Showing posts with label Adam i Ewa. Show all posts
Showing posts with label Adam i Ewa. Show all posts

15 January 2018

1 Tymoteusza 2:8-15



11 Kobieta niech się uczy w cichości i w pełnej uległości; 12 nie pozwalam zaś kobiecie nauczać ani wynosić się nad męża; natomiast powinna zachowywać się spokojnie. 13 Bo najpierw został stworzony Adam, potem Ewa. 14 I nie Adam został zwiedziony, lecz kobieta, gdy została zwiedziona, popadła w grzech; 15 lecz dostąpi zbawienia przez macierzyństwo, jeśli trwać będzie w wierze i w miłości, i w świątobliwości, i w skromności.

Tekst stanowi bezpośrednią kontynuację poprzedniego fragmentu, więc najlepiej byłoby czytać go w całości.

w. 11
Apostoł Paweł chce, by kobiety (lub żony) w kościele słuchały nauczania, a nie same aktywnie nauczały. Chodzi tu o nauczanie formalne prowadzone przez nauczycieli kościoła (pastor, starszy).

Wyraz cichość może oznaczać absolutną ciszę, lub spokojny sposób słuchania innych (jak np. Dz. Ap. 22:2). Kontekst określa dokładne znaczenie. Tu najwyraźniej chodzi o respekt dla nauczyciela. Chodzi o ciszę podczas nauczania, nie podczas całego nabożeństwa. Paweł nie uważał, że kobiety / żony muszą być cicho podczas całego nabożeństwa. W Koryncie istniał także problem z zachowaniem między innymi kobietami. Tam też Apostoł pisze, że kobiety mają być cicho podczas nauczania (1 Kor. 14:26, 34-35), ale mogą modlić się, prorokować (1 Kor. 11:5).

Wyraz uległość miał różne niuanse w języku greckim I wieku. Wyraz ten był używany między innymi w kontekście relacji męża i żony, ale nie tylko. Żona ma podlegać mężowi (Ef. 5:25), ale tu chodzi o inny rodzaj podległości, mianowicie podporządkowanie się nauczycielowi, sytuacji nauczania.
Kobieta w kościele nie podlega nauczycielowi w taki sam sposób jak jest uległa mężowi.
Oznacza tu: słuchanie nauczyciela z szacunkiem.
Oznacza to, że kobieta słucha z pełną uwagą, przyjmując co mówi nauczyciel.

W Efezie, gdzie działał Tymoteusz, popularny był kult Artemidy. Wokół tego kultu istniała dość agresywna forma feminizmu, mająca wpływ na całe społeczeństwo miasta, podobnie jak we współczesnym świecie, w wielu miejscach. Feminizm jednak oznacza bunt przeciwko Bożemu porządkowi w stworzeniu, więc oznacza bunt przeciwko samemu Bogu.

To, że kobieta powinna słuchać i uczyć się w cichości implikuje, że ma się uczyć, rozwijać w wiedzy i poznaniu. W synagogach mężczyźni i kobiety siedzieli osobno, tylko mężczyźni mieli obowiązek chodzić do synagogi a tylko chłopcy pobierali nauczanie.
Nauczanie Apostoła Pawła w tym świetle jest rewolucyjne: kobiety tak samo powinny się uczyć, nie są mniej inteligentne niż mężczyźni. Jest to całkiem zgodne z nauczaniem i zachowaniem Jezusa, który rozmawiał z kobietami i nauczał je, w związku z czym wprawiał w zdumienie swe otoczenie (np. Jn. 4:27).

w. 12
Niektórzy twierdzą, że Apostoł Paweł zabrania tu tylko fałszywego nauczania przez kobiety. Jest prawdą, że Apostoł jest zaniepokojony z powodu fałszywych nauczycieli, ale w rozdziałach 2-3 Paweł pisze o nauczaniu Kościoła w ogólności. Kontekst nie wskazuje w żaden sposób na to, że chodzi tylko o fałszywe nauczanie.
Inni twierdzą, że kobieta może nauczać mężczyzn, ale nie może nauczać z autorytetem lub nauczać w sposób wynoszący się nad mężczyznami.
Inni twierdzą na podstawie słowa nie pozwalam, że jest to osobista opinia Pawła, ale grecki tekst oraz kontekst wskazuje na ogólną prawdę dla wszystkich.

Struktura gramatyczna wskazuje jednoznacznie na to, że Apostoł Paweł w tym zdaniu zabrania kobietom dwóch różnych rzeczy: nauczania oraz wynoszenia się nad mężczyznami lub nad mężami. (Grecki wyraz może oznaczać zarówno mężczyznę jak i męża). Rozumienie tekstu tak, że chodzi tylko o nauczanie w sposób wynoszący się jest więc niewłaściwą interpretacją greckiego tekstu. 

Wyraz grecki wskazuje nie na nauczanie w sensie ogólnym, lecz na nauczanie z autorytetem podczas nabożeństwa. Czasownik związany z rzeczownikiem, który w Nowym Testamencie używany jest,
aby określić dokładne przykazanie tego, co Jezus i Apostołowie nauczali. To głoszenie woli Bożej z autorytetem (gr.: didaskalia, por. 1 Tym. 4:11; 6:2; 2 Tym. 2:2; Tut. 1:11; Dz. Ap. 2:42; Rz. 12:7).
Prowadzenie takiego nauczania jest przeznaczone tylko dla poszczególnych wybranych i powołanych osób, nie dla każdego (1 Kor. 12:28-30; Ef. 4:11). W kościele nie każdy może nauczać, tylko ci, którzy zostali powołani, co Kościół musi rozpoznać, oraz którzy są przygotowani, czyli posiadają wiedzę i są w stanie wykładać innym (dar nauczania). (1 Tym. 5:17; 2 Tym. 2:2). Zadaniem nauczyciela w Kościele jest, aby przekazać nauczanie apostolskie dalej, aby nauczać wiernych Słowa Bożego, oraz jego zastosowania w codziennym życiu (por. Ef. 4:11-16).
Nauczanie Kościoła zawsze ma autorytet, co oznacza też pewną formę władzy nad innymi chrześcijanami (1 Tes. 5:12; Hb. 13:17). Na podstwie listów Apostoła Pawła wnioskujemy jednoznacznie, że tylko apostołowie i starsi zboru mają taki autorytet (1 Tym. 3:5; 5:17).
Z listów Apostoła wyraźnie wynika, że kobieta nie może być starszym więc nie może sprawować autorytetu nad całym kościołem lub nad mężczyznami w kościele.
Tekst mówi tu wyraźnie o sytuacji w Kościele, Paweł nie zabrania kobietom rządzić mężczyznami w sensie politycznym lub w szkolnictwie itp.

Kobieta nie może nauczać w formalnych kontekstach nauczania Kościoła, czyli podczas nabożeństwa lub w innych formalnych sytuacjach i przy tym nie może nauczać Pisma Świętego, teologii. Paweł nie pisze o nauczaniu w innych kontekstach lub jeśli chodzi o inne tematy, dziedziny.
Dlatego jasnym jest, że Apostoł nie twierdzi, że mężczyzna nigdy nie może się czegoś nauczyć od kobiety, sam Tymoteusz pobierał nauki u swojej babci (2 Tym. 1:5).Paweł pozwala kobietom nauczać inne kobiety (Tyt. 2:3-4), ale zabrania im nauczać mężczyzn.
W innych miejscach czytamy, że małżonkowie Pryscylla i Akwila razem nauczali Apollosa (Dz. Ap. 18:26), lub o kobietach prorokujących (Dz. Ap. 21:9; 1 Kor. 11:5) oraz pełniących inne służby (Rz. 16:1-3; Fil. 4:2).
Kobieta może też korygować lub napominać mężczyznę, ważna jest tylko sytuacja i kontekst: nie podczas publicznego nabożeństwa lub innych sytuacji publicznego nauczania.

w. 13-14
Chrześcijanie często zadają sobie pytanie: czy wszystko, co czytamy w Biblii, w ten sam sposób obowiązuje do dzisiaj jak obowiązywało pierwszych chrześcijan. Musimy mieć świadomość, że pewne sprawy w Nowym Testamencie są związane z kulturą, np. święty pocałunek, o którym Apostoł pisze do Koryntian (1 K. 16:20). Z drugiej strony nie oznacza to, że teksty zawierające elementy kulturowe nie obowiązują nas.

Jedynie kontekst może nam pomóc zrozumieć ten trudny werset we właściwy sposób. Ewa nie jest typem kobiety, która naucza fałszywej nauki, lecz raczej jest typem kobiety, która słucha fałszywego nauczania. Ewa nie nauczała w raju, lecz słuchała, czego wąż jej nauczał fałszywie o Bogu.

Apostoł Paweł odwołuje się do początku stworzenia, gdzie najpierw Adam został stworzony a dopiero potem Ewa. Adam nadał imię Ewie, co oznacza autorytet, ale też podkreśla różność, Adam i Ewa są równi, oboje stworzeni, jako człowiek na obraz Boga, ale są też różni i mają różne role.
Oczywiście mógłby Bóg stworzyć Ewę razem z Adamem, obu jednocześnie z gliny, ale nie uczynił tego, lecz stworzył Ewę z żebra męża, ponieważ taki był Jego zamysł. Ta kolejność w wyraźny sposób wskazuje na porządek w stworzeniu, który nie powstał dopiero po upadku w grzech, ani nie był wymysłem człowieka (mężczyzny), lecz jest to Boży porządek, którego nie możemy kwestionować (1 Mj. 2:18; 1 Kor. 11:9). Grecki tekst w argumentacji Pawła podkreśla kolejność: Najpierw Adam, potem Ewa. Z tego wynika tu i w 1 Kor. 11:3-11 logiczny wniosek, że porządek stworzenia (świata) oznacza, że mąż jest głową żony.
Różnica ról więc nie jest skutkiem upadku, lecz jest porządkiem stworzenia, dlatego dotyczy wszystkich. Z tego powodu nie można w żaden sposób twierdzić, ze różne role mężczyzny i kobiety oraz zakaz nauczania przez kobiety jest sprawą kultury I wieku. Możemy uwzględniać kulturę w naszym życiu lub praktyce Kościoła, ale tylko jeśli nie zaprzecza to Bożemu porządkowi stworzenia, który został objawiony w Piśmie Świętym.

w. 14
Ewa zgrzeszyła, ale Adam stał obok i nic nie powiedział, nie skorygował swej żony. Adam nie spełnił swego obowiązku, jako głowa swej żony, dlatego jego grzech jest w pewnym sensie większy. Podobny problem istniał w Efezie i w Koryncie: kobiety były (być może pod wpływem popularnego w tych czasach feminizmu) bardzo aktywne w społeczeństwie i także w kościele, a mężowie widocznie nie działali i nie korygowali ich. Jeśli żona grzeszy, a mąż to widzi i nic nie robi, tak samo grzeszy, gdyż zamiast być głową żony, sam jej ulega.
Pierwszy grzech więc nie był tylko grzechem Ewy, lecz stanowił nieposłuszną zamianę ról: Ewa przejęła inicjatywę, zdecydowała, a Adam milczał i akceptował wszystko, co zrobiła. Adam akceptował to, że wąż, zamiast niego, stał się przywódcą Ewy. Adam i Ewa razem oboje zgrzeszyli.
Problemem było, że Ewa zainicjowała słuchanie węża. Zaprzeczyła przez to swojemu miejscu i nie uznała, że mężczyzna ma się troszczyć o nią. Tu Apostoł Paweł nie pozwala, aby kobiety w Efezie głosiły swoją niezależność od mężczyzn. Jeśli kobiety zaczynają w kościele nauczać mężczyzn, czynią ten sam błąd jak Ewa w raju, mianowicie odwrócenie ról, które Bóg dał w stworzeniu.

w. 15
Werset 14 podaje pierwszy argument na to, co Apostoł głosił w w. 12. Werset 15 podaje drugi argument.
To, że nie można odwrócić ról porządku stworzenia też oznacza, że kobieta a nie mężczyzna rodzi dzieci. Kobieta ma przez to niesamowity przywilej: może być matką i nosić dziecko przez dziewięć miesięcy w swoim ciele. Mężczyzna nigdy nie może tego doświadczyć.

Stwierdzenie, że kobieta otrzyma zbawienie przez macierzyństwo jest trudne i było podstawą wielu różnych teorii. Jedynie samo Pismo Święte może wyjaśnić znaczenie. W tym celu należy wrócić do pierwszej księgi Biblii. Wersety 13-14 stanowiły bardzo krótki komentarz do I Mojż. 1-2., werset 15 nawiązując do I Mojż. 3-4. Szczególnie należy brać pod uwagę I Mojż. 3:15-16:
15 I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę.
16 Do kobiety zaś rzekł: Pomnożę dolegliwości brzemienności twojej, w bólach będziesz rodziła dzieci, mimo to ku mężowi twemu pociągać cię będą pragnienia twoje, on zaś będzie panował nad tobą.

Są to słowa, które Bóg wypowiedział do Adama i Ewy zaraz po grzechu. Są słowami sądu ale i nadziei. Z łona matki Ewy ostatecznie narodzi się Mesjasz, który zbawi świat od gniewu spowodowanego przez ich grzech.
Ewa została stworzona z mężczyzny przez Boga, teraz sama stworzy, razem z Bogiem, syna, następnego mężczyznę (I Mojż. 4:1). Każde narodzenie niemowlęcia jest znakiem nadziei i łaski Bożej. Karą za grzech była śmierć, ale Bóg chce dać życie a matka może grać w tym ważną rolę.
W tym kobieta doświadcza skutków grzechu: rodzi dzieci w wielkich bólach. Także potem matka cierpi, Ewa straciła Abla przez morderstwo Kaina, i straciła Kaina, ponieważ został wygnany (1 Mj. 3:16; 4:1-7, 25).  


Paweł pisze, że kobiety dostąpią zbawienia (lub: uratowania) przez macierzyństwo. Nie może to oznaczać, że przez samo rodzenie dzieci, kobieta jest pojednana z Bogiem, gdyż byłoby to najwyraźniej wbrew nauczaniu Pisma Świętego, że tylko z łaski przez wiarę jesteśmy zbawieni (np. Ef. 2:8-).
Pawłowi chodzi tu o uświęcenie, jak też pisze w Liście do Filipian:
Przeto, umiłowani moi, (…) z bojaźnią i z drżeniem zbawienie swoje sprawujcie (Fil. 2:12).
Uświęcenie należy nierozerwalnie do zbawienia, gdyż bez uświęcenia nikt nie dojdzie do Boga (Heb. 12:14). Warunkiem, który Paweł stawia nie jest rodzenie dzieci, lecz trwanie w wierze i miłości.
Akceptowanie swojej roli, jako kobiety i matki należy do uświęcania życia, tak samo jak bycie głową i przywódcą należy do uświęcania życia w przypadku mężczyzny.

Paweł naucza kobiety: nie rywalizujcie z mężczyznami! Każdy ma swoją rolę, mężczyzna jest przywódcą w kościele i w małżeństwie, ale kobieta może coś uczynić, czego żaden mężczyzna nie może: rodzić dzieci, wspólnie z Bogiem ‘stworzyć’ człowieka.
W żaden sposób nie można twierdzić, że Biblia uczy, że kobiety są rodzajem ludzi drugiej kategorii, jak nauczali niektórzy rabinowie I wieku oraz też późniejsi ojcowie kościoła. Postawa Jezusa wobec kobiet jest jednoznaczna i wbrew zwyczajom i kulturze. Poza tym, Bóg zdecydował, że nie mężczyźni, lecz kobiety były pierwszymi świadkami zmartwychwstania Jezusa, to one jako pierwsze mogły głosić, że Jezus żyje.




07 November 2016

1 Mojżesza 3:1-24



Studium Biblijne

Chytry wąż (w. 1)
W kulturze starożytnego bliskiego wschodu, wąż był symbolem ochrony (Uraeus w Egipcie) zła (śmiertelna trucizna, Apopis w Egipcie), płodności (kanaanejska bogini płodności), lub symbolem kontynuacji życia (symbolizowanym przez odnawianie skóry). Por. Job 26:12-13; Izajasz 27:1
W omawianym rozdziale Biblii wąż jest rodzajem ‘anty-Boga’, jest wrogiem Boga oraz Jego stworzenia. Wyraz szatan oznacza przeciwnik lub oskarżyciel.

Wąż był chytrzejszy niż wszystkie dzikie zwierzęta. Wyraz tłumaczony, jako chytrzejszy jest niejednoznaczny w hebrajskim oryginale. Może oznaczać cechę, którą mądrzy powinni pielęgnować (Przypowieści 12:16; 13:16), ale nadużywanie jej staje się czymś złym.
Wąż jest chytrzejszy (sprytniejszy) niż człowiek i chce, aby człowiek znalazł się pod jego panowaniem. On wie dokładnie, co powiedział Bóg (I Mojżeszowa 3:5) i jest w stanie posługiwać się ludzkim językiem. Tekst nie wyjaśnia jak to jest możliwe, przedstawia to po prostu jako fakty historyczne i mimo tego, że nie pasuje w naszym światopoglądzie, powinniśmy to przyjąć.  
Hebrajski wyraz tłumaczony, jako chytrzejszy stanowi też grę słów z hebrajskim wyrazem oznaczającym nagi (2:25). Po hebrajsku te wyrazy brzmią prawie identycznie. (’arom = nagi, ‘arum = chytry).
W sposób symboliczny łączy się z poprzednim fragmentem, podkreślając, że Adam i Ewa byli bezbronni.
Chytrość szatana stanowi przekształcenie stworzenia. Szatan mówi jak teolog, ale przy tym subtelnie kłamie i zwodzi. Szatan mówi o Bogu, ale przedstawia Go tak, jakby Bóg chciał ograniczyć człowieka.
Szatan zaczyna rozmowę z Ewą. Wygląda ona na rozmowę teologiczną, ale w subtelny sposób szatan zniekształca perspektywę, podkreślając nadmiernie to, co Bóg zabronił, zamiast tego, co Bóg dał.
Mała subtelna zmiana słów szatana oznacza zniszczenie całej prawdy. Szatan próbuje przedstawić Boga, jako okrutnego, a Ewa mu wierzy.

Kobieta dyskutuje (w. 2-6)
Zamiast uciekać od niego, kobieta zaczyna rozmowę z wężem. Próbuje skorygować to, co mówi wąż, ale nie robi tego całkiem dokładnie. Przyjmuje również sposób mówienia o Bogu, jak wąż; używa tylko określenia Bóg, gdy wcześniej czytaliśmy o Panu Bogu, co jest tłumaczeniem hebrajskiego Imienia Boga: JHWH.
Ewa dodaje, że nie wolno dotknąć drzewa, podczas gdy Bóg powiedział tylko, że nie wolno z niego jeść. Są to małe zmiany, które w subtelny sposób wskazują na to, że kobieta już posunęła się w kierunku węża.
Szatan przedstawia Boga w taki sposób, jakby Stwórca chciał ograniczyć człowieka (nie wszystko wie). 

Następnie wąż wyraźnie przeciwstawia słowa Pana (w. 4). Jednocześnie jest tu element prorocki, bo rzeczywiście Adam i Ewa nie od razu umierają.
Wyraz umrzeć wskazuje na fizyczną śmierć, a jednocześnie na śmierć duchową, czyli brak relacji i wiecznego życia z Bogiem.
Wąż w sprytny sposób mówi półprawdę, zachęca nie w bezpośredni sposób do zjedzenia owocu z zakazanego drzewa, on wie jak kusić, aby Ewa sama chciał go zjeść.
W końcu spełnia się to, co wąż zapowiedział, otwierają się im oczy i stają się jak Bóg (w. 7 i 22!), tylko w całkiem inny sposób niż tego oczekiwali. Skutkiem jest, że otwarcie oczu oddala ich od Boga.

Kobieta bardziej skupia się na wyglądzie zewnętrznym, niż na Słowu Bożym, bardziej chce spełnić swoje pragnienie, niż to, co chce Bóg. Adam i Ewa nie szukali prawdziwej wiedzy o dobrym i złym na drzewie, lecz szukali spełnienia konkretnych pragmatycznych pragnień. Nie pragną wiedzy, lecz władzy, która jest związana z wiedzą.

Konsekwencja grzechu (w. 7-8)
Otwarcie oczu, zamiast mądrości przynosi wstyd. Wiedza dotycząca dobra i zła nie jest czymś neutralnym.
Hebrajski wyraz nagi oznacza: zdjęte ubrania, które chronią; bycie w stanie bezbronności, słabości i poniżenia (V Mojżeszowa 28:48; Job 1:21; Izajasz 58:7).
Jest to związane ze wstydem, co oznacza: świadomość winy i utratę niewinności. Aby pozbyć się wstydu należy zakryć nagość.
W Biblii jednym z obrazów zbawienia jest to, że Bóg zakrywa grzech (I Mojżeszowa 3:21; por. II Mojżeszowa 25:17).

Porządek stworzenia zostaje odwrócony: mężczyzna słucha swojej żony, zamiast Boga, kobieta, zamiast słuchać męża, słucha zwierzęcia, stworzenia postanowionego pod władzą człowieka.
Słowa nawiązują do opowieści stworzenia. Wcześniej czytaliśmy, że Bóg widział, że wszystko, co stworzył, było dobre (I Mojżeszowa 1:4, 8, 12), teraz kobieta widziała, że drzewo zakazane było dobre.

Otworzyły się oczy im obojgu (w. 7), w sensie dosłownym jest to spełnienie tego, co zapowiedział wąż, ale to, co zobaczyli było czymś innym; widzieli, że byli nadzy i wstydzili się, mimo tego, że wcześniej nagość nie była dla nich powodem do wstydu (2:25). 

Wcześniej Bóg czynił wszystko to, co człowiek potrzebował, teraz człowiek sam czyni sobie przepaski z liścia.
Wyraz przepaska oznacza pasek (np. 1 Królewski 2:5; 2 Królewski 3:21; Iż. 3:24), nie jest używane tutaj normlane słowo określające przepaskę. Możliwe, że wskazuje na to, że nie udało im się uczynić tego, czego potrzebowali.
Wyraz tłumaczony, jako przechadzający (w. 8) jest używany w innych miejscach w Biblii, aby określić obecność Boga w przybytku (III Mojżeszowa 26:12; V Mojżeszowa 23:15; 2 Samuela 7:6-7), wskazując na ścisły związek między ogrodem edeńskim a przybytkiem.

Kara za grzech (3:9-19)
To, że Bóg nie opuścił ogrodu z powodu grzechu pierwszych ludzi jest dowodem Jego miłości i łaski. Bóg Stworzyciel jest teraz Bogiem Zbawicielem, Który szuka zgubionych.
Bóg przyszedł w powiewie dziennym. Wyraz powiew można też tłumaczyć, jako duch.
Widzimy tu model sprawiedliwości Bożej (por. I Mojżeszowa 4:9-10). Pan woła Adama i Ewę tak, jak sędzia woła winnych do wytłumaczenia się. Oczywiście Bóg wie, gdzie się ukrywają Adam i Ewa, ale Jego wołanie oznacza zaproszenie, aby przyjść do Niego. Bóg wie, co człowiek uczynił, ale Adam i Ewa sami mają się przyznać do winy.

Hebrajski tekst zawiera ironię. Wyraz przetłumaczony, jako usłyszałem (w. 10) może też oznaczać być posłusznym, co jest dokładnie tym, czego Adam nie zrobił.
W obliczu Boga Adam nie chce kłamać, ale też nie chce bezpośrednio powiedzieć, co uczynił, mówi, że chciał się ukryć, ale nie wyjaśnia, dlaczego.
Bóg pyta dalej, nie dlatego, ponieważ nie wie, lecz chce, aby Adam sam powiedział, że zgrzeszył.
Adam nadal nie chce wyznać swojej odpowiedzialności za grzech, lecz próbuje winą obarczyć kobietę, którą Bóg mu dał, przez co implikuje, że nawet sam Bóg zawinił (Gdybyś nie dał mi kobiety, to by się tak nie stało…). To typowa ludzka reakcja, aby szukać wytłumaczenia w okolicznościach. To dowód egoizmu i egocentryzmu.
To są skutki grzechu, jeden grzech powoduje następny. Adam kieruje się przeciw osobie, która jest mu najbliższa i najbardziej cenna w całym stworzeniu.  

Kara dla węża (w. 14)
Wąż nie otrzymuje możliwości, aby się wytłumaczyć, on jest powodem całej sytuacji grzechu.
Ponieważ wąż pokusił, ten wąż, który był chytrzejszy niż wszystkie zwierzęta, teraz jest bardziej przeklęty niż wszystkie zwierzęta. Zarówno szatan jak i wąż są przeklęci.
Przekleństwo oznacza w Biblii anty-błogosławieństwo, oznacza sąd Boży, zamiast Jego błogosławieństwa.
Szczególne wyznaczone grzechy zostają karane przekleństwem (V Mojżeszowa 27:15-16). Przekleństwo w Biblii nigdy nie działa automatycznie, nie są to słowa magiczne, chociaż często myślono w taki sposób (np. IV Mojż. 22:6). Efekt przekleństwa zależy od działania Boga. Kiedy Bóg sam wygłosi przekleństwo, jest pewnym, że tak się stanie.
Wąż będzie jadł proch (lub kurz). Proch / kurz oznacza w Biblii poniżenie (Psalm 44:5; 72:9) i kompletne pokonanie (Izajasz 25:12; Micheasz 7:17).
Ostateczne pokonanie szatana zostaje odłożone. Bóg suwerennie postanowił, że chce zbawić człowieka i stworzenie nie od razu, lecz wiele wieków później poprzez Mesjasza, obiecane potomstwo kobiety.
W międzyczasie Bóg pozwala szatanowi, aby działał, aby testować każde pokolenie ludu przymierza (Sędziów 2:22) oraz aby nauczyć swój lud walczyć z kłamstwem (Sędziów 3:2).

Obietnica Mesjasza (w. 15)
Wyraz potomstwo (też: nasionka) może oznaczać bezpośrednie potomstwo, ale też dalsze, lub też całą grupę potomstwa. Wszystkie znaczenia są tu obecne.
Bezpośrednim potomstwem są Kain, Abel i Set, potem potomstwa Abrahama, Izaaka i Jakuba (15:5; 22:17). Potem dopiero u Dawida czytamy znowu o obiecanym potomstwie (2 Samuela 7:12).
Potomstwem, które pokonuje szatana jest Jezus (Rzymian 16:20; Galacjan 3:29).

Potomstwo węża nie oznacza dosłownie następnego pokolenia wężów, też nie nowych demonów, gdyż szatan nie jest ojcem demonów. Potomstwo szatana stanowi naturalna ludzkość, która jest zbuntowana przeciwko Bogu. Od teraz ludzkość jest podzielona: są wybrani, którzy miłują Boga, oraz ci, którzy miłują siebie i należą do szatana (Ew. Jana 8:31-32, 44l 1 Jana 3:8). Każda osoba na świecie należy do jednej z tych grup.
Ponieważ Adam poniósł klęskę, potomstwo jego nie byłoby w stanie pokonać skutków grzechu. Potrzebne jest potomstwo kobiety pochodzące z nieba (por. Daniel 7:13-14; Rzymian 5:12-19).

Hebrajski wyrazy tłumaczony, jako zdeptać i ukąsić pochodzą z tego samego rdzenia. Ostatecznie potomstwo kobiety zwycięży, ale po bolesnej walce, co oznacza cierpienie i ból (por. Izajasz 53:12; Ew. Łukasza 24:26, 46-47; Rzymian 16:20; 2 Koryntian 1:5-7; 1 Piotra 1:11). Mimo zwycięstwa, potomstwo kobiety także będzie cierpiało.

Adam i Ewa upadli w grzech, ponieważ pragnęli satysfakcji swojej woli, zamiast spełnienia woli Bożej. Lud Boży powinien pragnąć sprawiedliwości.

Kara dla kobiety (w. 16)
Posiadanie wielu dzieci oznacza błogosławieństwo od Boga (por. Psalm 113:9; 127; 129), ale to błogosławieństwo otrzymują przez ból (por. Micheasz 4:9-10; Izajasz 13:8; 21:3).
Grzech powoduje śmierć, ale Bóg teraz mówi słowa życia do kobiety. Mimo grzechu i śmierci, człowiek będzie żył. Narodzi się nowe pokolenie, ale w wielkim bólu.

Od teraz relacja miedzy mężczyzną a kobietą będzie charakteryzować się walką o władzę i dominację. Nie oznacza to, że podporządkowanie kobiety mężczyźnie jest skutkiem grzechu. Różne role mężczyzny i kobiety należą do porządku stworzenia, było to od początku zamysłem Bożym. Bóg stworzył męża, jako głowę żony, a kobieta została stworzona jako odpowiedna pomoc mężczyzny (I Mojżeszowa 2:23; 3:20; por. Efezjan 5:22-33).
Grzech spowodował, że dane przez Boga role stają się problematyczne i relacja zostaje zniekształcona. Panowanie męża nad żoną jest teraz grzeszne, co oznacza, że często nadużywa swojej roli jako głowy nad żoną. To nie z powodu roli mężczyzny, lecz z powodu jego grzechu, kobieta zostaje w wielu kulturach i rodzinach źle traktowana i wykorzystywana. Jednak mimo to, kobieta pragnie męża i pragnie być przy nim, nawet jeśli oznacza to cierpienie i poniżenie.
Jest też możliwym przetłumaczyć tak, że kobieta pragnie panować nad mężem, czyli odwrócenie ról, które dał Bóg.
Kara (przekleństwo) dla kobiety dotyczy więc jej głównej roli: bycie matką i pomocą dla męża.
Odnowienie relacji prawdziwej miłości między mężczyzną a kobietą dokonuje się tylko w Chrystusie (Ew. Mateusza 20:25-28).

Kara dla mężczyzny (w. 17)
Bóg karze także Adama, bo jego fundamentalnym błędem i grzechem było to, że słuchał żony zamiast Boga.  
Tu słowo Adam jest pierwszy raz używanym, jako imię własne, wcześniej było określeniem człowieka.

Karą jest, że ziemia zostaje przeklęta. Ziemia, którą Bóg błogosławi jest pełna obfitości i żyzna (V Mojżeszowa 33:13-16; por. I Mojżeszowa 2:8-14), przeklęcie oznacza przeciwieństwo błogosławieństwa.
W mozole Adam będzie pracował. Wyraz ten po hebrajsku jest tym samym, który określa bóle porodowe kobiety w w. 16.

Adam został stworzony, aby panować (rządzić) nad ziemią i stworzeniem (1:28-29). Ta sytuacja zostaje odwrócona, ziemia buntuje się przeciwko człowiekowi, podczas gdy wcześniej ziemia dawała wszystko Adamowi, teraz on musi ciężko pracować, aby otrzymać coś z ziemi. Ziemia w końcu nawet pożera go (I Mojżeszowa 2:7; Rz. 8:20-22).
Ekologia ziemi zależy od moralności ludzkiej. (I Mojżeszowa 4:12; 6:7; III Możeszowa 26; V Mojżeszowa. 11:13-17; 28; Joel 1-2). Ziemia i człowiek stali się wzajemnymi wrogami.

W mowie Boga do Adama wyraz jeść występuje pięć razy (w. 17-19). Adam zgrzeszył poprzez jedzenie tego, czego nie wolno, dlatego jego kara jest w tym, co je. Gdy wcześniej ogród dawał mu wszystko, co potrzebował do jedzenia, teraz musi ciężko pracować, aby mieć jedzenie. Codzienny trud, aby być w stanie wykarmić swoją rodzinę przypomina mu codziennie jego grzech.
W efekcie podobnie, jak kobieta, Adam także cierpi z powodu bólu i frustracji w związku z zepsutymi naturalnymi relacjami (relacja między nim a ziemią).

Praca człowieka (w. 18-19)
Skutkiem przekleństwa jest to, że ziemia rodzi ciernie i osty (w. 18). Hebrajski tekst używa tego samego wyrazu (rodzi, wyrośnie) jak wcześniej, kiedy mówił o stworzeniu. Tam była mowa o wszelkich roślinach, które wyrosły z ziemi (I Mojżeszowa 2:9), aby człowiek mógł z nich jeść. Przekleństwo skutkuje tym, że teraz z ziemi wyrastają rośliny, których nie można jeść, które nawet przeszkadzają w rozwoju roślin jadalnych. Stanowią potencjalne zagrożenie, powodując, że ziemia już nie może produkować tyle pokarmu dla człowieka. Stworzenie staje się wrogiem człowieka, a on może podporządkować sobie wrogie stworzenie tylko poprzez ciężką pracę.  

Adam będzie pracował w pocie (w. 19). Nie oznacza to, że sama praca jest karą lub przekleństwem (chociaż wielu dzisiaj tak uważa). Praca sama w sobie jest błogosławieństwem, Bóg sam pracował sześć dni podczas stworzenia i odpoczywał siódmego dnia. Bóg dał człowiekowi zadanie, aby pracował w ogrodzie i było to błogosławieństwem dla niego (I Mojżeszowa 2:15). Dopiero przez grzech praca stała się przekleństwem.

Przekroczenie granicy, którą ustalił Bóg, nie przeniosło człowiekowi życia, lecz śmierć i chaos.
Człowiek został stworzony z ziemi, a skutkiem grzechu jest, że wróci do ziemi, umrze i nic nie zostanie po nim. Człowiek przez całe życie pracuje, walczy ze skutkami grzechu, aby w końcu umrzeć.
Śmierć wskazuje na to, że wszystko jest marnością, wszystko minie.

Nowe imię (w. 20)
Adam nadaje kobiecie imię Ewa, które wyraża to, kim ona jest: matka wszystkich żyjących.
To wyraz wiary. Adam wyraża wiarę, że potomstwo Ewy ostatecznie pokona szatana. Grzech oznacza śmierć, ale jednak śmierć nie jest końcem. Przez to, że kobieta będzie rodzić w bólach, ludzkość może nadal istnieć i nie wymrze. To w pewnym sensie ratujące (zbawcze) dzieło kobiety; gdyby kobieta nie rodziła dzieci, nie byłoby przyszłości. Szatan nie zwyciężył, bo ciągle rodzą się nowi ludzie, aż w końcu narodził się Mesjasz, który przez cierpienie zbawił ostatecznie od grzechu.
Bóle porodowe jednocześnie przypominają grzech i jego skutki, ale też wskazują na łaskę Bożą, dającą mimo grzechu życie.

Nowe ubranie (w. 21)
Wcześniej Adam i Ewa zrobili sobie ubrania z liści (I Mojżeszowa 3:7), ale nie były one wystarczające. Bóg pokazuje swoje miłosierdzie w tym, że daje człowiekowi adekwatne ubranie. Przypomina ono jednocześnie grzech - bo nagość dopiero po grzechu stała się problemem - oraz łaskę Bożą. Adam i Ewa nie są w stanie sami wykonać dla siebie odpowiedniego ubrania. Bóg nie zostawia człowieka w jego wstydzie, ale chce go zakryć, tak jak zakrywa w Chrystusie nasze grzechy (hebrajski wyraz przebłaganie oznacza też zakrycie).
Aby mieć adekwatne ubranie należało najpierw zabić zwierzęta, musi zostać wylana krew, aby Bóg mógł ukryć ich wstyd spowodowany grzechem.

Wyraz przyodziać jest używany w Biblii, aby określić czynność króla ubierającego kogoś, komu daje szczególny honor (np. I Mojżeszowa 41:42; 1 Samuela 17:38), albo ubieranie kapłanów w ich święte szaty (np. II Mojżeszowa 28:41; 29:8; 40:14; III Mojżeszowa 8:13). Język w tych rozdziałach przypomina język używany w opowieści o przybytku.

Wypędzenie z ogrodu (w. 22-24)
Bóg zasadził ogród dla człowieka, aby w nim żył i pracował (I Mojżeszowa 2:8), aby mógł jeść z drzewa życia (I Mojżeszowa 2:9, 16-17). Zadaniem człowieka była uprawa i strzeżenie ogrodu, jako król i kapłan (2:15). Ogród był idealnym, doskonałym miejscem dla człowieka.

Bóg powiedział: Człowiek stał się taki jak my. Nie jest całkiem jasnym, jak mamy to rozumieć, najbardziej prawdopodobnym jest to, że Bóg mówi do niebiańskich istot.
Po grzechu człowiek nie ma prawa na wieczne życie, dlatego nie może mieć dostępu do drzewa życia.  Widocznie drzewo życia dawało w jakiś sposób wieczne życie, chociaż także tu tekst nie jest całkiem jasny dla nas.

Wypędzenie ze świątyni (w. 23)
Świątynia w Jerozolimie była, tak jak przybytek, miejscem świętym. Było to miejsce gdzie mieszka Bóg, i gdzie Bóg dał możliwość, aby grzeszny człowiek mógł mieć relację z nim (przez kult ofiarny). Świątynia oznacza miejsce gdzie Izraelita otrzymał życie. Tylko człowiek, który spełniał warunki, mógł wejść do świątyni. Wygnanie ze świątyni oznaczało pozbawienie życia z Bogiem.
Ogród edeński był także świątynią, miejscem, gdzie Bóg miał relację z człowiekiem, gdzie człowiek mógł bezpośrednio rozmawiać z Bogiem i mógł żyć z Nim.
Bóg dba o świętość świątyni i oczyszcza z grzechu i z grzeszników, ponieważ nie ma tam miejsca dla grzechu (por. Ew. Jana 2:12-17; Objawienia 21:27).
Adam i Ewa znaleźli się po upadku w grzech w podobnej sytuacji, jak trędowaci, nieczyści, nieświęci, którzy musieli zostać wygnani z obozu izraelskiego, aby Izrael mógł nadal być świętym ludem. Wygnanie oznacza życie w oddaleniu od Boga, w samotności i żalu (III Mojżeszowa 13:45).
Śmierć oznacza dla Adama i Ewy, że pozbawiono ich bliskiej codziennej relacji z Bogiem, pozbawiono ich życia w obfitości w ogrodzie.

Bóg wygnał człowieka z ogrodu Eden. W hebrajskim tekście ten sam wyraz wygnać jest też używany, aby określić wypędzenie Kanaanitów z ziemi obiecanej (np. II Mojżeszowa 23:28-31). Oznacza to wypędzenie ostateczne, bez możliwości powrotu.

Cheruby (w. 24)
Bóg umieścił cheruby. Tekst mówi dosłownie: spowodował, że cheruby założyły (swój) obóz. Ten sam wyraz (umieścić, założyć obóz) używany jest, aby określić mieszkanie Boga w obozie Izraela (np. II Mojżeszowa 25:8).
Nie wiemy dokładnie, jak wyglądały cheruby, ale ze starożytności znamy podobne postacie. Są to istoty posiadające ciało lwa, twarz człowieka i skrzydła. Te postacie miały chronić miejsca święte oraz królewskie. Znajdowały się miedzy innymi na tronach i w salach królewskich w starożytnych pałacach.
Cheruby znajdujemy też w przybytku i w świątyni w Jerozolimie (II Mojżeszowa 26:31; 1 Królewski 6:29) oraz na skrzyni przymierza, która jest tronem Bożym (II Mojżeszowa 25:18-22). W najświętszym miejscu w świątyni jerozolimskiej znajdowały się też dwa ogromne cheruby, mające ok. 5 metrów wysokości (1 Królewski 6:23-28). W Księdze Ezechiela czytamy, że cheruby chroniły dostępu do tronu Bożego (Ezechiel 28:14).

Okreslenia płomienisty miecz nie znajdujemy w innych miejscach Biblii. Ogień jest symbolem obecności Pana, szczególnie na sądzie (II Mojżeszowa 19:18; Ps. 104:4).

Cheruby były umieszczone na wschód od Edenu, wskazując na to, że tu znajdowało się wyjście. Adam i Ewa zostali więc wygnani w kierunku wschodu. Podróżowanie w kierunku wschodu jest w Biblii często kojarzone z wygnaniem. Dawid musiał z powodu buntu Absaloma opuścić Jerozolimę i ziemię obiecaną idąc w kierunku wschodu (2 Sam. 15). Izrael został wygnany do Babilonu na wschód od Izraela.
Powrót z wygnania, czyli powrót do ziemi obiecanej i do świątyni jest drogą od wschodu na zachód. Także wejście do przybytku i do świątyni znajdowało się po stronie wschodniej (II Mojżeszowa 27:13-16), tak aby było symbolicznym powrotem do ogrodu Eden, do społeczności z Bogiem.

Zakończenie
Opowieść o pierwszym grzechu jest rodzajem modelu, który znajdujemy w wielu miejscach Biblii. Czytamy, że grzech oznacza przekroczenie Bożych nakazów, oraz, że grzech zawsze skutkuje w przekleństwo i śmierć.
Opowieść o ogrodzie Eden i upadku (I Mojżeszowa 2 i 3) zawiera wiele elementów symbolicznych, jak np. woda, złoto, kamienie szlachetne, cheruby, które nawiązują do późniejszego przybytku i świątyni.
Opowieść ma znaczenie uniwersalne, bo dotyczy każdego człowieka. Każdy Izraelita, każdy człowiek zgrzeszył w Adamie (Rzymian 5).
Jednak nie można uważać tą opowieść tylko za symboliczną. Biblia prezentuje to, jako historię, która w taki sposób miała miejsce.
Słowa na początku w wyraźny sposób na to wskazują: takie były dzieła… (I Mojżeszowa 2:4). Słowa, które znajdujemy w innych miejscach I Księgi Mojżeszowej / Rodzaju, np. na początku historii o Noem, Abrahamie, Izaaku, Jakubie. Opowieść o upadku należy czytać, jako opis wydarzenia historycznego.
Pierwszy grzech był jednorazowym wydarzeniem w historii świata. Tylko Adam i Ewa mieli konkretne doświadczenie pierwszego grzechu. Dla każdego następnego pokolenia to fakt, że są grzesznikami, z tym się już urodzili.
Wypędzenie z ogrodu oznacza początek nowej ery w historii ludzkości.