04 March 2017

V Księga Mojżeszowa 5:12-15



Studium Biblijne

12 Przestrzegaj dnia sabatu, aby go święcić, jak rozkazał ci Pan, twój Bóg. 13 Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twoją pracę, 14 ale siódmego dnia jest sabat Pana, twojego Boga. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani twoje bydlę, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach, aby odpoczął twój sługa i twoja służebnica tak jak ty. 15 Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci Pan, twój Bóg, abyś obchodził dzień sabatu.

Życie religijne Izraela ukształtowane było przez rytm świąt. Najważniejszym z nich był sabat. Tak jak wszystkie inne święta, które Bóg ustanowił, sabat jest znakiem tego, że jest On suwerennym Panem naszego czasu. Jak wszystkie inne święta, sabat jest święty, co znaczy, że należy do Pana, jest oddzielony od świata. W zwiazku z tym Izrael musiał obchodzić święta i sabat w taki sposób, jak Pan Bóg sam nakazał. Lekceważenie sabatu oznacza lekceważenie samego Pana.

Czwarte przykazanie o sabacie zawiera właściwie dwa nakazy: nakaz odpoczynku i nakaz pracy. Przykazanie mówi nam o obowiązku wykonywania pracy sześć dni w tygodniu, oraz o obowiązku odpoczynku od pracy w siódmym dniu. To, że sabat oznacza odpoczynek od pracy, ma tylko sens, jeśli w inne dni tygodnia rzeczywiście pracujemy.  
Praca nie jest przekleństwem, lecz jest czymś dobrym oraz jest nakazem naszego Stwórcy. Pracę należy tu rozumieć szerzej niż tylko praca zarobkowa. To wszelki rodzaj wysiłku, który wykonujemy, aby coś czynić, rozwijać, budować, ulepszać itp., zgodnie z nakazem, który Bóg dał człowiekowi (I Mojżeszowa / Rodzaju 1,28-20). Zarówno osoby zatrudnione jak i nie posiadające formalnego zatrudnienia wykonują swoją pracę w tygodniu.  

Hebrajski wyraz sabat związany jest z czasownikiem oznaczającym: przestać czynić coś, odpoczywać. Sabat jest dniem wypoczywania i wytchnienia (II Mojżeszowa / Wyjścia 23:12; 31:17) oraz jest rozkoszą (Izajasza 58,13). Sabat jest dniem, w którym nie musimy, nawet nie możemy czynić tego, co normalnie robimy na co dzień, jest dniem, w którym przerywamy nasze codzienne obowiązki, aby mieć odpoczynek, wytchnienie i relaks.
Nie chodzi tylko o odpoczynek od pracy zarobkowej, ale o odpoczynek od wszelkich czynności, które oznaczają wysiłek i obowiązek (por. np. Jeremiasza 17:22).

Zbawienie
Odpoczynek jest znakiem zbawienia. Przed upadkiem Adam również pracował i wiedział, czym jest odpoczynek, ale po upadku jego praca stała się trudna i bolesna (I Mojżeszowa / Rodzaju 3,17-19). Sam tekst przykazania przypomina o pracy w niewoli egipskiej. Sabat jest przeciwieństwem niewoli. W Egipcie Izraelici musieli pracować, nie mogli sami decydować, kiedy będą odpoczywać, w ogóle nie było odpoczynku (II Mojżeszowa / Wyjścia 1,11; 5,10-14). Praca w niewoli nie była pracą zgodną z wolą Bożą.
Konieczność odpoczynku nie oznacza, że praca jest grzechem lub skutkiem grzechu, ale mamy prawo odpocząć od trudu, który grzech dodał do naszego życia i pracy.
W ten sposób sabat wskazuje na odpoczynek, jako zniesienie przekleństwa grzechu na ziemi. Sabat jest znakiem ziemi obiecanej, do której Bóg prowadzi swój lud.   
W Nowym Testamencie czytamy, że Jezus zaprasza, aby przyjść do Niego, a On da wytchnienie (Ew. Mateusza 11,28). Zbawienie oznacza ratunek od grzechu i gniewu, oraz wieczny odpoczynek z Bogiem (por. też: Objawienia / Apokalipsa 14,13).


W opisie różnych świąt ludu Bożego w III Księdze Mojżeszowej (Księgi Kapłańskiej), sabat wymieniony został, jako pierwszy z listy świąt. Sposób, w jaki sabat powinien być świętowany jest wzorem dla innych świąt (III Mojżeszowa / Kapłańska 23:3, 24, 32, 36, 39). Oprócz cotygodniowego sabatu, Bóg dał ludowi Izraela jeszcze kilka dodatkowych świąt w ciągu roku, aby pamiętał, świętował i odpoczął od pracy.
Sabat ściśle związany jest z innymi świętami Izraela, oraz z rokiem sabatowym i rokiem jubileuszowym (III Mojżeszowa / Kapłańska 25,4).
Sabat, rok sabatowy i rok jubileuszowy są związane ze zbawieniem i wolnością (25:10) i oznaczają odnowienie całego społeczeństwa, powrót do stanu oryginalnego dzięki zbawieniu.

Stworzenie i zbawienie
W pierwszej wersji dziesięciu przykazań z II Księgi Mojżeszowej danych przy górze Synaj (II Mojżeszowa / Wyjścia 20), podstawą dla przykazania sabatu jest fakt, że Bóg stworzył wszystko w ciągu sześciu dni i odpoczął siódmego dnia. Naśladując Stwórcę człowiek również pracuje sześć dni i odpoczywa siódmego dnia.
Tekst z V Księgi Mojżeszowej podkreśla, że podstawą i powodem przestrzegania sabatu jest fakt zbawienia Izraela z Egiptu. Jedno nie zaprzecza drugiemu, gdyż stworzenie i zbawienie są ściśle ze sobą związane.  
Zbawienie z niewoli egipskiej oznaczało dla Izraela nowy początek, jako lud Boży. Wyjście z Egiptu było dla Izraela nowym stworzeniem (por. Izajasza 43,1, 7, 21). Pan dał Izraelowi sabat, jako  pamiątkę i święto aktu stworzenia i zbawienia dokonanego przez Stwórcę i Pana całego świata, Który jest Bogiem Izraela przez przymierze.
To, że zbawienie oznacza nowe stworzenie czytamy w wielu miejscach w Piśmie Świętym. Na przykład prorok Izajasz mówi: Lecz teraz - tak mówi Pan - który cię stworzył, Jakubie, i który cię ukształtował, Izraelu: Nie bój się, bo cię wykupiłem, nazwałem cię twoim imieniem - moim jesteś! (Izajasz 43,1; por. Izajasz 43:7, 15; 2 Koryntian 5,17; Galacjan 6,15; Efezjan 2,10; 4,24). Także w Nowym Testamencie: Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe (2 Koryntian 5,17-18).

Sabat dla wszystkich
Sabat jest obowiązkowym świętem dla ludu Bożego; nie ma opcji dobrowolności. Nie można samodzielnie decydować, czy obchodzisz sabat, czy nie. Nie można robić wyjątków, ze względu na wygodę albo inne okoliczności.
Sabat nie dotyczył jednak tylko ludu Bożego (tylko wierzących), lecz każdego, kto mieszkał wśród nich.
To ochrona słabszych w społeczeństwie przed pragnieniami bogatych, właścicieli firm i innych, którzy przede wszystkim myślą o swych zyskach. Pracoholicy muszą również przestać pracować w dniu sabatu. Poza tym gwarantuje to, że nie tylko pracodawcy, ale także jego pracownicy mają wolny sabat.
W ten sposób Izraelita mógł naśladować Boga. Tak jak Pan dał Izraelowi odpoczynek przez wyprowadzenie ich z niewoli egipskiej, tak każdy Izraelita ma dać też innym odpoczynek w dniu sabatu.

Nie tylko ludzie, nawet zwierzęta mają dzień sabatu i odpoczynku. W roku sabatowym (co siódmy rok) nawet ziemia miała prawo na odpoczynek (III Mojżeszowa / Kapłańska 25,3-4). Bóg nie troszczy się tylko o człowieka, ale też o zwierzęta i całą przyrodę.
Ciekawym jest, że sabat był także obowiązkiem dla cudzoziemców, którzy mieszkajac w Izraelu, nie należeli jednak do ludu Bożego. Nieważne, czy ktoś należał do ludu Bożego czy nie, czy był wierzący czy nie, sabat był nakazem związanym z porządkiem stworzenia, i dotyczył wszystkich.

Księgi prorockie w Biblii wyjaśniają, że lekceważenie sabatu było związane z wykorzystywaniem biedniejszych i słabszych w społeczeństwie i bogaceniem się na ich koszt (por. np. Amos 8:4-6; Izajasz 58). W końcu doprowadziło to do wygnania, przez które Izrael stracił wszystko co posiadał i został deportowany do obcej ziemi.

Świętowanie sabatu
Sabat ma przypomninać co tydzień fakt, że lud Boży istnieje tylko dlatego, ponieważ wszechmogący Bóg wyrwał ich z ciemności i niewoli, stworzył ich na nowo, aby byli ludem w Jego obliczu. Dla Izraela oznaczało to, że Bóg zbawił ich z niewoli egipskiej i przyprowadził do ziemi obiecanej. Wskazuje to na większą rzeczywistość w Chrystusie. Dla chrześcijanina oznacza to, że Bóg zbawił go w Chrystusie z ciemności grzechu i potępienia oraz przyprowadzi go do ziemi obiecanej, co jest wiecznym życiem z Nim.

W ten sposób sabat jednocześnie przypomina to, co Bóg uczynił w przeszłości, wskazuje na teraźniejszą rzeczywistość (możemy istnieć, jako lud Boży), oraz wskazuje na przyszłość, na to, co Bóg zrobi, kiedy Jezus wróci, aby sądzić i odnowić całe stworzenie. Sabat wskazuje na rzeczywistość, która jest w Bogu: stworzenie, zbawienie i nowe stworzenie. Zachowywanie sabatu oznacza świętowanie faktu stworzenia oraz faktu zbawienia przez Pana.

Sabat przypomina wierzącemu, że jest kompletnie zależny od Boga, Który go stworzył i zbawił w Chrystusie i Który mu dał wszystko, co posiada. Świętowanie sabatu oznacza uznanie, że Bóg jest Panem nad całym stworzeniem (II Księga Mojżeszowa / Wyjścia 20:11), jest Panem nad ludem Bożym, oraz jest Panem mojego osobistego życia.

Sabat dla chrześcijanina
Tak jak sabat, Dzień Pański w Nowym Testamencie jest związany ze stworzeniem i zbawieniem. Dzień Pański (niedziela, pierwszy dzień tygodnia) jest dniem, w którym Pan Jezus zmartwychwstał. Zmartwychwstanie jest dowodem zwycięstwa nad śmiercią i nad szatanem. Dlatego w Chrystusie jesteśmy zbawieni z niewoli grzechu i staliśmy się nowym stworzeniem (2 Koryntian 5:17).
Tak jak Izrael w dniu sabatu pamiętał i świętował swoje zbawienie z Egiptu oraz swoje stworzenie, jako lud Boży, tak chrześcijanie pamiętają i świętują w Dniu Pańskim zbawienie i stworzenie w Chrystusie.
W związku z tym podobnie, jak lekceważenie sabatu oznacza odrzucenie Boga, Który jest Stwórcą i Zbawicielem, lekceważenie Dnia Pańskiego (czyli niedzieli) oznacza odrzucenie naszego Pana Jezusa Chrystusa.






28 February 2017

1 Królewska 2

Studium Biblijne: 1 Królewska 2:1-46

Kliknij tutaj lub tutaj

Przysięga



Czy chrześcijanin może przysięgać?
Niektórzy chrześcijanie, na podstawie Pisma Świętego twierdzą, że ogólnie Biblia zakazuje przysięgi. Dla przykładu, anabaptyści w XVI i XVII wieku, kwakrzy lub też niektórzy współcześni protestanci i katolicy.
Faktem jednak jest, że istnieją sytuacje, w których wymagane jest od nas, abyśmy przysięgali, np. w sądzie, lub jeśli wykonujemy pewne zawody (lekarz, prawnik, polityk).   

Rzeczywiście wygląda na to, że Jezus zakazuje przysięgania, jak czytamy w Ewangelii:
33 Słyszeliście także, że powiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przysięgał, ale dotrzymasz Panu przysiąg swoich. 34 A Ja wam powiadam, abyście w ogóle nie przysięgali ani na niebo, gdyż jest tronem Boga, 35 ani na ziemię, gdyż jest podnóżkiem stóp jego, ani na Jerozolimę, gdyż jest miastem wielkiego króla; 36 ani na głowę swoją nie będziesz przysięgał, gdyż nie możesz uczynić nawet jednego włosa białym lub czarnym. 37 Niechaj więc mowa wasza będzie: Tak - tak, nie - nie, bo co ponadto jest, to jest od złego (Ew. wg Mateusza 5,33-37).

Także w Liścia Jakuba czytamy:
A przede wszystkim, bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani nie składajcie żadnej innej przysięgi; ale niech wasze "tak" będzie "tak", a wasze "nie" niech będzie "nie", abyście nie byli pociągnięci pod sąd (List Jakuba 5,12).

Jak należy zatem rozumieć i zastosować te słowa?
Jezus nie zakazuje ogólnie przysięgi, ale ostrzega uczniów, aby nie podejmować się czegoś, czego Prawo Boże nie wymaga. Prawo Boże pozwalało na dobrowolne przysięgi w pewnych sytuacjach (patrz np. Ks. Kapłańska / III Mojżeszowa 5,4; Ks. Liczb / IV Mojżeszowa 30,3-15). Są też sytuacje, w których Prawo Boże wymagało przysięgi, np. rozstrzyganie spraw w sądzie (Ks. Wyjścia / II Mojżeszowa 22,11; por. Ks. Liczb / IV Mojżeszowa 5,19-22).
Sam Pan Bóg daje przykład, że można przysięgać, gdyż sam też przysięga:
9 Bo tak jest u mnie, jak w czasach Noego: Jak przysiągłem, że wody z czasów Noego nie zaleją ziemi, tak przysięgam, że już nie będę się gniewał na ciebie i nie będę ci robił zarzutów. 10 A choćby się góry poruszyły i pagórki się zachwiały, jednak moja łaska nie opuści cię, a przymierze mojego pokoju się nie zachwieje, mówi Pan, który się nad tobą lituje.
Przysięga więc nie jest zawsze grzechem, czasami jest dobra, ale nigdy nie można jej lekko i nieodpowiedzialnie traktować.

Pan Jezus tylko potwierdza, co samo Prawo Boże mówi:
22 Jeżeli złożysz Panu, Bogu twemu, ślub, to nie ociągaj się z jego spełnieniem, gdyż Pan, Bóg twój, upomni się oń u ciebie i miałbyś grzech na sobie. 23 Jeżeli zaś nie złożysz ślubu, to nie będziesz miał grzechu na sobie. 24 Co wyszło z twoich ust, tego dotrzymaj i postąp tak, jak ślubowałeś Panu, Bogu twemu, dobrowolnie, jak powiedziałeś swoimi ustami (Ks. Powt. Prawa / V Mojżeszowa 23,22-24).
Jezus akcentuje to, co Mojżesz też podkreślał, mianowicie, że to, co mówisz, ma konsekwencje. Dlatego lepiej dobrze się zastanowić, zanim coś powiesz, obiecasz lub przysięgniesz.

Odwiecznym problemem jest, że człowiek przysięga lekkomyślnie. Żydzi I wieku chcieli na podstawie III przykazania unikać nadużywania Imienia Pana. Dlatego wymyślili alternatywne sposoby przysięgi; zamiast przysięgać na Imię Pana, przysięgali na ziemię, na Jeruzalem, na złoto świątyni, na dar, który jest na ołtarzu, itd. (por. Ew. Mateusza 23,16-22). Szukali więc substytutu na Imię Pana, aby przysięga była mniej poważna.  
Przysięga na Imię Pana oznacza, że osoba przysięgając przywołuje Boga, jako gwarancję, że spełni przysięgę. W przeciwnym razie, pozwala na osąd Boga. W momencie, kiedy przysięgam na coś innego, ten inny przedmiot lub osoba ma być gwarancją, że spełnię, co obiecuje. To już jest rodzaj pogaństwa, gdyż w praktyce zamieniam Boga na innego bożka, który miałby gwarantować prawdziwość moich słów.
Podobnie w późniejszych czasach ludzie, chcąc uniknąć użycia Imienia Boga, przysięgali na Maryję, na niebo, na sakramenty, na innych świętych.

Problem powstaje tylko w sytuacji, gdy zwykła obietnica już nie wystarcza. Dzisiaj kłamstwo stało się czymś normalnym. W wielu sytuacjach nie mamy już pewności, czy możemy zaufać i wierzyć drugiej osobie. Wtedy, niektórzy uważają, że należy podkreślić swoją wiarygodność poprzez przysięgę. Przysięga w takiej sytuacji staje się raczej znakiem niewiarygodności tej osoby.
Pan Jezus natomiast podkreśla, że to nie jest rozwiązanie. Powinieneś być wiarygodny, gdybyś nie kłamał, nie potrzebowałeś przysięgi. Jeśli jesteś wiarygodny, jeśli twoje tak zawsze jest tak i twoje nie, zawsze nie, to wcale nie potrzebujesz przysięgi. Jeżeli inni też wiedzą, że jesteś wiarygodny, wcale nie musisz przysięgać i nie będziesz w tym grzeszył.

Możemy przysięgać tylko w poważnych sytuacjach, których państwo od nas wymaga, możemy śmiało to robić, ale tylko w pełni szacunku dla świętego Imienia Pana.

24 February 2017

III Przykazanie



Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego, gdyż Pan nie pozostawi bez kary tego, który nadużywa imienia jego.
Księga Wyjścia 20, 7 i Księga Powtórzonego Prawa 5,11

Drugie przykazanie mówi o ograniczaniu Boga, trzecie natomiast o próbie manipulowania Bogiem, lub używaniu Go dla własnych korzyści.
Często redukowano to przykazanie do zakazu bluźnierstwa i przeklinania lub nadużycia w przysięgach. Znaczenie tego przykazania jest jednak szersze.
Używanie Imienia Pana w mowie w sposób lekceważący jest grzechem, gdyż Bóg jest święty, wszechmogący, i nie pozwoli, abyśmy korzystali z jego imienia, jak nam pasuje. 

Imię
Bóg objawił swoje imię, co wskazuje na to, że chce mieć bardzo osobistą i intymną relację z wierzącym w przymierzu. Bóg objawił się nie tylko w sposób ogólny, lecz osobiście.
W starożytności, imię było rodzajem przedłużenia osoby noszącej to imię. Bardzo powszechne wowczas myślenie magiczne, oznaczało w tym kontekście, że wołanie czyjegoś imienia, związane z życzeniem, mogłoby oznaczać, że rzeczywiście tak będzie się działo.
Czyjeś imię posiadało dla człowieka starożytnego pewną moc. Dlatego Balak, król Moabu, próbował namówić proroka Bileama, aby przekął lud Izraela w imieniu Pana, Boga Izraela (Księga Liczb / IV Mojżeszowa 22-24). Uważano, że jeśli słowo przekleństwa zostanie wypowiedziane w imieniu Pana, bedzie to nieodwracalne i spełni się w magiczny sposób. To rodzaj magicznego przekleństwa, bardzo znany na starożytnym bliskim wschodzie (por. Powt. Prawa / V Mojżeszowa 18:9-14). Magiczny sposób wołania Imienia, dla własnych celów jest typowo pogański, to próba  manipulowania Boga dla własnych prywatnych i zazwyczaj egocentrycznych celów. Oznacza to kompletny brak chwalenia Stwórcy, lecz stawianie siebie wyżej, niż Bóg. Magia jest obrzydliwością dla Boga.

Dla wierzącego natomiast Imię Pana jest czymś pięknym i osobistym. Bóg wszechmogący dał swojemu ludowi wyjatkowy przywilej, by mogli wołać Jego Imię podczas nabożeństwa oraz w każdej chwili, kiedy byli w potrzebie. Ten przywilej oznacza jednocześnie wielką odpowiedzialność, by honorować i szanować Imię Pana.

Jako wierzący odrzucamy manipulowanie Bogiem, ale może to być nam bliższe niż myślimy. Nasze modlitwy mogą stać się sposobem manipulowania, jeśli chcemy Boga skłonić do czynienia czegoś dla nas. Możemy na przykład obiecać coś w zamian za wysłuchanie modlitwy, lub szukać znaków, jako potwierdzenia od Boga.
Wierzący mogą w każdej chwili przyjść do Boga, ale nie z myślą, że Bóg zawsze spełni ich zachcianki, kiedy o to poproszą. Nasze modlitwy często wyglądają bardziej, jak lista osobistych życzeń, a za mało jako prośby według woli Bożej oraz uwielbienie Go.
Nasza modlitwa musi być zgodna z wolą Bożą, co oznacza, że znamy nasze miejsce wobec wszechmogącego i świętego Stwórcy, że wiemy, że ostatecznym celem naszego życia nie jest własne dobro, lecz chwała i uwielbienie naszego Stwórcy i Zbawiciela. W modlitwach w których prosimy Boga o coś, co ma raczej służyć naszych marnym celom, nadużywamy Jego Imienia.

Próżność
Używanie Imienia Boga dla własnych prywatnych celów oznacza użycie go w sposób marny, pozbawiony wartości. Wyraz przetłumaczony jako nadużywać oznacza marność, próżność, pustość, fałsz. Oznacza działanie bez powodzenia (np. Job 15:31; 35:13; Psalm 60:11).
Zazwyczaj myślimy, że przykazanie zakazuje nadużywania Imienia Pana w naszej mowie. Tekst jednak w ogóle nie używa słowa mówić lub temu podobnego. Bardziej dosłownie można by to przetłumaczyć: Nie podnoś Imienia Pana ku próżności / pustości / fałszowi.

Hebrajski wyraz oznacza mówienie kłamstwa lub fałszu, jak mówienie fałszywego świadectwa wobec bliźniego (dziewiąte przykazanie, Powt. Prawa / V Mojżeszowa 5,20). Słowo to jest używane również, aby określić fałsz i hipokryzję podczas nabożeństwa (Izajasz 1,13), lub fałsz w prorokowaniu (Ezechiel 13,3-7), lub też czynienie czegoś złego w ogólności (np. Hioba 31,5).
Wszelkie czynienie zła w imieniu Pana jest przekroczeniem III przykazania. W historii chrześcijanie i Kościół niestety wiele razy dokonali zabójstwa, egzekucji, gwałtu, wykorzystywali, pognębiali innych w imieniu kościoła i Boga. Ale także używanie imienia Pana, aby siebie wzbogacić (tzw. Ewangelia sukcesu), lub głoszenie wizji lub proroctwa, które tak naprawdę są własnym życzeniem to straszny grzech.
Przykazanie ostrzega, aby nie czynić z Boga wspólnika naszego fałszu w słowie lub intencji.

Przykazanie zakazuje wiązania Imienia Pana z czymś, co jest próżnością, pustością. To współczesnie ogromny problem w innej formie. Ileż razy dziennie słyszymy wokół nas: „O Boże!” i tym podobne. To bezmyślnie używanie Imienia Pana. Być może nie ma w tym złych lub egoistycznych intencji, ale takie bezmyślnie używanie Imienia Pana jest grzeszne. Dotyczy to także zwyczaju, by bezmyślnie na wszystko mówić „alleluja” (co oznacza: chwalcie Pana) bez intencji chwalenia Boga w tym momencie.

Podnoszenie Imienia Pana ku próżności oznacza także ogłaszanie fałszu w imieniu Boga. Kościoły i wierzący głoszący fałszywą, niebiblijną teologię przekraczają to przykazanie.
Także chrześcijanie, którzy chodzą do kościoła, ale poza tym nie żyją według woli Bożej, żyją w fałszu, chodzą w Imieniu Pana na nabożeństwo, ale nie chcą Go tak naprawdę chwalić, przekraczają III przykazanie.

Przykazanie ostrzega, że wołanie Imienia Pana, bez poddania się Mu całkowicie jest na próżno, ponieważ nie można manipulować Bogiem, nie można Go zmusić do czegoś, co jest wbrew Jego woli. Każda próba manipulowania Go jest grzechem. Połączenie Imienia Pana, a więc samego Pana, z marnością i próżnością jest grzechem, podczas gdy Imię Pana jest pełne i bogate.

Boże Imię nad ludem
W Piśmie Świętym czytamy, że Bóg dzieli swoje Imię ze swym ludem. Jego Imię mieszka w przybytku i w świątyni (Powt. Prawa 12:11; Ezra 6:12; Ezechiela 43:7).
W Księdze Liczb czytamy tzw. błogosławieństwo kapłańskie (Ks. Liczb / IV Mojżeszowa 6:22-26). Zaraz po słowach, którymi kapłanie mają codziennie błogosławić Izrael, czytamy: Tak będą wzywać imienia mojego nad synami izraelskimi, a Ja będę im błogosławił (Liczb 6,27).
Hebrajski tekst nie zawiera wyrazu wzywać; bardziej dosłownie należy tłumaczyć: tak włożą imię moje nad synami izraelskimi.

To, że Bóg włożył swoje Imię nad swoim ludem oznacza, że należą do Niego, że Bóg utożsamia się z nim (Objawienia 13,6). Nasza tożsamość jest byciem ludem Bożym, dziećmi Bożymi. Tą tożsamość mamy zawsze ze sobą, gdziekolwiek jesteśmy.
Każdy raz kiedy grzeszymy, znieważamy Imię Pana, który jest nad nami. Obrażamy Boga i Jego Imię, w każdym naszym grzechu przekraczamy III przykazanie.

Ostrzeżenie
Przykazanie daje ostrzeżenie: Pan nie pozostawi bez kary tego, który nadużywa imienia jego.
Tekst nie mówi w jaki sposób Bóg ukarze grzesznika, ale jasnym jest, że Bóg taki grzech traktuje bardzo poważnie. Bóg z całą pewności nie pozostawi go bez kary.

Także w innych miejscach czytamy o konsekwencji grzechu przeciw Imieniu Pana:
Jeżeli nie będziesz pilnie spełniał wszystkich słów tego zakonu, zapisanych w tej księdze, w bojaźni przed chwalebnym i strasznym imieniem Pana, Boga twego, to Pan niezwykłymi ciosami ugodzi ciebie i twoje potomstwo, ciosami potężnymi i długotrwałymi, chorobami złymi i długotrwałymi (Ks. Powt. Prawa / V Mojzeszowa 28:58-59).

Zamiast używać Imienia Pana w sposób próżny, powinniśmy święcić Jego Imię. To znaczy, powinniśmy pokazać, że Bóg jest święty poprzez uświęcenie naszego życia:
Będziecie przestrzegać przykazań moich i wypełniać je. Jam jest Pan. Nie będziecie bezcześcić świętego imienia mojego, abym był uświęcony pośród synów izraelskich; Jam jest Pan, który was uświęcam, który was wyprowadziłem z ziemi egipskiej, aby być waszym Bogiem; Jam jest Pan (Ks. Kapłańska / III Mojżeszowa 20,31-33).

Nie możemy manipulować Panem, ale poprzez wiarę jesteśmy w stanie zaufać Mu, a On da nam siłę, przez Ducha Świętego, aby żyć w sposób święty i święcić Jego Imię.