21 September 2020
17 September 2020
List Jakuba 4,13-16
Bo czymże
jest życie wasze? Parą jesteście, która ukazuje się na krótko, a potem znika. 15 Zamiast tego, winniście mówić: Jeżeli Pan zechce,
będziemy żyli i zrobimy to lub owo. 16 Wy natomiast chełpicie się przechwałkami swoimi; wszelka
tego rodzaju chełpliwość jest zła.
Człowiek planuje swoje życie. Do najmniejszych
szczegółów próbuje je kontrolować. Żyjemy w społeczeństwie, gdzie inni też
kontrolują nasze życie, jak np. państwo lub pracodawcy, ale sami próbujemy kontrolować
ile się da, bo sami chcemy być panami naszego życia. Tak naprawdę nie chcemy,
aby ktoś inny panował i je kontrolował.
Powyższy tekst jest wstępem do następnego
fragmentu, gdzie Apostoł Jakub mówi o bogatych, żyjących w bogactwie na koszt
innych sądząc, że mają swoje życie całkowicie pod kontrolą i mogą czynić co
zechcą. Wygląda na to, że w Jakub mówi również do bogatych, gdyż chodzi ewidentnie
o biznesmenów, handlarzy, podróżujących, aby mieć zyski. Ale kontekst biblijny
jest jasny, że te słowa nie dotyczą tylko bogatych, lecz wszystkich.
Jakub krytykuje ludzi, planujących podróż w
celu osiągnięcia zysków. Czy to znaczy, że podróże i zyski są złe. Nie, możemy
planować, i nawet musimy. Mamy odpowiedzialność za nasze życie i za wszystko co
posiadamy i oczywiście wymaga to planowania. Istotnym jest tylko w jaki sposób
planujemy. Czy planujemy w sposób jakbyśmy mieli kompletną kontrolę nad naszym
życiem, czy liczymy się z faktem, że to Bóg rządzi a nie my?
Podstawowym pytaniem jest, jak widzimy nasze
życie. Czy uważamy, że życie należy do nas, i sami mamy wszystko pod kontrolą,
czy uznajemy, że życie jest darem, który otrzymaliśmy od Boga.
Często myślimy, że nasze życie jest ważne i
długo trwa, nie chcemy myśleć o tym, że jutro możemy umrzeć. Uważamy, że możemy
długo żyć, może 70, 80 lat, lub więcej, ale w świetle wieczności, jest to niczym
(Psalm 90,10).
Apostoł Jakub mówi, że jesteśmy parą.
Przypomina to słowa Księgi Kaznodziei (Koheleta), w której mowa o marności,
co można też tłumaczyć jako tchnienie, wiaterek (np. 1,2; 1,14; 2,11
itp.).
Także w księdze Przypowieści (Przysłów)
znajdujemy ostrzeżenie: nie chwal się dniem jutrzejszym, bo nie wiesz, co
dzień może przynieść (Przyp. 27,1).
W innych miejscach życie człowieka jest
opisane jako tchnienie (Joba 7,7-9; Psalm 39,5-6).
Nie oznacza to, że życie nie ma wartości,
lecz że nasze ziemskie życie nie jest fundamentem żadnej pewności i nie jest
stałe. Nasze życie na ziemi trwa krótko, ale mamy wieczne życie. Każdy człowiek
żyje dalej po śmierci, w piekle, albo u Boga, a nasze ziemskie życie jest
niczym w porównywaniu do wieczności.
Mimo to, nasze życie na ziemi jest ważne i
decydujące. Ważnym jest jak żyjemy i w jaki sposób myślimy o życiu.
Dla wielu majątek i dobrobyt jest
najważniejszy i szczęście wiążą z posiadaniem pieniędzy. Życie człowieka jednak
nie zależy od obfitości dóbr (Ew. Łukasza 12,15). Jezus opowiedział przypowieść
o bogatym głupcu, który chciał zbudować wielkie spichlerze, aby zgromadzić
swoje bogactwa, a w nocy umarł i nic mu już to nie dało (Ew. Łukasza 12,16-21).
Tematy z tej przypowieści wracają u Jakuba 4,13-5,6.
Planowanie, oczekiwanie zysków, handel, to
wszystko nie jest złe. Decydujące jest nasze nastawienie.
Musimy naszą postawę świata, który chce
wszystko mieć pod kontrolą, zastąpić postawą Bożą, która uznaje, że nie ja,
lecz Bóg kontroluje moje życie.
Przez wszystko co czynimy i planujemy, musimy
zdawać sobie sprawę, że możemy mieć wiele zamysłów, planów, ale decydująca jest
wola Pana (Przysłów 19,21; por. 16,9; Psalm 37,23).
Większość ludzi w starożytności wierzyło, że
bogowie decydują o ich losach, próbowali więc mieć wpływ na ich decyzje poprzez
ofiary, próbując manipulować bogami.
Ale Jakub nie mówi o bogach, lecz o Panu, Bogu,
Który rządzi przez Jezusa Chrystusa, jest suwerennym, wszechmogącym Stworzycielem,
którego nie można w żaden sposób zmanipulować. Próba manipulowania Go jest
poważnym grzechem. On jest suwerenny, co znaczy, że może czynić co zechce.
Wierząc w Boga, wierzymy, że nie istnieje
‘przypadek’, czy ‘los’. Nic nie dzieje się przypadkowo, gdyż Bóg Wszechmogący
rządzi. Nawet włos nie spadnie z naszej głowy bez jego woli (Ew. Mateusza
10,30).
Wierzący wyznaje: Jeżeli
Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo. Ta fraza zostaje rzeczywiście
używana przez chrześcijan, np. w zaproszeniach na pewne wydarzenia można
znaleźć na końcu: D.V. co oznacza Deo volente, co oznacza: jeżeli Pan
zechce.
Ale to może
też łatwo stać się pustym wyrażeniem. Nie chodzi o to, że koniecznie mamy to
mówić lub pisać przy wszelkim planowaniu, lecz chodzi o to, aby to było w
naszym sercu, abyśmy żyli cały czas świadomi faktu, że Pan rządzi.
Pan Bóg jest
Stworzycielem, to że żyjemy jest wyrazem Jego łaski, zarówno dla wierzących jak
i dla niewierzących. To, że możemy planować i często też zrealizować nasze
plany jest wyrazem Jego łaski. On jest suwerenny, więc nie musi pozwolić nam na
realizację naszych planów, gdyż nie nasza to wola, lecz Jego wola.
Widzimy, że Apostoł
Paweł ciągle poddaje się w swoich planach woli Bożej (Dz. Apostolskie 18,21;
Rzymian 1,10; 1 Koryntian 4,19; 16,7). Może nie zawsze wyraża to słowami, ale
ważniejszym jest, że było to jego nastawienie, i takie też powinno być nasze
nastawienie.
Jeżeli jednak
nie liczymy się z Bogiem, oznacza to, że jesteśmy aroganccy i dumni. Jest to
podstawowy grzech przeciwko Bogu. Każdy kto w swoim codziennym życiu nie liczy
się z Bogiem, każdy kto nie żyje w głębokiej świadomości, że Bóg rządzi jego
życiem, jest pyszny. Jest to, jak Apostoł pisze, chełpienie się
przechwałkami swoimi, lub przechwalanie się w swojej pysze, co
oznacza, że ufają sobie zamiast Bogu. Wykluczyć Boga z naszych planów oznacza
arogancję i pychę. Ten kto tak czyni jest jak bezbożny, który nie chce uznać
Boga i nie chce akceptować, że ktoś rządzi jego życiem. Bezbożnego czeka sąd
Boży. Jest to bardzo poważne ostrzeżenie. Arogancja i duma jest podstawowym
grzechem, który popełnili już Adam i Ewa, pragnąc samodzielnie decydować o swoim
życiu. Karą za to była śmierć.
Mówiąc, że jeżeli Pan zechce żyjemy,
wyznajemy, że długość naszego życia jest w rękach Bożych. Jeżeli wcześniej umrzemy
niż ‘planowaliśmy’, jest to wola Boża. Jest to trudne, ale też daje to wielki spokój.
Chcemy sami mieć nasze życie pod kontrolą,
ale ciągle widzimy, że nie uda nam się; ciągle dzieją się rzeczy, na które nie
mamy wpływ, których nie możemy zmienić. To powoduje, że wielu ludzi żyje w strachu.
Jeżeli jednak wierzymy, że nasze życie, nasz
los jest w rękach wszechmogącego i dobrego Boga, myśląc być może, że stracimy
naszą ‘suwerenność’, której i tak nie mamy, daje nam to ogromny pokój, już nie
musimy żyć w lęku. Nawet jeśli wcześniej umrzemy, lub jeśli ktoś bliski nam umrze,
jesteśmy świadomi, że Bóg wie, co czyni. Wierzący wie też, że po śmierci zacznie
lepsze życie. Co jest lepszym ponadto niż wiedzieć, że nasz los jest w rękach
dobrego i wszechmogącego Boga i Stworzyciela?
Nie tylko nasze życie, ale wszystko co
czynimy jest w rękach Bożych. Możemy planować, ale tylko w świadomości, że nie
my, nie sytuacja, lecz Bóg decyduje o tym, czy nasze plany zostaną
zrealizowane, czy nie. Jeżeli wyznajemy, że jeżeli Pan zechce … zrobimy to
lub owo, wyznajemy, że On kieruje i rządzi naszym życiem, ale też
wyznajemy, że chcemy, aby Bóg był obecny w naszym działaniu i planowaniu.
Bóg jest naszym Ojcem, który jest
zainteresowany nawet w najmniejszych szczegółach naszym życiem i On chce być obecny
w każdym szczególe naszego życia, nawet w planowaniu naszych ziemskich spraw.
Konkretnie oznacza to, że modlimy się we
wszystkich sprawach, też kiedy planujemy nasze wakacje, zastanawiamy się, czy
coś kupić, czy chcemy inwestować w firmę itp. We wszystkich sprawach Bóg chce
być obecny. Bo ostatecznie wszystkie ziemskie sprawy są też Bożymi sprawami,
gdyż cała ziemia należy do Niego.
14 September 2020
Powołanie przez głoszenie
Reformacja na nowo odkryła i podkreślała, zgodnie z nauczaniem Słowa Bożego i wczesnego Kościoła, że człowiek może być zbawiony tylko z łaski przez wiarę. Jednak nauka ta bywa różnie interpretowana, w związku z czym ważnym jest, aby rozumieć ją we właściwy, zgodny z Biblią sposób.
Wielu
chrześcijan podkreśla odpowiedzialność człowieka wobec Boga. Biblia przecież nawołuje
do nawrócenia i upamiętania się, czyż nie oznaczałoby to, że człowiek sam powinien
działać? Bóg udziela łaski, ale człowiek musi ją przez wiarę przyjąć a bez tej własnej
decyzji, twierdzą oni, człowiek nie może być zbawiony.
Problemem z powyższą
tezą jest to, że faktycznie już nie można wtedy mówić o zbawieniu tylko i
wyłącznie z łaski, gdyż potrzebna byłaby decyzja i przyjęcie daru łaski przez
człowieka, co stanowi już uczynek ze jego strony. Innymi słowami, bez decyzji
człowieka, by przyjąć dar łaski, nie może on być zbawiony, jego decyzja
(nawrócenie) jest konieczna.
Zadaniem kościóła
jest głoszenie Słowa Bożego, aby ci, którzy je słyszą, nawrócili się. Jednak
podczas głoszenia tylko niektórzy się nawracają, a wielu niestety tego nie robi,
co wywołuje pytanie, dlaczego? Poza tym jest to frustrujące dla wielu
głoszących. Niektórzy mogą zastanawiać się, czy popełnili jakiś błąd. Ale takie
myślenie jest niewłaściwe, gdyż nasze głoszenie nie nawróci grzesznika. Nawrócenie
nie zależy od tego, jak dobrze głosimy. Człowiek jest w stanie nawrócić się
przez głoszenie Ewangelii tylko jeśli
Duch Święty dotknie serca słuchającego, złamie go i pobudzi do życia. Głoszenie
Ewangelii jest konieczne, ale nigdy nie oznacza, że automatycznie ktoś może się
nawrócić.
Inni natomiast
uważają, że tylko działanie Ducha Świętego sprawia zbawienie. Twierdzą oni, że
jeśli masz i doświadczysz Ducha, jesteś zbawiony. Niestety wtedy zdarza się, że
treścią głoszenia podczas ewangelizacji nie jest Słowo Boże, lecz doświadczenia
ludzkie. Ewangelizacja stanowi wtedy zbyt często opowiadanie ludzkich świadectw,
zazwyczaj bardziej skupionych na sobie i na swoich doświadczeniach, niż na Bogu
i Jego dziełu w Chrystusie. Świadectwo wiary może mieć swoje miejsce podczas
głoszenia Ewangelii, ale nigdy nie może zastąpić samego Słowa Bożego. Możemy
głosić Ewangelię bez mówienia świadectwa, bo głoszenie niekoniecznie potrzebuje
świadectwa osobistego, ale mówienie świadectwa bez głoszenia Słowa Bożego nie
jest ewangelizacją!
Biblijna
zasada Reformacji, sola scriptura – jedynie Pismo Święte, jest prawdą.
Oznacza, że tylko przez głoszenie Słowa, ktoś może się nawrócić. Jednak tak
samo konieczne jest działanie Ducha Świętego. Jeśli nadmiernie podkreśla się
jeden z tych elementów, szybko można wpaść w niebiblijne skrajności.
Głoszenie Słowa
Bożego oznacza też przekazanie wiedzy, mianowicie o tym kim ja jestem i Kim jest
Bóg. Aby móc się nawrócić, muszę rozumieć, że jestem martwym grzesznikiem,
który zasłużył tylko na wieczne potępienie, który sam z siebie nic nie może zrobić,
aby zostać pojednanym z Bogiem. Także muszę rozumieć, że Bóg zesłał swego Syna
Jezusa Chrystusa, aby On zapłacił karę za grzech, by w ten sposób mógł się
pojednać z każdym, kto uwierzy. Poza tym też, że tylko, jeśli wierzę w Jezusa
Chrystusa mogę być zbawiony. Być zbawionym oznacza, że zna się i rozumie pewne
fakty historii zbawienia. Ale tylko wiedza nie wystarczy, szatan również
posiada taką wiedzę, ale nie jest zbawiony. Moje serce musi zostać zmienione,
muszę narodzić się na nowo, aby stać się nowym człowiekiem. Tylko jeśli jestem
na noworodzony, jestem w stanie upamiętać się i uwierzyć. Ta zmiana i nowe
narodzenie jest dziełem Ducha Świętego. Człowiek sam nie może się narodzić na
nowo, tylko za sprawą Ducha Świętego. Duch święty daje mu życie i wiarę (Ef.
2:8).
Duch Święty
nie przekazuje Ewangelii przez osobiste objawienie, lecz mówi do człowieka
poprzez jej głoszenie. Poprzez głoszenie Słowa Bożego Duch Święty budzi
człowieka do życia, aby się nawrócił. Dlatego nigdy nie możemy odłączyć
głoszenia od działania Ducha Świętego, gdyż są nierozerwalnie związane ze sobą.
Tu dochodzimy
do trudnego aspektu wiary, mianowicie - Bóg wybrał człowieka. Człowiek nie może
sam zdecydować, by przyjąć Ewangelię, gdyż jest martwy a martwy człowiek nie jest
zdolny do jakiegokolwiek działania. Gdyby człowiek sam, o własnych siłach, mógł
przyjąć dobrą Nowinę, mógłby się chlubić, że sam o tym zdecydował, czyli,
oprócz łaski, ten jeden czyn – decyzja przyjęcia Chrystusa – też byłby
potrzebny. Wtedy jednak już nie byloby mowy o zbawieniu tylko z łaski.
Duch Święty
działa skutecznie, więc z pewnością człowiek na nowo się narodzi, a jeśli jest
nowo narodzony, wtedy też nawróci się i uwierzy.
Nasuwa się
pytanie, dlaczego nie każdy się nawraca? Duch Święty widocznie nie budzi
każdego człowieka do życia. To suwerenna decyzja Boga, sprzed założenia świata
(Ef. 1:4), która jest dla nas tajemnicą. Nie możemy kwestionować tajemnicy Bożej.
Skoro Bóg tak objawił się w swoim Słowie, powinniśmy to przyjąć. Nie wolno nam
mierzyć Bożej sprawiedliwości według naszych, skażonych grzechem i zmieniających
się w każdym pokoleniu, standardów. Bóg jest jedyną miarą sprawiedliwości a On zdecydował,
że wybrał z łaski, a tych, których wybrał, powołał przez głoszenie Słowa Bożego
i działanie Ducha Świętego (Rz. 8:29-30).
Mimo faktu, że
Bóg nie wybrał każdego, On woła każdego człowieka przez głoszenie Ewangelii. Nikt
jednak nie może mieć wytłumaczenia, że nie nawrócił się, bo Bóg go nie wybrał. Każdy
sam jest odpowiedzialny za swój grzech, co oznacza, że sam jest w pełni winny
za to, że odrzucił Boga, więc całkiem sprawiedliwym jest, że zasługuje na śmierć
wieczną, będacą karą za grzech.
Bóg w swojej
łasce jednak odnawia ludzi przez Ducha Świętego poprzez głoszenie Słowa Bożego.
Jednak głoszenie Słowa nie działa magicznie a Duch Święty nie jest zależny od
tego, jak dobrze my głosimy. Bóg suwerennie wybrał drogę do zbawienia przez
głoszenie Słowa i działanie Ducha Świętego. Tylko Duch Święty może zmienić
serce człowieka, aby narodził się na nowo, ale Duch Święty czyni to poprzez
głoszenie Słowa Bożego.
W związku z
tym Kościół głosi każdemu człowiekowi. Głoszenie Ewangelii jest podstawowym jego
zadaniem, które powinno mieć centralne miejsce podczas każdego nabożeństwa.
10 August 2020
Bezsilność człowieka
W raju człowiek zgrzeszył, ale mimo upadku, nie przestał być człowiekiem, nie stał się zwierzęciem lub demonem. Każdy człowiek, czyli każdy grzesznik, nadal stworzony jest na obraz Boga, co oznacza, że ma umysł, którego może używać, aby myśleć i jest w stanie rozumieć Boże objawienie, jeśli Bóg mu otworzy oczy i serce.
Mimo upadku w
grzech, w człowieku pozostał płomień naturalnego światła, którym jest
umiejętność racjonalnego myślenia oraz świadomość moralna. Oznacza to, że każdy
człowiek, mimo grzechu, ma podstawową świadomość istnienia Boga oraz świadomość
dobra i zła. Wielu podkreśla ten płomień twierdząc, że przez tą umiejętność
człowiek jest w stanie sam z siebie nawrócić się i poznać Boga. Prawda jednak
jest następująca: grzech dotknął naturę człowieka do tego stopnia, że jest
przez to zepsuty, co oznacza, że nie jest w stanie uczynić czegokolwiek dobrego
w oczach Boga. Mówiąc innymi słowami: cokolwiek człowiek by uczynił, nie jest to
w stanie zmniejszyć jego winy i skłonić Boga do tego, aby go przyjął.
Oczywiście należy
przyznać, że człowiek jest zdolny do dobrych czynów w codziennym życiu. Gdyby
Bóg pozostawił człowieka kompletnie w jego grzeszności, każdy byłby taki, jak
najgorszy i najbardziej bezsumienny przestępca. Dobry Bóg jednak obdarzył
ludzkość ogólną łaską, co sprawia, że świat nie jest tak zły, jakim potencjalnie
mógłby być. Należy jednak pamiętać, że ogólna łaska nie daje ani zbawienia, ani
możliwości nawrócenia się.
Mimo tego
płomienia lub lepiej, śladu światłości, żaden człowiek nie jest w stanie samodzielnie
uwierzyć Ewangelii. Gdyby tak było, uwierzenie i nawrócenie byłoby dobrym uczynkiem
człowieka, dokonanym na podstawie śladu światłości, który w nim jeszcze
pozostał. Musiałby coś wykonać, uwierzyć, aby móc być zbawionym, ale wtedy
zbawienie nie byłoby tylko z łaski, lecz z łaski plus uczynku człowieka.
Problem naszego grzechu jest następujący: nie jesteśmy w stanie skorzystać z tego płomienia światła w nas ku dobremu. Zamiast dojść do Boga, człowiek z natury coraz bardziej oddala się od Niego i ciągle na nowo buntuje się przeciwko Niemu, powiększając przez to swoje winy i swój grzech.
Dzieje się
tak, ponieważ człowiek jest kompletnie bezsilny, by czynić cokolwiek dobrego, co
mogłoby Bogu się podobać. Tylko przez łaskę człowiek może zostać zbawiony.
Tylko jeśli Bóg sam go powoła i da mu wiarę, człowiek jest w stanie uwierzyć
Ewangelii. Tylko przez Ducha Świętego, człowiek może się nawrócić, wyznać, że
jest grzesznikiem i wyznać, że tylko przez Jezusa Chrystusa może być zbawiony.
Człowiek przez grzech nie jest ciężko chory, lecz jest martwy, jak Apostoł
Paweł pisze: I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów
(Ef. 2:1; I Mj. 6:5; 8:21). Choremu człowiekowi możesz powiedzieć, aby podał ci
rękę i być może uczyni to, bo jeszcze w nim jest życie. Natomiast mówienie do kogoś martwego nie ma
sensu, bo nie zareaguje i nie będzie w stanie cokolwiek uczynić. Przez grzech
jesteśmy martwi i to, że możemy nawrócić się, narodzić się na nowo, jest tylko
i wyłącznie łaską Bożą: Bóg (…) nas, umarłych na skutek występków, razem z
Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni (Ef. 2:5).
Płomień lub
ślad światłości w człowieku nie przybliża go do Boga. Co w takim razie z Prawem
Bożym? Bóg dał swoje Prawo, podsumowane w dekalogu, który objawia wolę Bożą dla
człowieka. Czy człowiek nie może stać się bardziej sprawiedliwy czyniąc to, czego
wymaga Prawo Boże?
Wręcz
przeciwnie, Prawo Boże jeszcze bardziej objawia wielkość grzechu człowieka i
jego winy (Rz. 2:17-24). Prawo Boże nie jest w stanie zbawić człowieka i nie wskazuje
na zbawienie, lecz raczej przekonuje go o jego winie wobec Boga, o jego
beznadziejnej sytuacji, gdyż uświadomia mu, że stoi jako niesprawiedliwy
grzesznik wobec świętego i sprawiedliwego Boga.
Prawo jest co
prawda wychowawcą prowadzącym do Chrystusa (Gal. 3:24), ale samo Prawo
nie objawia nam zbawienia w Chrystusie. Prawo nie daje człowiekowi siły, aby
wyjść z jego nędzy z powodu grzechu. Prawo uczyniło człowieka bezsilnym (Rz.
8:3), ale Bóg zesłał swego Syna, aby wykonał Prawo i zapłacił karę za ludzkie
grzechy. Tylko dzięki dziełu Chrystusa, jesteśmy w stanie żyć z Bogiem.
Chrystus uczynił wszystko, my możemy tylko przyjąć to wiarą, a nawet wiara jest
darem Bożym (Ef. 2:8).
Od czasów
humanizmu (XV/XVI wiek) i oświecenia (XVIII wiek) człowiek w zachodnim świecie
zaczął coraz bardziej pozytywnie myśleć o sobie, o swoich możliwościach oraz o
swoim duchowym stanie. Przez mocne wpływy humanizmu i oświecenia w obecnej
kulturze, także wewnątrz kościołów i zborów, jest dzisiaj niemile widzianym
podkreślanie, że człowiek jest zepsuty przez upadek. Biblijna nauka
podkreślająca bezsilność człowieka i to, że sam nie jest w stanie o własnych
siłach uwierzyć, nawet w większości kościołów chrześcijańskich jest
nieakceptowana. Natomiast powszechnie podkreśla się, że człowiek jest w stanie uczynić
coś dobrego, nawet jeśli tylko w niewielkim stopniu, oraz to, że Bóg wynagrodzi
starania człowieka.
Teologia i
kultura XVIII i XIX wieku zostały zdominowane przez taki sposób myślenia, co poskutkowało
moralizującym myśleniem i nauczaniem, wyrażanym w wielu tekstach teologicznych
i literackich. To, co obecnie widzimy jest niczym innym niż humanizmem w nowej
formie, gdzie nie Bóg, lecz człowiek znajduje się w centrum, a Bóg ma się
podporządkować standardom i ideałom człowieka.
Niektórzy byli
przekonani, że trzymanie Prawa Bożego może być środkiem nowego narodzenia. Czyli,
przez starania i początki posłuszeństwa, człowiek byłby w stanie dojść do
nawrócenia (takie nauczanie widzimy np. u Tomasza z Akwinu i u remonstrantów
lub arminianów). Oznacza to, że moc posłuszeństwa byłaby silniejsza niż grzeszna
natura człowieka, co z kolei oznaczałoby, że człowiek jednak jest w stanie coś
małego sam uczynić dla swojego zbawienia. Zbawienie nie byłby wtedy tylko i
wyłącznie z łaski.
Problemem z tym
obecnie bardzo popularnym sposobem myślenia jest, że poważnie lekceważy nasz
stan wobec Boga, objawiony przez Słowo Boże. Ludzkie ideały zostają przedłożone
nad ideały Boże. Takie myślenie zaprzecza faktowi, że człowiek jest martwy
przez grzech, a więc jest niezgodne ze Słowem Bożym.
Erazm z
Rotterdamu twierdził, że sam fakt, że istnieje Prawo Boże musi oznaczać, ze
człowiek jest w stanie trzymać się go, więc ma wolną wolę i może sam decydować,
czy trzymać się Prawa czy nie. Marcin Luter reagował na to, słusznie twierdząc,
że człowiek jest co prawda stworzeniem posiadającym wolną wolę, ale przez
własny grzech (upadek) stał się niewolnikiem grzechu i nie jest w stanie sam wybrać
życia lub zbawienia (szczególnie pisze o tym w swoim dziele „De servo arbitrio”
– O niewolnej woli, 1525 r.). Prawo Boże pokazuje nam, co powinniśmy czynić,
ale nigdy o własnych siłach nie jesteśmy w stanie uzyskać zbawienia. Tylko
Jezus Chrystus, Syn Boży, mógł wykonać to, czego my nie mogliśmy. Tylko kiedy
Duch Święty odrodzi nas, jesteśmy w stanie nawrócić się i uwierzyć.
Nie płomień w
człowieku, ani Prawo Boże, lecz tylko Ewangelia wolnej łaski jest mocą Bożą ku
zbawieniu wierzącego (Rz. 1:16).
17 July 2020
Kiedy przyjdzie Królestwo Boże?
Rozpoczęcie (inauguracja) Królestwa Bożego stanowi
centrum głoszenia Jana Chrzciciela i Jezusa Chrystusa.
Forma czasownika przybliżyło
się w greckim tekście wyraża, że królestwo nie tylko przybliżyło się, ale
faktycznie już rozpoczęło się, choć jeszcze nie do końca zostało zrealizowane.
Jan Chrzciciel zainaugurował działanie Jezusa, i
od razu Jezus zaczął głosić Królestwo Boże: Odtąd począł Jezus głosić i
mówić: Upamiętajcie się, przybliżyło się bowiem Królestwo Niebios (Mat. 4:17).
Należy przy tym pamiętać, że grecki wyraz
określający Królestwo Boże nie
oznacza miejsca, gdzie znajduje się królestwo, lecz oznacza rządzenie (królowanie) Boże. Jan i
Jezus głoszą więc: nawróćcie się, bo suwerenne
rządy (lub rządzenie) Boże już się zaczęły!
Wyraz Ewangelia w oryginale greckim ma
znaczenie polityczne. W Imperium Rzymskim np. używano jej, aby głosić, że został wybrany nowy
cesarz, co oznaczało dobrą nowinę dla imperium, gdyż cesarz gwarantował pokój i
dobrobyt. Heroldzi głosili: Ewangelia, mamy nowego cesarza! Jedyną
właściwą reakcją mieszkańców powinno być czczenie nowego cesarza i płacenie mu
należnych podatków. Nie istnieje możliwość zastanawiania się, czy należy poddać
się cesarzowi, czy nie.
Głoszenie Ewangelii Jezusa
oznacza proklamację, że Jezus Chrystus jest suwerennym, wszechmocnym Królem i
Jego rządy się zaczęły. Oznacza to, że każdy człowiek ma się mu poddać. Jeżeli
ktoś nie chce, spotka go kara. W rzymskim imperium, każdy, kto się nie poddał
władzy cesarskiej, został ukarany. Tak samo każdy, kto nie podda się Jezusowi,
otrzyma karę wiecznego potępienia.
Sposób, w jaki Królestwo Boże działa jest nieco
tajemniczy. Królestwo Boże już jest, ale często tego nie widzimy. Jezus mówił w
wielu podobieństwach o Królestwie, aby wyjaśnić, jak ono funkcjonuje. Przykładem
jest podobieństwo o ziarnku gorczycznym:
31 Inne podobieństwo podał im, mówiąc: Podobne jest
Królestwo Niebios do ziarnka gorczycznego, które wziąwszy człowiek, zasiał na
roli swojej. 32 Jest ono, co
prawda, najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy urośnie, jest największe ze
wszystkich jarzyn, i staje się drzewem, tak iż przylatują ptaki niebieskie i
gnieżdżą się w gałęziach jego.
33 Inne podobieństwo powiedział im: Podobne jest Królestwo
Niebios do kwasu, który wzięła niewiasta i rozczyniła w trzech miarach mąki, aż
się wszystko zakwasiło.
Do czego dokładnie jest podobne królestwo? Nie jest
ono podobne do samego ziarnka, lecz do całego procesu: ziarnko zostaje
zasadzone, powoli się rozwija, na początku prawie nic nie widać, ale w końcu
wyrasta z niego drzewo. Tak jest z Królestwem Bożym, zaczyna się małe, prawie
nie widocznie, ale powoli rozwija się, aż w końcu jednoznacznie będzie
widocznie dla wszystkich.
Dla wielu dzisiaj Królestwo Boże jest ukryte, ale
wierzący, patrzący duchowymi oczami, w wierze, widzi je, gdyż wszędzie, gdzie
widzimy działanie Jezusa w wierzących i w Kościele, tam widzimy obecność Jego
Królestwa.
W swoim życiu Jezus udowodnił, że jest suwerennym
Królem nie tylko nad wszystkimi ludźmi, ale też nad całym stworzeniem. Podczas
sztormu uciszył burzę, ponieważ przyroda musi mu być posłuszna (Mat. 8:23-27).
Jezus mógł chodzić po wodzie, bo jest Panem nad stworzeniem (Mat. 14:22-33). Nie
tylko przyroda, ale też cały świat duchowy musi być posłuszny Królowi Jezusowi,
co udowodnił przez wypędzenie demonów (np. Mk. 1:21-28 i inne). To są znaki
Królestwa Bożego, wskazujące na rzeczywistość w tym Królestwie. W tej chwili
żyjemy w świecie pełnym grzechu i jego skutków, ale kiedy Jezus wróci, jego
Królestwo będzie na całej ziemi. Wtedy wróg (szatan) zostanie ostatecznie
pokonany i wtedy będziemy żyć w świecie bez grzechu, bez chorób i bez demonów.
Wszystkie znaki wskazują na przyszłą rzeczywistość.
Chrześcijanin powinien być posłusznym obywatelem
swego państwa, ale wie, że należy przede wszystkim do innego państwa - Królestwa
Bożego. Król Jezus jest ponad wszelkie władze na tej ziemi a chrześcijanie, jako
obywatele Jego Królestwa powinni być Mu posłuszni. Jezus też chce, aby jego
obywatele współdziałali w proklamacji Ewangelii Jego Królestwa na całym świecie.
Nakazał to swoim uczniom ale przez to też i nam:
16 A jedenastu uczniów poszło do Galilei, na górę, gdzie im
Jezus przykazał. 17 I gdy go ujrzeli, oddali mu pokłon, lecz niektórzy
powątpiewali.