Showing posts with label mówienie językami. Show all posts
Showing posts with label mówienie językami. Show all posts

13 July 2015

1 Koryntian 14:26-40



Należy pamiętać, że Apostoł Paweł mówi w tym fragmencie o używaniu darów podczas publicznego nabożeństwa.
Nabożeństwo nie jest dziełem jednej osoby (pastora), lecz jest wspólnym zebraniem się zboru/Kościoła. Dlatego każdy może coś powiedzieć, ale potrzebne są reguły, aby nie powstał chaos.
Otwartość na działanie Ducha Świętego nie może spowodować chaosu, gdyż Bóg jest Bogiem porządku. Zbyt często mówienie językami i prorokowanie staje się czymś indywidualistycznym i egocentrycznym, co jest niezgodne ze Słowem Bożym. Nabożeństwo nie jest sprawą prywatną, lecz wspólnotową. Dlatego mówienie językami musi zostać wykładane a prorokowanie musi zostać zweryfikowane.

Apostoł Paweł daje trzy kryteria:
1. nauczanie
2. mówienie po kolei, jeden człowiek na raz, maksymalnie trzech podczas nabożeństwa.
3. nie można czynić czegoś, co przynosi wstyd (w. 35)

w. 26 – zasada ogólna:
Wygląda na to, że w Koryncie nabożeństwo stało się rodzajem kompetycji, podczas której każdy chciał prorokować lub mówić językami, aby pokazać jak ‘dobry’ i ‘duchowy’ jest.
Nabożeństwo jednak nie może być ‘konkursem’ darów, gdyż nie każdy posiada ten sam dar i może mieć ten sam wkład w nabożeństwo.
Apostoł Paweł ciągle podkreśla, że warunkiem jest, że wszystko musi służyć budowaniu zboru (por. 1 Kor. 8:1; 10:23; 14:3, 4, 5, 12, 17). Dlatego musi być porządek i każdy musi panować nad sobą.
Lista darów w tym wersecie nie jest kompletna, lecz przykładowa.
Służyć Psalmem – nie wiemy, czy chodzi o Psalmy ze ST, czy o nowe pieśni, o wspólne śpiewanie pieśni, czy śpiewanie pieśni solo.
Objawienie może dotyczyć czegoś, co Bóg objawił podczas nabożeństwa, lub też we wcześniejszym momencie.

w. 27-28 – reguły i warunki dot. mówienia językami
Wszystko musi być zrozumiałe dla innych, dlatego nie powinna mieć miejsca sytuacja, że wszyscy jednocześnie mówią lub modlą się, czy mówią językami, których nikt nie rozumie.  Mówienie językami oznacza komunikację z Bogiem (1 Kor. 14:2) i może nastąpić podczas nabożeństwa tylko wtedy, jeżeli zostanie wyłożone. Jeśli nie masz pewności, że ktoś może wyłożyć mówienia językami, nie możesz podczas nabożeństwa modlić się językami, lecz tylko prywatnie w domu. Grecki wyraz tu używany nie oznacza dokładnego tłumaczenia, lecz wyjaśnienia znaczenia.
Problemem przy tym jest, że Apostoł Paweł nie mówi, w jaki sposób można wiedzieć wcześniej, czy jest ktoś, kto może wykłożyć znaczenie.

W greckim świecie istniało wiele grup religijnych, których członkowie twierdzili, że bogowie ‘natchnęli’ ich, i muszą po porostu przekazać to, podobnie jak flet wydaje dźwięki poprzez dmuchanie w niego. Praktyki Kościoła są dalekie od tych greckich praktyk. Duch Święty nie mówi poprzez marionetki, lecz poprzez wierzących, którzy mają kontrolę nad sobą.
Wierzący powinien mieć siebie pod kontrolą. Wstrzemięźliwość jest jednym z owoców Ducha Świętego (Gal. 5,23).

w. 29-33 – reguły i warunki dot. prorokowania
Problemem podczas spotkań jest, że często wszyscy chcą coś mówić (każdy czuje się ważny), co łatwo może spowodować chaos i niepotrzebne przedłużenie. Dlatego Paweł ogranicza ilość osób, które mogą coś powiedzieć lub prorokować do dwóch lub trzech.
Przy tym wszyscy mogą prorokować, nie jest to dar ograniczony do kilku osób (por. w. 1 i 39). Duchowy elitaryzm, gdzie niektórzy czują się ważniejsi niż inni z powodu ich darów lub funkcji, jest niebiblijny i nie może mieć miejsca w Kościele Chrystusa. Nikt nie może dominować podczas nabożeństwa. 
Mówienie językami jest raczej wyjątkowe i pod mocnymi restrykcjami; proroctwo gra ważniejszą rolę podczas nabożeństwa.

Duchy proroków (w. 32) - wskazuje na działanie Ducha Świętego. Duch Święty działa i przekazuje, ale wierzący, który to otrzymuje, sam decyduje czy mówi to i kiedy mówi, nie musi od razu natychmiast tego przekazać. Oznacza to samokontrolę (patrz poprzedni werset).

w. 29: Inni mają osądzać (gr. diakrinein), co znaczy: dokładnie badać i sprawdzać.
Implikuje to, że prorok w Nowym Testamencie nie ma niekwestionowanego autorytetu, jaki posiadali prorocy w Starym Testamencie. Prorocy w Nowym Testamencie są zawsze podporządkowani Słowu Bożemu i Kościołowi. Zbór nie może bezkrytycznie akceptować wszystko, co głosi prorok, lecz powinien badać i sprawdzać słowa prorockie. Paweł w innych miejscach ostrzega, że istnieją fałszywi prorocy, którzy niszczą Kościół (por. 1 Tes. 5:20-21; 2 Piotra 2:1-22). Paweł sam też zachęca Koryntian, aby sprawdzali czy to, co on sam pisze, jest prawdą (1 Kor. 10:15; 11:13; 7:25-26).
Nie znaczy to, że w Kościele zawsze większość ma rację ale, że prorok nigdy nie może mówić z autorytetem do zboru: „tak mówi Pan…”, jak czynili prorocy w Starym Testamencie.
Słowo Boże ma autorytet i Kościół/zbór jest jego wykonawcą (1 Kor. 2:12-16), co znaczy, że zbór w całości ma autorytet, aby badać i sprawdzać słowa proroka. Starsi mają szczególny autorytet, ale też podlegają autorytetowi zboru. Każdy wierzący otrzymał w pełni Ducha Świętego (1 Kor. 2:12-16), więc każdy może sprawdzać. Nie jest potrzebnym, aby najpierw otrzymać dodatkowe napełnienie Duchem Świętym.

Apostoł podaje różne kryteria badania i sprawdzania proroctwa. Proroctwo:
- Powinno być zgodne z nauczaniem Jezusa (7:10; 9:14; 11:23; 12:3; 15:3; por. 2 Tes. 2:15-3:6).
-  powinno być zgodne z głoszeniem ukrzyżowanego Chrystusa (1 Kor. 1:18-25).
-  powinno być zgodne ze Słowem Bożym (1:19, 31; 4;6).
-  powinno być zgodne z nauczaniem apostolskim (2:1-5; 7:25; 11:2).
-  powinno być zgodne z miłością dla innych (13:1-13; 8:1).
-  powinno być budujące dla Zboru (14:3-5, 12, 17, 26; por. 12:7).
-  nie może spowodować potknięcia się innych wierzących (8:7-13).
-  ma doprowadzić niewierzących do wiary poprzez napominanie (14:20-25).

w. 33a: Podstawową zasada jest, że Bóg jest Bogiem porządku i pokoju. Nabożeństwo ma oddawać charakter Boga. Chaotyczne i hałaśliwe nabożeństwo nie jest świadectwem tego, Kim jest Bóg i Kim jest Duch Święty. Apostoł Jakub daje komentarz na to, co się działo w zborze korynckim (List Jakuba 3:16-17).

w. 33b-36 – reguły dot. kobiet / żon
To trudny tekst, który wywołał wiele dyskusji. Wydaje się, że Apostoł twierdzi, że kobiety wprowadzają chaos na nabożeństwie, więc powinny zawsze milczeć na każdym nabożeństwie. To jednak wydaje się niezgodnym z innymi tekstami Apostoła Pawła, gdzie pozwala kobietom modlić się i mówić publicznie (np. 11:5 ale też wszyscy w 14:31). Poza tym wiemy, ze kobiety odgrywały ważną rolę we wczesnym Kościele, np.: Ewodia i Syntycha (Fil. 4:2-3); Junia (Rz. 16:7); Tryfena i Tryfoza (Rz. 16:12); Febe (Rz. 16:1-2); Nymfasa (Kol. 4:15); Pryscylla (1 Kor. 16:17).
Słowa jak we wszystkich zborach… (w. 33b) nie stanowią konkluzji do w. 33a, lecz wstęp do ww. 34-35.

Proponowane rozwiązanie problemu:
1.   Jest to dodatek kogoś innego, a nie Pawła.
Wielka część starych rękopisów tego tekstu w. 34-35 nie ma, choć z drugiej strony wiele z najstarszych rękopisów go zawiera. Niektóre stare rękopisy z kolei mają w. 33b-34 dopiero po w. 40. Może to oznaczać, że jest to późniejszy dodatek do tekstu. 
Poza tym faktem jest, że jeśli usuniemy wersety 33b-36 z tekstu, argumentacja w naturalny sposób przebiega dalej. Te wersety właściwie nieco przeszkadzają logicznemu biegowi argumentacji.
2.   Jest to cytat Koryntian, który Paweł podsumowuje.
Wtedy w. 36 byłby ironiczną i napominającą reakcją na twierdzenie Koryntian. Jednak jest to bardzo mało prawdopodobne, nie ma podstaw, aby tak twierdzić.
3.   Są to reguły mówiące o tym jak żony mają wyrażać swoją podległość mężom podczas publicznego nabożeństwa. Wyraz tłumaczony, jako niewiasta/kobieta można też tłumaczyć, jako żona.
W innych tekstach gdzie Paweł kontrastuje mężów i żony, tłumaczenie tego greckiego wyrazu, jako żona jest wyraźnie jednoznaczne (np. 7:2-5; 11:3),
Wyraz poddane wskazuje na relację mąż-żona (por. Ef. 5:21-24;  Kol. 3:18; 1Tym. 2:11-15; Tyt. 2:5; 1 Piotra 3:1-6).

Bezpośredni kontekst wskazuje na to, że nie chodzi tu o nauczanie w ogólności ani o zachowanie lub rolę kobiet w ogólności, lecz o sprawy badania proroctw wygłoszonych podczas publicznego nabożeństwa.

Problem jest podobny jak w 1 Kor. 11, gdzie chodzi o to, aby żona nie przyniosła wstydu mężowi i rodzinie. (Por. tez 1 Tym. 2:11-14).
Wstyd oznacza, że żona publicznie zawstydza i znieważa swego męża przez to, co mówi lub jak mówi. W dyskusji podczas nabożeństwa badając treści proroctwa, żona mogłaby przeciwstawić się mężowi, co mogłoby spowodować ostrą publiczną dyskusję między małżonkami, która mogłaby przynieść wstyd rodzinie.
Paweł nie pozwala na takie sytuacje, ponieważ oznaczałoby to w kulturze I w. złe i bezczelne zachowanie się kobiet, skutkujące w poniżaniu męża przez żonę (por. 1 Kor. 11:1-11).
Apostoł Paweł jest socjalnie konserwatywny: nie chce spowodować rewolucji społecznej, o ile Słowo Boże tego nie wymaga (inaczej jest na przykład jeśli chodzi o niewolnictwo, por. Kol. 3:22-4:1, List do Filemona). Należy pamiętać, że w panującej greckiej kulturze I wieku kobiety nie miały nic do powiedzenia w sferze publicznej. Grecki wyraz ekklesia (w. 34) jest tłumaczony, jako kościół lub zgromadzenie wiernych, ale w greckim też oznacza zgromadzenia polityczne.
W kulturze I wieku, większość kobiet wychodziła za mąż w bardzo młodym wieku i miała bardzo niskie wykształcenie. Wykształcenie otrzymywały w domu. Paweł uważa, że mężowie powinni mieć odpowiedzialność za żony, co oznacza miedzy innymi też, że powinni dbać o nauczanie żony. W tym świetle Paweł jednak jest dość progresywny.

Apostoł Paweł nie zaprzecza sobie w świetle tego, co pisał w 11:5, ale uważa, że żony mają milczeć w innych sprawach niż prorokowanie i modlenie się. Jest to dla Europejczyków XXI wieku trudne do przyjęcia i do zrozumienia, gdyż dla wielu dzisiaj nie stanowi to żadnego problemu, aby przeciwstawić się nawet ostro swemu mężowi publicznie. Paweł podkreśla, że chrześcijanie mają się zachowywać stosownie i zgodnie z panującą kulturą i nie czynić tego, co jest w danej kulturze uważane za wstyd.
Kobieta ma nową tożsamość w Chrystusie i jest wyzwolona z grzechu, ale nie oznacza to, że może się wyrwać z zasad kultury (o ile nie jest ona sprzeczna z ewangelią). To samo oczywiście dotyczy mężczyzn.

Cały fragment mówi o badaniu proroctw podczas nabożeństwa. Dlatego słowa Pawła nie oznaczają, że jeśli kobieta chce coś powiedzieć, musi czekać i najpierw zapytać męża. Kluczową jest fraza: jeśli chcą się czegoś dowiedzieć, lub lepiej: czegoś nauczyć, to powinny pytać.
To, że kobiety/żony mają milczeć nie dotyczy więc ogólnego milczenia kobiet, co byłoby sprzecznym z tym co Paweł pisał wcześniej (11:5), lecz dotyczy tylko tej konkretnej sytuacji badania proroctw. Grecki wyraz oznacza: wstrzymać swój język, czyli tymczasowo wstrzymać się od mówienia. Czasami powinniśmy się powstrzymać od mówienia z powodu dobrego porządku i dobrych zwyczajów. Nie oznacza to, więc, że kobiety mają zawsze i wszędzie milczeć!

Poddanie się mężowi nie oznacza, że kobiety są mniej wartościowe niż mężczyźni, albo mają gorszą pozycję. Paweł chce podkreślić przez to, że wspólne dobro małżeństwa jest ważniejsze niż osobiste, indywidualistyczne interesy. Jest to trudne do zaakceptowania dla wielu dzisiaj, gdyż żyjemy w społeczeństwie, propagującym skrajny rodzaj indywidualizmu i egocentryzmu, uznającego, że najważniejszym celem człowieka jest samorealizacja. Małżeństwo nie oznacza pary dwóch indywidualnych ludzi, lecz stanowi jedność, jedno ciało.
Biblia naucza, że człowiek nie żyje dla siebie, lecz dla Boga, co implikuje, że służy innym, szczególnie w Kościele. Najważniejszym nie jest mój rozwój, lecz chwała Boga, co zostaje wyrażane między innymi w dbaniu o wspólne dobro w małżeństwie i w Kościele.
Dlatego Paweł po prostu nie akceptuje tego, jeśli kobieta czyni lub mówi cokolwiek, co zakłóca jej pozycję społeczną, czyli podporządkowanie się mężowi.

Nabożeństwo jest spotkaniem publicznym a w miejscach publicznych zachowujemy się inaczej niż u siebie w domu. Dla nas jest to zrozumiałym, ale Paweł pisał to do chrześcijan w Koryncie, nieposiadających budynków kościelnych, lecz gromadzących się po domach. Takie spotkanie może łatwo zostać postrzegane, jako przyjęcie prywatne, ale nim nie jest. Jest to podobny problem jak w rozdz. 11 (patrz komentarz na 1 Kor. 11:1-11).

Słowa jak zakon mówi mogą oznaczać Prawo Boże (Torę), chociaż Paweł nie cytuje i w Prawie Mojżeszowym nie ma mowy o kobietach, które powinny milczeć. Chodzi wtedy o to, że kobieta ma podlegać mężowi.
Jest też możliwym, że Apostoł nawiązuje do prawa i kulturowych zwyczajów rzymskich i greckich, według których kobiety są poddane mężom i nie mogą im przynosić wstydu poprzez publiczne przeciwstawienie się im.

Apostoł Paweł dba o to, aby Kościół chrześcijański nie został skojarzony z jedną z wielu grup i sekt religijnych w Imperium Rzymskim, gdzie kobiety łamały reguły społeczne i pozwalały się prowadzić przez ‘natchnienie’ pochodzące od bogów.

w. 36
Podobnie jak w innych miejscach (1 Kor. 12:29-30), Paweł kończy dyskusję zadając pytanie retoryczne, w którym też nawiązuje do oczekiwanej opozycji w Koryncie.
Nabożeństwo w Koryncie ma być zgodne ze Słowem Bożym (czyli Ewangelii, por. 2 Kor. 4:2-3) i z całym Kościołem. Ewangelia nie pochodzi z Koryntu, więc Koryntianie nie mogą nałożyć swojej woli, lecz powinni się podporządkować Ewangelii.

w. 37-40
Wersety te stanowią zakończenie całości 12:1-14:36.
Wyrazy Co wam piszę dotyczy tej całości.
Paweł nie jest tu prorokiem, lecz apostołem z autorytetem, co znaczy, że działa jak prorok w Starym Testamencie, głosząc Słowo Boże z autorytetem. Dlatego może pisać, że jego słowa są przykazaniem Pańskim (w. 37), czego my nigdy nie możemy w taki sposób powiedzieć.
Koryntianie uważali, że mają Ducha, że mogą prorokować, ale Apostoł podkreśla, że prawdziwa duchowa osoba nie tylko ma Ducha, ale też rozpoznaje, że to, co Paweł napisał jest Słowem Bożym i podporządkuje się temu. Wierzący, którzy się nie podporządkują nie są duchowymi osobami, ponieważ są nieposłuszne Słowu Bożemu.  
To ostrzeżenie (w. 38): każdy, kto nie uznaje tego, Boga nie uznaje, co znaczy, że zostanie odrzucony przez Boga z powodu nieposłuszeństwa, czyli jest niewierzącym.

Ostatni werset stanowi podsumowanie i jest powtórzeniem tego, co pisał w pierwszym wersecie: prorokowanie jest ważniejsze niż mówienie językami.    

08 June 2015

1 Koryntian 14:1-19



Studium Biblijne

Po hymnie o miłości (1 Koryntian 13) Paweł kontynuuje pisząc dalej o darach Ducha Świętego. W tym rozdziale (rozdział 14) nie mówi o darach w ogólności, lub o darach w życiu wierzącego, lecz o funkcjonowaniu dwóch poszczególnych darów (mówienie językami i proroctwa) podczas publicznego nabożeństwa. Nie zajmuje się tu funkcjonowaniem tych dwóch darów poza nabożeństwem.
Wśród Koryntian było wielu, którzy uważali, że mówienie językami jest najważniejsze ze wszystkich darów i jest znakiem prawdziwej duchowości (podobnie jak to obecnie funkcjonuje w niektórych zborach).
Apostoł krytykuje praktyki mówienia językami w Koryncie. Przy tym nie twierdzi, że mówienie językami jest najniższym a prorokowanie najwyższym z darów, lecz tylko porównuje te dwa dary twierdząc, że z tych dwóch prorokowanie jest wyższe. W tym rozdziale nie ma mowy o innych darach.

w. 1
Wierzący ma dążyć do miłości. Nie oznacza to oczywiście anulowania darów, lecz tylko, że miłość jest wyższa (ważniejsza). To, do czego należy dążyć jest ważniejsze niż to, o co należy się starać. Dary duchowe (gr. pneumatika) - w tym rozdziale przede wszystkim dary związane z mówieniem. Czasownik mówić (gr. lalein) występuje 24 razy w tym rozdziale stanowiąc wyraz kluczowy.

Prorokowanie to proklamowanie Bożego objawienia, lub: mówienie w imieniu Boga. Nie musi to koniecznie oznaczać, że ktoś otrzymał (nagle) jakieś szczególne objawienie Boże. Każdy, kto proklamuje to, co Słowo Boże mówi, w pewnym sensie prorokuje. Wiele z tego, co uchodzi za objawienie Boże, wizje itd., nie jest nim naprawdę.
Proroctwo nie jest indywidualistyczne, lecz zawsze oznacza głoszenie w języku zrozumiałym dla całego zboru. Proroctwo buduje zbór (w. 4-5) poprzez napominanie i pocieszanie (w. 3, 31), posiada cel nauczający (w. 19, 31). Proroctwo przekonuje wierzących i prowadzi do upamiętania.

Apostoł zachęca nie tylko tych, którzy posiadają szczególny dar prorokowania, ale wszystkich wierzących, aby starali się prorokować.


w. 2
Wierzący mówiący językami w mocy Ducha wygłasza, dosłownie tłumacząc: a on słyszy tajemnice przez Ducha (co mogłoby też oznaczać ducha człowieka).
Mówienie językami może imponować, ale nie buduje, ponieważ nikt tego nie rozumie. Jeżeli ktoś mówi językami, inni słyszą tylko niezrozumiałe dźwięki, które nie stanowią komunikacji ludzkiej i dlatego też nie budują. Mówienie językami jest osobistą komunikacją z Bogiem.

w. 3-5
Kryterium jest budowanie. Oznacza to przede wszystkim rozwój jakościowy, choć może też oznaczać rozwój ilościowy.
Wyraz napomnienie (gr.: paraklesis) może oznaczać: napominanie, zachęcenie, pocieszenie, zapewnienie. Wyraz pocieszenie (grecki wyraz występuje tylko raz w Nowym Testamencie) jest synonimem.
Problemem jest, że dary duchowe mogą stanowić powód konkurencji w Kościele, co dotyczy szczególnie daru mówienia językami (także w niektórych współczesnych zborach). Mówienie językami służy osobistemu budowaniu i z pewnością nie powinno powodować elitaryzmu.
Nabożeństwo jest publicznym zgromadzeniem Kościoła w konkretnym miejscu; jest zgromadzeniem lokalnej wspólnoty chrześcijan stanowiącej część Kościoła Chrystusa. Apostoł podkreśla przez to, że bycie wierzącym nigdy nie jest sprawą indywidualną, lecz zawsze wspólnotową. Dlatego mówienie językami podczas nabożeństwa nie ma znaczenia, ponieważ nie buduje kościoła, lecz tylko indywidualnego wierzącego.  
Wyraz zbór (gr.: ekklēsia) oznacza zgromadzony Kościół, zbór podczas nabożeństwa.

w. 6
Mówienie językami podczas nabożeństwa nic nie daje, to jest jakby pastor głosił kazanie po chińsku lub w innym nieznanym języku. Nie buduje, lecz raczej może spowodować frustrację.
Wyraz objawienie (gr.: apokalypsis) w tym wersecie dotyczy Ewangelii (por. Gal. 1:12), lub instrukcji, co mam czynić (por. Gal. 2:2); lub też wizji (por. 2 Kor. 12:1). Nie jest tu jasnym jak objawienie, wiedza, proroctwa i nauka różnią się od siebie; wyrazy te są ściśle związane ze sobą znaczeniowo.

w. 7-9
Apostoł używa trzech analogii, aby podkreślić swój punkt widzenia, że mówienie językami, niezrozumiałymi dla innych nie ma sensu.
Instrumenty muzyczne są martwymi kawałkami metalu, które produkują dźwięki. Dopiero, kiedy zagra na nich muzyk, wyprodukują ładne melodie. Kolejność poszczególnych tonów daje melodię, która jest ładna i miła dla ucha. W ten sposób muzyk daje ducha instrumentowi. Instrument używany we właściwy sposób daje sensowną i poznawalną muzykę.
Mówienie językami w tekście nie dotyczy mówienia w obcym języku, lecz wypowiadanie dźwięków, niestanowiących ludzkiego języka. Język ludzki jest ‘instrumentem’ produkującym muzykę, jak np. cytra lub trąbka.

Wyraz język (w. 9) nie oznacza tu języka mówionego, lecz organ w ustach (po grecku z rodzajnikiem). Lepszym tłumaczeniem jest: jeśli nie dajesz jasnego słowa poprzez (twój) język, jak można poznać co jest mówione?

Ci, którzy mówili językami uważali, że byli biernymi narzędziami Ducha Świętego. Inni podziwiali ich za to. Apostoł Paweł, argumentuje, że są oni jak człowiek, który nie umie grać na instrumencie, lecz tylko produkuje hałas. Innymi słowami: mówienie językami podczas nabożeństwa jest jak hałas, który powstaje, kiedy ktoś próbuje grać na instrumencie. (Jeszcze raz podkreślam, że chodzi o sytuację podczas nabożeństwa).

w. 10-11
Lepsze tłumaczenie stanowi: wiele jest języków (obcych) na świecie (proponowane przez Przekład Ekumeniczny, wyd. Tow. Biblijne w Polsce, 2007).
W greckim oryginale występuje gra słów między dźwiękiem (gr. phonē) a brakiem dźwięków (gr.: aphonon). To znaczy: dźwięki (język) mają dźwięk (sens) dla tego, kto rozumie ten język.
Każdy język ma dźwięk, ale ten dźwięk ma tylko sens dla tego, kto rozumie ten konkretny język. Jeśli jestem w grupie, która mówi pewnym językiem, którego nie rozumiem, jestem obcokrajowcem wśród nich, jestem obcy, jestem wykluczony.
Problemem z mówieniem językami podczas nabożeństwa nie jest tylko to, że większość nie rozumie, ale też, że ci, którzy nie rozumieją zostają wykluczeni. W ten sposób powstaje podział wśród chrześcijan, co niestety dzisiaj także można zaobserwować w niektórych zborach i kręgach. To bardzo poważny grzech, ponieważ w Chrystusie już nie ma podziałów wśród wierzących (Gal. 6:22). Poprzez mówienie językami bez interpretacji powstaje nowy rodzaj wieży Babel (Ks. Rodzaju 11).

w. 12-15
Dobrze jest starać się o dary Ducha Świętego, ale ważniejsze jest budowanie Kościoła. Dary Ducha, które służą budowaniu Kościoła są ważniejsze. Dlatego też mówienie językami podczas nabożeństwa jest niekompletne bez wykładania, bez wykładu właściwie nie ma sensu.
Modlenie się językami bez rozumienia oznacza, że duch się modli, co jest oczywiście dobre i ważne, ale tego nie rozumiem (lepsze tłumaczenie: … ale rozum mój jest bezowocny). Wyraz tłumaczony, jako rozum (gr. nous) w innych miejscach zostaje przetłumaczony, jako dusza. Nieraz można spotkać opinie, wg których dzieli się człowieka w sposób hierarchiczny na ducha, duszę i psyche, ale w Biblii nie znajdujemy takiego podziału.

Koryntianie myśleli, że podczas mówienia językami, wierzący traci kontrolę nad sobą; jego duch jest jakby na chwilę ‘wyłączony’, aby Duch Święty mógł mówić. To niebiblijny pogląd;  Duch Święty nie powoduje irracjonalności. Wierzący nie traci kontroli nad sobą. Racjonalność i Duch Święty nie są przeciwieństwem.
Podkreślanie jednego aspektu zbyt mocno, zawsze powoduje problemy.
Jeśli tylko rozum działa skutkuje to intelektualizmem. Jeśli tylko ‘serce’ działa skutkuje to emocjonalizmem. Jeśli rozum i serce są otwarte na Ducha Świętego i ‘współpracują, skutkuje to budowaniem zboru.

Miłość jest skierowana na innych. Dlatego dary Ducha Świętego mają służyć innym i mają budować Kościół. Jeśli tak nie jest (mówienie językami bez tłumaczenia) należy milczeć podczas nabożeństwa. Musimy badać samych siebie, i dbać o to, aby celem i motywacją korzystania z darów nie było imponowanie innym, lecz służenie w miłości.

w. 16-19
Jeśli ktoś modli się, potwierdzamy to mówiąc amen (wyraz wywodzący się z nabożeństw w synagodze), wyrażając przy tym nasze potwierdzenie i zgodę ze słowami modlitwy. Jak możemy potwierdzić, skoro nie rozumiemy. Uwielbienie i modlitwy podczas nabożeństwa powinny być zrozumiałe dla wszystkich obecnych!

Wyraz tłumaczony, jako wysławiać można też tłumaczyć, jako: błogosławić, lub: podziękować.
Grecki wyraz tłumaczony, jako zwykli wierni (gr.: idiotēs), oznacza: ten, kto się nie zna na czymś, kto nie jest specjalistą, ktoś, kto jest wykluczony. Nie chodzi tu o niewierzących lub o wierzących nieposiadających daru mówienia językami, lecz chodzi o wszystkich, którzy w tym momencie nie rozumieją. Ten, kto nie rozumie, co jest mówione językami (zazwyczaj większość zboru w danym momencie) jest wykluczony, co oznacza pewnego rodzaju elitaryzm, które nie buduje. Dlatego lepiej tłumaczyć: ci, którzy nie rozumieją.

Możemy mieć prywatne duchowe doświadczenia (np. mówienie językami), ale nabożeństwo jest miejscem gdzie wszystko, co się dzieje powinno być zrozumiałe. Bóg mówi w zrozumiały sposób.


w. 20
Koryntianie nie powinni zachowywać się jak dzieci (por. 3:1; 13:11). Dzieci są egocentryczne i wymagają, aby zwracać uwagę na nich. Tak samo mówienie językami jest tylko dla siebie i łatwo może zwracać uwagę na siebie.
Niemowlęta są jeszcze ‘niewinne’, dlatego musimy być w złym jak niemowlęta, czyli niewinni.
Koryntianie powinni się skupić na tym, co jest zrozumiałe i buduje zbór.

w. 21
Apostoł cytuje z Księgi Izajasza 28:11-12. Prorok Izajasz głosił Słowo Boże, ale Izrael uważał, że mówi on jak niemowlę, czyli niezrozumiale (Iz. 28:9-10, 13). Jako kara, Bóg przemawia do Izraela ‘w obcym języku’, mianowicie poprzez Asyryjczyków. Izrael nie chciał słuchać zrozumiałego języka Boga, więc słowo Pana dochodzi do nich poprzez dźwięki bez znaczenia, niezrozumiałe, w postaci armii asyryjskiej.                    
Cytat Pawła różni się od tekstu hebrajskiego i od greckiego tekstu Starego Testamentu (tzw. Septuaginta). Wyrazu ludzie w tym wersecie nie ma w greckim tekście.

w. 22-23
Wersety 22-23 są trudne do zinterpretowania. W Księdze Izajasza obce języki reprezentują sąd Boży nad ludem, który nie chciał słuchać, kiedy Pan mówił językiem zrozumiałym.
Obcy język jest znakiem sądu, również dla słyszących to niewierzących.
Znak może być jednocześnie pozytywny i negatywny. To, co jest znakiem sądu dla jednego, może jednocześnie być znakiem błogosławieństwa dla drugiego wiernego.

Jeśli przyjdzie niewierzący na nabożeństwo, a wszyscy będą mówić językami, nic nie zrozumie, nie będzie to żadne głoszenie. Będzie czuł się wykluczony i być może już nie wróci. Jeśli natomiast wszyscy prorokują, występuje komunikacja, obecny niewierzący ma możliwość usłyszenia Słowa Bożego, które może skłonić go do nawrócenia się. [PS1] Proroctwo nie stanowi ewangelizacji, ale może mieć ogromne skutki dla niewierzącego.
Mówienie językami ma dla niewierzących taki sam efekt jak proroctwo Izajasza dla Izraela: zatwardzenie serc i odrzucenie Boga.
Fraza zwykli wierni albo niewierzący stanowią w greckim tekście dwa wyrazy, które są mniej więcej synonimami. Chodzi, więc o niewierzących. Lepiej tłumaczyć, jako: ludzie niewierzący lub słabo obeznani (tłum. Nowe Przymierze, wyd. Ewangeliczny Instytut Biblijny, Liga Biblijna w Polsce, 2008).
Dla Pawła jest ważnym, jakie skutki ma nasze działanie dla innych (por. rozdz. 8-10).
Dla niewierzącego mówienie językami jest bardzo dziwne, może myśleć, że wszyscy szaleją. W niektórych religiach misteryjnych, popularnych w I wieku n.e., działy się podobne rzeczy. Paweł nie chce, aby wiara chrześcijańska była kojarzona z takimi religiami.

w. 24-25
Proroctwo bada i osądza; proroctwo konfrontuje człowieka: objawia, kim on jest wobec Boga. Dlatego proroctwo też nawołuje do nawrócenia się. Niewierzący spotyka w proroctwach wszechmogącego Boga.
Dla Greków było szokującym, że proroctwo nie dzieje się w świątyniach, lecz w zwykłych domach, gdzie chrześcijanie się spotykali. Także szokującym było, że proroctwo nie było przywilejem tylko wyznaczonych proroków, lecz każdy ‘zwykły’ wierzący mógł prorokować.
W greckim społeczeństwie bardzo ważne było zewnętrzny wizerunek; jak wyglądasz, jak inni cię postrzegają (podobnie jak w obecnym społeczeństwie). Proroctwo demaskuje człowieka, zewnętrzny wygląd nie ukryje już tego, co jest w środku, lecz odkrywa człowieka, i pokazuje, kim naprawdę jest. Ale jednocześnie doświadczeniem w Kościele jest, że Bóg nas kocha, mimo naszych grzechów, a wierzący kochają siebie wzajemnie, mimo wszelkich grzechów.

Celem nabożeństwa jest to, aby obecni podziwiali Boga, tak, aby każdy wyznał: nie mogę żyć jak żyję, lecz muszę się nawrócić (Chrystozom, Hom. 1 Kor. 36,2-3).


Prorok i proroctwo
Grecki wyraz tłumaczony, jako prorok (gr.: prophetes) oznacza w normalnym greckim języku kogoś zatrudnionego w świątyni, by głosić wiadomości od bogów. Prorok mówi w imieniu kogoś innego (w imieniu bogów). Prorok zazwyczaj sam nie otrzymuje objawienia przez inspiracje, wizje itd., lecz słyszał to z kolei od tzw. mantis, osoby, która przez wizje itd. bezpośrednio od bogów otrzymała objawienie. Czasami mantis i prophetes były tą samą osoba.
W grecko-rzymskiej kulturze prorok to zazwyczaj określenie stanowiska przy świątyni. Wyraz prorok oznacza też: głosiciel, ktoś, kto ogłasza oficjalną nowinę.
Czasownik tłumaczony, jako prorokować oznacza w greckim: być prorokiem, mieć stanowisko / urząd proroka (w świątyni pogańskiej).
Proroctwo w znaczeniu otrzymania objawienia w sposób spontaniczny, przez inspiracje, wizje itd. było znacznie mniej znane w świecie greckim (dopiero od IV wiek p.n.e.).
Dopiero w czasie Nowego Testamentu wyraz prorokowanie było też kojarzone z zapowiadaniem przyszłości.

W greckim tłumaczeniu Starego Testamentu (tzw. Septuaginta) wyraz tłumaczony, jako prorok jest tym samym greckim wyrazem (gr.: prophetes).
Proroctwo w Starym Testamencie oznacza głoszenie Słowa Bożego z autorytetem (jest teraz częścią nieomylnego Słowa Bożego). Proroctwo nawołuje do nawrócenia się, zapowiada sąd Boży, orz pociesza wiernych. Proroctwo oznacza też nauczanie, szczególnie dotyczące etyki i moralności. Jest to znaczenie, które w języku greckim było nieznane do II wieku n.e.

Prorok w Starym Testamencie zawsze mówił z autorytetem, któremu trzeba było się podporządkować. Nie słuchanie proroka, oznaczało nie słuchanie Boga; odrzucenie proroka oznaczało odrzucenie samego Boga, który wysłał proroka i mówił przez niego.
W Starym Testamencie nie należało sprawdzać proroctwa, gdyż było od Boga i należało zawsze bezwarunkowo podporządkować się.
W Nowym Testamencie natomiast czytamy, ze proroctwo należy sprawdzić, czy jest prawdą czy fałszem, czy jest zgodne ze Słowem Bożym (por. 1 Kor 14,29; 1 Tes. 5:19-21).

W Nowym Testamencie prorocy mają inną funkcje i zdecydowanie nie mają takiego autorytetu jak prorocy w Starym Testamencie. Apostołowie nauczali z autorytetem, takim jak prorocy w ST, przeciwstawiając się fałszywym naukom. Proroctwo w Nowym Testamencie było podporządkowane autorytetowi Apostołów (1 Kor. 14:37-39). Odrzucenie autorytetu Apostoła oznacza odrzucenie samego Boga (por. 1 Kor. 4:21; 2 Kor. 10:11; 13:1-10; 1 Tym. 1:20). Po ich śmierci nie pojawiali się nowi Apostołowie, ani prorocy nie zajęli ich miejsca, lecz ich słowa (listy Apostoła Pawła i innych) stanowią Słowo Boże, tak jak po śmierci proroków starotestamentowych ich słowa stały się częścią Słowa Bożego.
Można byłoby powiedzieć, że w Nowym Testamencie Apostołowie mają funkcje, którą prorocy mieli w Starym Testamencie: głoszenie Słowa Bożego z autorytetem, głoszenie, które staje się potem częścią Biblii.