Showing posts with label Ew. wg Mateusza 6. Show all posts
Showing posts with label Ew. wg Mateusza 6. Show all posts

25 February 2016

Ew. wg Mateusza 6,16-18



16 A gdy pościcie, nie bądźcie smętni jak obłudnicy; szpecą, bowiem twarze swoje, aby ludziom pokazać, że poszczą. Zaprawdę powiadam wam: Odbierają zapłatę swoją. 17 Ale ty, gdy pościsz, namaść głowę swoją i umyj twarz swoją. 18 Aby nie ludzie cię widzieli, że pościsz, lecz Ojciec twój, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.

Dla wielu ludzi, zarówno tych w starożytności, jak i współczesnych, post i inne religijne aktywności są znakiem pobożności. Dla wielu post jest tylko obowiązkiem religijnym i stał się niczym więcej niż pusty rytuał lub zwyczaj. Jezus ostro krytykuje taki sposób poszczenia.
Podobnie, jak wcześniej o dawaniu jałmużny w ukryciu oraz o modleniu się w ukryciu, Jezus mówi, aby pościć również w ukryciu.

Należy zauważyć, że Jezus nie nakazuje ani nie zabrania poszczenia, po prostu zakłada, że Jego uczniowie poszczą. Faktem jest, że niewielu współczesnych chrześcijan pości, a w Nowym Testamencie bardzo rzadko czytamy o poście. W Biblii znajdujemy tylko jeden przypadek postu Jezusa (w pustyni, Ew. Mateusza 4,2). Przeciwnicy Jezusa oskarżali Go, że nigdy nie pościł (Ew. Mateusza 9,14).
Jezus nie daje nakazu postu, ani nawet nie mówi, że jest to dobre, lecz raczej komentuje istniejący żydowski zwyczaj.

W Starym Testamencie natomiast czytamy często o poście, zazwyczaj towarzyszącym modlitwie. To post indywidualnej osoby (np. 2 Samuela 12,16-23; 1 Królewska 21,27; Nehemiasza 1,4), lub całego narodu (Sędziów 20:26; 2 Kronik 20:3; Ezdrasza 8:21-23) jako reakcja na konkretną sytuację. Jedynym obowiązkowym postem, nakazanym w Prawie Mojżeszowym jest post w dniu Przebłagania (Księga Kapłańska / III Mojżeszowa 16:29-31; 23:27-32). Post był raczej sprawą indywidualnej decyzji, ale stał się z czasem obowiązkiem religijnym, świadczącym o pobożności.
W czasach Nowego Testamentu faryzeusze mieli zwyczaj pościć dwa razy w tygodniu (Ew. Mateusza 9:14; Ew. Łukasza 8:12).

Problemem jest, że często post był i jest źle używany, stanowiąc znak tylko zewnętrznej pobożności, będąc tak naprawdę wyrazem obłudy.
Już za czasów Starego Testamentu post stanowił problem, o czym możemy przeczytać w księdze proroka Izajasza:
3 (…) Oto w dniu waszego postu załatwiacie swoje sprawy i uciskacie wszystkich swoich robotników. 4 Oto, gdy pościcie, kłócicie się i spieracie, i bezlitośnie uderzacie pięścią. Nie pościcie tak, jak się pości, aby został wysłuchany wasz głos w wysokości. 5 Czy to jest post, w którym mam upodobanie, dzień, w którym człowiek umartwia swoją duszę, że się zwiesza swoją głowę jak sitowie, wkłada wór i kładzie się w popiele? Czy coś takiego nazwiesz postem i dniem miłym Panu?
Post na pokaz jest obrzydliwy dla Pana. Post powinien wiązać się z nawróceniem, modlitwą i szukaniem Pana.

Jak nie należy pościć
Jezus ostrzega, aby nie pościć jak obłudnicy. Nie mają oni na celu przybliżenia się do Boga, lub pogłębienia swojej relacji z Nim, lecz pragną chwały od ludzi. Ich celem jest, aby inni widzieli, jacy są „pobożni”.
Jezus krytykuje tych, którzy poszczą na pokaz, nie stosując codziennej higieny, aby ich post był przez to wyraźnie widoczny dla wszystkich. Chcą zrobić wrażenie, że są szczerzy, ale ukrywają prawdziwe intencje.
To realne zagrożenie dla każdego człowieka, bez wyjątku. Człowiek lubi być chwalonym, lubi, gdy inni patrzą na niego z zachwytem, podziwiając jego pobożność. Pycha stanowi zagrożenie dla każdego chrześcijanina, dlatego powinniśmy wziąć sobie nauczanie Jezusa do serca.

Obłuda jest podwójnym problemem. Po pierwsze szukanie chwały ludzkiej, jest wyrazem egocentryzmu i braku chęci oddawania chwały Bogu. Po drugie udawanie, że się pości z powodu miłości do Boga, jest kłamstwem i oszustwem, ukrywającym prawdziwą motywację, którą w rzeczywistości stanowi miłość własna.

Jak pościć?
Jeśli ktoś pragnie pościć, musi wiedzieć jak pościć. Nasze ciało i zdrowie są darami od Boga, których nie można lekceważyć, ani powodować zagrożenia dla nich przez post. Należy się o nie troszczyć. Możemy pościć, ale tylko w sposób niestanowiący zagrożenia dla naszego zdrowia.
Jeszcze ważniejszym jest znaczenie duchowe. Jak pościć, aby post nie stanowił zagrożenia dla naszego zdrowia duchowego, lecz był budujący dla naszej wiary?  

Jezus podaje konkretne wskazówki: Jeśli pościsz, namaść głowę swoją i umyj twarz swoją. Jak należy to rozumieć? Mycie twarzy i namaszczanie głowy były normalnymi codziennymi czynnościami higienicznymi. Niektórzy nie myli się i nie namaszczali głowy podczas postu, aby wyglądać gorzej, cierpiąco z powodu postu, tak, aby inni widzieli, jak pobożni są i jak bardzo się poświęcają. To nie jest szczerość, lecz szukanie chwały dla siebie.
Jezus mówi, że mamy pościć w ukryciu, podobnie jak dajemy jałmużnę w ukryciu i modlimy się w ukryciu.
W Biblii znajdujemy przykłady osób, które pościły publicznie (np. Dzieje Apostolskie 13,1-3; 14,23). Jeżeli ktoś się dowie, że pościsz, nie jest to oczywiście grzechem ani twój post nie straci znaczenia. Można też pościć razem z innymi ludźmi, np. starsi zboru poszczą razem, aby modlić się i szukać Boga w sprawach zborowych. Różnicą jest pościć, kiedy jest to widziane przez innych (przypadkiem czy nie), oraz pościć, z celem, aby inni to widzieli. Ważna jest motywacja i intencja. Możemy przez udawanie oszukać innych, ale Bóg widzi serce, i Jego oszukać nie jesteśmy w stanie. Bóg widzi, czy naprawdę Go szukamy, czy raczej chcemy zaimponować innym.

Post jest sprawą osobistą, dlatego Kościół może zachęcać, ale nie może nakazać postu, ustanawiając go religijnym obowiązkiem. Post w Nowym Testamencie jest zawsze dobrowolny i zawsze stanowi sprawę między wierzącym i Bogiem, jest wyrazem pragnienia i szukania Boga. Nie można komuś nałożyć pragnienia szukania Boga, to musi wypłynąć z jego serca. Post, jako obowiązek, bez serca i szczerego szukania Boga nie ma znaczenia, lecz jest hipokryzją, poważnym grzechem i obrażeniem Boga, kłamstwem.

Oczywiście dotyczy to nie tylko postu. Niektórzy chrześcijanie nie poszczą, ale czynią wiele innych rzeczy w taki sposób, aby inni to widzieli, chcąc „udowodnić”, jacy są pobożni.
Oczywiście nie oznacza to, że zawsze jest to nieodpowiednie, kiedy inni to widzą. Jeśli w publicznych miejscach modlimy się przed posiłkiem, np. w restauracji, jest to świadectwem naszej wiary, co jest dobre i nie powinniśmy tego ukrywać. Ale jeśli robimy to tylko dlatego, aby inni widzieli naszą pobożność, to jest to grzechem. Pytaniem jest w tej sytuacji, czy modlę się tylko, kiedy inni widzą, czy też, kiedy jestem całkiem sam i nikt mnie nie widzi.
Możemy innych oszukać, ale Bóg zna nasze serca. Niech każdy bada siebie i zobaczy, jakie są jego prawdziwe intencje i motywacje.

Odpłacenie
Bóg odpłaci tobie (w. 18b). Brzmi to, jak transakcja handlowa: ja coś uczynię dla Boga, a Bóg mi za to zapłaci, wynagrodzi mnie. To sprzeczne z przesłaniem Biblii. Bóg jest łaskawy a my żyjemy z Jego łaski, a łaska oznacza to, że otrzymujemy coś bez naszej zasługi. Odpłatą jest to, że Bóg w swojej łasce chce nas słuchać i pragnie wysłuchać naszych modlitw.

Odpłacenie z pewnością nie jest chwałą od innych, ani też nie jest materialnym wynagrodzeniem (por. Ew. Mateusza 6,19).
Wcześniej w tym rozdziale znajdujemy tekst modlitwy Ojcze Nasz, którą modlimy się o to, aby Imię Boga zostało święcone, aby Jego Królestwo przyszło, aby Jego wola się działa w niebie i na ziemi. To jest to, czego pragniemy, kiedy się modlimy i pościmy. Odpłaceniem, czyli wysłuchaniem naszych modlitw i towarzyszącego im postu, jest to, że zostaną spełnione prośby zawarte w modlitwie Ojcze Nasz.
Celem naszych modlitw i postu jest to, o co modlimy się w modlitwie Pańskiej: święć się imię twoje, przyjdź Królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi (Ew. Mateusza 6,9b-10).
Decydującym jest, dlaczego coś robimy: dla własnej chwały, czy dla Bożej chwały. Niech każdy sam siebie dokładnie bada.



30 May 2014

Ew. Wg Mateusza 6,14-15



Studium Biblijne
 
Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski.
A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych.

To jedna z najtrudniejszych kwestii nauczania Jezusa Chrystusa. To słowa wypowiedziane przez Jezusa od razu po modlitwie Ojcze nasz, jako rodzaj komentarza.

Najpierw zastanówmy się, czym jest przebaczenie i co Bóg nam przebaczył. Jezus pokazuje to i wyjaśnia w różnych przypowieściach.
W znanej przypowieści o synu marnotrawnym Jezus pokazuje nam relację ojca i syna. Młodszy syn poważnie obraził ojca swoją prośbą o część majątku. Właściwie życzył mu śmierci, a potem stracił wszystko. Odpowiednią reakcją ojca powinno być odrzucenie takiego syna. Ojciec jednak reaguje zupełnie inaczej, niż można było się spodziewać. Zachowuje się zupełnie nieodpowiednio, kompletnie tracąc godność wg tamtejszej kultury. Na widok powracającego syna z radością biegnie, przebacza mu i przyjmuje go z powrotem, jako syna i członka rodziny (por. artykuł dot. tej przypowieści w „Słowo” nr. 18, czerwiec 2012)*.

W innym miejscu Jezus mówi o przebaczeniu bratu, czyli wierzącemu, który mnie skrzywdził (Ew. Mateusza 18,21-22). Piotr sądził, że jest niezwykle hojny, będąc gotów aż siedem razy przebaczyć bratu. Ale dla Jezusa to nie wystarczy: należy przebaczyć siedemdziesiąt razy siedem, co oznacza - w nieskończoność. Nie ma limitu, zawsze powinienem wybaczyć swemu bratu lub swej siostrze.
Zaraz po tym Jezus opowiada przypowieść o niemiłosiernym dłużniku, w której wyjaśnia, czym jest przebaczenie (Ew. Mateusza 18,23-35).
Pewien człowiek miał ogromny dług u króla, którego w żaden sposób nie byłby w stanie spłacić. Dług miał równowartość 200.000 lat pracy robotnika. Król mu przebaczył i darował dług. Dług był niezwykle wielki, właściwie tak naprawdę nie możemy sobie tego wyobrazić. Czytając przypowieść spodziewamy się, że ten dłużnik daruje wszystkim, którzy jemu są winni, ale niestety nie robi on tego. On nie rozumie, czym jest przebaczenie. Otrzymał ogromną łaskę, ale sam nie chciał dać odrobiny łaski.  
(Patrz też szersze omówienie tej przypowieści w Słowo nr. 35, listopad 2013).

Ludzie czasami krzywdzą się nawzajem w okropny sposób. Jezus wyjaśnia jednak, że krzywdy, doznane od innych, nawet te najstraszniejsze, zawsze są jeszcze naprawdę niewielkie w porównywaniu z krzywdą, którą my wyrządzamy Bogu. To trudna dla nas prawda, bo uważamy, że nie jesteśmy wcale tacy źli, że nie jesteśmy przecież bandytami. A inni naprawdę nas krzywdzą i ranią; mamy prawo być obrażonymi i nie przebaczyć. Należy pamiętać o ile bardziej Bóg zostaje zraniony i obrażany przez wszystko, co robimy, przez nasze codzienne grzechy; ile to jest ran i obrazy dla Boga - o wiele, wiele więcej niż ktokolwiek może ranić i obrażać nas.
Naszym problemem jest, że nie jesteśmy często świadomi jak poważny jest grzech. W momencie kiedy zrozumiemy naprawdę czym jest grzech, już myślimy i mówimy inaczej, bo rozumiemy, że tak obraziliśmy Boga, że w ogóle nie mamy prawa żyć.

Jesteśmy zupełnie podobni do dłużnika z przypowieści. Nasz dług wobec naszego Stwórcy jest ogromny, jest tak wielki, że nigdy nie będziemy w stanie go spłacić, nasze dobre uczynki nie są w stanie pomóc. Nasz grzech jest tak wielki, że nie da się go wyrazić w liczbach.
Jedynie Boża Łaska, na którą nie zasłużyliśmy daje nam zbawienie, czyli darowanie naszych ogromnych długów. Przebaczenie wszystkich naszych grzechów, otrzymujemy tylko z łaski a stało się to możliwym tylko przez Jezusa Chrystusa. Jedynym warunkiem darowania przez Boga naszych długów / grzechów jest wiara w Jezusa Chrystusa. Nie mamy właściwie prawa do przebaczenia, ale możemy je otrzymać dzięki wierze w Jezusa. 

Jeżeli więc otrzymaliśmy tak niezasłużony, ogromny prezent w postaci darowania naszych długów, naszych grzechów, jakże moglibyśmy nie przebaczyć innym, którzy nam wyrządzili krzywdę. To co inni nam zrobili może być straszne, ale nasza wina wobec Boga zawsze jest o wiele większa.

Myślimy często, że grzechy tych ludzi są większe niż nasze grzechy. Ale czy tak jest? Jesteśmy grzeszni, co oznacza, że zasługujemy tylko na piekło.

Wygląda to na warunek: Bóg przebaczy nam grzechy tylko w takim przypadku, jeśli my (najpierw) przebaczymy innym. Jednak taka interpretacja stanowi wielki problem, ponieważ jest sprzeczna z nauką Biblii, nauczającej, że zbawienie jest tylko i wyłącznie z łaski, bez zasług. Gdyby nasze przebaczenie innym było warunkiem, byłoby niczym innym jak uczynkiem koniecznym do otrzymania przebaczenia od Boga.

Chrześcijanin wierzy w Ewangelię, która jest Dobrą Nowiną. Ewangelia oznacza łaskę. Ewangelia głosi, że z łaski, niezasłużenie, otrzymujemy przebaczenie grzechów i wieczne życie.
Jeśli ktoś uwierzy w Jezusa Chrystusa i stanie się prawdziwym chrześcijaninem, następuje kompletna zmiana w jego życiu. Wierzący jest nowym stworzeniem (2 Kor. 5,17). Staje się to, ponieważ wierzący otrzymuje Ducha Świętego, wprowadzającego prawdziwe zmiany w naszym życiu. Duch Święty zmienia nasz dotychczasowy sposób myślenia, do tego stopnia, że jesteśmy w stanie przebaczać. On daje nam do tego niezbędne siły.
Każdy wierzący przynosi owoce Ducha Świętego (Galatów 5,22-23), będące dowodem zmian, które się przez Ducha Świętego dokonały w jego życiu.

Jeżeli komuś zostało tak wiele wybaczone, logicznym skutkiem jest, aby sam potrafił wybaczyć innym.
Nakaz wybaczania podobny jest do nakazu miłowania naszych wrogów (Ew. Mateusza 5,44). Jesteśmy w stanie wypełnić te nakazy, ponieważ Bóg umiłował nas najpierw, mimo faktu, że jesteśmy grzesznikami (Ew. Jana 3,16; Rzymian 5,8).
Jezus również wybaczył. Kiedy wisiał na krzyżu, zawołał: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.” (Ew. Łukasza 23:34).
Jeżeli jesteśmy wierzącymi, należymy do Jezusa. To znaczy, że naśladujemy Go, chcemy być jak On. Skoro Jezus przebaczył swoim zabójcom, my również powinniśmy przebaczyć tym, którzy nas skrzywdzili.

Jeżeli nie chcemy przebaczyć innym, oznacza to, że nie rozumiemy czym jest przebaczenie, i właściwie podważamy przebaczenie naszych własnych grzechów. Żyjemy, jakby nasze grzechy nie zostały nam przebaczone.
Wierzący, którzy nie chcą przebaczyć grzechów innym, tak naprawdę nie doświadczyli faktu, że Bóg im przebaczył wszystkie ich przewinienia i grzechy.
Musimy dobrze rozumieć, czym jest grzech, czym są nasze grzechy przeciwko Bogu, naszemu Stwórcy i jak bardzo są one poważne. Musimy też pamiętać jak wiele zostało nam z Bożej łaski darowane. Jeśli to rozumiemy, wiemy, że nie mamy już prawa domagać się czegokolwiek i że nie możemy odmawiać przebaczenia innym.

* Wszystkie numery biuletynu „Słowo” można znaleźć na www.augustinus.pl
Artykuły o przypowieściach Jezusa można także znaleźć na: https://sites.google.com/site/pedrosnoeijer/studium-biblijne

05 November 2013

Ew. wg Mateusza 6,5-8



Studium Biblijne - Modlitwa

5 A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją.
6 Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.
7 A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani.
8 Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie.

Wypowiedź Jezusa na temat modlitwy znajdujemy w tzw. Kazaniu na górze, które jest zbiorem Jego wypowiedzi, bywa nazywane też Jego „konstytucją”.
W rozdziale 6 Jezus mówi po kolei: o dawaniu jałmużny, modlitwie i poście, które stanowią trzy filary wiary w rabińskim judaizmie.
Po wypowiedzi na temat jałmużny, zanim podaje słowa modlitwy Pańskiej, mówi w jaki sposób powinniśmy, a w jaki nie powinniśmy się modlić (Ew. Mateusza 6,5-8).

W I wieku n.e. zazwyczaj modlono się na głos, też jeśli modlący się robił to w samotności. Żydzi modlili się trzy razy dzienne (Daniel 6:10). Jeśli więc ktoś na ulicy lub w synagodze modlił się, wszyscy zazwyczaj mogli go słyszeć.
Dziewiąta godzina (3 po południu) była powszechną godziną przeznaczoną na modlitwę (Dz. Apostolskie 3:1; 10:30), chociaż godziny modlitw nie były tak sztywno przestrzegane jak obecnie w krajach muzułmańskich. W godzinach modlitwy, było słychać głos trąby ze świątyni. Ludzie modlili się zwróceni w jej kierunku, ale nie było obowiązku przerywania swojej drogi lub pracy dokładnie w tym momencie. 

Prowadzenie modlitwy zborowej podczas nabożeństwa w synagodze oznaczało zaszczyt, którego nie każdy mógł dostąpić. W oczach ludzkich było ważnym, że modlitwy były ładnie sformułowane. Należało ‘umieć’ się modlić i nie każdy posiadł tą umiejętność.
Podobna sytuacja istnieje jeszcze obecnie w wielu kościołach. Nieraz forma (ładnie sformułowana modlitwa) jest ważniejsza niż treść. Ci, którzy modlą się ładnymi słowami nie zawierającymi treści otrzymają swoją zapłatę: pochwałę od ludzi, ale nie od Boga.

Jezus mówi, że powinniśmy modlić się nie w publicznych miejscach, gdzie wszyscy nas słyszą, i gdzie istnieje niebezpieczeństwo, że bardziej będziemy zwracać uwagę na to, co inni myślą o naszych słowach, niż co o nich myśli Bóg. Zamiast tego powinniśmy się zamknąć w komorze swojej. Wyraz tłumaczony jako komora oznacza spiżarnie, stanowiącą często jedyne pomieszczenie w domu, które posiadało drzwi i które można było zamknąć (ten sam wyraz został użyty w Ew. Mateusza 24,26 i Ew. Łukasza 12,3, por. Izajasz 26,20).
Nie chodzi przy tym o miejsce, lecz o fakt, że modlitwa jest ukryta, nie widoczna dla innych. Modlitwa jest sprawą prywatną pomiędzy Bogiem a wierzącym.

Nie należy jednocześnie tego tak rozumieć, że Jezus zabrania modlitwy publicznej i nakazuje tylko i wyłącznie modlić się w samotności. Jezus sam często modlił się w samotności (Ew. Marka 1,35; 6,46), ale też modlił się tak, aby wszyscy Go słyszeli (Ew. Mateusza 11,25; 14,19; 26,39-42; Ew. Łukasza 11,1). Wspólne modlitwy w synagodze były normalne, podobnie jak wśród pierwszych chrześcijan (por. Dz. Apostolskie 1,24; 3,1; 4,24; itp.).

Nie chodzi tu o formę modlitwy, lecz o motywację. Jeśli ważniejszym jest dla nas, co inni myślą i mówią o naszych modlitwach, mamy nieodpowiednią motywację do modlitwy. Modlitwa jest skierowana do Boga.
Po przykładzie z życia Żydów, Jezus teraz używa przykładu z życia pogan, mówiąc, aby nie być wielomównymi jak poganie.
Nie chodzi o szukanie ludzkiego uznania ale o złe rozumienie Kim jest Bóg i w jaki sposób pragnie On mieć relację z ludźmi. Poganie nie rozumieją Kim jest Bóg.

Grecki tekst używa wyrazu, dosłownie oznaczającego ni mniej ni więcej: ‘dużo gadać’ lub mówić bla bla bla’ (w. 7; gr. battalogeo). Poganie zaczynali modlitwę do swych bogów i do cesarza (który w I wieku był także czczony jako bóg) używając wszystkich możliwych ich tytułów. Powodem był lęk, gdyż gdyby jednego z tytułów zapomniano bóg lub cesarz mógłby się obrazić. Wstęp modlitwy było długi, często składający się z obowiązkowych pustych wyrazów. Jezus nazywa to wprost ‘bla bla bla’.
Poza tym wielu ludzi sądziło, że jeśli wyrażą swoje prośby do różnych bogów powtarzając je kilka razy, będzie większa szansa na odpowiedź. Podobny typ myślenia istnieje obecnie również wśród niektórych chrześcijan, sądzących, że im więcej będą się modlić, tym większa będzie szansa na wysłuchanie modlitwy. Za tym kryje się jednak myślenie magiczne i jest to pewien rodzaj próby manipulacji. Nie możemy wymuszać niczego od Boga poprzez długie modlitwy wyrażane pięknym językiem.
Jeżeli modlimy się w taki sposób tak naprawdę nie rozumiemy kim jest Bóg. Nie potrzebujemy dużo mówić i ‘krzyczeć; do Boga, aby ściągnąć jego uwagę. Bóg jest dobrym Ojcem, który chce wysłuchać Swoje dzieci i ich prośby i chce dać im wszystko czego potrzebują. Podobnie jak dla ziemskiego ojca o wiele ważniejszym jest bycie ze swoim dzieckiem i czasami jedno słowo wystarcza aby rozumiał dziecko i jego potrzeby, tym bardziej Bóg, nasz Ojciec Niebieski pragnie być z nami w naszych modlitwach i rozumie nas bez zbędnych, wielkich, pięknych słów.

Żyjemy obecnie w świecie w którym jesteśmy codzienne zalewani wodospadem słów. Na Internecie każdy umieszcza to, co sam uważa za ważne i czasami zbyt wiele miejsca poświęca na bezużyteczne gadanie. Również w nauce znajdujemy czasami tego typu wypowiedzi tzw. bełkot; wiele publikacji naukowych mogłoby zostać napisanych przy pomocy mniejszej ilości słów, ale naukowcy chcą imponować innym wielką ilością pięknych słów i skomplikowanych zdań.
W takiej sytuacji słowa staja się coraz bardziej puste. Niechaj nasze modlitwy będą zwięzłe, konkretne bez dodatkowych niepotrzebnych ozdobników. Nie musimy i nie możemy imponować Bogu. 

Oczywiście nie należy też twierdzić, że długie modlitwy są zawsze i bez wyjątku nie na miejscu. Jezus modlił się w samotności, ale też publiczne. Czasami modlił się krótko, czasami też całą noc (Ew. Łukasza 6,12, por. też Ew. Łukasza 18,1-8; 1 Tesaloniczan 5,17).
Istotne jest to, że modlitwa powinna być szczera i do rzeczy. Zastanów się: Jakie jest moje nastawienie: czy chce być sam z Bogiem, spędzić z nim czas, powiedzieć mu o swych radościach i troskach, czy chodzi mi o to aby imponować Bogu i innym ludziom. Czy naprawdę wierzę i ufam, że Bóg mnie słyszy, czy próbuje Go manipulować wieloma kwiecistymi słowami?
Bóg zawsze widzi, kiedy się modlimy, i widzi, czy modlimy się z serca, czy na pokaz.

W następnych wersetach (Ew. Mateusza 6,9-13) Jezus podaje nam wzór modlitwy, tzw. ‘Ojcze nasz’, które prezentowane jest jako modlitwa wspólna a nie prywatna, gdyż cała modlitwa jest w liczbie mnogiej, nie w liczby pojedynczej.
Ojcze nasz jest najczęściej powtarzaną modlitwą na świecie, niestety też często wypowiadaną automatycznie, bez zrozumienia.
Modlitwa nie jest wykonywaniem religijnego rytuału, modlitwa nie jest techniką mniej lub bardziej magiczną, służącą osiągnięciu czegoś, wymuszeniu od Boga, modlitwa nie jest przekazaniem informacji lub listy próśb. Modlitwa jest po pierwsze wyrazem relacji z Bogiem, która wypływa z wiedzy, że Bóg jest naszym Ojcem, jest szczerą rozmową z Nim.