Showing posts with label zmartwychstwanie. Show all posts
Showing posts with label zmartwychstwanie. Show all posts
25 April 2020
Wtedy otworzyły się ich oczy i poznali Go…
Ew. Łukasza 24:29-31
Ewangelia Łukasza w rozdz.
24 opisuje wydarzenie, mające miejsce po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Dwaj
uczniowie Jezusa, (jednym z nich był Kleopas), byli w drodze do domu, do miejscowości
Emaus, położonej w odległości ok. 11 km od Jeruzalem (Łuk. 24:13-35). Do nich dołączył,
włączając się do prowadzonej przez nich rozmowy, nieznajomy mężczyzna. Był to
zmartwychwstały Jezus, którego jednak oni nie rozpoznali. Pogrążeni w rozpaczy uczniowie,
nie mogli zrozumieć, co się zdarzyło kilka dni temu z Jezusem i nie umieli
znaleźć odpowiedzi na pytanie dlaczego ich Nauczyciel musiał umrzeć. Nie
wiedzieli jeszcze, że On zmartwychwstał.
Rembrandt, Chrystus w
Emaus, 1648 (68 x 65 cm, Louvre, Paryż)
|
Wprawdzie słyszeli o relacji kobiet, które zastały pusty grób i twierdziły, że Jezus wstał z martwych, ale nie byli pewni, czy powinni im wierzyć. Należy pamiętać, że w I wieku, kobiety postrzegane były, jako osoby niewiarygodne. Poza tym, zmartwychwstanie było tak szokującym i absurdalnym, niemożliwym, trudnym do pojęcia… Zmartwychwstanie nie pasowało w ich światopoglądzie. Dlatego ostatnią osobą, którą spodziewaliby się na swej drodze spotkać był Jezus.
Jezus jednak
nie zarzuca im tego, że nie rozpoznali Go, lecz raczej to, że nie znają dobrze
Pisma:
A On rzekł do nich: O głupi i gnuśnego
serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy. Czyż Chrystus nie
musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały? I począwszy od Mojżesza
poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich
Pismach (Łuk. 24:25-27).
W ten sposób
Jezus, nadal jeszcze przez nich nie rozpoznany, nauczał ich teologii biblijnej,
dał im wykład o grzechu, zbawieniu przez krzyż i zmartwychwstaniu.
Kiedy już
dotarli do Emaus zaprosili swego towarzysza podróży, aby pozostał u nich i spożył
z nimi posiłek. Dopiero, kiedy On wziął chleb, pobłogosławił i połamał go,
rozpoznali w nim Jezusa Chrystusa. Wtedy On nagle zniknął…
Rembrandt przedstawił
powyższą historię biblijną dwukrotnie. Na obrazie z 1648 r., Rembrandt umieścił
Jezusa w centrum obrazu, a uczniów po lewej i prawej Jego stronie. To scena z
codziennego życia, ale od razu widać, że Jezus jest wyjątkowy, gdyż wokół jego
głowy znajdują się promienie światła.
Rembrandt zmierzył
się z trudnym zadaniem zaprezentowania dwóch natur Jezusa: jako człowieka i
jako Boga. Jezus wyglądał jak zwykły człowiek, ale jest jednocześnie Bogiem. To
nie wygląd Jezusa skłaniał do wiary. On nie wyglądał jak rodzaj supermana, nie miał postawy ani
urody (Iz. 53:2), nie był wcale wyjątkowo
silny i przystojny, jak idealny człowiek wg kanonu klasycznej Grecji lub
Renesansu.
Dla Kościoła było
ważnym, by Jezus był od razu rozpoznawalny w sztuce kościelnej. W związku z tym
rozwinął się pewien sposób prezentowania Jezusa, w którym zazwyczaj wygląda jak
Europejczyk, mający wysokie czoło, podłużną twarz i długie włosy, przypominając
ideał klasyczny w sztuce. Poza tym wokół Jego głowy malowano aureolę (jak też
wokół głów świętych).
Rembrandt
natomiast przedstawił Jezusa, jako zwykłego człowieka, nie posiadającego żadnych
zewnętrznych widocznych znaków boskości. Jako model posłużył mu człowiek ze
wspólnoty żydowskiej w Amsterdamie. Malarz chciał, aby Jezus wyglądał mniej
europejsko, skoro był żydem. Jezus wygląda jak zwykły człowiek, którego można
było by spotkać na ulicy, dokładnie tak jak w czasie Jego przebywania na ziemi.
Obraz koncentruje
się na twarzy Jezusa, wyglądącej ludzko. Jednocześnie światło, które widać
wokół Jego głowy wskazuje na to, że nie jest zwykłym człowiekiem. To scena z
codziennego życia: kilka osób spożywa posiłek przy stole. Ale wielki łuk nad postacią
Jezusa, przypominający element architektoniczny bazyliki nadaje całemu obrazowi
atmosferę podniosłości, wskazując na niezwykłość przedstawianej sceny.
Na obrazie dostrzegamy
dwóch uczniów, którzy pełni zdziwienia rozpoznają Jezusa w momencie kiedy On łamie
chleb. Jedynie, przynoszący posiłek sługa nie rozpoznaje Go.
Decydującym pytaniem
jest - kogo widzimy?: Historyczną osobę, żyjącą 2000 lat temu w Izraelu czyniącą
niesamowite cuda, która zginęła w dramatyczny sposób … Czy Jezusa Chrystusa,
obiecanego Mesjasza, człowieka i Boga, który zmarł i zmartwychwstał.
Jezus jest
więcej niż zwykłym człowiekiem. On jest jedynym człowiekiem pozbawionym grzechu
a jednocześnie Bogiem. Jezus jest osobą, drugą Osobą Trójcy Świętej. Nie jest On
jakąś mocą, czy ideą, lecz jest osobą, która chce mieć i ma relację z każdym,
kto wierzy. Jezus jest osobą, która nazywa każdego, kto Go rozpoznał i Mu zaufał,
swoim bratem i siostrą (Jn. 20:17).
Wiele lat wcześniej, w 1629 r. , Rembrandt namalował inny obraz, przedstawiający również spotkanie Jezusa w Emaus. To obraz, zawierający ogromny kontrast między ciemnością i światłem. Tak naprawdę na tym obrazie prawie nie widzimy Jezusa, lecz jego sylwetkę przed światłem, którego źródła nie można dostrzec. Jeden z uczniów, prawie nie widoczny, klęka u stóp Jezusa. Drugi uczeń, którego twarz znajduje się w pełnym świetle, spogląda zdziwiony i nieco wystraszony w kierunku Jezusa.
W dalszym tle
obrazu widzimy kogoś, kto przygotowuje posiłek dla siedzących przy stole. Ci
natomiast skupiają się na Jezusie, karmiących ich duchowym pokarmem, dającym
prawdziwe życie.
Rembrandt w
genialny sposób używa światła, aby podkreślić główną postać w tej historii, której
na obrazie tak naprawdę nie możemy rozpoznać, ponieważ znajduje się całkiem w
cieniu. To Jezus Chrystus, którego uczniowie nie rozpoznali, a który w momencie
rozpoznania nagle znikając opuścił ich.
Przez takie użycie
światła i cienia Rembrandt pokazuje jednocześnie obecność i nieobecność Jezusa.
Uczniowie rozpoznali Jezusa Chrystusa - światłość świata. W ten sposób
Rembrandt podkreślił, że Jezus nie jest zwykłą osobą, lecz jest Bogiem.
Także Caravaggio, malarz działający
w katolickich Włoszech, namalował tą scenę kilka razy. W swych obrazach
podkreślał zdziwienie uczniów w momencie błogosławienia chleba przez Jezusa. Na
obrazie z 1606 przedstawił Go zgodnie z panującą konwencją: Jezus był doskonale
rozpoznawalny dla każdego ówczesnego chrześcijanina. Poza tym gest
błogosławienia pochodzi z tradycji katolickiej. Na stole znajduje się chleb
nawiązujący do eucharystii: Jezus jest chlebem żywota (w obrazie Caravaggio z
1601 na stole znajdują się także, nawiązujące do wina, winogrona).
Caravaggio, Chrystus w Emaus, 1606 (Pinacoteca di Brera, Mediolano)
|
Kościół rzymsko-katolicki naucza, że kiedy kapłan błogosławi podnosząc chleb i wino, one zmieniają się w prawdziwe ciało i krew Chrystusa. Wg tego kościoła dopiero w sakramencie Eucharystii można naprawdę poznać i spotkać Jezusa Chrystusa. W związku z tym Caravaggio, jak inni katoliccy malarze, chce podkreślić obecność Jezusa w sakramencie, który jest centrum teologii rzymsko-katolickiej.
Taki sposób prezentowania
nie był możliwym dla protestanckiego Rembrandta. Rembrandt chciał się trzymać
tego, co czytamy w Ewangelii: w momencie, kiedy Jezus łamał chleb i
błogosławił, Bóg dał uczniom wiarę, przez co otworzyły się ich oczy. Nie było
to rodzajem magii, działającej automatycznie, lecz to tajemnicze działanie
Ducha Świętego, który jak wiatr wieje dokąd chce, rodząc człowieka na nowo, aby
uwierzył (Jn. 3:5-8).
Rembrandt
nawiązuje wprawdzie do łamania chleba podczas Wieczerzy Pańskiej, ale sakrament
Wieczerzy nie jest tu magicznym działaniem. Nie przez sakrament ktoś staje się
wierzącym, lecz przez wiarę, którą Bóg daje niezależnie od sakramentu.
Zarówno wówczas
jak i obecnie nie możemy Jezusa poznać ani przyjąć przez zewnętrzne znaki,
przez magię lub rytuały. Maria Magdalena spotkała Jezusa przy grobie, ale wzięła
go za ogrodnika (Jn. 20:11-18). Dopiero kiedy On zawołał ją po imieniu,
rozpoznała swego Zbawiciela, wołającegą ją, jak dobry Pasterz (Jn. 20:16; por.
Jn. 10:3-4).
Podczas Jego
działania na ziemi tylko niektórzy rozpoznali kim On jest naprawdę. Większość ludzi
widziała w Nim kogoś, kto potrafi mądrze przemawiać i czynić niesamowte cudy, kogoś
od kogo można uzyskać uzdrowienie. Inni natomiast widzieli w Jezusie wielkie zagrożenie
dla porządku społecznego lub dla ich teologii, w związku z czym chcieli Go
wyeliminować.
Podobnie jest
obecnie. Nikt dzisiaj nie wątpi, że Jezus jest historyczną osobą, która zmarła
na krzyżu. Natomiast większość odrzuca to, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym,
który zmarł za grzechy wierzących i zmartwychwstał.
Jaka jest
różnica miedzy tymi, którzy rozpoznają Jezusa, a tych, którzy tego nie robią?
Jaka jest różnica na obrazie między uczniami, którzy rozpoznali Jezusa a sługą,
który Go nie poznał?
Różnicą jest
wiara. Wiara otwiera oczy. Przez
wiarę rozumiemy i widzimy rzeczy, których inni nie dostrzegają. Wielu ludzi
czyta Biblię, ale nie każdy, kto czyta, uwierzy. Wiara nie jest automatyzmem,
następującym, po spełnieniu pewnych wymagań. Wiara nie powstaje przez sakrament
i działanie kapłana w kościele. Wiara jest darem Bożym, na który nie jesteśmy w
stanie zasłużyć, który otrzymujemy z wolnej łaski (Ef. 2:4). To nie sakrament,
ani rytuały, lecz tylko wiara daje zbawienie przez ofiarę Chrystusa na krzyżu.
Obrazy
Rembrandta zawierają mniej szczegółów niż Caravaggia. Główną rolę w jego malarstwie
odgrywa światło kontrastujące z ciemnością. W ten sposób malarz podkreśla, że
nie poznajemy Jezusa w sakramencie, lecz poprzez wiarę.
Światło
podkreśla, kim jest Jezus Chrystus: On jest światłością dla świata, który
wyrwie swoich z ciemności szatana, z niewoli grzechu prowadzącej do wiecznej śmierci.
W szczególnie dramatyczny sposób Rembrandt przedstawia ten kontrast między
ciemnością i światłością w swoim obrazie
z 1629 r.
Obrazy
Rembrandta stanowią coś znacznie więcej niż tylko ilustracje do historii
biblijnej. Są rodzajem wizualnego rozważania nad tekstem Biblii. Rembrandt
zadaje widzowi pytanie: co ty myślisz o wydarzeniach w Emaus? Kogo ty widzisz?
Czy widzisz zwykłą historyczną postać, czy widzisz zmartwychwstałego Pana,
Zbawiciela, który gładzi grzechy świata. Te pytania są wciąż aktualne i od
twojej odpowiedzi zależy, czy będziesz wiecznie żył w społeczności z Bogiem,
czy nie…
Artykuł w formacie PDF tutaj.
Artykuł w formacie PDF tutaj.
12 April 2020
12 November 2015
1 Koryntian 15:50-58
50 A powiadam, bracia, że
ciało i krew nie mogą odziedziczyć Królestwa Bożego ani to, co skażone, nie
odziedziczy tego, co nieskażone.
51 Oto tajemnicę wam objawiam: Nie wszyscy
zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni 52 w jednej chwili, w oka
mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni
zostaną, jako nieskażeni, a my zostaniemy przemienieni. 53 Albowiem to, co skażone,
musi przyoblec się w to, co nieskażone, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się
w nieśmiertelność. 54 A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to,
co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy
wypełni się słowo napisane:
Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!
55 Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje?
Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje?
56 A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu
jest zakon; 57 ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje
zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa. 58 A tak, bracia moi mili,
bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze pełni zapału do pracy dla Pana, wiedząc, że
trud wasz nie jest daremny w Panu.
Apostoł Paweł kontynuuje swoją mowę o śmierci i
zmartwychwstaniu.
w. 50
Werset ten stanowi podsumowanie tego, w co wierzyli
Koryntianie i co potwierdza Paweł. Ziemskie ciało człowieka nie może żyć w
niebie; nie może żyć wiecznym życiem na ziemi.
Niebo (= miejsce Boga, świętość, brak obecności grzechu)
i ziemia (= miejsce przesiąknięte grzechem) nie mogą zostać połączone z powodu
grzechu.
Ciało i krew jest tym, co jest ‘skażone’ (co nie znaczy
‘grzeszne’, lecz raczej słabe, por. dyskusja w. 42-44 tutaj).
To grecki sposób wyrażania się. Ciało i krew oznaczają ziemskie życie
człowieka, dotknięte skutkami grzechu: choroby, starzenie się, śmierć.
Paweł w tym miejscu nie kontrastuje żyjących i umarłych w
momencie powrotu Jezusa (jak czyni to np. w 1 Tesaloniczan 4:13-18). Podkreśla
tylko, że nasze ziemskie ciało nie może istnieć w życiu ‘niebiańskim’. à Niekompatybilność między niebem i ziemią.
Konieczna jest przemiana, „przystosowanie” ludzkiego
ciała do życia w obecności Bożej (niebo).
Zmartwychwstanie nie oznacza, że dokładnie to samo
ziemskie ciało zostanie obudzone, lecz oznacza kompletną zmianę, przemienienie.
w. 51
Oto tajemnicę wam
objawiam jest podkreśleniem wyrażającym, że zostaje objawiona niezwykła
Tajemnica (gr.: mysterion) to co
wcześniej było zakrytym i nie można było tego odkryć normalnymi ludzkimi
metodami, teraz zostało objawionym (Rzymian 11:25; por. 1 Koryntian 2:1, 7;
13:2).
Frazy nie wszyscy zaśniemy, nie należy
rozumieć, jako założenie Pawła, że niektórzy, ówcześnie żyjący, nie umrą, czyli,
że Jezus wróci w ciągu jednego pokolenia. Natomiast oznacza to, że powrót
Jezusa będzie miał miejsce nagle w historii ludzkości i będzie miał bezpośredni
nagły skutek dla każdego, kto wtedy żyje (por. 1 Tesaloniczan 4:15).
Apostoł pisze, że wszyscy będziemy przemienieni. Nie każdy umrze przed
powrotem Jezusa, ale każdy zostanie przemieniony, to znaczy, że każdy wierzący
doświadczy zmartwychwstania. To jest jedyny sposób, aby otrzymać ciało, które
może istnieć na nowej ziemi w obliczu Boga.
Nie oznacza to kompletnego zniszczenia i uczynienia na
nowo. Grecki wyraz, używany przez Pawła (tłumaczony, jako przemienienie, gr.
allassō) nie oznacza absolutnego zniszczenia, lecz przemienienie w coś
nowego, przy zachowaniu istniejącej tożsamości.
w. 52
Celem Apostoła Pawła nie jest dokładne opisanie wydarzeń,
które nastąpią podczas powrotu Jezusa Chrystusa. Np. nic nie mówi tu o Sądzie
Ostatecznym, chociaż jest jasnym, że Paweł nauczał, że będzie miał miejsce
(por. 1 Koryntian 3:8-15; 5:5; 6:2-3; 9:27). Chce teraz tylko podkreślić, że w
pewnym konkretnym momencie historii nastąpi przemienienie wszystkich
wierzących.
Odgłos trąby jest znakiem eschatologicznym (por. Ew. Mateusza 24:31; 1 Tesaloniczan
4:16; Joel 2:1; Sofoniasza. 1:14-16; Zach. 9:14). Ostatnia trąba nie jest ostatnią w serii, lecz tą, która ogłasza
koniec (Obj. 8:2-13; 11:15-19).
w. 53
Metafora przyoblec się pokazuje więcej, co ma na myśli Apostoł.
Przyoblec się oznacza, że nosimy obraz niebieski (w. 49), czyli obraz
Boga.
Nic nie czytamy na temat zdejmowania starego ciała. Nie
pozbędziemy się materialnego ciała, aby wyzwolić duszę, jak nauczał Platon i
filozofia aleksandryjska, lecz czytamy o ubieraniu śmiertelnego ciała w nowe
ubranie nieśmiertelne, co jest przemienieniem, oznacza nieśmiertelność.
W 2 Koryntian 5:2 i 4 Paweł używa wyrazu oznaczającego ubrać na coś, czyli bez wcześniejszego
zdejmowania ubrania, które już mam na sobie (gr.: ependusasthai).
Apostoł Paweł nie podaje więcej szczegółów, nie możemy,
więc spekulować. Wystarczy nam wiedza, o tym, że będziemy kompletnie nowi,
odnowieni, ale nasza tożsamość zostanie w jakiś sposób zachowana, będziemy żyć
dalej (jak nasiona, które zmieniają się w kłos pszenicy).
w. 54-55
Apostoł cytuje w tych wersetach ze Starego Testamentu
łącząc Izajasza 25:8 i Ozeasza 13:14
Z Izajasza cytuje: Pochłonięta jest śmierć w
zwycięstwie. Śmierć ma moc, która wcześniej wszystko niszczyła, ale ta
niszcząca moc została zniszczona w bardzo gwałtowny i destruktywny sposób.
(grecki wyraz tłumaczony, jako pochłonięta
wyraża destruktywne zniszczenie).
Następnie Paweł cytuje, lub raczej parafrazuje proroka Ozeasza
(odbiegając od oryginału). Apostoł interpretuje Ozeasza z perspektywy
zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.
Słowa Pawła wyśmiewają bezsilność śmierci w obliczu łaski
i mocy Bożej.
Wyraz żądło może oznaczać różne żądła insektów, ale tu oznacza coś
śmiertelnego.
To moc śmierci, umożliwiająca jej rządzenie nad całym
stworzeniem. Ale Chrystus wyrwał żądło, i dlatego śmierć już nie może rządzić.
w. 56
Apostoł wyjaśnia, że żądło równa się grzechowi a mocą
grzechu jest zakon.
W Liście do Rzymian Paweł dokładnie opisał relacje między
grzechem a zakonem (Rzymian 5:12-14; 7:7-13). W tymże liście pisał do
chrześcijan, których nigdy nie widział, dlatego obszernie zaprezentował swoją
teologią. Natomiast, jeśli chodzi o Korynt, on tam już głosił i nauczał,
dlatego nie musi wszystkiego dokładnie powtarzać Koryntianom.
Śmierć rządzi nad człowiekiem z powodu grzechu, ponieważ
grzech wymaga kary śmierci (Rzymian 6:23). Zakon nie może zniszczyć grzechu,
lecz tylko potwierdzić słuszność kary śmierci.
Zakon powoduje świadomość grzechu (Rzymian 4:15; 5:13-20;
7:7; Galacjan 3:19), ale nie daje ani życia, ani sprawiedliwości.
Tylko przez Chrystusa otrzymujemy łaskawe przebaczenie
grzechów, co oznacza wyzwolenie od Zakonu oraz zmartwychwstanie.
Zmartwychwstanie oznacza nie tylko, że śmierć przegrała,
nie oznacza po prostu końca słabości, strachu, upadku itp. ale to, że śmierć
już nie ma prawa bytu. Zmartwychwstanie oznacza, że świat już nie jest pod
panowaniem grzechu, zakonu i śmierci, lecz pod panowaniem Chrystusa.
w. 57-58
Ostatnie wersety stanowią hymn pochwalny, podobny do hymnów,
śpiewanych dla zwycięzców podczas igrzysk istmijskich. Chrześcijanin ma mieć
świadomość, że sam nie zwyciężył, ale zwycięzcą jest Bóg. Bóg zwyciężył, ale z
łaski daje wszystkim wierzącym udział w Jego zwycięstwie i jego skutkach.
Forma gramatyczna podkreśla, ze zwycięstwo jest pewne
(dokonane).
Nadzieja oznacza, że chrześcijanie już teraz w codziennym
życiu mogą żyć pewnością zwycięstwa (por. 2 Koryntian 3:18).
Paweł nie chce polemizować, lecz nauczać braci i siostry,
dlatego kończy zachęceniem.
Słowa bądźcie stali
nawiązuje do początku rozdziału (w. 1-2). Koryntianie maja być niewzruszeni, powinni zachować Ewangelię,
ponieważ jeśli zostawią Ewangelię i nie wytrwają - zginą.
Mają być pełni
zapału…, bardziej dosłownie można tłumaczyć: obfitujcie w pracy Pana zawsze. Grecki wyraz tłumaczony, jako obfitować oznacza też:
napełnić tak, że wylewa się poza krawędzie.
Apostoł w tych słowach nawiązuje do tego, co wcześniej
napisał o budowaniu Kościoła (1 Koryntian 3:5-15; 9:1; 15:10). Zmartwychwstanie
jest ściśle związane ze wszystkim, co czynimy ku budowaniu Kościoła.
Apostoł zapewnia, że trud
Koryntian nie jest daremny w Panu, co nawiązuje
do w. 14.
Przez dzieło Chrystusa, które nie jest daremne, nasze
dzieło też nie jest daremne, ponieważ mamy życie w Nim.
Wierzący pracuje dla Chrystusa (3:8, por. 2 Koryntian
6:5; 11:23; 1 Tesaloniczan 1:3), co może oznaczać często zagrożenie dla
własnego życia, ale nie jest to daremne, warto to czynić (por. 1 Koryntian
15:29-33). Bóg daje rozwój (3:6) i zapłatę (3:8).
Zmartwychwstanie ma praktyczne konsekwencje dla
wierzącego, nie tylko dla przyszłości, ale dla naszego życia tu i teraz,
ponieważ wieczne życie już się zaczęło.
Subscribe to:
Posts (Atom)


