13 June 2014

1 Koryntian 5,1-13



Studium Biblijne

Kontekst kulturowy
Należy pamiętać, że w starożytnej kulturze grecko-rzymskiej istniała większa wolność seksualna niż w obecnej Europie zachodniej. Kultura europejska znajduje się pod mocnym wpływem etyki judeochrześcijańskiej.
W kulturze greckiej było normalnym, że mężczyzna miał żonę, z którą miał legalne potomstwo oraz konkubinę, funkcjonującą jako rodzaj drugiej żony. Pochodziła zazwyczaj z niższej klasy społecznej, a relacja z nią była półoficjalna, ale nie ukrywana. Poza tym korzystał z usług prostytutek, nie tylko kobiet, ale i mężczyzn, a nawet nieletnich. 
Wszyscy wiedzieli o tym, tylko pewnych rzeczy nie upubliczniano.
Istniały jednak pewne granice, rzeczy, które nawet w tym zepsutym społeczeństwie nie były akceptowane, więc czyniono je tylko w ukryciu. Skandalem był seksualny kontakt wewnątrz rodziny.

w. 1-2
Problem 1: wszeteczeństwo: członek kościoła żyje na stałe w sposób niemoralny.
Problem 2: Kościół nie reaguje na ten grzech, lecz akceptuje to.
Grecki wyraz (porneia) oznaczał w kulturze hellenistycznej wszelki rodzaj niemoralności seksualnej.

Członek zboru żyje na stałe w seksualnej relacji z żoną swego ojca. Prawdopodobnie chodzi o drugą żonę, nie o jego matkę. Nie znaczy to, że to w ogóle nie działo się wśród pogan, ale chrześcijanie w Koryncie zachowują się gorzej niż poganie.
Dlaczego? Nie rozumieli, czym jest grzech i nie rozumieli co to znaczy być duchowym człowiekiem. W rozdziale 6 Paweł dalej rozwija ten temat, gdzie więcej mówi o znaczeniu ciała i seksualności dla duchowego człowieka.

Reakcja Pawła jest bardzo stanowcza: zbór powinien zasmucić się (dosł. być w żałobie) oraz wykluczyć grzesznika ze zboru.
Bóg jest święty i zbór powinien być święty, dlatego Kościół nie może tolerować grzechu. Kościół jest świętym narodem Boga. W związku z tym powinni wykluczyć grzesznika z Kościoła.

w. 3-5
Zdanie po grecku nieco skomplikowane. Paweł twierdzi, że jest obecny, nie jakby był obecny, ale w sposób rzeczywisty obecny duchem, przez Ducha Świętego, choć nie do końca jest jasnym jak Paweł to rozumiał.

W. 3-4 jest po grecku jednym zdaniem, które na podstawie gramatyki i składni prawdopodobnie lepiej tłumaczyć: już osądziłem w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa… (czyli: osądzenie w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, a nie jak sugeruje polskie tłumaczenie zgromadzenie się w imieniu Pana)
Paweł jako Apostoł wygłasza prorocki sąd nad grzesznikiem; nie na podstawie swego autorytetu, lecz autorytetu Jezusa Chrystusa (por. 2 Tes. 3:6).

Należy jak najszybciej przy następnym zgromadzeniu się wykluczyć grzesznika (por. 3. Mojż. 7:20-27; 18:29).

Oddajcie szatanowi à oznacza oddanie takiego człowieka z powrotem do sfery szatana, czyli do ‘świata’. Człowiek należący do świata, który nie chce się nawrócić, nie powinien być w Kościele, lecz w świecie.

zatracenie ciała, aby duch był zbawiony à wyraz ten nie jest do końca jasny i zawiera nietypowe słownictwo.
Celem wykluczenia jest zbawienie grzesznika.
Ciało nie oznacza dosł. ciała człowieka, lecz wszystko, co należy do świata, czyli: stary człowiek. Ciało i duch nie są różnymi częściami człowieka, lecz jest to człowiek widziany w dwóch różnych perspektywach. Nie chodzi tu więc o kontrast między duchem, a ciałem człowieka!

w. 6-8
Apostoł Paweł surowo napomina Koryntian. Chwalą się, ale niech lepiej się uspokoją, skoro nie rozumieją czym jest grzech i jak działa.
Paweł używa rodzaj przysłowia w rodzaju: jedno zgniłe jabłko psuje wszystkie.

Potem Paweł używa kilku metafor na raz. Używa obrazu zakwasu, przypominającego Święto Paschy. Na Święto Paschy Chrystus został ofiarowany i Jego śmierć czyni nas nowymi ludźmi, ale musimy jeszcze pozbyć się starego, by stać się nowym, ponieważ w Chrystusie już jesteśmy nowymi.
Musimy działać, aby stać się świętymi, ale nie jesteśmy święci poprzez nasze działania, lecz tylko przez Chrystusa. Paradoks: łaska i uczynki.
Nowy człowiek w Chrystusie jest przaśny (nie przesiąknięty grzechem), jak przaśny jak chleb bez zakwasu (nie ulegający fermentacji), czyli grzech nie może już rządzić naszym życiem.

Wykluczenie grzesznika jest jak oczyszczenie domu z zakwasu przed Świętem Paschy.
Żydzi w ciągu 7 dni nie jedzą zakwaszonego chleba, a chrześcijanie – świętując - nie mają zakwasu, co oznacza, że żyją święcie dla Boga.
Chrystus zbawia nas, abyśmy się stali nowym stworzeniem, tak, abyśmy osobiście i jako zbór odzwierciedlali obraz Boga.

w. 9-11
Paweł w poprzednim liście już pisał o tym problemie, ale Koryntianie widocznie źle go rozumieli, lub być może nie chcieli go w swej pysze rozumieć.
Widocznie tak rozumieli, że w ogóle nie można mieć kontaktu z grzesznikami, ale jak można wtedy żyć w pogańskim społeczeństwie?

Gr. wyraz przestawać, przebywać, oznacza żyć razem blisko, dzielić swoje życie razem (2 Tes. 3:14). Nie oznacza to, że w ogóle nie możemy z nimi być, bo musielibyśmy w ogóle wyjść z tego świata.
Kościół ma być w świecie, ale nie powinien być z tego świata (Jan 17:15-16). Dlatego nie można tolerować kogoś, kto chce należeć jednocześnie do Kościoła i do świata – to jest niemożliwe.  
Kościół powinien więc wykluczyć ‘brata’, który chce żyć w świecie (który żyje podwójnym życiem), oddając go z powrotem do świata. Bycie w Kościele ma konsekwencje. 

Wykluczenie następuje nie tylko z powodu grzechów seksualnych, ale wszelkiego rodzaju grzechu. Wierzący został wyzwolony z grzechu, więc nie powinien żyć, jakby tak nie było. Duch Święty mieszka w pełni w wierzącym, dlatego jest jak uświęcony.

Paweł wymienia różne rodzaje grzeszników. Wszystkie wymienia jeszcze raz w rozdz. 6:10-11, poza tym dodaje jeszcze 4.
-   wszetecznicy (gr.: pornoi): wszelkiego rodzaju niemoralność seksualna. Dotyczy problemów opisanych w 5:1-13 i 6:12-20.
-   chciwcy (gr.: pleonektēs) – osoba, dla której posiadanie jest tak ważne, że prawa innych ludzi już się nie liczą. Żyją egoistycznie a jedynym celem ich życia jest wzbogacenie się. Miłują siebie zamiast Boga.
-   grabieżcy (gr.: harpaks) w 6:11 tłumaczone jako zdziercy można też tłumaczyć jako złodzieje lub rozbójnicy. Ludzie, którzy wzbogacają się w sposób nielegalny i niesprawiedliwy, oszuści.
-   bałwochwalcy (gr.: eidōlolatrēs, też w 5:11): oznacza wszelki rodzaj bałwochwalstwa, może być związany z rytualną prostytucją, ale znaczenie jest szersze. Dotyczy problemu opisanego w 8:1-11:1.
-   oszczercy (gr.: loidopos) oznacza ludzi, którzy grzeszą tym co mówią i sposobem w jaki mówią. Może to być kłamstwo, oszustwo, fałsz, ale też sposób, w jaki zostaje powiedziane. Zawiera też pewną arogancję i poczucie wyższości nad innymi. Taka osoba jest wykluczona ze zgromadzenia ludu Bożego (por. 5 Mojż. 19:15-21).
-   pijacy (gr.: methusos) oznacza osoby, które regularnie piją za dużo alkoholu.

Kiedy Paweł pisze, aby nie jedli razem z nimi chodzi na pewno o Wieczerzę Pańską, z której takich grzeszników należy wykluczyć. Niejasnym jest, czy chodzi też o prywatne posiłki spożywane razem. W innych miejscach Paweł pisze w taki sposób, który raczej wykluczałby taką interpretację (np. 2 Tes. 3:15).

w. 12-13
Świata poza nami nie możemy sądzić, Bóg sam go osądzi, ale Kościół / zbór ma prawo i nawet obowiązek sądzić tych, którzy są wewnątrz Kościoła.
Sądzić nie oznacza tylko krytykować, lecz oznacza: wyrok + konsekwencja (należna kara).

Nie można wnioskować z tego, że Kościół nie może krytykować grzechów w społeczeństwie; raczej powinien (por. Rz. 1:18-32). Ale więcej niż na krytykę Kościół nie może sobie pozwolić, gdyż sąd zawsze zakłada autorytet, aby sądzić i karę.
Mamy obowiązek sądzić tych, którzy są w zborze. Kościół jest sam odpowiedzialny za moralny porządek wewnętrzny.

Usuńcie tego … cytat z Ks. Powt. Prawa 17:7

Dyscyplina kościelna



  • Jest to konkretna sytuacja dyscypliny kościelnej w Koryncie, która ma znaczenie ogólne. Kościół składa się z grzeszników, ale mimo to, kościół nie może tolerować grzechu.

  • Niektóre Kościoły / zbory podkreślają albo to, że nie wolno nam sądzić ludzi (Ew. Mat. 7:1-5; 1 Kor. 4:3; 6:2) i nie stosują w ogóle dyscypliny kościelnej. Inne Kościoły zaś zbyt szybko i łatwo wykluczają członków (na podstawie Ew. Mat. 18:15-18 i 1 Kor. 5:1-13).

  • Ew. Mat. 7:1-5 (o belce i źdźble w oku) chodzi o inną sytuację: mianowicie o osobistą krytykę wzajemną.


  • W dyscyplinie kościelnej nie chodzi o krytykowanie członków Kościoła, ale o członków, którzy świadomie żyją jak niewierzący i nie chcą się nawrócić.

  • Celem dyscypliny kościelnej jest zbawienie grzesznika oraz czystość Kościoła.
  • Dyscyplina kościelna nie jest sprawą osobistą, czy tylko kilku osób (np. tylko starszych), lecz jest sprawą całego zboru.

  • Problemem dzisiaj jest, że ktoś wykluczony z konkretnego zboru szybko może znaleźć inny zbór, który go przyjmie. Wykluczenie oznacza wykluczenie z Kościoła Chrystusa (por. Ew. Mat. 18:15-18). Jako zbór należy być ostrożnym z przyjęciem kogoś, kto był pod dyscypliną innego zboru lub gdy sytuacja nie została wyjaśniona. Tak samo należy być bardzo ostrożnym w procesie wykluczenia.
  • Kościół to konkretna sytuacja dyscypliny kościelnej w Koryncie, która ma znaczenie ogólne. Kościół składa się z grzeszników, ale mimo to, kościół nie może tolerować grzechu.

  • Kto konkretna sytuacja dyscypliny kościelnej w Koryncie, która ma znaczenie ogólne. Kościół składa się z grzeszników, ale mimo to, kościół nie może tolerować grzechu.
  • Kościół / zbór, który jest bierny i nie działa wobec grzesznika, który nie chce się nawrócić, poważnie grzeszy.




30 May 2014

Ew. Wg Mateusza 6,14-15



Studium Biblijne
 
Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski.
A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych.

To jedna z najtrudniejszych kwestii nauczania Jezusa Chrystusa. To słowa wypowiedziane przez Jezusa od razu po modlitwie Ojcze nasz, jako rodzaj komentarza.

Najpierw zastanówmy się, czym jest przebaczenie i co Bóg nam przebaczył. Jezus pokazuje to i wyjaśnia w różnych przypowieściach.
W znanej przypowieści o synu marnotrawnym Jezus pokazuje nam relację ojca i syna. Młodszy syn poważnie obraził ojca swoją prośbą o część majątku. Właściwie życzył mu śmierci, a potem stracił wszystko. Odpowiednią reakcją ojca powinno być odrzucenie takiego syna. Ojciec jednak reaguje zupełnie inaczej, niż można było się spodziewać. Zachowuje się zupełnie nieodpowiednio, kompletnie tracąc godność wg tamtejszej kultury. Na widok powracającego syna z radością biegnie, przebacza mu i przyjmuje go z powrotem, jako syna i członka rodziny (por. artykuł dot. tej przypowieści w „Słowo” nr. 18, czerwiec 2012)*.

W innym miejscu Jezus mówi o przebaczeniu bratu, czyli wierzącemu, który mnie skrzywdził (Ew. Mateusza 18,21-22). Piotr sądził, że jest niezwykle hojny, będąc gotów aż siedem razy przebaczyć bratu. Ale dla Jezusa to nie wystarczy: należy przebaczyć siedemdziesiąt razy siedem, co oznacza - w nieskończoność. Nie ma limitu, zawsze powinienem wybaczyć swemu bratu lub swej siostrze.
Zaraz po tym Jezus opowiada przypowieść o niemiłosiernym dłużniku, w której wyjaśnia, czym jest przebaczenie (Ew. Mateusza 18,23-35).
Pewien człowiek miał ogromny dług u króla, którego w żaden sposób nie byłby w stanie spłacić. Dług miał równowartość 200.000 lat pracy robotnika. Król mu przebaczył i darował dług. Dług był niezwykle wielki, właściwie tak naprawdę nie możemy sobie tego wyobrazić. Czytając przypowieść spodziewamy się, że ten dłużnik daruje wszystkim, którzy jemu są winni, ale niestety nie robi on tego. On nie rozumie, czym jest przebaczenie. Otrzymał ogromną łaskę, ale sam nie chciał dać odrobiny łaski.  
(Patrz też szersze omówienie tej przypowieści w Słowo nr. 35, listopad 2013).

Ludzie czasami krzywdzą się nawzajem w okropny sposób. Jezus wyjaśnia jednak, że krzywdy, doznane od innych, nawet te najstraszniejsze, zawsze są jeszcze naprawdę niewielkie w porównywaniu z krzywdą, którą my wyrządzamy Bogu. To trudna dla nas prawda, bo uważamy, że nie jesteśmy wcale tacy źli, że nie jesteśmy przecież bandytami. A inni naprawdę nas krzywdzą i ranią; mamy prawo być obrażonymi i nie przebaczyć. Należy pamiętać o ile bardziej Bóg zostaje zraniony i obrażany przez wszystko, co robimy, przez nasze codzienne grzechy; ile to jest ran i obrazy dla Boga - o wiele, wiele więcej niż ktokolwiek może ranić i obrażać nas.
Naszym problemem jest, że nie jesteśmy często świadomi jak poważny jest grzech. W momencie kiedy zrozumiemy naprawdę czym jest grzech, już myślimy i mówimy inaczej, bo rozumiemy, że tak obraziliśmy Boga, że w ogóle nie mamy prawa żyć.

Jesteśmy zupełnie podobni do dłużnika z przypowieści. Nasz dług wobec naszego Stwórcy jest ogromny, jest tak wielki, że nigdy nie będziemy w stanie go spłacić, nasze dobre uczynki nie są w stanie pomóc. Nasz grzech jest tak wielki, że nie da się go wyrazić w liczbach.
Jedynie Boża Łaska, na którą nie zasłużyliśmy daje nam zbawienie, czyli darowanie naszych ogromnych długów. Przebaczenie wszystkich naszych grzechów, otrzymujemy tylko z łaski a stało się to możliwym tylko przez Jezusa Chrystusa. Jedynym warunkiem darowania przez Boga naszych długów / grzechów jest wiara w Jezusa Chrystusa. Nie mamy właściwie prawa do przebaczenia, ale możemy je otrzymać dzięki wierze w Jezusa. 

Jeżeli więc otrzymaliśmy tak niezasłużony, ogromny prezent w postaci darowania naszych długów, naszych grzechów, jakże moglibyśmy nie przebaczyć innym, którzy nam wyrządzili krzywdę. To co inni nam zrobili może być straszne, ale nasza wina wobec Boga zawsze jest o wiele większa.

Myślimy często, że grzechy tych ludzi są większe niż nasze grzechy. Ale czy tak jest? Jesteśmy grzeszni, co oznacza, że zasługujemy tylko na piekło.

Wygląda to na warunek: Bóg przebaczy nam grzechy tylko w takim przypadku, jeśli my (najpierw) przebaczymy innym. Jednak taka interpretacja stanowi wielki problem, ponieważ jest sprzeczna z nauką Biblii, nauczającej, że zbawienie jest tylko i wyłącznie z łaski, bez zasług. Gdyby nasze przebaczenie innym było warunkiem, byłoby niczym innym jak uczynkiem koniecznym do otrzymania przebaczenia od Boga.

Chrześcijanin wierzy w Ewangelię, która jest Dobrą Nowiną. Ewangelia oznacza łaskę. Ewangelia głosi, że z łaski, niezasłużenie, otrzymujemy przebaczenie grzechów i wieczne życie.
Jeśli ktoś uwierzy w Jezusa Chrystusa i stanie się prawdziwym chrześcijaninem, następuje kompletna zmiana w jego życiu. Wierzący jest nowym stworzeniem (2 Kor. 5,17). Staje się to, ponieważ wierzący otrzymuje Ducha Świętego, wprowadzającego prawdziwe zmiany w naszym życiu. Duch Święty zmienia nasz dotychczasowy sposób myślenia, do tego stopnia, że jesteśmy w stanie przebaczać. On daje nam do tego niezbędne siły.
Każdy wierzący przynosi owoce Ducha Świętego (Galatów 5,22-23), będące dowodem zmian, które się przez Ducha Świętego dokonały w jego życiu.

Jeżeli komuś zostało tak wiele wybaczone, logicznym skutkiem jest, aby sam potrafił wybaczyć innym.
Nakaz wybaczania podobny jest do nakazu miłowania naszych wrogów (Ew. Mateusza 5,44). Jesteśmy w stanie wypełnić te nakazy, ponieważ Bóg umiłował nas najpierw, mimo faktu, że jesteśmy grzesznikami (Ew. Jana 3,16; Rzymian 5,8).
Jezus również wybaczył. Kiedy wisiał na krzyżu, zawołał: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.” (Ew. Łukasza 23:34).
Jeżeli jesteśmy wierzącymi, należymy do Jezusa. To znaczy, że naśladujemy Go, chcemy być jak On. Skoro Jezus przebaczył swoim zabójcom, my również powinniśmy przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili.

Jeżeli nie chcemy przebaczyć innym, oznacza to, że nie rozumiemy czym jest przebaczenie, i właściwie podważamy przebaczenie naszych własnych grzechów. Żyjemy, jakby nasze grzechy nie zostały nam przebaczone.
Wierzący, którzy nie chcą przebaczyć grzechów innym, tak naprawdę nie doświadczyli faktu, że Bóg im przebaczył wszystkie ich przewinienia i grzechy.
Musimy dobrze rozumieć, czym jest grzech, czym są nasze grzechy przeciwko Bogu, naszemu Stwórcy i jak bardzo są one poważne. Musimy też pamiętać jak wiele zostało nam z Bożej łaski darowane. Jeśli to rozumiemy, wiemy, że nie mamy już prawa domagać się czegokolwiek i że nie możemy odmawiać przebaczenia innym.

* Wszystkie numery biuletynu „Słowo” można znaleźć na www.augustinus.pl
Artykuły o przypowieściach Jezusa można także znaleźć na: https://sites.google.com/site/pedrosnoeijer/studium-biblijne