12 May 2014

1 Koryntian 4:1-21



w. 1-2
Wyraz słudzy (gr.: hupertēs) po grecku nie jest wyrazem oznaczającym niewolników (gr.: doulos), lecz oznacza tych, którzy są podwładnymi, np kierownikami, otrzymującymi wskazówki. Nie są niewolnikami, lecz ludźmi wolnymi.
Wyraz szafarz (gr.: oikonomos) oznacza podwładnego zarządcę, najważniejszego niewolnika w domostwie bogatego, funkcjonującego jako główny zarządca domostwa.
Oba stanowiska są funkcjami związanymi z ogromną odpowiedzialnością i posiadają odpowiedni status.

Wymaganiami dla przywódców świata są między innymi: elokwentne wypowiadanie się, powodzenie, siła, umiejętność rządzenia.
Natomiast wymogami dla przywódców Kościoła są: wierność Bogu i Jego Słowu, postawa sługi.
Przywódcy w Kościele są całkiem inni niż przywódcy świata. Nie rządzą, lecz służą i mają odpowiedzialność wobec Kościoła, ale przede wszystkim wobec Boga (3:14-15). Dotyczy to apostołów, ale także starszych i pastorów.

w. 3-5
Często tekst ten rozumiany był tak, jakby Paweł nie miał obowiązku odpowiadać przed zborem, lecz tylko wobec Boga, co powodowało sporo nadużyć w Kościele. Paweł z całą pewnością nie twierdzi, że nie możemy sądzić i że nie podlegamy ludzkim sądom w kościele.
Chodzi o zasadę: ludzki sąd a Boży sąd różnią się. Ludzie mogą sądzić, czasami nawet muszą (Mat. 18:15-18; 1 Kor. 5:3-5; 2 Kor. 2:6-8; 1 Tym. 5:20), ale ludzki sąd nigdy nie jest sądem ostatecznym. Dotyczy to sądu nad innymi, ale także sądu nad swoim sumieniem.

Paweł kiedyś sam myślał, że działa według Prawa, i odkrył jak bardzo się mylił (Fil. 3:6).
Nie jesteśmy usprawiedliwieni przez opinię innych lub swoją, lecz tylko na podstawie osądu Boga. Ludzka mądrość, która sądzi innych i siebie, jest głupstwem.

Fraza co ukryte w ciemności (w. 5) może oznaczać sumienie, ale też moralne zło, o którym nikt nie wie (por. 2 Kor. 4:2; Ef. 5:11-12).

Zapłata (3:8 i 14) jest pochwałą od Boga. Dziś pieniądze są ważniejsze, ale w I wieku n.e. pochwała i honor były najwyższą zapłatą, którą można było otrzymać. Ludzie pragnęli chwały za życia i po śmierci.
W Kościele korynckim przesadzano w pochwałach poszczególnych nauczycieli, co spowodowało podziały. Ostateczna chwała przeznaczona jest dla Boga.
Paweł nie mówi tu tylko o sobie i innych apostołach, lecz ogólnie o problemie dot. chwalenia przywódców w Kościele.

4:6-13 Model mądrości

W w. 6 istnieje problem tłumaczeniowy.
Nie rozumieć więcej ponad to, co napisano – po grecku ta fraza jest bardzo niejasna (niekompletna). Opinie komentatorów bardzo się różnią co do znaczenia. Najprawdopodobniej wskazuje to na Stary Testament, ponieważ Paweł w innych miejscach używa wyrazu co napisano aby cytować Stary Testament. Sposób tutaj użyty jest jednak bardzo nietypowy w języku greckim. Prawdopodobnie Paweł nawiązuje do wcześniejszych pięciu cytatów ze Starego Testamentu (1:19; 1:31; 2;9; 3:19 i 20).  Wszystkie te cytaty krytykują ludzką pychę.

Następny werset (w. 7) zawiera serię krótkich pytań retorycznych stanowiących atak na pychę Koryntian.
Jeżeli wyróżniamy się czymś nie jest to nigdy powodem do chwalenia się, ponieważ wszystko co mamy i co nas wyróżnia otrzymaliśmy od Boga.

Dalej (w. 8) Paweł daje ironiczny opis ‘bogatego’ życia Koryntian jako królów. Są oni nasyceni, co jest negatywnym wyrazem kojarzonym z pychą i rozwiązłością.  
Koryntianie myśleli, że są mądrymi, a mądra osoba jest w myśleniu stoickim jak król. Król jest tym, który może czynić co zechce i może sądzić innych. W I wieku w potocznym znaczeniu ktoś kto był bogaty też nazywany bywał królem.
W Koryncie było normalnym, że bogaci jako ‘patroni’ wspierali biedniejszych, co powodowało i potwierdzało nierówność oraz zależność jednych od drugich. Wspierani nie czynili tego, co mogłoby się nie podobać ich patronom. Istniała więź między patronami i wspieranymi, należało być lojalnym, a nie można było być lojalnym jednocześnie wobec różnych patronatów. Z tego też powodu Paweł chciał być finansowo niezależny w Koryncie, bo nie chciał żyć w relacji lojalności wobec jednego z bogatych w zborze.

Dopiero po powrocie Chrystusa wierzący będą z Nim królować (1 Kor. 6:9-10; 15:24). Wtedy wierzący w Chrystusa odziedziczą królestwo (por. Rzymian 5:17; 2 Tym. 2:12; Obj. 5:10; 22:5). Koryntianie uważali, że już żyją w stanie chwały, która przecież nastąpi dopiero po powrocie Chrystusa. Zwycięstwo jest pewne, ale żyjemy jeszcze w czasie walki, świętowanie nastąpi potem.

Chrystus, mając wszystko, zostawił wszystko i stał się ‘słaby’. Taka ma być postawa chrześcijanina. Ci, którzy mają udział w bogactwach Chrystusa, mają też udział w ‘głupstwach’ słabości i poniżeniu Jezusa. Chrześcijanie nie szukają wartości tego świata, lecz Chrystusa. Postawa słabości jest problemem dla Koryntian, tak samo jak mądrości krzyża, która jest wyrazem tej ‘słabości’ (por. 1,25-27).

Wyraz widowisko (w. 9, dosł.: teatr, przedstawienie). Apostołowie są pozbawieni chwały, jak gladiatorzy, będący przestępcami skazanymi na śmierć, którzy byli wprowadzani przez na stadion, wśród szyderstw i pogardy ze strony publiczności. Ich zadaniem było wystąpienie w przedstawieniu, walka a w końcu śmierć. Podobnie chrześcijanie są widowiskiem dla świata, cały świat szydzi z wierzących jak z głupców.

w. 10-13
W tym fragmencie znajdujemy trzy kontrasty:
- Mądrość kontra głupota (1 Kor. 1:18-27)
- Mocny kontra słaby (1 Kor. 9:22; 2 Kor. 11:30)
- Szanowany kontra pogardzany (1 Kor. 1:26-28)
Potem Paweł wymienia sześć rodzajów cierpień, udowadniając, że teraz jeszcze nie jest czas chwały, lecz czas cierpienia i poniżenia, podobnego jakiego doznał Jezus na ziemi. Implikuje to, że w oczach świata, dla którego liczy się tylko chwała, jesteśmy nieudacznikami, jesteśmy niczym.
Mimo złego traktowania, którego doświadczyli, apostołowie reagowali tak jak Jezus, nie mówiąc nic złego o swych prześladowcach.

Grecy pogardzali pracą własnych rąk, uważając, że taka praca jest tylko dla niewolników i ubogich z najniższych warstw społecznych.
Grecki wyraz tłumaczony jako modlić się (w. 13) oznacza dosłownie: wołać (kogoś) obok siebie, co znaczy pocieszać, zachęcać.
Wierzący są jak śmieci tego świata, co jest tłumaczeniem greckiego technicznego wyrazu oznaczającego resztki zwierząt ofiarnych, które były wyrzucane.
Omieciny to co się wyrzuca po sprzątaniu.
Werset 13 używa po grecku słownictwa dotyczącego traktowania więźniów wojennych i przestępców, ludzi bez wartości w oczach społeczeństwa, którzy w starożytności byli ofiarowani bogom, aby w sytuacjach zagrożeń oczyścić i uratować miasto.
4:14-21
Paweł został wysłany, aby głosić (proklamować) Ewangelię i żyć Ewangelią. Paweł jest jakby ojcem kościoła korynckiego, ponieważ go założył.

w. 14:
Paweł nie pisze po to, aby zawstydzić Koryntian, co oznacza, że mogą oni stracić twarz (stracić chwałę, stracić honor), co było czymś strasznym w I wieku. Paweł chce podkreślić, że odrzuca ich zachowanie, ale nie ich samych jako osoby. On napomina ich, jak ojciec mówiący z autorytetem, ale też z miłością.
Koryntianie powinni rozumieć, że ich wartość nie tkwi w ich statusie lub posiadłościach, lecz tylko w Chrystusie.

Nauczyciel (Gr. paidagogos) był zazwyczaj wiarygodnym niewolnikiem, odpowiedzialnym za wychowanie i edukacje dzieci swego pana. W greckiej kulturze nauczyciele często byli widziani jako głupi i wredni i tak też byli jako charakter przedstawiani w literaturze i w teatrze. W rzeczywistości nieraz na prawdę tak bywało.
Apostoł Paweł przestawia kontrast: relacja ojciec-dziecko jest całkiem inna niż relacja nauczyciel-dziecko.

Proszę was (w. 16) - po grecku dosł.: napominam was… mocno zachęcam was…
Paweł chce, aby Koryntianie naśladowali go, z celem, aby stali się nie jak Paweł, lecz jak Jezus (por. 1 Kor. 11:1). Obraz uczniów naśladujących swego nauczyciela był wówczas powszechny.
Należy pamiętać, że pierwsze pokolenia chrześcijan nie posiadały jeszcze Nowego Testamentu (natchnione Słowo Boże jako najwyższy autorytet) oraz tradycji chrześcijańskiej. Jedyne co było dla nich dostępne to nauczanie Pawła i świadectwo jego życia.
Naśladowanie Pawła oznaczało: poniżyć się, statusu i bogactwa nie uznawać za ważne, być głupim w oczach świata, zostać pogardzonym, gotowym na cierpienia, słabym, służącym innym.

w. 17-21
Najbardziej charakterystyczną cechą Koryntian jest pycha. Ci pyszni, którzy dużo krzyczą, nie mają prawdziwej mocy i okazuje się, że ich słowa są niczym.
Koryntianie zachowują się jak nieposłuszne dzieci, myślące, że są panami domu w momencie kiedy nie ma rodziców.
Paweł wysłał do nich Tymoteusza, który akurat jest w drodze, odwiedzi też inne miasta w Macedonii.
Jako ojciec zboru (założyciel), Paweł zapewnia, że na pewno wróci. Są to słowa ojca do dzieci, w miłości, ale też ostrzegające, że w razie potrzeby może ich ukarać.






23 April 2014

List Jakuba 4,13-16



13 A teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro pójdziemy do tego lub owego miasta, zatrzymamy się tam przez jeden rok i będziemy handlowali i ciągnęli zyski, 14 wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie.
Bo czymże jest życie wasze? Parą jesteście, która ukazuje się na krótko, a potem znika. 15 Zamiast tego, winniście mówić: Jeżeli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo. 16 Wy natomiast chełpicie się przechwałkami swoimi; wszelka tego rodzaju chełpliwość jest zła.


Człowiek planuje swoje życie. Do najmniejszych szczegółów próbuje je kontrolować. Żyjemy w społeczeństwie, gdzie inni też kontrolują nasze życie, jak np. państwo lub pracodawcy, ale sami próbujemy kontrolować ile się da, bo sami chcemy być panami naszego życia. Tak naprawdę nie chcemy, aby ktoś inny panował i je kontrolował.

Powyższy tekst jest wstępem do następnego fragmentu, gdzie Apostoł Jakub mówi o bogatych, żyjących w bogactwie na koszt innych sądząc, że mają swoje życie całkowicie pod kontrolą i mogą czynić co zechcą. Wygląda na to, że w Jakub mówi również do bogatych, gdyż chodzi ewidentnie o biznesmenów, handlarzy, podróżujących, aby mieć zyski. Ale kontekst biblijny jest jasny, że te słowa nie dotyczą tylko bogatych, lecz wszystkich.

Jakub krytykuje ludzi, planujących podróż w celu osiągnięcia zysków. Czy to znaczy, że podróże i zyski są złe. Nie, możemy planować, i nawet musimy. Mamy odpowiedzialność za nasze życie i za wszystko co posiadamy i oczywiście wymaga to planowania. Istotnym jest tylko w jaki sposób planujemy. Czy planujemy w sposób jakbyśmy mieli kompletną kontrolę nad naszym życiem, czy liczymy się z faktem, że to Bóg rządzi a nie my?
Podstawowym pytaniem jest, jak widzimy nasze życie. Czy uważamy, że życie należy do nas, i sami mamy wszystko pod kontrolą, czy uznajemy, że życie jest darem, który otrzymaliśmy od Boga.

Często myślimy, że nasze życie jest ważne i długo trwa, nie chcemy myśleć o tym, że jutro możemy umrzeć. Uważamy, że możemy długo żyć, może 70, 80 lat, lub więcej, ale w świetle wieczności, jest to niczym (Psalm 90,10).
Apostoł Jakub mówi, że jesteśmy parą. Przypomina to słowa Księgi Kaznodziei (Koheleta), w której mowa o marności, co można też tłumaczyć jako tchnienie, wiaterek (np. 1,2; 1,14; 2,11 itp.).
Także w księdze Przypowieści (Przysłów) znajdujemy ostrzeżenie: nie chwal się dniem jutrzejszym, bo nie wiesz, co dzień może przynieść (Przyp. 27,1).
W innych miejscach życie człowieka jest opisane jako tchnienie (Joba 7,7-9; Psalm 39,5-6).
Nie oznacza to, że życie nie ma wartości, lecz że nasze ziemskie życie nie jest fundamentem żadnej pewności i nie jest stałe. Nasze życie na ziemi trwa krótko, ale mamy wieczne życie. Każdy człowiek żyje dalej po śmierci, w piekle, albo u Boga, a nasze ziemskie życie jest niczym w porównywaniu do wieczności.

Mimo to, nasze życie na ziemi jest ważne i decydujące. Ważnym jest jak żyjemy i w jaki sposób myślimy o życiu.
Dla wielu majątek i dobrobyt jest najważniejszy i szczęście wiążą z posiadaniem pieniędzy. Życie człowieka jednak nie zależy od obfitości dóbr (Ew. Łukasza 12,15). Jezus opowiedział przypowieść o bogatym głupcu, który chciał zbudować wielkie spichlerze, aby zgromadzić swoje bogactwa, a w nocy umarł i nic mu już to nie dało (Ew. Łukasza 12,16-21). Tematy z tej przypowieści wracają u Jakuba 4,13-5,6.
Planowanie, oczekiwanie zysków, handel, to wszystko nie jest złe. Decydujące jest nasze nastawienie.


Musimy naszą postawę świata, który chce wszystko mieć pod kontrolą, zastąpić postawą Bożą, która uznaje, że nie ja, lecz Bóg kontroluje moje życie.
Przez wszystko co czynimy i planujemy, musimy zdawać sobie sprawę, że możemy mieć wiele zamysłów, planów, ale decydująca jest wola Pana (Przysłów 19,21; por. 16,9; Psalm 37,23).

Większość ludzi w starożytności wierzyło, że bogowie decydują o ich losach, próbowali więc mieć wpływ na ich decyzje poprzez ofiary, próbując manipulować bogami.
Ale Jakub nie mówi o bogach, lecz o Panu, Bogu, Który rządzi przez Jezusa Chrystusa, jest suwerennym, wszechmogącym Stworzycielem, którego nie można w żaden sposób zmanipulować. Próba manipulowania Go jest poważnym grzechem. On jest suwerenny, co znaczy, że może czynić co zechce.
Wierząc w Boga, wierzymy, że nie istnieje ‘przypadek’, czy ‘los’. Nic nie dzieje się przypadkowo, gdyż Bóg Wszechmogący rządzi. Nawet włos nie spadnie z naszej głowy bez jego woli (Ew. Mateusza 10,30).

Wierzący wyznaje: Jeżeli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo. Ta fraza zostaje rzeczywiście używana przez chrześcijan, np. w zaproszeniach na pewne wydarzenia można znaleźć na końcu: D.V. co oznacza Deo volente, co oznacza: jeżeli Pan zechce.
Ale to może też łatwo stać się pustym wyrażeniem. Nie chodzi o to, że koniecznie mamy to mówić lub pisać przy wszelkim planowaniu, lecz chodzi o to, aby to było w naszym sercu, abyśmy żyli cały czas świadomi faktu, że Pan rządzi.
Pan Bóg jest Stworzycielem, to że żyjemy jest wyrazem Jego łaski, zarówno dla wierzących jak i dla niewierzących. To, że możemy planować i często też zrealizować nasze plany jest wyrazem Jego łaski. On jest suwerenny, więc nie musi pozwolić nam na realizację naszych planów, gdyż nie nasza to wola, lecz Jego wola.

Widzimy, że Apostoł Paweł ciągle poddaje się w swoich planach woli Bożej (Dz. Apostolskie 18,21; Rzymian 1,10; 1 Koryntian 4,19; 16,7). Może nie zawsze wyraża to słowami, ale ważniejszym jest, że było to jego nastawienie, i takie też powinno być nasze nastawienie.


Jeżeli jednak nie liczymy się z Bogiem, oznacza to, że jesteśmy aroganccy i dumni. Jest to podstawowy grzech przeciwko Bogu. Każdy kto w swoim codziennym życiu nie liczy się z Bogiem, każdy kto nie żyje w głębokiej świadomości, że Bóg rządzi jego życiem, jest pyszny. Jest to, jak Apostoł pisze, chełpienie się przechwałkami swoimi, lub przechwalanie się w swojej pysze, co oznacza, że ufają sobie zamiast Bogu. Wykluczyć Boga z naszych planów oznacza arogancję i pychę. Ten kto tak czyni jest jak bezbożny, który nie chce uznać Boga i nie chce akceptować, że ktoś rządzi jego życiem. Bezbożnego czeka sąd Boży. Jest to bardzo poważne ostrzeżenie. Arogancja i duma jest podstawowym grzechem, który popełnili już Adam i Ewa, pragnąc samodzielnie decydować o swoim życiu. Karą za to była śmierć.

Mówiąc, że jeżeli Pan zechce żyjemy, wyznajemy, że długość naszego życia jest w rękach Bożych. Jeżeli wcześniej umrzemy niż ‘planowaliśmy’, jest to wola Boża. Jest to trudne, ale też daje to wielki spokój.
Chcemy sami mieć nasze życie pod kontrolą, ale ciągle widzimy, że nie uda nam się; ciągle dzieją się rzeczy, na które nie mamy wpływ, których nie możemy zmienić. To powoduje, że wielu ludzi żyje w strachu.
Jeżeli jednak wierzymy, że nasze życie, nasz los jest w rękach wszechmogącego i dobrego Boga, myśląc być może, że stracimy naszą ‘suwerenność’, której i tak nie mamy, daje nam to ogromny pokój, już nie musimy żyć w lęku. Nawet jeśli wcześniej umrzemy, lub jeśli ktoś bliski nam umrze, jesteśmy świadomi, że Bóg wie, co czyni. Wierzący wie też, że po śmierci zacznie lepsze życie. Co jest lepszym ponadto niż wiedzieć, że nasz los jest w rękach dobrego i wszechmogącego Boga i Stworzyciela?

Nie tylko nasze życie, ale wszystko co czynimy jest w rękach Bożych. Możemy planować, ale tylko w świadomości, że nie my, nie sytuacja, lecz Bóg decyduje o tym, czy nasze plany zostaną zrealizowane, czy nie. Jeżeli wyznajemy, że jeżeli Pan zechce … zrobimy to lub owo, wyznajemy, że On kieruje i rządzi naszym życiem, ale też wyznajemy, że chcemy, aby Bóg był obecny w naszym działaniu i planowaniu.
Bóg jest naszym Ojcem, który jest zainteresowany nawet w najmniejszych szczegółach naszym życiem i On chce być obecny w każdym szczególe naszego życia, nawet w planowaniu naszych ziemskich spraw.
Konkretnie oznacza to, że modlimy się we wszystkich sprawach, też kiedy planujemy nasze wakacje, zastanawiamy się, czy coś kupić, czy chcemy inwestować w firmę itp. We wszystkich sprawach Bóg chce być obecny. Bo ostatecznie wszystkie ziemskie sprawy są też Bożymi sprawami, gdyż cała ziemia należy do Niego.


14 April 2014

1 Koryntian 3:1-23




Po omówieniu Ewangelii krzyża, która jest głupstwem dla świata, Paweł zaczyna teraz drugą część argumentacji, w której mówi o frakcji stworzonej przez Koryntian wokół liderów. W tym fragmencie Paweł naucza czym jest Kościół i jaka jest rola nauczycieli w Kościele.  

Struktura
w. 1-3              złe ocenianie nauczycieli w kościele
w. 4-9              funkcja nauczycieli: Boży pracownicy na polu
w. 10-15          funkcja nauczycieli: Boży kierownicy budowlani
w. 16-17          sąd nad nauczycielami
w. 18-23          podsumowanie

w. 1-3
W wersetach 1 i 3 znajdujemy w tłumaczeniu dwa razy wyraz cielesny, ale w greckim te wyrazy nie są identyczne.
Werset 1: cielesny (gr.: sarkinoi) oznacza: charakteryzowany przez ciało.
Werset 3: cielesny (gr.: sarkikoi) oznacza: czyniony z ciała.
Wyraz cielesny nie jest synonimem człowieka zmysłowego (nie zbawionego, 2:14)!
Człowiek zmysłowy (1 Kor. 2,14; gr.: psychikoi) oznacza cielesnego człowieka, nie mającego Ducha Świętego, czyli niewierzącego.= (por. Rzymian 7,14). Paweł nazywa Koryntian cielesnymi, ale też niemowlętami w Chrystusie, co oznacza, że cielesny nie może oznaczać niewierzącego.
Koryntianie są duchowymi, zbawionymi ludźmi (2:6), którzy otrzymali Ducha Świętego, tylko zachowują się jakby nimi nie byli; zachowują się jak małe dzieci zamiast jak dorośli, którymi powinni być. Są słabi i nie pozwalają się kontrolować przez Ducha Świętego, lecz przez ciała. Mimo faktu, że są wierzącymi, żyją jeszcze pod wpływem świata i grzechu (por. Rzymian 7,14, gdzie też używano gr. wyrazu sarkinos).

Bycie jak niemowlęta nie oznaczało, że muszą rosnąć w wierze, lecz, że zachowują się dziecinnie. Dzieci są egocentryczne, jeszcze nie rozumieją, jeszcze nie liczą się z innymi.
Problemem jest, że Koryntianie podstawowych spraw jeszcze nie rozumieją, nie rozumieją jeszcze mądrości krzyża, a mimo braku rozumienia oceniają i krytykują nauczycieli, jak dziesięcioletnie dziecko, krytykujące zachowanie dorosłych. Koryntianie uważają, że mają mądrość, a Paweł mówi, że wiedzą tyle co małe dzieci.

Tekst zawiera ironię: Jezus dziękuje za objawienie niemowlętom… (Ew. Mateusza 11,25-27, polskie tłumaczenia podają prostaczkom, por. 1 Kor. 1:18-25). Ci, których świat uważa za głupich i nic nie wiedzących (jak niemowlęta), mają mądrość, mianowicie mądrość krzyża. Koryntianie myślą w taki sposób jak świat (cielesny), że są mądrzy, ale są tak naprawdę głupi, bo idą za światem.

Paweł pisze o mleku i o pokarmie stałym (por. Hebr. 5:12-14). Kontekst wcale nie wskazuje na to, że ewangelia ma różne fazy: najpierw trzeba dać mleko w misyjnej pracy, a potem wierzący dopiero otrzymuje stały pokarm.  
Koryntianie myśleli, że najpierw otrzymali Ewangelię krzyża (mleko), a potem potrzebują dalszego objawienia tajemnicy, mianowicie: mówienia językami (stały pokarm, por. 2 Kor. 12,1-10).
Koryntianie nie rozumieją mądrości Bożej, bo sami jej nie dostrzegli, nie dlatego, że Paweł jeszcze im jej nie objawił, bo jasno głosił im Ewangelię. Nie ma dalszej Ewangelii niż Ewangelia krzyża i zmartwychwstania, głupstwa dla świata, ale mądrości Bożej.
Kontrast nie występuje miedzy dwiema fazami poznania Ewangelii, między mniej i bardziej duchowymi chrześcijanami, lub między chrześcijanami wiedzącymi dużo (‘duchowa elita’) oraz ‘dziećmi’ w wierze, jeszcze nie rozumiejącymi mądrości Bożej.
W taki sposób tekst ten bywa często interpretowany, ale kontrast jest inny, mianowicie między prawdziwym pokarmem, którym jest Ewangelia Krzyża, oraz sztucznym pokarmem (mądrością ludzką), którą preferowali Koryntianie. Koryntianie uważali, że głoszenie Pawła jest mlekiem a sami mają już stały pokarm, ale Paweł wskazuje, że mylą się.

w. 4-9
W świecie wszechobecna jest konkurencja oraz walka o bycie najlepszym, co widzimy wszędzie wokół nas: w szkołach, w pracy, w polityce. W Koryncie takie światowe myślenie też wkroczyło do Kościoła. Paweł porównuje pracę w Kościele do pracy na polu, gdzie nie ma miejsca na konkurencję.
Koryntianie ugrupowali się wokół liderów, ale konkurencja między Pawłem, Apollonem i innymi nie istnieje, gdyż wszyscy są równymi współpracownikami w Kościele Chrystusowym.

Paweł i Apollos są sługami (w. 5; gr.: diakonoi); Nauczyciel i pastor w kościele nie rządzi i nie jest właścicielem zboru, lecz jest sługą. W wielu innych miejscach Paweł nawet mówi, że jest niewolnikiem Chrystusa (np. Rzym. 1,1; Gal. 1,10; Fil. 1,1, po grecku: doulos).  
Paweł prezentuje siebie jako najniższego sługę rolnika, co było obrazem dość obrażającym dla Koryntian, gdyż Grecy widzieli wszelkie rodzaje pracy ręcznej jako pracę niegodną.

Pole uprawne nie jest polem bitwy między konkurentami. Nie można powiedzieć, że ten kto zbiera żniwo jest ważniejszy niż ten który sieje, każdy jest tak samo potrzebny, bo jeśli tylko jeden z pracowników na polu nie wykona swojej pracy, nie będzie plonów.
Bóg, jest Tym, który daje życie i rozwój, ale grecki tekst podkreśla, że jest to poprzez działanie pracowników.
Paweł nie twierdzi, że pracownicy są współpracownikami Boga, lecz są między sobą współpracownikami.

Rola Boża jest polem uprawnym, wyraz ten nie oznacza pustego nieużytku. W Starym Testamencie znajdujemy często obraz Izraela jako winnicy (np.: 2 Mojż. 15:17; 4 Mojż. 24:5-6; Iż. 5:1-12; 61:3; Jer. 2:21; Amos 9:15), co też wiążę się z koniecznością przynoszenia owoców.
Paweł od razu przechodzi od metafory pola do metafory placu budowy. Kościół jest Bożym projektem budowlanym, znajduje się ciągle w trakcie budowy.

w. 10-11
Mądrzy budowniczy są wykwalifikowanymi budowniczymi lub architektami. Wyraz mądry nawiązuje do 2:6-16 i 3:18-20. Grecki wyraz oznacza: nadzór budowlany, lub kierownik budowy.
Fundament nie jest tylko podstawą: fundamentem jest cała Ewangelia. Decydującym dla całego budynku jest fundament. Jeśli fundament jest zły, cały budynek będzie zły i grozi zawaleniem.
Dalsza budowa przez innych na fundamencie, który Apostoł Paweł założył, jest metaforą dla dalszego głoszenia i nauczania (por. 2 Kor. 12:19; Ef. 2:19-22; 4:11-12).
Na placu budowy w Koryncie jest wielu różnych pracowników, od niewolnika do architekta, przy czym każdy jest ważny. Nie tylko pastorzy, lecz każdy członek zboru ma zadanie w budowie.
Wierzący nie ma tylko prywatnego życia w Chrystusie, ale jest członkiem Kościoła Chrystusa, za który jest współodpowiedzialny. Życie wierzącego jest więcej niż jego prywatną relacją z Bogiem. Każdy wierzący należy do Kościoła i nie może zostać sam, nie można być chrześcijaninem nie należąc do konkretnego zboru.

w. 12-15
Apostoł opisuje różne możliwe materiały budowlane. Wśród biblistów było wiele dyskusji co do znaczenia tych materiałów budowlanych. Jedyną podstawą podziału, którą można dostrzec jest to, że niektóre z nich są palne, a inne nie. Jednak nie ma to szczególnego znaczenia w tym kontekście. Nie można traktować jako alegorię, w której każdy szczegół ma znaczenie w rzeczywistości kościelnej; nic w tekście nie wskazuje na to, że należy to tak rozumieć.

Jasnym jest, że można używać różnych materiałów do budowy, ale nie wszystkie one są dobre. Potrzebna jest mądrość, którą znajdujemy w Ewangelii.
Ogień przypomina o dniu sądu (2 Tes. 1:7-8; 2 Piotra 3:12) i mówienie o ogniu jest typową starotestamentową zapowiedzią sądu i kary. Ogień często oznacza karę, sąd (np. Obj. 18:8), zniszczenie (Mat. 13:40-50) lub oczyszczenie (1 Piotra 1:7). Tutaj ma inne znaczenie: tu ogień ma funkcję przetestowania jakości budowli wierzących. Nie chodzi tu o sąd ostateczny, w którym niewierzący zostaną ‘spaleni’; tu nie wierzący zostaną spaleni, lecz ich budynki ze złych materiałów.
Dla hellenistycznych miast ogień był rodzajem testu: tylko jeśli miasto jest zbudowany z dobrych nie palnych materiałów może ocaleć; miasto zbudowane z drewna łatwo zostaje strawione przez ogień.

Wyraz zapłata (w. 14) jest greckim wyrazem oznaczającym wynagrodzenie za konkretną wykonaną pracę. Każdy wierzący ma odpowiedzialność za część budynku, i otrzyma wynagrodzenie za swoją pracę, albo poniesie stratę na skutek użycia złych materiałów. Jeśli to co budował zostaje zniszczone przez ogień, praca była daremna.
Wyraz szkoda nie oznacza w tym miejscu utraty zbawienia (w innych miejscach, ale nie tu), lecz straty dla Kościoła.

Tu Paweł nie kontrastuje między wierzącymi i niewierzącymi, lecz miedzy różnymi wierzącymi. Podobnie jak przez dobre uczynki nie można uzyskać zbawienia, tak też nie można stracić zbawienia (tylko) przez źle wykonane uczynki. Mimo to nasze uczynki są ważne i mają znaczenie.
Pytaniem jest, czy nasz budynek jest wytrzymały. Niekompetentny budowniczy dozna poniżenia i wstydu, jego budynek zostanie zniszczony, ale on sam przeżyje. Dzieło wierzącego może zostać zniszczone przez ogień, ale nie on sam. On się ratuje (o mały włos, jak Lot z Sodomy). Bóg sądzi też na podstawie uczynków (Mat. 6:1-6, 16-18; 10:41-42), ale zbawieni jesteśmy z łaski przez wiarę (Rzym. 3,21-31; Gal. 2,15-21).  

w. 16-17
W Koryncie było wiele wspaniałych świątyń, budowli znacznie większych i ładniejszych niż zwykłe domy. Centrum żydowskiego życia stanowiła piękna świątynia w Jerozolimie, który była też symbolem jedności i tożsamości. Teraz chrześcijanie razem tworzą świątynie, nie w ładnych budynkach kościelnych, lecz w swoich prostych domach, gdyż mądrość Boża jest głupstwem dla świata (por. też 1 Kor. 6:19).

Już nie tylko specjalna elitarna grupa kapłanów może służyć i ma dostęp do świątyni, lecz każdy wierzący jest kapłanem (1 Piotra 2,7). Dla chrześcijan budynek kościelny nie ma szczególnego znaczenia, ma tylko funkcję służącą zgromadzaniu się, budynek taki jak świątynia nie jest potrzebna dla chrześcijan, gdyż kościół jako wspólnota sama tworzy kościół.
Kościół jako całość jest świątynią. Lokalny zbór jest świątynią. Tak jak chwała Boża mieszkała w świątyni, tak Duch Święty mieszka w społeczności wierzących – która staje się nową świątynią. Święty Bóg Stworzyciel już nie potrzebuje świętego budynku wyodrębnionego od zwykłych domach, lecz jego Duch Święty mieszka we wspólnocie zwykłych wierzących, co stało się możliwym przez śmierć Chrystusa na krzyżu.
Ta świątynia, którym jest kościół jest jeszcze w trakcie budowy, kościół jest placem budowy.

Zniszczenie (w. 16, lub też: uszkodzenie) świątyni jest gorsze niż złe wykonanie pracy przy budowie świątyni. Budowlaniec, który źle wykonał swoją pracę czyni to zazwyczaj z powodu niewiedzy, ale zniszczenie budowli jest działaniem, które ma za cel zniszczyć coś, co zostało zbudowane.
Zniszczenie lub nawet tylko uszkodzenie świątyni Bożej jest poważną sprawą, która podlega sądowi, od którego nie będzie ucieczki, nie będzie zbawienia. Paweł nie pisze, w jaki sposób Koryntianie mogli zniszczyć świątynię (prawdopodobnie jest to związane z ich arogancją i dumą ze swojej mądrości), ale jest to poważne ostrzeżenie.

w. 18-23 – podsumowanie
Wiara nie oznacza, że wszystko rozumiemy i że mamy wszystko pod kontrolą; wiara oznacza raczej zaufanie, że Bóg wszystko rozumie i nad wszystkim panuje.
Znajdujemy znowu kontrast miedzy mądrością świata a mądrością Bożą nawiązującą do tego, co Paweł wcześniej napisał (1 Kor. 2,18-31).

Wierzący nie należą do jednego szczególnego nauczyciela, lecz odwrotnie, nauczyciel należy do wierzących. Wszyscy wierzący należą do siebie wzajemnie i razem należą do Boga. Apostołowie nie są właścicielami, lecz są ‘własnością’ Kościoła.
Wszystko jest wasze (w. 21) jest frazą ze stoickiej filozofii, co oznacza, że człowiek panuje nad wszystkim w swoim życiu. Wierzący jednak nie sam panuje nad wszystkim, lecz Bóg panuje nad jego życiem. Wierzący należy do Chrystusa, Chrystus należy do Boga, i wszystko należy do Boga. Wierzący jest w Chrystusie, dlatego cały świat należy do Kościoła (w. 21); wierzący stanowią naród królewski kapłański (1 Piotra 2,9) i wszyscy wierzący będą rządzić (Obj. 1:6). Wierzący należą do Boga i dziedziczą świat (Ew. Mateusza 5,5; por. 1 Kor. 6,2). Kościół jest narodem zmartwychwstania, co oznacza, że obecny i przyszły świat należy do wierzących, bo należy do Chrystusa.

Koryntianie są jak ludzie pijący brudną wodę z kałuży, znajdującej się obok stołu pełnego dzbanków czystej wody i dobrych win, gdyż szukają mądrości w filozofii, nie rozumiejąc, że mają całą mądrość kosmosu w Chrystusie.
Paweł nie głosił nowej filozofii i nie wyjaśniał wszystkich szczegółów mądrości, nie głosił też ‘dalszej mądrości’, lecz tylko wskazywał na Boga przez Jezusa Chrystusa. Nie musimy wszystkiego rozumieć i od razu pojąć, lecz musimy wierzyć, nawet jeśli to jest głupie w oczach świata wokół nas. Nic więcej nie potrzebujemy ponad tą ‘głupią’ Ewangelię krzyża.
Jeżeli ktoś uwierzy, Duch Święty mieszka w nim i jest on świątynią Ducha Bożego i należy do Kościoła, będącego także Świątynią Ducha Bożego.

Kościół i teologia
Najważniejszym nie jest do której denominacji należymy, bo należymy wszyscy do Chrystusa. Ale też nie można lekceważyć poważnych różnic w nauczaniu, nie można tolerować fałszywego nauczania.
Nie jesteśmy członkami pewnego konkretnego kościoła, ponieważ denominacja czy ludzie nam pasują, lecz z powodu teologii. Tylko z tego powodu też nie jesteśmy w pewnych innych denominacjach. Teologia należy do Chrystusa. Chcemy budować dobrymi materiałami, dlatego musimy odrzucić i nawet zwalczać nie biblijne, fałszywe nauczanie, gdyż fałszywe nauczanie niszczy kościół, który jest świątynią (2 Kor. 11:11-13; 1 Tym. 1:3-7, itp.)





10 March 2014

1 Koryntian 2:6-16



Studium Biblijne

Wcześniej Paweł pisał o mądrości świata, która jest głupstwem dla Boga, oraz o krzyżu, który jest głupstwem dla świata ale jest mądrością Bożą. Teraz wyjaśnia, czym jest mądrość Boża.   
Paweł pokazuje kontrast między ludzką Bożą mądrością. Ludzka (grecka, bezbożna) mądrość zawiera się w następujących dziedzinach: filozofia, retoryka, stylistyka
Boża mądrość: w znaczeniu historycznym i soteriologicznym.

Na podstawie tego tekstu chrześcijanie nieraz twierdzili, że wśród nich są duchowi (posiadający Ducha Świętego) i niemowlęta, które jeszcze Go nie posiadają i nie wszystko rozumieją. To jednak błędna interpretacja, prowadząca do duchowego elitaryzmu.
Kontrast istnieje nie między różnymi wierzącymi (bardziej lub mniej duchowymi) lecz między wierzącymi a niewierzącymi.

Struktura argumentacji
w. 6-10a          charakter mądrości Bożej
kontrast między tymi, dla których ta mądrość jest przeznaczona, a tymi, którzy nie mogą jej zrozumieć. à tajemnica
w. 10b-13        wyjaśnienie w jaki sposób tylko wierzący mają dostęp do tej tajemnicy, podczas gdy niewierzący nie mają.
w. 14-16          konkluzja: kontrast między nie duchowymi a duchowymi ludźmi.


w. 6:
wśród doskonałych – dosł.: wśród dorosłych, dojrzałych. Ci, którzy otrzymali Ducha Świętego, więc są duchowymi.
Paweł mówi do chrześcijan w Koryncie bez rozróżnienia: każdy kto jest w Chrystusie jest zbawiony i ma Ducha Świętego, każdy wierzący jest dojrzały / doskonały.
W 3,1 Paweł pisze ironicznie o niemowlętach. Nie należy tego rozumieć, że istnieją bardziej duchowi i mniej duchowi chrześcijanie, gdyż każdy chrześcijan jest duchowy. Każdy, kto jest w Chrystusie  ma Ducha Świętego i jest duchowy. Istnieją różnice w rozwoju duchowym wśród chrześcijan. Są chrześcijanie bardziej i mniej dojrzali.
Problemem w Koryncie było, że mają Ducha (2,7-13), ale zachowują się, jakby Go nie mieli (3:1-4).

Władcy tego świata którzy giną – Niektórzy interpretują, że chodzi tu o demony, ale wyraz władcy z pewnością nie oznacza demonów, lecz raczej politycznych władców. W szczególności chodzi też o władców, którzy ukrzyżowali Jezusa, ale też o innych ziemskich władców, sądzących, że mają władzę nad światem.
Ci władcy giną (dosł.: zostaną wyrzuceni, lub są już do niczego). Forma czasownika wskazuje na proces, który jest w trakcie: władcy są w procesie ginięcia, innymi słowami, sąd Boży już nad nimi dokonuje się. Zło nigdy nie ma ostatniego słowa. Jest to perspektywa eschatologiczna: czas ostateczny już się zaczął, ziemia teraźniejsza dobiega swego końca.

w. 7-8:
Jako kontrast z mądrością świata, Apostoł Paweł głosi Bożą tajemnicę (gr.: mysterion). Nie jest to nawiązanie do tzw. religii misteryjnych w Grecji. Jest to tajemnica, którą można poznać i odkryć tylko przez Boże objawienie. W Jezusie Chrystusie Bóg odkrył tajemnicę i przez Ducha Świętego wierzący może ją zrozumieć i przyjąć (por. Kol. 1:26-27).
Tajemnica była od wieczności odkryta, i też od wieczności przeznaczona (predestynowana) ku chwale naszej (por. Ew. Mateusza 25,34; 1 Piotra 1,4). Krzyż nie był ‘wypadkiem’, ‘planem B’, lecz był od wieczności Bożym planem zbawienia. Naszą chwałą jest nasze zmartwychwstanie (1 Koryntian 15,40-42), życie wieczny (Rzymian 2,7). Jezus już jest w chwale (Filipian 2,9-11) i każdy wierzący ma udział w Jego chwale(Rzymian 8,18; 9,23; 2 Koryntian 4,17). Zmiana ku chwale w wierzącym już się zaczęła (2 Koryntian 3,18).

Mądrość świata jest przeciwnikiem mądrości Bożej. Istnieje ogromny kontrast między wierzącym żyjącym w chwale, a władcami świata, którzy są „do niczego’. Wierzący i niewierzący żyją w dwóch kompletnych różnych światach: wierzący żyje w światłości Bożej, a niewierzący żyje dalej w swojej mądrości, w ciemności. Niewierzący skupia się na ‘mądrości’ świata, prowadzącej do ‘władzy’, skupia się na własnej chwale. Przez takie skupienie nie możesz widzieć mądrości Bożej w krzyżu; władcy świata nie rozpoznają ani nie uznają mądrości Bożej.

w. 9-10a:
Paweł kończy tą część argumentacji cytatem z Księgi Izajasza. Problem jest tylko, że nie jest to dokładny cytat, lecz raczej parafraza być może z Izajasza 64,4 ale też 65,16
Niektórzy twierdzili, że Paweł cytuje z apokryfów, ale tak naprawdę tego nie wiemy.
Gramatyka greckiego tekstu się nie zgadza, co powoduje, że znaczenie jest nie całkiem jasne.
Pewnym jest, że cytat stanowi podsumowanie poprzedniej argumentacji.
Boża tajemnica znane jest tylko wśród Bożych ludzi, ponieważ mają Ducha Świętego.

w. 10b-12:
Człowiek sam z sobie nie jest w stanie poznać i znać Boga (por. Izajasz 55,8). Człowiek tylko może poznać Boga, jeżeli Bóg da mu swego Ducha Świętego, umożliwiającego zrozumienie.
Duch bada głębokości Boże, co wskazuje na Jego tajemnicę, która była ukryta.
Argumentacja przebiega następująco: tak jak nie możemy nic wiedzieć o innym człowieku, o ile sam nie objawi faktów na swój temat, tak samo nie możemy poznać Boga bez Jego objawienia. Inicjatywa zmierzająca do poznania Boga Zawsze wypływa od Boga. Możemy poznać Boga, tylko dlatego, że Bóg sam się objawił i umożliwił nam Jego poznanie przez Ducha Świętego.

Paweł nie pisze o kontraście między różnymi duchami, lecz o kontraście między światem ludzkim a sferą Boga. Duch Święty pochodzi z „innego świata”, dlatego człowiek może poznać ten inny świat jedynie przez Ducha Świętego, przez objawienie Boże.  
Podstawowa różnica w myśleniu: Grecy myśleli, że mają boskiego ducha (iskrę) w sobie, więc mają w sobie już jakiś rodzaj kontaktu ze sferą boską, ale Paweł naucza, że tylko kiedy ktoś jest w Chrystusie otrzymuje Ducha Świętego. „Mądrzy” Grecy nie mają żadnego boskiego lub bożego ducha, lecz tylko ducha świata.

w. 13:
Paweł mówi znowu o swoim głoszeniu (por. w. 4). Nie głosi poprzez piękne słowa, lub mocną argumentację, lecz przez Ducha Świętego.
Tłumaczenie czasownika przykładając jest nieco kłopotliwe (w NT występuje tylko jeszcze w 2 Kor. 10,12), można też tłumaczyć jako porównując, interpretując, łącząc.
Gramatyka jest nie całkiem jasna. Tłumaczenie tzw. Brytyjki: przykładając do duchowych rzeczy duchową miarę, ale można też tłumaczyć: Przykładając/wyjaśniając duchowe dary/rzeczy językiem Ducha, lub: duchowym językiem, lub: ludziom Ducha (w greckim tekście występuje trzy razy wyraz pneumatikoi /a, co jest problematyczne, gdyż funkcja gramatyczna jest niejasna).
Najbardziej logicznym tłumaczeniem  byłoby: wyjaśniając duchowe rzeczy duchowymi słowami (duchowym językiem).
Rzeczy duchowe wskazują na Ewangelię ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Chrystusa, stanowiącą mądrość Bożą.              

w. 14-15
Człowiek zmysłowy lub naturalny (gr.: psychikoi) oznacza człowieka bez Ducha Świętego, czyli niewierzącego (Judy 9). Nie jest to równoznaczne z człowiekiem cielesnym (gr.: sarkinoi, np. 3,1). Człowiek taki odrzuca to, co jest od Boga, a to co jest duchowe jest dla niego głupstwem, nie chce słyszeć Prawdy.
Naturalny człowiek nie może poznać (por. Rzymian 1,20), ponieważ uważa duchowe sprawy za głupstwo. Tylko mając Ducha Świętego, czyli będąc w Chrystusie możemy poznać i zrozumieć duchowe sprawy.  
Wyraz tłumaczony jako rozsądzać (gr. anakrinein) występuje tylko dziesięć razy w Nowym Testamencie, wyłącznie w I Koryntian. Wyraz ten oznacza (dokładnie) badać, sprawdzać, np. w sprawie sądowej. Nie oznacza sądzić lub rozróżnić. Człowiek zmysłowy bada Boże prawdy za pomocą swoich możliwości i ich nie uznaje (por. Rzymian 1,28).
Niektórzy na podstawie między innymi tego wersetu twierdzą, że nie wolno krytykować wierzącego, twierdzącego, że Duch Święty mu to przekazał. Jest to bardzo niebezpieczna i w dodatku nie biblijna praktyka, która powoduje, że chrześcijanie mogą wszystko „w duchu” powiedzieć i są nietykalni dla krytyki. Paweł zdecydowanie tego nie naucza. Twierdzi natomiast, że niewierzący, nie posiadający Ducha, nie mają prawa oceniać lub krytykować Ewangelii, ponieważ jej nie znają i nie rozumieją (por. Rzymian 8,33).

Wszelkie ruchy ‘elitarne’ powoływały się na ten tekst, aby ‘udowodnić’ np że Duch Święty objawił im coś (proroctwo) i w związku z tym są poza krytyką. Niektórzy nie pozwalają na żadną krytykę swych wypowiedzi „przez Ducha Świętego”, co powoduje, że stoją ponad wszelką krytyką i sprawdzaniem. Jest to nie biblijna i niebezpieczna nauka i praktyka.
Nie poznamy głębszej tajemnicy, nie nabędziemy wiedzy o Bogu poprzez objawienia i sny, lecz tylko i wyłącznie przez słowo Boże, przez głoszenie. Duch Święty jest nam potrzebny abyśmy mogli we właściwy sposób reagować na Słowo Boże: nawrócenie i zrozumienie.

Dar Ducha Świętego nie powoduje rozróżnienia wierzących na mniej lub bardziej duchowych. Duch Święty powoduje, że wierzący ma specjalny status, wyodrębniony od świata, mający wieczną wiedzę i rozum, którego świat w całej swojej ginącej mądrości nie posiada.
Być duchowym nie może prowadzić do elitaryzmu. Każdy wierzący jest duchowy, tylko niektórzy nie zachowują się odpowiednio, o czym Paweł wspomina w następnym akapicie.

w. 16:
Apostoł kończy tą część argumentacji cytatem z Izajasza 40,13, który podsumowuje wszystko co powiedział: człowiek może poznać Bożą Prawdę tylko przez Ducha Świętego.







03 March 2014

Księga Izajasza 11,1-9



Studium Biblijne

1 I wyrośnie różdżka z pnia Isajego, a pęd z jego korzeni wyda owoc.
2 I spocznie na nim Duch Pana; Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana. 3 I będzie miał upodobanie w bojaźni Pana.

Nie według widzenia swoich oczu będzie sądził ani według słyszenia swoich uszu rozstrzygał, 4 lecz według sprawiedliwości będzie sądził biednych i według słuszności rozstrzygał sprawy ubogich na ziemi.
Rózgą swoich ust będzie chłostał zuchwalca, a tchnieniem swoich warg zabije bezbożnika. 5 I będzie sprawiedliwość pasem jego bioder, a prawda rzemieniem jego lędźwi.

6 I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał obok koźlęcia,
cielę i lwiątko, i tuczne bydło będą razem, a mały chłopiec je poprowadzi.
7 Krowa będzie się pasła z niedźwiedzicą, ich młode będą leżeć razem,
a lew będzie karmił się słomą jak wół.
8 Niemowlę bawić się będzie nad jamą żmii, a do nory węża wyciągnie dziecię swoją rączkę. 9 Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.


Izajasz głosił to proroctwo w czasach gdzie w Izraelu źle się działo. VIII wiek p.n.e., panował wtedy król Achasz, król Judy, potomek Dawida, zły i bezbożny, nie ufającył Bogu w obliczu ogromnego zagrożenia ze strony Tiglata Pilesera III, króla Asyrii (por. Izajasz 7; 2 Królewska 16). Wkrótce potem mieszkańcy północnego królestwa Izraela zostali wyprowadzeni na wygnanie i nigdy nie powrócili. Sytuacja wyglądała beznadziejnie, a następny król nie był lepszym rozwiązaniem, gdyż był również grzeszny…

Wcześniej Izajasz prorokował, że Izrael zostanie za karę ścięty jak las (Izajasz 6,13). Na jego miejscu powstanie las asyryjski, wykonawca kary Bożej nad Izraelem. Izrael zostaje wyprowadzony na wygnanie i wygląda na to, że będzie to koniec jego historii. To jednak nie koniec, gdyż u Boga przekleństwo nigdy nie ma ostatniego słowa. Zło nie zwycięża. Asyria zostaje także zniszczona jak ścięty las (Izajasz 10,18-19). Bóg zaczyna na nowo. Asyria zostaje ścięta, aby nigdy nie powstać, ale Izrael został ścięty, aby Bóg mógł zacząć coś nowego. W pniu, który pozostał po ściętym lesie jest jeszcze życie, i z tego oryginalnego korzenia wyrasta nowy pęd, nowe życie, nowy początek.
Mimo grzechu i buntu, nadal istnieje życie, ponieważ Bóg jest jego dawcą.

Kilka rozdziałów wcześniej czytamy o obietnicy przyszłego Króla (9,5-6), Potomka Dawida, Króla, który da prawdziwą nadzieję na wybawienie.
Wielu potomków Dawida było królami, ale większość z nich było bezbożnych. Ta dynastia w tej formie nic dobrego nie przynosi, jest tylko gorzej. Ale teraz Izajasz mówi o różdżce z pnia Isajego (w. 1). Isaj był ojcem Dawida. Bóg wraca do początku dynastii Dawida, aby zacząć od nowa.  

Potomek, wychodzący z pnia Isajego jest inny, gdyż Duch Pana jest nad Nim, co oznacza, że jest to Ktoś szczególny ze szczególnym zadaniem od Boga. Różdżka, pęd oznacza Mesjasza, ostatecznego Króla, jedynego Króla, który jest sprawiedliwym i jedynym, Który może dać prawdziwy pokój. Przez niego Bóg zrealizuje nowy początek.
Mesjasz nie będzie żyć i rządzić w duchu grzesznych ludzi, lecz w Duchu samego Pana Boga.
Podczas gdy rządy królów Izraela i Judy charakteryzowały się grzechem i niesprawiedliwością, rządy Mesjasza będą charakteryzować się mądrością, rozumem, mocą i sprawiedliwością. Biedni i słabi już nie muszą się bać, gdyż uczyni im sprawiedliwość a niesprawiedliwi zostaną ostro ukarani. Jest to ogromny kontrast z rządami większości królów Izraela i Judy. Nieustannie prorocy oskarżali Izrael o niesprawiedliwość, niesprawiedliwie traktujący szczególnie tych w potrzebie (patrz szczególnie prorocy Amos i Micheasz).

Czytamy, że sprawiedliwość jest pasem jego bioder a prawda rzemieniem jego lędźwi (w. 5). Hebrajski tekst mówi dosłownie, że prawda jest jego bielizną na lędźwi. Oznacza to, że prawda i sprawiedliwość nie są tylko czymś na zewnątrz, na pozór, ale są częścią jego, nawet kiedy zdejmuje ubranie. On sam jest sprawiedliwy, żaden człowiek nie jest sprawiedliwy.

Skutkiem jego rządów będzie prawdziwy pokój, szalom. Dla nas pokój oznacza zazwyczaj koniec wojny, brak zagrożeń wojennych, zawieszenie broni. „Sytuacja, w której państwo nie jest w stanie wojny” (Słownik Języka Polskiego PWN). Ale tu chodzi o szalom, coś więcej niż tylko brak wojny i wrogości; jest to pokój w najszerszym znaczeniu, pokój, który oznacza pojednanie tego, co zostało rozdzielone. Hebrajski wyraz szalom oznacza: pokój, dobrobyt, zdrowie, pomyślność, szczęście, bycie kompletnym i w pełni, bezpieczeństwo i poczucie bezpieczeństwa.
Bóg stworzył świat w harmonii, ale przez grzech znikła harmonia i powstała wrogość, brak zaufania, brak bezpieczeństwa, lęk i chęć niszczenia innych.
Nawet niemowlę może bawić się z niebezpiecznymi wężami. Jest to szokujący obraz, prawie nie możemy sobie wyobrazić takiej sytuacji. Jest to w naszym poczuciu niemożliwą utopią.

Rząd pokojowy Mesjasza-Króla oznacza powrót do harmonii, której chciał Bóg. Konkretnie oznacza to, że wilki, lamparty i niedźwiedzie będą przebywały razem z jagniętami, koźlętami i krowami. Przypomina to raj, tak jak było na początku, kiedy jeszcze nie było grzechu. Raj, który wydaje się wielu nie realny. Ale u Boga jest to realne.

Powrót raju, o którym Izajasz mówi, oznacza likwidację przekleństwa i sądu, likwidację grzechu i jego skutków. Wąż, który w Ks. Rodzaju 3 reprezentuje szatana, już nie będzie niebezpieczny. Już nie będzie wrogości między zwierzętami a człowiekiem, nie będzie wrogości miedzy różnymi częściami stworzenia, nie będzie już wrogości między wężem a kobietą (Ks. Rodzaju 3,15).
Ale najważniejszy jest pokój i pojednanie, które w nowym Królestwie zaistnieje między Bogiem a człowiekiem. Grzech człowieka oznacza bunt przeciwko Bogu Stworzycielowi, co przynosi wrogość między Bogiem a człowiekiem. To jest największy problem człowieka, problem, którego sam nie może w żaden sposób rozwiązać, jedynie Bóg sam może to uczynić.

Bóg miał prawo zniszczyć Adama i Ewę i całe stworzenie, nie uczynił jednak tego, ale obiecał rozwiązanie. Bóg wykonał swój plan zbawienia poprzez historię ludzi. Obiecał Abrahamowi, że uczyni z niego wielki naród, z Dawida króla tego narodu, obiecał, że narodzi się Potomek Dawida, który zasiądzie na tronie i będzie to królestwo wieczne (2 Sam. 7,12-16). Późniejsi potomkowie Dawida byli grzeszni. Człowiek niestety tworzy tylko sytuacje beznadziejne. Ale Bóg jest wierny i spełnia to co obiecuje. W końcu narodził się ten Potomek, pęd z pnia Isajego, Jezus Chrystus.

Przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa nowe Królestwo może przyjść. Najpierw musi zostać pokonane zło, które zniszczyło stworzenie. Chrystus pokonał na krzyżu szatana, czego dowodem jest zmartwychwstanie. W Chrystusie człowiek może znowu żyć w pokoju z Bogiem i z całym stworzeniem. Znaczenie jest o wiele większe niż pokój między mną a Bogiem, zbawienie dotyczy całego stworzenia.

Na końcu księgi Izajasza czytamy że Bóg mówi: stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie  będzie się wspomniało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu (Izajasza 65,17). To jest to samo o czym Izajasz tu mówi. Także w Nowym Testamencie czytamy o nowym stworzeniu, gdzie już nie będzie grzechu, ani skutku grzechu (Ks. Objawienia / Apokalipsa 21,1-8).
Jest to nowe stworzenie, nowe Królestwo, w którym już nie będzie grzechu, nie będzie szatana, lecz będzie tylko doskonały pokój, szalom. Zbawienie przez Jezusa ma nie tylko znaczenie dla ludzi, ale dla całego stworzenia, gdyż całe stworzenie cierpi z powodu skutków grzechu i oczekuje zbawienia (Rzymian 8,18-22). Dlatego zbawienie oznacza nie tylko pojednanie wierzącego z Bogiem i przebaczenie jego grzechów, ale oznacza także odnowienie przyrody, odrestaurowanie harmonii, która istniała przed grzechem w stworzeniu.

Nowe stworzenie oznacza radykalną zmianę w życiu wierzącego, które już na tej ziemi się zaczyna. Paweł pisze, że kiedy człowiek się na nowo narodzi, staje się nowym stworzeniem (2 Kor. 5,17). Jeszcze nie w pełni, bo grzech nadal istnieje, ale jest to bardzo konkretny początek nowego stworzenia w wierzącym (por. Ew. Mateusza 3,1-3; Ew. Łukasza 17,20-21). Pełna realizacja Królestwa będzie wtedy, gdy Jezus wróci.  

Żydzi myśleli, że ta obietnica Mesjasza-Króla oznacza, że powstanie wielki, silny militarnie król, który wypędzi Rzymian z kraju i ustanowi swoje królestwo. Takie nadzieje wielu wiązało z Jezusem. Ale Królestwo, które obiecał Bóg jest o wiele większe i wspanialsze niż nawet najbardziej idealne politycznie państwo które możemy sobie na ziemi wyobrazić, gdyż Boże Królestwo jest czymś całkiem innym, jest Bożym Królestwem.

Królestwo Boże jest duchowym Królestwem, ale nie tylko. Królestwo Boże jest bardzo realne, duchowo ale i materialnie. Oznacza to odnowienie duchowego i materialnego stworzenia. Jezus naprawdę wróci na ziemię i wtedy powstanie prawdziwe, nowe materialne, fizyczne i duchowe nowe stworzenie: nowe niebo i ziemia. Wtedy normalną rzeczywistość stanowić będzie przebywanie wilka i jagnięcia, zabawa dzieci z wężami, ponieważ wtedy zaistnieje dosłowna Boża harmonia w stworzeniu, tak jak Bóg tego chciał. Możemy to bardzo dosłownie i realnie rozumieć, bo taki jest nasz Bóg. Tak jak stworzył piękny świat, w którym Adam i Ewa mogli mieszkać, tak stworzy od nowa dla każdego, kto jest w Chrystusie nowy świat. Przez wiarę, z łaski, każdy będzie mógł mieszkać w tym idealnym ale też realnym świecie. Każdy wierzący będzie żyć bez grzechu w pojednaniu z Bogiem Stworzycielem. Przez Jezusa Chrystusa, pęd z pnia Isajego, Potomka Dawida, obiecanego Mesjasza.