Showing posts with label fałszywi nauczyciele. Show all posts
Showing posts with label fałszywi nauczyciele. Show all posts

14 August 2017

1 Tymoteusza 1:8-11



Jednym z problemów efeskiego kościoła była obecność fałszywych nauczycieli. Apostoł Paweł żegnając się ze starszymi ostrzegał, że wejdą do zboru wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody,  nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą. (Dz. Ap. 20:29-30).
Fałszywi nauczyciele pragną być nauczycielami Prawa Bożego (werset 7), ale sami nie rozumieją Słowa Bożego i nie są naprawdę zainteresowani Ewangelią, dlatego wprowadzają kościół w błąd, na drogę, która nie prowadzi do Boga, lecz do szatana.

w. 8
Sporo chrześcijan ma negatywne zdanie o Prawu Mojżeszowym i nawet o całym Starym Testamencie, uważając, że nie jest przeznaczony dla chrześcijan. To herezja, która niestety zbyt często obecna jest wśród protestantów ewangelikalnych.
Apostoł Paweł wyraźnie stwierdza, że Zakon (Prawo Boże) jest dobry, co przecież jest logiczne, gdyż sam Pan Bóg dał Prawo. Jakże Pan mógł dać Prawo, które nie jest dobre. Prawo Boże oznacza nie tylko Księgi Mojżeszowe, lecz cały Stary Testament. Jest dobre, ponieważ jest to Słowo Boże, w którym Bóg objawił siebie i swoją wolę.

W innych miejscach Apostoł Paweł wyjaśnia, dlaczego Prawo Boże jest ważne i jak należy je rozumieć (np. Rz. 7:7-25; Gal. 3:24-27).
Prawo jest dobre i święte, ponieważ odzwierciedla wolę Bożą (Rz. 7:12-13, 16). Prawo jest standardem sprawiedliwości, mając na celu zmniejszenie zła w świecie (Rz. 13:1-10). Prawo ma skierować nas do Chrystusa (Gal. 3:24). Prawo jest tylko sługą Ewangelii, jest jak lustro. W Prawie widzimy, kim jesteśmy. To lustro pokazuje nam, że jesteśmy brudni i powinniśmy się umyć. Pokazuje nam, że jesteśmy winni. Przez Prawo uczymy się, że mamy iść do Jezusa, który nas umyje z grzechów i usprawiedliwi przed Bogiem.

Aby korzystać z Prawa zgodnie z wolą Bożą, należy najpierw zrozumieć i zinterpretować je we właściwy sposób, zgodnie z intencją Autora, czyli Boga.
W listach do Rzymian i Galacjan Apostoł Paweł pisze dość negatywnie o Prawu. Nie dlatego, że uważa, że Prawo byłoby złe, lecz ponieważ tam reaguje na inne problemy, mianowicie na chrześcijan, nauczających, że także chrześcijanin musi spełnić całe Prawo, szczególnie pewne rytuały jak np. obrzezanie, jako wyraz sprawiedliwości. Nauczali, że bez obrzezania i wykonania innych rytuałów nie możesz należeć do ludu Bożego i nie możesz być zbawiony.

W Kościele w Efezie istniał inny problem z Prawem Bożym (1:4-6). Fałszywi nauczyciele uważali, że znali Prawo, ale tak na prawdę nie rozumieli go. Zajmowali się drugorzędnymi sprawami, jak np. rodowody (w. 4), które wywyższyli do rangi pierwszorzędnych, najważniejszych.

Dlatego Apostoł Paweł twierdzi, że Prawo jest dobre, pod warunkiem właściwego stosowania.
Problemem nie jest Prawo, lecz ci, którzy stosują je w sposób niewłaściwy, fałszywy, którzy nauczają Prawa niezgodnie z jego znaczeniem.
Fałszywy nauczyciel naucza fałszywie z dobrego Słowa Bożego. Wszystkie sekty chrześcijańskie i wszystkie herezje bazują w jakiś sposób na Biblii, ale ją wykorzystując, przekręcając oraz fałszywie i kłamliwie interpretując. Słowo Boże jest dobre i jasne, ale fałszywi nauczycieli strasznie grzeszą przez to, że zasłaniają Prawo przez swoje fałszywe nauczanie.

Apostoł Paweł więc w żaden sposób nie przeciwstawia się nauczaniu Prawa, nie uważa, że nie możemy nauczać z Prawa, czyli ze Starego Testamentu. Wręcz przeciwnie, sam ciągle naucza Starego Testamentu. Ważne jest, aby to robić we właściwy sposób. Aby to móc czynić, należy najpierw dobrze znać i rozumieć Stary Testament co wymaga pilnego studiowania.

w. 9-10
Fałszywi nauczyciele nie rozumieją dla kogo jest Prawo Boże. Apostoł argumentuje, że Prawo nie jest dla sprawiedliwych (chrześcijan usprawiedliwionych w Chrystusie), lecz dla niewierzących, którzy są niesprawiedliwi, bo nie są w Chrystusie.

Apostoł Paweł używa figury retorycznej, wymieniając listę grzeszników, aby określić jasno i przykładowo, kim są ci niesprawiedliwi grzesznicy. Opisane grzechy pokazują niemoralność grzeszników i stanowią wielki kontrast z chrześcijanami, którzy zostali wyzwoleni od grzechów.

Na końcu Apostoł podsumowuje: wszystko jest grzechem i bezbożnością, co sprzeciwia się zdrowej nauce (w. 10). Być może Apostoł Paweł oskarża nawet, że fałszywi nauczyciele idą w kierunku tych grzechów. Z pewnością fałszywe nauczanie sprzeciwia się zdrowej nauce będąc wyrazem grzechu i bezbożności.

Lista zawiera cztery pary grzeszników, po tym sześć dodatkowych określeń różnych grzeszników. Niektórzy łączą te poszczególne grzechy z dziesięcioma przykazaniami.
·      Nieprawi i nieposłuszni (1 przykazanie) – te słowa określają w sposób ogólny zachowanie, które wyraża bunt przeciwko Bogu.
·      Bezbożni i grzesznicy (2 przykazanie) – te wyrazy występują często razem aby określić poważny grzech, stanowiący stanowcze odrzucenie Boga by chodzić za innymi bogami (np. Rz. 5:6, 8; 2 Tym. 2:16; Tyt. 2:12; V Mj. 9:5; Izaj. 59:20).
·      Bezecni i nieczyści (lub: lekceważący świętość i żyjący po świecku) (3 przykazanie) – Pierwszy wyraz określa to, co jest nieświęte, nie nadające się do nabożeństwa. Drugi wyraz określa w innych miejscach fałszywe nauczanie odprowadzające od Boga (np. 4:7; 6:20; 2 Tym. 2:16).
·      Ojcobójcy i matkobójcy (5 i 6 przykazanie) – Wyrazy określają grzechy przeciwko innym ludziom, w przeciwieństwie do pierwszych trzech par grzeszników, którzy popełniają grzechy przeciwko samemu Bogu. Dotyczy to grzechów przeciwko piątemu i szóstemu przykazaniu.
·      Mordercy (6 przykazanie) – grecki wyraz jest rzadki i określa morderstwo, ale też skrajną deprawację, podkreślając, że morderca jest ostrym wrogiem Boga.
·      Rozpustnicy (7 przykazanie) – jest ogólnym określeniem grzechów seksualnych, ludzi dopuszczających się nierządu.
·      Mężołożnicy (7 przykazanie) – wyraz określa grzech homoseksualistów (por. Rz. 1:27).
·      Handlarze ludźmi (8 przykazanie) – wyraz oznacza tych, którzy handlują niewolnikami, lub bardziej ogólnie, tych, którzy porywają ludzi. To grzech, za który Prawo Boże przewiduje karę śmierci.
·      Kłamcy (9 przykazanie) – grecki wyraz określa wszelki fałsz słowami, oraz łamanie obietnicy i przysięgi.
·      Krzywoprzysięzcy (9 przykazanie) – grecki wyraz występuje w Nowym Testamencie tylko tu i oznacza kogoś, kto łamie przysięgę.

Apostoł Paweł opisał różne grzechy przeciwko dziesięciu przykazaniom, które kontrastują z opisem miłości jako spełnienia prawa (Rz. 13:8-10). Ten, kto jest w Chrystusie, nie skupia się już na sobie i na swoich grzesznych i egoistycznych pragnieniach, lecz skupia się na Chrystusie, co oznacza życie w miłości dla Boga i bliźniego.

Wszystko, co sprzeciwia się zdrowej nauce jest grzechem i buntem przeciwko Bogu.
Wyraz zdrowa nauka funkcjonuje jak termin techniczny w Liście do Tymoteusza. W języku greckim wyraz zdrowa wskazuje, jak w języku polskim na zdrowie w sensie medycznym. W tym znaczeniu jest używany w innych miejscach (np. Mt. 15:31; Łk. 5:31; 7:10; 3 Jana 2).
Paweł używa tego wyrazu, aby określić jakość tego, co zostaje nauczane i mówione. Jest to użycie figuratywne, które też było znane z filozofii greckiej. Zdrowa nauka jest związana z moralnym, dobrym zachowaniem. To nauczanie, które propaguje i jakby produkuje dobre zachowanie, w przeciwieństwie do fałszywego nauczania, które jest trucizną, bardzo niebezpieczną dla zdrowia duchowego. Zdrowa nauka oznacza naukę apostolską zgodną ze Słowem Bożym. Każdy kto naucza inaczej, naucza fałszywie i zatruwa wierzących.

w. 11
Ta nauka jest zgodna z Ewangelią chwały. W kulturze grecko-rzymskiej pierwszego wieku, wyraz ewangelia miał szczególne znaczenie związane z kultem cesarza i Imperium Rzymskiego. Wyraz ewangelia oznaczał powodzenie militarne, które dawało pokój ludziom (tzw. Pax Romana), oraz stanowił dobrą nowinę wyboru nowego cesarza. Ewangelia oznaczała deklarację pokoju, ale też władzę cesarza.
Apostoł Paweł używa wyrazu Ewangelia, aby skonfrontować świat rzymski, a w szczególności Imperium Rzymskie i cesarza z wiarą chrześcijańską. Nie cesarz ani Imperium Rzymskie, lecz jedynie Jezus Chrystus daje prawdziwy Pokój. Jezus Chrystus jest prawdziwym Królem, któremu podlega również rzymski cesarz. Ewangelia oznacza Dobrą Nowinę, że Mesjasz przyszedł i zwyciężył najgorszych i największych wrogów, mianowicie szatana, grzech i śmierć. Przyjście Mesjasza oznacza zbawienie i wyzwolenie od grzechu i jego skutków.  
Zdrowa nauka jest głoszeniem Ewangelii Jezusa Chrystusa, Mesjasza.

Werset 11 jest nieco trudny do przetłumaczenia. Wyraz chwała może być określeniem Ewangelii, ale też Boga. Można więc tłumaczyć tak: Ewangelia chwały błogosławionego Boga, ale też tak: Ewangelia od Boga, który jest błogosławiony i pełny chwały.
Mimo trudności, jasnym jest, że określanie to oznacza, że Ewangelia stanowi dobrą nowinę zbawienia, która odkrywa i objawia chwałę Bożą.

Normalnie wyraz błogosławiony używany jest, aby określić, co wierzący doświadcza od Boga. Tu jest używany w sposób znany w greckiej kulturze, mianowicie, że bogowie są szczęśliwi w tym, że są nieśmiertelni. W ten sam sposób mówiono o cesarzu rzymskim, który jest błogosławiony, czyli nieśmiertelny i należący do bogów.
Apostoł Paweł używa to tu więc w sposób apologetyczny potępiając kult cesarza, podkreślając, że tylko Pan Bóg jest prawdziwym Bogiem wiecznym.

Apostoł Paweł został powołany przez Boga, aby głosić Ewangelię poganom w świecie grecko-rzymskim, tak jak Kościół dzisiaj jest powołany, aby głosić Ewangelię Jezusa Chrystusa światu.

08 September 2014

2 List Piotra 2,1-3



1 Lecz byli też fałszywi prorocy między ludem, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzać będą zgubne nauki i zapierać się Pana, który ich odkupił, sprowadzając na się rychłą zgubę. 2 I wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona. 3 Z chciwości wykorzystywać was będą przez zmyślone opowieści; lecz wyrok potępienia na nich od dawna zapadł i zguba ich nie drzemie.

Od początku historii Kościoła istnieje problem fałszywych nauczycieli. Kościół nie jest zagrożony tylko od zewnątrz, ale i od wewnątrz. Większe zagrożenie pochodzi od fałszywych nauczycieli będących wewnątrz Kościoła, nauczających prawd niezgodnych ze Słowem Bożym.
Już w Starym Testamencie czytamy o fałszywych prorokach (np. Ks. Powt. Prawa 13,1-5; Izajasza 29,9-12; Jeremiasza 14,13-15; 28:1-29:8, i inne). Jezus zapowiadał również, że powstaną fałszywi prorocy (Ew. Mateusza 24,11. 24; Ew. Marka 13,22).

Co czynią fałszywi prorocy?
Wprowadzają zgubne nauki, co można też tłumaczyć jako destruktywne nauki. Nauczanie niezgodne z Biblią jest destruktywne. Najpierw dla fałszywego nauczyciela, który zginie i będzie wiecznie potępiony, ale też i dla tych, których prowadzi w błędnym nauczaniu. To działanie destrukcyjne dla Kościoła, dla zboru.
Fałszywy nauczyciel głosi coś jako prawdę, która nią nie jest, ale daje fałszywą nadzieję. Wierzący myślą, że mają pewność zbawienia, ale w końcu razem z nauczycielami zginą w piekle.

Na czym polega zgubna nauka? Jest to wszystko, co jest sprzeczne ze Słowem Bożym. Czasem są to łatwo rozpoznawalne herezje, jak np. twierdzenie, ze Jezus tak naprawdę nie zmartwychwstał. Ale właściwie każda ‘mniejsza’ zmiana w Ewangelii jest destruktywna i jeszcze bardziej niebezpieczna, bo trudniej ją rozpoznać.

Fałszywi nauczycieli zapierają się Pana (w. 2), który ich odkupił. Wierzący nie należy do siebie, lecz do Chrystusa, który wykupił go swoją drogocenną krwią (1 Koryntian 6,20). Być wykupionym przez Chrystusa oznacza być wyzwolonym z mocy szatana oraz z mocy i władzy grzechu, także z grzechu niemoralności.

Najpoważniejszym zagrożeniem dotyczącym fałszywych nauczycieli jest to, że znajdują się oni wewnątrz Kościoła, są jego członkami i przywódcami. Ideałem w Kościele powinno być pełne zaufanie do siebie nawzajem. Nasi bracia i siostry w Chrystusie powinni być godni zaufania, wiarygodni i trzymający się biblijnej prawdy. Niestety, czasami zdarza się inaczej, czego przykładem jest np. opowieść o Ananiaszu i Safirze (Dzieje Apostolskie 5,1-11).
Wierzący zawsze musi umacniać swoją wiarę i powołanie, aby nie potknąć się i nie oddalić się od praw Bożych (2 Piotra 1,10).

W Kościele może zdarzyć się, że niektórzy członkowie tak naprawdę nie są wierzącymi. Niektórzy są wilkami wśród stada owiec (por. Dzieje Apostolskie 20,29-30). Jezus ostrzegał przed fałszywymi prorokami i nazwał ich drapieżnymi wilkami w owczej skórze (Ew. Mateusza 7,15).
Fałszywi nauczyciele są bardzo niebezpieczni, są drapieżnikami pragnącymi zniszczyć stado, zbór. Wilki wyglądające jak owce są jeszcze bardziej niebezpieczne, bo trudniej je rozpoznać. Fałszywy nauczyciel wygląda jak jeden z nas, jak brat w Chrystusie, ale nim nie jest, jest wilkiem, który chce nas zniszczyć.

Fałszywe nauczanie często zaczyna się pozornie nieistotnie. Zazwyczaj nie jest tak, że ktoś zaczyna głosić ewidentne herezje, raczej dzieje się to stopniowo. Dlatego ważnym jest, aby wierzący dobrze znali Słowo Boże, by móc szybko rozpoznać fałsz i odpowiednio reagować.

Fałszywi nauczyciele pokazują drogę rozwiązłości (w. 2). Nauczają, że można czynić to, co Bóg nazywa grzechem i niemoralnością. Coraz częściej w Kościołach można zauważyć propagowanie wolności seksualnej, albo jej tolerowanie. Nawet związki homoseksualne bywają w niektórych Kościołach tolerowane lub nawet propagowane, jako zgodne z wolą Bożą. Nie chodzi tylko o niemoralność, lecz w ogólności o propagowanie życia kierowanego przez własne zachcianki. Dzisiaj wielu ludzi przychodzi na nabożeństwo nie po to, aby uwielbiać Boga i być mu posłusznymi, ale aby otrzymać coś dla siebie; chcą pocieszenia od Boga, ale sami nie chcą się poddać i nic nie chcą dać. 
Taka postawa jest propagowana przez fałszywych nauczycieli, którzy nie głoszą, aby wierzący poddał się całkowicie Jezusowi, lecz głoszą, że Bóg przyjmie go takim jakim jest i spełni jego oczekiwania bez konieczności zmiany życia. To fałszywe nauczanie, które powoduje, że dzisiaj w wielu Kościołach chrześcijanie niczym się nie różną od świata, ich styl życia jest dokładnie taki sam, jak niewierzących. Paweł pisze, że nie jesteśmy z tego świata, powinniśmy być inni, bo należymy nie do świata, lecz do Chrystusa.

Fałszywi nauczyciele obiecują wolność, chociaż sami są niewolnikami szatana (w. 19). Mówią, że człowiek jest wolny, sam można decydować, co jest moralne, samodzielnie decydować o swoim życiu. Jednak jeśli tak twierdzisz, jesteś niewolnikiem szatana. Tylko Jezus może cię wyzwolić, abyś mógł panować nad swymi zachciankami i namiętnościami.

Skutkami działania fałszywych nauczycieli jest to, że wielu idzie za nimi. Dla wielu nauczanie fałszywych nauczycieli jest bardziej atrakcyjne niż to, czego naucza Słowo Boże. Styl życia związany z nauczaniem fałszywych nauczycieli jest bardziej atrakcyjny (bo nie wymaga zmian), a Bóg wymaga bardziej radykalnego życia. Fałszywi nauczyciele głoszą często to, co światu się podoba. Współcześnie jednym z bożków jest tzw. tolerancja, szczególnie wobec homoseksualizmu. Potępianie związków homoseksualnych jako grzechu jest uznawane za nietolerancyjne i staromodne. W pewnych Kościołach już nie wolno nazywać homoseksualnych związków grzechem. Brzmi to tak miłosiernie: kochamy wszystkich, akceptujemy wszystkich takimi jakimi są, ale to jest przecież niezgodne ze Słowem Bożym. Każdy może przyjść do Boga takim, jakim jest, ale Bóg wymaga nawrócenia, co oznacza odwrócenie się od grzechów i od grzesznego stylu życia. 

Droga Prawdy jest przez nich hańbiona (w. 2), co oznacza, że sama Ewangelia zostaje przez nich odrzucona. Fałszywi nauczyciele głoszą własną ewangelię, która nie jest wcale Ewangelią, przez to stają się wrogami samego Boga i Jezusa.

Zmyślone opowieści
To, co głoszą fałszywi nauczyciele nie jest Ewangelią, lecz zmyślonymi opowieściami, to nauka wymyślona przez ludzi, przez pewnych teologów, to ‘bajki’.
W każdym pokoleniu w historii Kościoła powstają ludzie, którzy głoszą nowe ‘bajki’ lub stare w nowej formie. W pierwszych wiekach n.e. byli nauczyciele nauczający, że Jezus nie był prawdziwym Bogiem.
W średniowieczu fałszywi nauczyciele uczyli, że potrzebne są dobre uczynki, aby dostąpić zbawienia. Propagowano herezje, że przez odpusty można zmniejszyć czas pobytu w czyśćcu, a przez sprzedaż odpustów fałszywi nauczycieli bardzo dużo zarabiali.

Jedną z najbardziej groźnych fałszywych nauk obecnych wśród ewangelikalnych chrześcijan jest popularna obecnie tzw. ewangelia sukcesu, która głosi, że Bóg chce błogosławić każdego chrześcijanina w sensie materialnym, należy tylko pozytywnie myśleć i darować Kościołom i instytucjom, a Bóg będzie materialnie błogosławił.
Przez te fałszywe głoszenie wprowadzono wierzących na błędną drogę prowadzącą donikąd, a fałszywi nauczyciele wzbogacają się (por. 2 Piotra 2,15).

Piotr ostrzega przed fałszywymi nauczycielami, co było nie tylko problemem za życia apostołów, ale jest problemem wszystkich czasów. Wierzący powinien być ostrożnym i badać wszystko na podstawie Słowa Bożego.
Sąd Boży nad fałszywymi nauczycielami będzie przeszywający. Jakub pisze, że nauczyciel otrzyma surowszy wyrok przy sądzie ostatecznym (List Jakuba 3,1). Nauczyciele mają wielką odpowiedzialność. Mogą prowadzić wiernych na błędną drogę z wielkimi skutkami.
Sąd nie drzemie, Bóg nie śpi, Jego Sąd z pewnością przyjdzie (w. 3), a wtedy czeka ich najciemniejszy mrok (w. 17) czyli piekło, wieczne potępienie. Sąd Boży jest nad każdym, kto odbiega od Ewangelii i chodzi swoimi drogami. Nie wolno głosić tego, co nam się podoba, możemy tylko głosić to, czego Bóg sam nas naucza przez swoje Słowo.
Tylko w ten sposób możemy umocnić się, aby się nigdy nie potknąć (2 Piotra 1,10).