Showing posts with label wolność. Show all posts
Showing posts with label wolność. Show all posts

03 September 2014

1 Koryntian 9:19-27



W poprzednim fragmencie Paweł bronił swojej wolności do rezygnacji z finansowego wsparcia. Teraz wyjaśnia, co oznacza wolność w praktyce: wszystko ma służyć głoszeniu Ewangelii.
Używając metafory sportu, mówi o wytrwałości i konsekwencji w życiu wierzącego (w. 24-27). Wolność nie oznacza, że wszystko jest dozwolone. Było to szczególnie ważne dla Koryntian, którzy myśleli, że jeśli są w Chrystusie, wszystko im wolno. Paweł musi najpierw wyjaśnić, czym jest wolność, zanim może wrócić do tematu spożywania mięsa ofiarowanego.

w. 19
Będąc wolnym – Paweł wraca do tematu wolności z w. 1
Wg rzymsko-greckich poglądów wolny człowiek to ten, który robi co chce, bez względu na to co inni o tym myślą (stoicyzm).
Biblia naucza, że człowiek jest wolny wtedy, kiedy jest wolny od wszystkiego, co przeszkadza mu być człowiekiem podobającym się Bogu, wg Bożej woli. Oznacza to wyzwolenie się od szatana i wolność do służby Bogu.
Paweł będąc wolnym człowiekiem zmienia swój status z wolnego na niewolnika. Być niewolnikiem Chrystusa oznacza być niewolnikiem innych (por. 2 Kor. 4:5; Ew. Marka 10:42-45).
Paweł „poniżył” się do „niewolnictwa” pracy fizycznej, co było widziane przez lepiej sytuowanych, jako niegodne. W ten sposób jednak łatwiej mógł docierać do niższych klas społecznych. Poza tym Paweł pozostał niezależny od patronów. W Koryncie normalnym było, że filozofowie i nauczyciele byli utrzymywani przez bogatszych mieszkańców, co jednocześnie powodowało relację zależności od nich. W takiej sytuacji jest zawsze trudniej szczerze mówić, szczególnie, jeśli temat może się nie podobać patronowi.

W w. 19-21 występuje 5 razy czasownik pozyskać (gr.: kerdainein). Wyraz ten może wskazywać na nawrócenie się niewierzącego, ale też na powrót wierzącego, który popadł w grzech. Wyraz ten pochodzi z dziedziny biznesu, oznaczając zyski w biznesie (np. w Mt. 25:16-22). Nawiązuje to też do tego, co Paweł pisał w 9:17-18. 

w. 20
Dostosowanie się do Żydów jest dla niego pewnym rodzajem ustępstwa, ale w innym miejscu podkreśla, że jest Żydem (2 Kor. 11:22).
Nie chodzi o bycie Żydem w sensie etnicznym, lecz w znaczeniu być pod zakonem. Wiara chrześcijańska nie jest po prostu jakimś nowym rodzajem judaizmu. Chrześcijańska wiara jest w pewnym sensie kontynuacją Izraela i budowana jest na Starym Testamencie, ale jest jednocześnie czymś całkiem nowym, co zaczęło się w Jezusie Chrystusie. W Chrystusie nie ma już różnicy między Żydami a Grekami (Dz. Apostolskie 15,9; Rzymian 3,22).

Apostołowi nie chodzi oto, aby udawać, że jest się kimś innym, niż w rzeczywistości, co byłoby kłamstwem. Nie oznacza to, że Paweł udawał, że jest Żydem poprzez praktyki (Dz. Ap. 18:18; 21:21-26).

Paweł nie trzymał się starego zakonu, ponieważ sam Jezus, Mesjasz żydowski, anulował ważne części prawa żydowskiego (Ew. Mateusza 15,11; Ew. Marka 7,19; Rzymian 14,14; 1 Koryntian 7,19; Galacjan 2,11-14; Efezjan 2,14-15). Jednak wśród Żydów dostosowywał się, kiedy to było dobre dla sprawy Ewangelii. Dlatego też obrzezał Tymoteusza (Dz. Ap. 16:1-3, por też.: Dz. Ap. 21:17-26; 18:18), ale jednocześnie nie akceptował tego, że obrzezanie stałoby się wymogiem dla pogan, którzy uwierzyli. Nie powinno się nakładać obowiązku obrzezania na nawróconych pogan, gdyż to już nie obowiązuje. Paweł rozwija ten temat w sposób obszerny w liście do Galacjan (Gal. 2).

Następujący przykład może wyjaśnić, o co Pawłowi chodzi: Paweł otrzymał pięć razy czterdzieści uderzeń bez jednego (2 Kor. 11:24), co jest żydowską karą za m.in. bluźnierstwa. Grzech taki oznacza wykluczenie grzesznika z Izraela, ale przez odbycie kary znowu może on stać się częścią społeczności (3 Mojż. 18:29; 5 Mojż. 25:3). Po zniesieniu tej kary, Paweł znowu był widziany, jako Żyd i mógł głosić do nich. Gdyby nie akceptował kary żydowskiej (nawet będąc niewinnym) zamknęłoby to drzwi do głoszenia Żydom.

Być pod prawem oznacza bycie pod przekleństwem (Gal. 3:10) i zostać osądzonym przez zakon (Rz. 2:12). To, że Paweł był pod zakonem oznacza, że był gotów być pod przekleństwem i otrzymać karę, aby móc głosić Żydom.
Paweł nie był pod zakonem jeśli chodzi o chlubienie się i usprawiedliwienie (Rz. 3:28; Gal. 2:21; 3:11). Paweł nie żyje pod przekleństwem zakonu, lecz jest wolny. 

w. 21
Ci poza zakonem - poganie, którzy nie mają zakonu (Rz. 2:14). Nie oznaczało to, że Paweł stał się jak Grek, żyjący w sposób hedonistyczny i biorący udział w kulcie pogańskim.
Paweł stał się jak poganin w tym sensie, że nie starał się wypełniać zakonu, jako obowiązku, i żył wg faryzeuszów w bezbożności.
Podobnie jak poganie, Paweł nie musi trzymać się zakonu w sposób jak Żydzi. Nie jest to ignorowanie Boga, ale bycie pod zakonem Chrystusowym (dosł.: w zakonie Chrystusa.)
Zakon Chrystusa nie jest zakonem Mojżesza dostosowanym przez Chrystusa, ani nie jest zestawem przepisów, które Jezus dał, lecz jest to zakon, który Chrystus spełnił.
Paweł więc nie jest tylko pod (lub we) wszystkim czego Jezus nauczał, ale też we wszystkim co Jezus uczynił i osiągnął. Jest to styl życia w naśladowaniu Jezusa (1 Kor. 10:24; Rz. 15:3-4; 2 Kor. 4:10-12).

w. 22
Wcześniej Paweł pisał: stałem się jak Żyd, teraz pisze, że naprawdę stał się słaby.
Niektórzy bibliści twierdzą, że słabi to wierzący, którzy jeszcze potrzebują rozwoju wiary, czyli ci, którzy jeszcze nie rozumieją wszystkiego i szybciej gubią się. Kontekst jednak wskazuje na to, że są to niewierzący, gdyż Paweł chce ich zyskać dla Ewangelii.

Słaby może oznaczać słabszych w społeczeństwie, ale może też oznaczać ludzkość żyjącą bezbożnie (Rz. 5:6). Każdy człowiek jest grzesznikiem, zasługującym na potępienie, ale w Chrystusie otrzymuje zbawienie i jest silny. Oznacza to życie tylko i wyłącznie z łaski, gdyż sam nic nie mogę uczynić ku mojemu zbawieniu. Dlatego Paweł może chlubić się swoimi słabościami, gdyż tylko przez Chrystusa żyje (2 Kor. 11:30; 12:5-10).

Paweł nie podaje w tym fragmencie swojej strategii misyjnej ani nie propaguje zasady, że należy się zawsze dostosować. Paweł po prostu podkreśla, że będąc apostołem żyje jak niewolnik w służbie Chrystusa, z celem, aby zyskać dla Chrystusa.
Nie możemy bez ograniczeń dostosować się do sytuacji niewierzących, istnieją jasne granice.
Paweł identyfikuje się tak dalece jak tylko to możliwe z tymi, których chce pozyskać; tak aby ci się nawrócili i zmienili życie. To jest dokładnie to, co czynił sam Jezus. We wszystkim stał się człowiekiem, jak my, tylko nie w grzechu (Rz. 8:3-4; 2 Kor. 5:21; Gal. 4:4-5; Fil. 2:6-8).

Nie oznacza to, że możemy się w dowolny sposób dostosować do niewierzących i ich sytuacji. Granice są bardzo wyraźne. Nie można w żadnym przypadku jeść mięsa ofiarnego, jeżeli wiesz o tym, że jest ofiarowane.
Nie oznacza to też, że Paweł dostosuje treść Ewangelii do ludzi (Gal. 1:10) , i aby się podobać ludziom (1 Tes. 2:4).

w. 24-26
Paweł używa metafory z dziedziny sportu (por.: Fil. 3:14; 1 Tym. 6:12; 2 Tym. 2:5; 4:7-8; Heb. 12:1; Judy 3). W okolicach Koryntu odbywały się co dwa lata bardzo znane igrzyska istmijskie, ku czci boga morza Posejdona. Były to igrzyska panhelleńskie podobne do igrzysk olimpijskich, gdzie odbywały się zawody w dyscyplinach sportowych takich jak m.in. bieg (192 m. na stadionie), pięściarstwo, zapasy, wyścigi rydwanów, zaprzęgów konnych i zawody pływackie.
Koryntianie znali sport i wiedzieli, jak wygląda życie profesjonalnych sportowców. Największym honorem w społeczeństwie korynckim było być nazwanym liderem igrzysk.

Także dzisiaj wielu sportowców marzy o tym, aby kiedyś wygrać medal olimpijski, ale każdy też wie, że jest to wyjątkowo trudne, przeznaczone dla najlepszych. Musisz być nie tylko bardzo dobry, ale przede wszystkim musisz wiele lat trenować, poświęcić się, zrezygnować z wielu rozkoszy świata. To jest jedyna droga do medalu, ale każdy sportowiec wie, że warto jest przeżyć wszystkie trudy, aby osiągnąć upragniony cel.

w. 25
Każdy atleta w starożytności, musiał przysięgać, że „nie zgrzeszy przeciw igrzyskom olimpijskim”. Przez dziesięć miesięcy musiał żyć według ostrych reguł, przestrzegać specjalnej diety, nie mógł żyć jak reszta świata i nie mógł odżywiać się tak samo jak inni ludzie. Atleta musiał kontrolować siebie w każdym aspekcie swojego życia (por. Gal. 5:22)

Życia chrześcijańskiego nie można porównać do życia atlety, który walczy w pojedynkę, bardziej podobne jest do sportu zespołowego, jak np. piłka nożna (ale w I wieku n.e. jeszcze nie istniały sporty zespołowe na igrzyskach).

Atleci wkładający tyle wysiłku i starań otrzymywali jako nagrodę tylko znikomy wieniec, wieniec z gałązek selera (rośliny poświęconej Posejdonowi) lub liści bluszczu, albo liści laurowych a w przypadku igrzysk istmijskich, z gałęzi sosny. Oznaczało to największy możliwy honor w społeczeństwie, nie wolno było dla siebie samego ani zrobić takiego wieńca ani go nosić. Honor jest wielki, ale wieniec jest znikomy a przy następnych igrzyskach, ktoś inny może dostąpić tego honoru.
Nagrodą natomiast dla wierzącego, który wytrwa jest wieczne życie, temat rozwijany przez Pawła w rozdz. 15.

w. 26
Nie jakbym w próżnię uderzał – dosł; aby ściągnąć skórę, bić w powietrze.
Przykład z boksu, boksowanie uważne było za najtrudniejszy sport.
Bokser, który bije w powietrze traci siły, jest śmieszny i przegrywa. Bokser, który dużo trenował, wie jak uderzyć i nie traci sił poprzez bicie powietrza. Paweł chce, aby chrześcijanie byli efektywni, nie jak ten amator, który bije w powietrze, ale jak ten profesjonalny bokser, który po wielu latach ciężkich przygotowań jest efektywny i zwycięży.

w. 27
Umartwiam – (gr.: hupōpiazō) dosł.: bić dotkliwie, ostro traktować.  
Paweł nie propaguje tu ascetycznego stylu życia, lecz pragnie podkreślić, że każda nagroda ma swoją cenę.
Nie oznacza to, że ciało jest złe i dlatego trzeba je ostro traktować. Ciało może służyć Bogu (6:20; 1 Tes. 5:23; Rz. 6:17-19), może być członkiem Chrystusa (1 Kor. 6:15); i świątynią Ducha Świętego (1 Kor. 6:19). Ciało też zmartwychwstaje (1 Kor. 6:13-14; 15:35-49). Dyscyplinowanie ciała nie jest celem samym w sobie, lecz tylko służy zyskaniu ludzi dla Chrystusa.
Sportowiec samodzielnie i z wolnej woli rezygnuje z pewnych rzeczy i staje się niewolnikiem programu treningowego, wszystko dla wyższego celu, mianowicie, aby wygrać igrzyska. Podobnie chrześcijan rezygnuje z pewnych praw i staje się niewolnikiem dla wyższego celu: głoszenia Ewangelii i zyskania ludzi dla Chrystusa.

Nawrócenie się i oddanie, powierzenie swojego życia Jezusowi jest dopiero początkiem, i samo w sobie nie jest gwarancją, że otrzymasz nagrodę. Ważnym jest, aby naśladować Jezusa w swoim codziennym życiu, i wytrwać. Powinna być widoczna zmiana życia i pojawienie się owoców Ducha Świętego (Ew. Mateusza 12:33-37; Galacjan 5:22; Hebrajczyków 6:7-8).

Brzmi to ostro i niepokojąco. Problemem w Koryncie było, że wielu Koryntian rozdzielało swoje zbawienie od służenia i odpowiedzialnego życia. Byli chrześcijanami, ale nadal brali udział w kulcie pogańskim poprzez uczestniczenie w bankietach w świątyni. Niektórzy nadal odwiedzali prostytutki. Jeżeli się nie nawrócą z tych grzechów, oznacza to, że nie wytrwają i nie otrzymają nagrody, jaką jest wieczne życie. Nie wystarczy siedzieć biernie w kościele i nazywać się chrześcijaninem. Bycie chrześcijaninem zawsze ma wymiar praktyczny, oznacza konkretną zmianę życia i jest związane z wytrwałością. Tylko w ten sposób możesz otrzymać nagrodę wiecznego życia, nie, jako nagrodę za uczynki, lecz tylko z łaski.

Jeżeli wyrwiemy ten tekst z kontekstu, to rzeczywiście możemy zastanawiać się, kto w ogóle wytrwa. Ale Apostoł Paweł pisze o wiele więcej. Bóg dał nam ducha Świętego, który umożliwi nam wytrwanie. A pewność naszego zbawienia nie jest w nas czy w naszym wytrwaniu, lecz tylko i wyłącznie w Jezusie Chrystusie.

Paweł pisze o trudnych sprawach, dlatego poświęcił temu tematowi tyle miejsca (cały rozdz. 9). Paweł chce głosić, że Ewangelia wymaga od wierzących zrezygnowania z pewnych praw, i wolności, którą mamy, ponieważ całe nasze życie ma być służeniem i uwielbieniem Boga.







12 August 2014

1 Koryntian 9:1-18



Wygląda na to, że Paweł rozpoczyna nagle nowy temat, ale jest to ściśle związane z poprzednim i następnym rozdziałem.
Paweł podaje siebie jako przykład, dla wyższych celów zrezygnował ze swych praw. Nawet jeśli masz prawo jeść mięso, może lepiej zrezygnować z niego dla wyższych celów.
Dla Koryntian rezygnacja z udziału w bankietach (rozdz. 8), oznacza odłączenie się od przyjaciół, patronów, politycznych sojuszników itd., obniżenie statusu społecznego.

9,1-2
Na początku znajdujemy serię czterech pytań retorycznych oczekujących potwierdzenia.
Z pewnością Paweł jest wolnym, jest apostołem, widział zmartwychwstałego Jezusa i zbór w Koryncie jest jego dziełem.
Niektórzy twierdzą, że Paweł broni się, ponieważ Koryntianie kwestionują jego autorytet. To mało prawdopodobne, Paweł reagowałby wtedy bardziej bezpośrednio.

Ci inni (w. 2) nie oznaczają fałszywych nauczycieli w Koryncie. Gdyby tak było Paweł reagowałby znacznie ostrzej, gdyż nie toleruje on w żaden sposób fałszywych nauczycieli.
Najbardziej prawdopodobnym jest, że ci inni to inne zbory, których Paweł nie był założycielem (1 Koryntian 3,6; por. 2 Koryntian 10,14). Paweł jest apostołem Koryntian, bo założył ich kościół, w tym momencie nie obchodzi go, co myślą inne zbory, Paweł ma z Koryntianami relację apostolską.

w. 5
żona chrześcijanka – niektórzy ojcowie kościoła interpretowali to, nie jako żony, lecz siostry w wierze. Byłoby to jednak dziwnym, gdyby apostołowie podróżowali z innymi kobietami.

Grupa apostołów w rozumieniu Pawła jest szersza niż Dwunastu. Także Barnaba jest apostołem. Paweł włącza tu wszystkich, którzy widzieli Chrystusa po zmartwychwstaniu do grupy apostołów (por. 1 Koryntian 15,7), choć odróżnia ich od dwunastu (1 Koryntian 15,5).
Być może Andronika i Juna (Rzymian 16,7) należą do apostołów, w takim razie byliby oni przykładem apostolskiego małżeństwa.

Bracia Pańscy są braćmi Jezusa. Twierdzenie, że chodzi o kuzynów Jezusa nie ma podstaw w greckim tekście i powstało tylko, aby nie kłóciło się z doktryną wiecznego dziewictwa Marii.
Kefas to apostoł Piotr, który był znany w Koryncie, ale nie miał tam szczególnej pozycji.
Barnaba widocznie jest znany w Koryncie, chociaż nie wiemy, czy sam był tam kiedykolwiek. Widocznie już nie istnieje konflikt między Pawłem a Barnabą (Dzieje Apostolskie 15,36-41, por. Galatów 2,13).

w.6
Paweł pracował jako wytwórca namiotów (Dz. Apostolskie 18,3), szczególnie potrzebnych podczas Igrzysk Istmijskich. Paweł pochodził z rodziny o wyższym statusie społecznym, a przez swoją pracę ‘poniżył’ się do rangi robotnika.

Praca ręczna była pogardzaną przez wielu, oznaczała poniżenie (2 Koryntian 11,7). Dla greka, wszelkiego rodzaju ręczna praca była poniżająca, a pracownicy ją wykonujący posiadali status społeczny nie bardzo różniący się od statusu niewolników.
Koryntianie sami też pracowali, ale prawdopodobnie uważali, że Paweł, jako głosiciel Ewangelii, powinien mieć status podobny do filozofa, nie powinien podejmować się pracy ręcznej, by się w ten sposób nie poniżać.
Jeszcze większym problemem było, że widocznie praca fizyczna, którą Paweł wykonywał, nie dostarczała mu wystarczających dochodów.
Praca (np. jako filozof) bez zapłaty oznaczała w greckiej kulturze pracę nie posiadającą wartości.

Nie wiemy dokładnie, dlaczego Paweł nie chciał otrzymywać wsparcia od Koryntian. Mogły być różne powody:
-     Może zarzucali Pawłowi, że nawrócili się przez jego głoszenie, a teraz mają go utrzymywać.
-     Może Paweł nie chciał, aby ktoś musiał płacić za słuchanie Ewangelii wolnej łaski.
-     Może Paweł chciał być przykładem, oferując Ewangelię za darmo.
-     Może Paweł nie chciał być zależny od bogatych patronów (co było normalnym w środowisku filozofów).

W grecko-rzymskiej kulturze, przyjaźń funkcjonowała na podstawie patronatu. Bogatsi byli patronatami biedniejszych, wspierali ich finansowo, w zamian biedniejsi wspierali swego patrona np. w sprawach politycznych czy sądowych. Oznaczało to brak niezależności i neutralności.
Paweł chciał być całkiem wolny i niezależny, aby głosić Ewangelię. Nie chciał mieć zobowiązań wobec patronów.

w. 7
Znajdujemy tu trzy retoryczne pytania związane z trzema przykładami z codziennego życia.
Temat jedzenia nawiązujący do tematu z rozdz. 8.
Paweł używa obrazu wojska, winnicy i mleka przypominając dziedzictwo Izraela jako ludu Bożego w ziemi obiecanej.
Są to różne rodzaje pracy i funkcji. Żołnierz jest najemcą, pracującym za uzgodnione wynagrodzenie. Pracownik w winnicy jest wolnym jej właścicielem, który tyle zarabia, ile winnica mu daje. Pasterz jest niewolnikiem, który nie otrzymuje zazwyczaj wynagrodzenia, ale otrzymuje pokarm.
Wszystkie trzy przykłady dotyczą rekompensaty będącej logicznym skutkiem pracy. Podobnie żołnierze armii Bożej, pracownicy w winnicy Boga oraz pasterze Bożych owiec mogą oczekiwać rekompensaty.

w. 8-11
Wół młócący, podczas pracy mógł jeść z tego, co leżało na ziemi (Powt. Prawa / V Mojż. 25,4).
Przy pracy zarówno człowiek jak i zwierzę mają prawo do rekompensaty za pracę. Jeżeli Bóg nawet wołom nie chce zabraniać jeść, to tym bardziej ludziom. Tak jak woły otrzymują jako zapłatę za pracę jedzenie i odpoczynek, tym bardziej człowiek ma prawo na zapłatę.

Kontekst w Ks. Powtórzonego Prawa (V Mojżeszowa) mówi o obowiązku troszczenia się o potrzeby innych. Jest mowa np. o tym, że nie można zatrzymać płaszcza biednego jako zastaw przez noc (24,10-13), pracownikom należy na końcu dnia pracy natychmiast wypłacić (24,14-15), krawędzi pola nie należy kosić, aby biedni mieli co jeść (24:19-22), nie przesadzać w wymiarze kary (25,1-3). Bóg wymaga troski dla człowieka (nawet przestępcy) i dla zwierząt.

Niektórzy twierdzą, że Paweł alegoryzuje tu w sposób jak Filo z Akeksandrii (który był w I wieku bardzo popularny wśród Żydów). Nie jest to jednak alegoria, ale interpretacja według tradycji rabińskiej, tzw. qal wahomer, co oznacza interpretacja z lekkiego do ciężkiego. Jest to interpretacja, w której rabinowie używali prawa w sposób analogiczny; ponieważ prawo nie opisuje każdej możliwej sytuacji, należy dostosować i wnioskować w sposób analogiczny. Jeśli zwierzęta mają prawo jeść podczas i po pracy, to tym bardziej człowiek ma takie prawo.

w. 12-13
Są też inni, którzy mają prawo do zboru korynckiego, czyli ci, którzy pracowali w zborze korynckim, jak np. Apollo. Prawdopodobnie Apollo otrzymywał wsparcie finansowe od Koryntian.
Paweł argumentował, że każdy ma prawo na zapłatę za pracę i uznaje, że inni otrzymują zapłatę, ale sam dobrowolnie rezygnuje z tego prawa.
Rezygnuje, bo uważa, że może to przeszkadzać głoszeniu Ewangelii. Wyraz tłumaczony jako przeszkoda (gr.: enkopē), przypomina słowo zgorszenie (8:9, gr.: proskomma), zgorszyć (8,13, gr.: skandalizein).

Jakie mogły być przeszkody wywołane otrzymaniem finansowego wsparcia za głoszenie ewangelii? Paweł chce za wszelką cenę uniknąć wrażenia, że głosi po to, aby otrzymać jakąś zapłatę, oraz też, że nie jest zależny od patronów, co oznaczałoby, że nie mógłby głosić tego, co nie podobałoby się wspierającym go patronom. Byłaby to niewątpliwie przeszkoda dla Ewangelii.

W innym liście Paweł przypomina Koryntianom, że kiedyś u nich żył w niedostatku (2 Koryntian 11,9). Koryntianie nie rozumieli tego, i uważali to za wstyd, że Paweł, mieszkając wśród nich, żył w niedostatku. Nie rozumieli, jak Paweł mógł się tak poniżyć społecznie.

Najważniejsza jest miłość: Paweł oddał wszystko dla sprawy ewangelii i dla innych. Nie szukał własnego zysku, lecz zbawienia dla wielu (10,33). Oznacza to naśladowanie Chrystusa; Jezus Chrystus też nie szukał własnego dobra, lecz oddał się innym (Filipian 2,5-8).

Wyraz świątynia po grecku w liczbie mnogiej; można też tłumaczyć: ci którzy służą w rytuałach świętych (por. Ks. Liczb / IV Mojż. 18,8-32; Powt. Prawa / V Mojż. 18,1-18). Nawiązuje to do tematu mięsa ofiarowanego (1 Koryntian 8).

w. 14-15
Te wersety stanowią podsumowanie nauczania Jezusa, kiedy wysłał 70 uczniów na misję Por. Ew. Marka 6,6:7-11; Ew. Mateusza 10,1-15; Ew. Łukasza 9,1-15; 10,1-12; por. 1 Tymoteusza 5,18).
Wyraz tłumaczony jako postanowić, lub też kazać (gr.: diatassein) nie oznacza tylko kazać, ale też zorganizować. Tak Pan zorganizował, żeby pracownicy dla Ewangelii z tego mogli też żyć, ponieważ głoszenie Ewangelii jest sprawą pełnoetatową. Paweł rozumie to jako zasadę, której Jezus nauczał, ale z której można skorzystać lub też nie.
Oznacza to, ze normalną sytuacja jest, że ci, którzy pracują dla Ewangelii (pastorzy, ewangeliści), otrzymują od zboru wypłaty, które umożliwiają im utrzymanie się.  

Żyć z Ewangelii  ma podwójne znaczenie; oznacza to wsparcie materialne, ale też owoce duchowe z duchowej pracy. 

Paweł nie chce w tej całej dyskusji podkreślać swojego autorytetu apostolskiego, lecz chce pokazać, że nie skorzystał z pewnych praw, które ma, aby lepiej móc innych zyskać dla Chrystusa. Najważniejsze: nie moje prawa, lecz sprawa Jezusa, Ewangelii.

Chlubić się (gr.: kauchēma)
Paweł często pisze o chlubieniu się i chlubie. Chlubienie się oznacza wyrażanie wyjątkowo wysokiego zaufania do czegoś lub kogoś, co może być pozytywne lub negatywne.
Grecka kultura zachęcała do chlubienia się i pokazywania swojego bogactwa i mądrości, w celu uzyskania większego uznania i chwały.

Chwalenie siebie jest delikatną sprawą. W starożytności istniały pewne ‘reguły’ dot. chwalenia siebie. Plutarch pisał o tych regułach, które Paweł też dostosowuje w tym rozdziale:
-     Można chwalić siebie w obronie przeciw atakującym (9,3-10).
-     Można chwalić siebie z przymusu (9,16-18).
-     Można chwalić siebie ku dobru innych (9,24-27).

w. 16-18
Paweł nie głosi z powodu poczucia, lub przekonania wewnętrznego, lecz głosi z powodu konieczności, ponieważ sam Bóg mu to nakazał i go powołał. Głoszenie Ewangelii daje mu życie, ale oznacza też zagrożenie śmiercią. Podobnie jak prorok Jeremiasz (Jeremiasza 20,7-8), Paweł nie może czynić inaczej niż to, co Bóg mu nakazał czynić.
Paweł nie jest pracownikiem Boga (na podstawie umowy), lecz jest niewolnikiem (por. w. 1). Nie było to jego wolnym wyborem, aby głosić, ani nie dostaje za to wypłaty (Ew. Łukasza 17,7-10). Różnicą jest, że pracownik pracuje, aby sam zyskał, niewolnik pracuje, aby jego pan zyskał.
Paweł wcale nie twierdzi, że jest złym, aby pracownicy Ewangelii otrzymywali rekompensatę, uważa to jako zasadę, z której sam jednak nie chce skorzystać.