego Testamentu), zgodnie z faktem, że po hebrajsku w Starym Testamencie znać oznacza często mieć relację (np. I Mj. 18:19; Jer. 1:5; Amos 3:2), lub nawet współżycie seksualnie, co implikuje wyjątkowo bliską, intymną relację (np. I Mj. 4:1 wyraz obcować po hebrajsku oznacza znać).
Apostoł nie mówi tu, że Bóg wcześniej coś o nas wiedział i na podstawie tej wiedzy działał (przeznaczył), lecz twierdzi, że Bóg przedtem już znał nas w taki sposób jak się kogoś zna mając z nim bliską relację.

Bóg istnieje poza czasem i niezależnie od czasu. Bóg jednak znał już nas, przed założeniem świata (por. Ef. 1:4), czyli zanim stworzył wszystko co jest, włącznie z czasem, już wtedy nas znał i już wtedy nas wybrał. Wybranie (przeznaczenie) Boże jest suwerenną decyzją Boga, kompletnie niezależną od czegokolwiek ze strony człowieka.
Bóg nas wcześniej znał, a też przeznaczył, lub wybrał. Grecki wyraz jednoznacznie oznacza wybrać na podstawie własnej woli, suwerennie. Bóg wybrał nas, nie my Boga. Gdyby Bóg nas wcześniej nie wybrał, w żaden sposób nie bylibyśmy w stanie wybrać Go.

Bóg przeznaczył lub wybrał wierzącego do konkretnego celu, mianowicie, abyśmy był podobny do Jego Syna Jezusa Chrystusa. Tak jak człowiek został stworzony na obraz Boga (I Mj. 1:26-28), w celu, aby żyć ku Bożej chwale zgodnie z obrazem Boga, tak w Chrystusie człowiek staje się nowym stworzeniem, stworzonym na obraz Syna Człowieczego (2 Kor. 5:17). Jezus Chrystus jest pierworodnym, Synem, posiadającym prawa pierworodnego Syna, Syna, który jest jednocześnie Bogiem i człowiekiem. Tylko w Nim współdziedziczymy i możemy żyć. Tylko jeśli jesteśmy w Nim, oblekliśmy się, ubraliśmy się w Niego (Gal. 3:27) i tylko wtedy możemy mieć pewność, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu.

Apostoł Paweł kontynuuje pisząc, że tych, których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił (w. 30). Wszystko to jest nierozerwalnie związane ze sobą. Jeśli ktoś jest przeznaczony, też jest powołany, a ten też jest usprawiedliwiony i chwalony. Nie jest możliwym, aby być powołanym a nie być usprawiedliwionym. Powołanie Boże jest tak skuteczne, jak Jego wybranie i usprawiedliwienie.
Fakt, że człowiek nie jest w stanie przeciwdziałać powołaniu Bożemu jest dla wielu powodem buntu, wielu odrzuca tą Biblijną naukę. Jednak jest to Boża Prawda a poza tym największe pocieszenie, jakie, jako wierzący mógłbyś otrzymać. Twoje usprawiedliwienie nie zależy od twojej wiary i miłości do Boga, która nie zawsze jest taka, jaka powinna być. Twoje usprawiedliwienie jest całkiem i wyłącznie zależne od woli Bożej, gdyż On wybrał cię i powołał cię, w momencie kiedy jeszcze nie istniałeś. On ciebie już wtedy kochał, kiedy byłeś buntownikiem przeciwko Niemu. Sam z siebie nigdy nie szukałbyś Boga, ale Bóg szukał i powołał cię skutecznie, i tylko dlatego byłeś w stanie przyjąć Go i Jego ewangelię.

Na końcu Apostoł Paweł powraca do tematu, o którym wcześniej pisał (w. 17). Tych, których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił (w. 30b). Wierzący jest nie tylko powołany i przeznaczony, ale obdarowany chwałą (co stanowi lepsze tłumaczenie niż uwielbiony).
W tej chwili żyjemy jeszcze na tym świecie, gdzie mamy do czynienia z różnymi rodzajami problemów i cierpień, ale jako wierzący wiemy, że czeka nas piękna przyszłość w chwale Bożej.


01 April 2019

2 Królewska 5

Studium Biblijne: 2 Królewska 4 w formacie PDF kliknij tutaj lub tutaj.

19 March 2019

13 March 2019

Dar wiary


Kanony z Dordrechtu - ARTYKUŁ 6

To, że niektórzy otrzymują dar wiary od Boga, a inni nie, wynika z odwiecznego wyroku Bożego. Gdyż Bogu wszystkie Jego dzieła są Mu znane od wieczności (Dz. 15,18) i On sprawuje wszystko zgodnie z postanowieniem swojej woli (Ef 1,11). Zgodnie z tym wyrokiem Bóg zmiękcza łaską serca wybranych, jakkolwiek byłyby twarde, i ugina ich do wierzenia; tych zaś, których nie wybrał, pozostawia według Jego sprawiedliwego sądu ich własnej nieprawości i w uporze. W tym właśnie objawia się głęboki, łaskawy, a jednocześnie sprawiedliwy podział wśród ludzi, równie zasługujących na zgubę lub wyrok wybrania i odrzucenia, objawiony w Słowie Bożym. Tak, jak ludzie przewrotni, skażeni i niestałego umysłu przekręcają go ku własnej zgubie, tak świętym i pobożnym duszom zapewnia niewypowiedzianą pociechę.


Wieczne wybranie (lub predestynacja) jest trudnym tematem, szczególnie z powodu pragnienia, aby samodzielnie kontrolować nasze życie. Biblia uczy, że człowiek nie powstał przypadkiem, lecz został stworzony przez Boga i istnieje z powodu woli Bożej. Człowiek nie ma posiada całkowitej kontroli nad swoim życiem. Poza tym jest niewolnikiem grzechu: nie jest w stanie przestać grzeszyć, nawet gdyby chciał. Przez upadek stał się niewolnikiem grzechu i szatana a niewolnik nie ma wolnej woli. Niewola oznacza też, że niewolnik nie jest w żaden sposób w stanie sam siebie wyzwolić, może być wolny tylko, jeśli ktoś inny zdecyduje, że go wyzwoli.
Biblia naucza wiecznego wybrania przez Boga, ale niestety zbyt często ta nauka zostaje odrzucona lub przedstawiona w sposób karykaturalny. Ważnym jest, aby nauczać nie tego, co nam się podoba, lub co chcemy zwalczać, lecz aby słuchać Słowa Bożego i rozumieć tą naukę w sposób właściwy, biblijny. Należy pamiętać, że nawet jeśli odrzucamy pewne stwierdzenia lub nauczanie, nie wolno nam czynić karykatury, czyli zniekształconego obrazu, tego co odrzucamy. To byłoby kłamstwem, ponieważ stanowi fałszywe przedstawienie faktów. Niestety zbyt często chrześcijanie odrzucając predestynację grzeszą poprzez czynienie karykatury tej nauki. Dyskusje na temat predestynacji zbyt często zdominowane są przez emocje, nieporozumienia i atakowanie karykatury. Takie dyskusje niczemu nie służą, są grzeszne i nie oddają chwały Bogu.

Dlatego ważnym jest, abyśmy uważnie słuchali Pisma Świętego, aby rozumieć, co ono uczy na temat wiecznego wybrania przez Boga. Czytamy w Biblii, że Bogu wszystkie Jego dzieła są znane od wieczności (Dz. 15,18) oraz też, że Bóg sprawuje wszystko zgodnie z postanowieniem swojej woli (Ef 1,11). Przez objawienie Boże w Biblii, możemy Go poznać i zrozumieć, że Bóg jest nieskończony, wszechmogący, wszechwiedzący i suwerenny. Biblia objawia nam też, że Bóg jest całkiem wolny i autonomiczny, czego nie można powiedzieć o człowieku, ponieważ jest on stworzony przez Boga, co oznacza ograniczenie ludzkich możliwości. Grzech jeszcze bardziej ograniczył człowieka, do tego stopnia, że stał się niewolnikiem.

Ostatecznie jesteśmy zbawieni, ponieważ Bóg suwerennie wybrał nas w Chrystusie już przed założeniem świata (Ef. 2:4-5). Nie jest prawdą to, co wielu chrześcijan i kościołów twierdzi mianowicie, że Bóg obserwuje ludzi, aby zobaczyć, kto może być zbawiony a kto nie, i wybiera na podstawie obserwacji. Nauczają oni, że Bóg ‘wybiera’ na podstawie wcześniejszej wiedzy, kto z ludzi uwierzy w Ewangelię. Nie jest to biblijna nauka, ponieważ to wcale nie oznacza prawdziwego  suwerennego wybrania. W ten sposób wybranie przez Boga byłoby wtedy niczym innym niż tylko Bożą reakcją na to, że człowiek już wybrał Boga. W tym nauczaniu tak naprawdę nie wybiera Bóg lecz człowiek. Wtedy zbawienie zależałoby w wielkiej mierze od człowieka, który musi najpierw wybrać Boga, w którego musi sam uwierzyć, aby móc być zbawionym. Jego wiara stanie się wtedy dobrym uczynkiem potrzebnym do zbawienia, czyli wtedy nie jest to zbawienie tylko i wyłącznie z łaski. Taka nauka znacznie powiększa rolę człowieka w zbawieniu oraz znacznie pomniejsza rolę Boga.

Ważniejsze jest jednak to, że taka nauka jest niezgodna ze Słowem Bożym. Tekst w Liście do Efezjan (Ef. 1:4-5) jest bardzo wyraźny i jednoznaczny: Bóg suwerennie wybrał nas zanim stworzył cokolwiek, co istnieje. Grecki wyraz wybrać (np. w: Ef. 1:4; 1 P. 2:8) oznacza wybrać suwerennie, niezależnie od okoliczności. Czytamy też, że Bóg wybrał już przed założeniem świata, co podkreśla, że była to wolna, suwerenna decyzja Boga, niezależna od uczynków człowieka. To wybór kompletnie niezależny od czegokolwiek innego poza Bogiem. Nasze zbawienie jest całkowicie suwerenną decyzją wszechmogącego Stwórcy. Fakt suwerennego wybrania zostaje potwierdzony w innych miejscach Biblii (por. np. Jn 6:37,44; 10:29; 15:16; 17:2,9,12; Mat. 22:14; Dz. Ap. 13:48; Rz. 8:29; 9:16; 11:5; Tyt. 1:1).
Bóg nie zbawia na podstawie wcześniejszej wiedzy o postępowaniu człowieka, lecz Bóg wybiera człowieka do zbawienia według swojego postanowienia (Ef. 1:4-5, 11). Bóg sam decyduje i wybiera dla swego celu, mianowicie, abyśmy się stali jego dziećmi i żyli dla Bożej chwały (Ef. 1:4-14). To Boża wola, nie nasza, że jesteśmy Bożymi dziećmi przez Jezusa Chrystusa.

Ci, których Bóg wybrał, rzeczywiście uwierzą, ponieważ Bóg działa w ich życiu. Duch święty działa poprzez głoszenie Ewangelii i zmienia ludzkie kamienne serce.
Bóg wybrał, ale człowiek uwierzy tylko przez głoszenie Ewangelii.  

Co się dzieje z tymi, którzy nie są wśród wybranych? Tak naprawdę dla nich nic się nie zmienia. Są grzesznikami, zbuntowali się przeciwko Bogu, czego konsekwencją jest wieczne potępienie. To, że Bóg ich nie wybrał oznacza, że zostawia ich w grzechu, w sytuacji, w której już są przez własny grzech. Bóg nie ma żadnego moralnego obowiązku, aby ich wybrać do zbawienia. Ci, którzy nie są wybrani doświadczą konsekwencji ich grzechów, za co nie Bóg, lecz oni sami ponoszą winę. Są martwi przez grzech, nie są w stanie odpowiednio zareagować na Bożą Ewangelię, nie są w stanie przyjąć Jezusa, ponieważ są martwi i Bóg ich nie wzbudzi do wiecznego życia.

Jednym z największych problemów jaki chrześcijanie mają z biblijną nauką o predestynacji jest to, że byłoby to niesprawiedliwym, że Bóg wybrał tylko niektórych. To jest twierdzenie świadczące właściwie o arogancji, o braku świadomości kim jesteśmy, jako ludzie. Dlatego reformowani teologowie zostają oskarżani, że nauczają, że Bóg wybiera jednych do zbawienia a innych do potępienia.
Jesteśmy stworzeni przez Boga, który jest suwerennym Stworzycielem. On nas stworzył, On chciał, żebyśmy żyli, ale też mógł suwerennie zdecydować, aby w ogóle nas nie stworzyć. Ponieważ Bóg stworzył człowieka, ma też prawo decydować, jak ma on żyć, według Jego woli. Człowiek jednak buntuje się przeciwko Stworzycielowi. Każdy człowiek jest winny, nie ma ani jednego sprawiedliwego, dlatego każdy zasługuje na wieczną śmierć (Rz. 3:23; 6:23). Bóg ma prawo ukarać i zniszczyć człowieka. Sprawiedliwość Boża oznacza, że każdy człowiek powinien właściwie być w piekle.
Biblia naucza, że zbuntowaliśmy się przez nasz grzech przeciwko naszemu Stwórcy. W tym każdy człowiek sam wybrał potępienie, zgrzeszył i zbuntował się przeciwko Bogu i zasługuje na piekło. Bóg niektórych z nich wybrał, aby nie byli potępieni, lecz zbawieni, co jest Jego suwerenną decyzją. Nie mamy prawa wyrzucać Bogu, że nie wybrał wszystkich.  
Bóg jest suwerennym Stworzycielem, który nie musi nam się tłumaczyć ze swoich decyzji. Bóg nie ma moralnego obowiązku aby wybrać kogokolwiek oraz wyjaśniać i uzasadniać swoje decyzję wobec tych, których sam stworzył. On ma prawo czynić, co Mu się podoba. Bóg ma prawo zostawić nas w sytuacji beznadziejnej, w której znajdujemy się z własnej woli.

To jest oczywiście trudne dla nas i mamy jeszcze wiele pytań bez odpowiedzi. Nie mamy jednak innej możliwości niż przyjąć fakt, że Bóg nie objawił nam na jakiej podstawie wybrał. Musimy przyjąć fakt, że nie wszystko wiemy, co chcielibyśmy wiedzieć.

Pismo Święte wyraźnie objawia nam, jak to się stało, że znaleźliśmy się w beznadziejnej sytuacji martwego niewolnika bez wolnej woli. W raju człowiek posiadał wolną wolę, miał możliwość wyboru: grzeszyć lub nie grzeszyć. Wybrał wbrew Słowu Bożemu grzech i przez swoją niemądrą decyzję stracił wolną wolę.
Powyższą sytuację można zobrazować następująco: człowiek, idący ulicą, w której znajduje się głęboki wykop, z którego nikt nie może wyjść bez zewnętrznej pomocy, ma wolną wolę, może sam świadomie wybrać, czy wejdzie prosto do wykopu i wpadnie do niego, czy go ominie. Człowiek może wybrać opcję, aby pójść prosto do wykopu i wpaść, to jego wolna decyzja, ale posiadająca przykre konsekwencje. Konsekwencją tej wolnej decyzji jest to, że ów człowiek straci swoją wolność, gdyż jest teraz na dnie i nie może w żaden sposób wyjść jeśli ktoś inny nie wyciągnie go stamtąd. Była to więc głupia decyzja. To jest dokładnie to, co zrobił człowiek w raju. Grzech i bunt przeciwko Bogu jest wyjątkowo głupi, ale to jest dokładnie to, co jako ludzie robimy.

Biblia nawołuje każdego do nawrócenia się do Boga, a ten kto się nawróci i uwierzy, znajdzie wielkie pocieszenie w predestynacji. Moje zbawienie nie zależy ode mnie, lecz od Boga. Gdyby zależało ono ode mnie i od mojej decyzji, nie miałbym pewności. Człowiek przecież zmienia swoje zdanie, co implikuje, że mógłby stracić zbawienie. Bóg jednak wybrał, a jeśli On wybrał Cię, nikt lub nic nie może Cię wyrwać z Jego ręki (Rz. 8:35-39). Każdy wierzący należy na wieczność do Boga w Chrystusie, dlatego Bóg dał mu wiarę i usprawiedliwił go.
Wierzący mogą wyznać swą wiarę słowami Mojżesza: To, co jest zakryte, należy do Pana, Boga naszego, a co jest jawne, do nas i do naszych synów po wieczne czasy, abyśmy wypełniali wszystkie słowa tego zakonu (V Mj. 29:28).

05 March 2019