Showing posts with label chleb żywota. Show all posts
Showing posts with label chleb żywota. Show all posts

26 November 2019

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj


Studium z serii: Ojcze nasz – część 6


Katechizm Heidelberski, Niedziela 50

Pytanie 125: Jak brzmi czwarta prośba?

"Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj", to znaczy: zechciej nas zaopatrywać we wszystko, co konieczne do życia, abyśmy przez to poznali, że Ty jesteś jedynym źródłem wszelkiego dobra i że bez Twojego błogosławieństwa nasze zmartwienia, starania, i praca, a nawet Twoje dary nie będą służyły naszemu dobru. Tak więc, abyśmy nie pokładali ufności w żadnym stworzeniu, lecz jedynie w Tobie.


Warianty w tekście
W tej prośbie istnieją różnice między wersją modlitwy, podawaną przez Mateusza i przez Łukasza.
Ewangelista Mateusz podaje: Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj  (Mt. 6,11)
Łukasz natomiast: Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień  (Łk. 11,3), lub też możliwe tłumaczenie: … daj nam na nadchodzący dzień.

Użyte tu greckie słowo tłumaczone, jako dzisiaj lub dzień lub dzienne, występuje tylko tutaj w Nowym Testamencie, nie jest też znane z innych starożytnych tekstów. Z tego powodu nie jesteśmy w stanie ustalić znaczenia. Chyba oznacza to: codziennie, na dzisiaj, albo: to, co potrzebujemy do życia. Mimo trudności w tłumaczeniu, znaczenie całości jest jasne, chodzi o to, abyśmy prosili Boga o to, co ciągle potrzebujemy. Można tłumaczyć jako: Chleba, który potrzebny jest nam do życia, daj nam dzisiaj.

Łukasz używa formy gramatycznej (tryb rozkazujący teraźniejszy), wyrażajacej, że potrzebny jest chleb każdego dnia na nowo, co ma szczególnie znaczenie dla biednych, którzy dzisiaj jeszcze nie wiedzą, z jakich pieniędzy jutro kupją chleb. Mateusz używa innej formy gramatycznej (aoryst imperativus), oznaczającej jednorazowe działanie. Różnice można wyjaśniać faktem, że Mateusz bardziej kieruje się do bogatych i wyższych warstw w społeczeństwie.

Zależność i zaufanie
W I wieku n.e., różnice materialne w społeczeństwie były znacznie większe niż obecnie. Było wielu biednych bez stałej pracy, dla których nie było oczywistym, że mieli codziennie coś do jedzenia. W każdym kraju europejskim istnieje w jakiejś formie system bezpieczeństwa socjalnego, który w I wieku n.e. w ogóle nie istniał. Sytuacja biednych wtedy była znacznie gorsza niż w najgorszej sytuacji w obecnej Europie.

Człowiek chce mieć wszystko pod kontrolą, szczególnie swoje życie i swoją sytuację materialną. Dlatego szczególnie tym, którzy mają w wielkiej mierze kontrolę nad swoją sytuacją, trudniej jest zaufać Bogu. Każdy człowiek powinien mieć świadomość, że niezależnie od jego pracy i starań, wszystko, co ma, otrzymał od Boga: Bo któż ciebie wyróżnia? Albo co masz, czego nie otrzymałbyś? A jeśli otrzymałeś, czemu się chlubisz, jakobyś nie otrzymał? (1 Kor. 4:7; por. Ps. 104:14-15).
Naszym problemem jest, że przez dobrobyt staliśmy się niewdzięczni i zapominamy często, że Bóg jest Dawcą wszystkiego. Przy tym powinniśmy mieć świadomośc, że nawet biedni w Europie mają znacznie lepszą sytuację niż ubodzy reszty świata.

Manna
Izrael będąc w pustyni nauczył się, co to znaczy być całkiem zależnym od Boga w nawet najbardziej codziennych sprawach. Nie byli w stanie sami zaopatrzyć się w jedzenie na pustyni, ponieważ w ogóle nie byli przyzwyczajeni do życia w takich warunkach. Dlatego Pan Bóg dawał im w cudowny sposób sześć razy w tygodniu mannę, z której mogli piec chleb (II Mj. 16).

3 I rzekli do nich synowie izraelscy: Obyśmy byli pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdyśmy siadali przy garnku mięsa i mogli się najeść chleba do syta! Bo wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby całe to zgromadzenie zamorzyć głodem. 4 Na to rzekł Pan do Mojżesza: Oto Ja spuszczę wam jako deszcz chleb z nieba! I wyjdzie lud, i będzie codziennie zbierał, ile mu potrzeba, abym go doświadczył, czy chce postępować według prawa mojego, czy też nie. (…)
12 Usłyszałem szemranie synów izraelskich. Powiedz im tak: O zmierzchu będziecie jedli mięso, a rano nasycicie się chlebem i poznacie, że Ja, Pan, jestem Bogiem waszym. (II Mj. 16:3-4, 16; por. Psalm 78:23-25, 29)

Manna była nie tylko wyrazem Bożej troski w codziennych sprawach, ale też wskazywała na przyszłe życie, w którym Bóg zatroszczy się o wszystko. Bóg wyzwolił Izrael z Egiptu i poprowadził ich do ziemi obiecanej. Nie było to celem samym w sobie, Bóg uczynił to ze względu na swoje Imię i swoją chwałę. Ostatecznie Bóg jest chwalony przez to, że Jego dzieci mogą żyć wiecznie z Nim w nowym niebie i na nowej ziemi. Ziemia obiecana jest typem nowej ziemi a obfitość ziemi obiecanej jest typem obfitości, materialnym i duchowym, który wierzący doświadczy w nowym niebie i na nowej ziemi.

Także w Psalmach znajdujemy tą myśl, że Bóg daje w obfitości:
Zastawiasz przede mną stół wobec nieprzyjaciół moich,
Namaszczasz oliwą głowę moją, kielich mój przelewa się. (Ps. 23:5)

Manna jest typem Jezusa. Typologia będąca rodzajem symbolizmu jest ważnym elementem Starego Testamentu. Typ w Starym Testamencie jest prorockim symbolem, zapowiadającym coś z przyszłości. Typ może być człowiekiem lub wydarzeniem w Starym Testamencie, wskazującym na osobę lub wydarzenie w Nowym Testamencie.
Na przykład, potop jest symbolem chrztu (1 Piotra 3:20-21). System ofiarny w starotestamentowym przybytku i świątyni jest typem Chrystusa i Jego dzieła (Heb. 9:16-26). Ofiary w Starym Testamencie uczą nas o znaczeniu ofiary Jezusa Chrystusa (Heb. 9:23-24).
Manna jest typem Jezusa Chrystusa. W pustyni manna uratowała życie Izraela. Dzięki temu Bożemu darowi Izrael mógł przeżyć i wejść do ziemi obiecanej. Tak Jezus ratuje (zbawia) człowieka. Przez Jezusa wierzący może przeżyć i wejść do ziemi obiecanej, mianowicie wiecznego życia z Bogiem.
Manna była prawdziwym darem Bożym, ale tymczasowym, tak samo jak Prawo Mojżeszowe ma znaczenie tymczasowe, mające na celu kierować nas do Chrystusa i do usprawiedliwienia z wiary (Gal. 3:24).

Nowy Testament
Jedzenie i picie było ważne dla Jezusa. Pierwszym cudem Jezusa opisanym w Ewangelii wg Jana jest przemiana wody w wino, i to wino najlepszej jakości (Jn. 2:1-12).
Jezus często brał udział w ucztach, na których zaproszeni bywali różni ludzie, szczególnie „źli” i niegodni w oczach społeczeństwa, szczególnie w oczach faryzeuszów. Na ucztach Jezus ‘świętował’ Królestwo Boże ze wszystkimi, którzy tego chcieli. Jest to prorocki znaki przyszłej uczty niebiańskiej, o której pisał również Izajasz. Uczta, czyli obfitość jedzenia i picia, jest w Starym Testamencie symbolem Królestwa Bożego.
Prorok Izajasz używa obraz uczty, aby opisać obfitość Królestwa Bożego:
6 Pan Zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę z tłustych potraw, ucztę z wystałych win, z tłustych potraw ze szpikiem, ze starych dobrze wystałych win. 7 I zniszczy na tej górze zasłonę, rozpostartą nad wszystkimi ludami, i przykrycie, rozciągnięte nad wszystkimi narodami. 8 Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza, i usunie hańbę swojego ludu na całej ziemi, gdyż Pan powiedział. 9
I będą mówić w owym dniu: Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; to Pan, któremu zaufaliśmy. Weselmy i radujmy się z jego zbawienia!         (Izajasz 25:6-9)

Manna dała Izraelowi życie; mogli przeżyć następny dzień w pustyni, ale manna nie dała im wiecznego życia. Tylko prawdziwy Chleb Boży, który zstąpił z nieba może dać wieczne życie (Jn. 6:33). Manna była tylko dla Izraela w pustyni, ale chleb Boży, którym jest Jezus jest dla całego świata, dla każdego, kto wierzy. Decydującym nie jest to, czy ktoś jest Żydem, obrzezanym czy nie, lecz jedynie decydującym jest, czy ktoś wierzy w Jezusa Chrystusa, chleb żywota.

Jezus jest chlebem żywota
W Ewangelii wg Jan czytamy o tym, jak Jezus nakarmił pięć tysięcy osób (Jn. 6:1-14). Zaraz potem czytamy długą mowę Jezusa, w której naucza, że jest chlebem żywota, wyjaśniając co to znaczy (Jn. 6:32-59).

30 Rzekli tedy do niego: Jaki więc znak czynisz, abyśmy widzieli i uwierzyli tobie? Jakie dzieło wykonujesz? 31 Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: Chleb z nieba dał im, aby jedli.
32 Wtedy rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. 33 Albowiem chleb Boży to ten, który z nieba zstępuje i daje światu żywot. 34 Wtedy rzekli do niego: Panie! Dawaj nam zawsze tego chleba!
35 Odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.  (Jana 6:30-35)

48 Ja jestem chlebem żywota. 49 Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali; 50 tu natomiast jest chleb, który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa. 51 Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.  (Jana 6:48-51)

Cudy Jezusa nie są celem samym w sobie, lecz wskazują na większą prawdę, na to, że Bóg zaprasza swoje dzieci na ucztę, oraz na to, że Bóg daje nam wszystko, czego potrzebujemy.

Wyjście z Egiptu
Ani w Egipcie ani w ziemi obiecanej Izrael nie potrzebował cudownej manny. Ale w drodze z Egiptu wiodącej przez pustynię do ziemi obiecanej, lud potrzebował cudownej troski Bożej, aby móc przeżyć i dojść do celu.
Droga była ciężka i niebezpieczna, ale oznaczała drogę do wolności. Było to znakiem dla Izraela, że naprawdę są wyzwoleni z niewoli egipskiej i niedługo będą żyli w obfitości w ziemi mlekiem i miodem płynącej. Manna była znakiem, że rozpoczęła się nowa era w historii zbawienia: są wyzwoleni, ale jeszcze nie są w nowej ziemi.
Wskazuje to na sytuację Kościoła. Zostaliśmy w Chrystusie zbawieni z niewoli grzechu, ale jeszcze nie jesteśmy u ostatecznego celu. Kiedy Jezus przyszedł na świat, aby umrzeć za grzechy na krzyżu, zaczęła się nowa era w historii zbawienia. Teraz Kościół, wierzący są w drodze do ziemi obiecanej, mianowicie wiecznego życia z Bogiem w nowym niebie i na nowej ziemi.
W tej drodze potrzebujemy troski Bożej tak jak Izrael potrzebował jej w pustyni. Nie chodzi tu tylko o sprawy materialne, choć też bardzo istotne, których nie można lekceważyć. Ale też chodzi o sprawy duchowe. W ten sposób wyjście z Egiptu wskazuje na większe i ważniejsze zbawienie w Chrystusie. Tak jak Mojżesz wyprowadził Izrael z Egiptu przez pustynię do ziemi obiecanej, tak Jezus wyprowadził nas z niewoli i prowadzi nas przez Ducha Świętego w drodze do wiecznego życa, dając nam wszystko, czego potrzebujemy.

Wieczerza Pańska, podczas której łamiemy i jemy chleb oraz pijemy wino, wskazuje też na nowe wyjście z niewoli grzechu, na nasze zbawienie a jednocześnie na przyszłą ucztę w niebie.

Chleba naszego
Modlimy się o chleb nasz, a nie mój. Prosimy więc o chleb dla wszystkich, nie tylko dla siebie. Nie może być tak, że ja mam co jeść, a inni są głodni, bo nic nie mają. Prośba nie jest więc skupiona na sobie lub tylko mojej rodzinie, lecz też na tym, żeby inni mieli jedzenie, szczególnie wierzący. To oznacza aktywność, szczególnie aby pomóc braciom i siostrom, którzy są w potrzebie. Jedną z cech pierwszych chrześcijan było to, że dzielili się też materialnymi rzeczami a diakoni zostali ustanowieni po to, aby pomagać tym, którzy nie posiadali nic lub niewystarczająco. Chrześcijanin chce dzielić się tym co ma, aby pomóc innym, szczególnie wierzącym. Nie jest możliwym modlić się tą modlitwą w sposób egoistyczny, nie myśląc o tych, którzy nic nie mają.

Podsumowanie
Modląc się tą modlitwą, modlimy się o Boże zaopatrzenie w sprawach codziennych i materialnych. Poza tym jest to wyznanie wiary. Wyznajemy, że wierzymy, że Bóg da nam wszystko, czego potrzebujemy, nie tylko chleba, ale zaopatrzy nas we wszystkie materialne i niematerialne rzeczy.

To zarazem też prośba o to, aby Królestwo Boże mogło przyjść w pełni, to jest, abyśmy jako wierzący mogli już wejść do ziemi obiecanej, czyli do nowego nieba i nowej ziemi. Innymi słowami, jest to prośba o to, aby Pan Jezus szybko wrócił, aby sądzić, oraz aby powstało nowe stworzenie.


Pytania do zastanowienia się
1.       Jak ważnym jest dla mnie, by mieć pewność dochodów? Czy mogę spokojnie żyć bez takiej pewności?
2.       Co oznacza opowieść o mannie (II Mojż. 16) dla mnie dzisiaj?
3.       Czy żyję według Mateusza 6:25-33? Co to znaczy konkretnie dla mojego codziennego życia?
4.       Co oznacza tekst z Ks. Przysłów 30:8 dla mnie osobiście?
5.       Przeczytaj Jana 6:1-58. Co oznacza ‘chleb’ w tym rozdziale? Co to znaczy, że Jezus jest chlebem żywota?
6.       Jak mogę się modlić o codzienne sprawy? Czy można modlić się np o nowy samochód, o lepszą wypłatę, o to, abym znalazł miejsce na parkingu w razie spóźnienia się … itd.
7.       Co oznacza moja modlitwa o chleb dla sytuacji głodu w świecie? Co to znaczy dla głodujących? Co to znaczy dla mnie?


09 July 2015

Ew. wg Jana 6:52-59



Studium Biblijne

52 Wtedy sprzeczali się Żydzi między sobą, mówiąc: Jakże Ten może dać nam swoje ciało do jedzenia? 53 Na to rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i pili krwi jego, nie będziecie mieli żywota w sobie. 54 Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Albowiem ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a Ja w nim. 57 Jak mię posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie. 58 Taki jest chleb, który z nieba zstąpił, nie taki, jaki jedli ojcowie i poumierali; kto spożywa ten chleb, żyć będzie na wieki.
59 To mówił, gdy nauczał w synagodze w Kafarnaum.

Po słowach Jezusa (patrz Credo nr. 54), Żydzi ostro dyskutowali. Grecki wyraz wskazuje na bardzo ostrą kłótnię. Trudno sobie wyobrazić, że należy traktować jego słowa dosłownie, przecież Jezus nie propaguje kanibalizmu. On mówi w sposób metaforyczny. Jak należy rozumieć jego słowa?
Żydzi ewidentnie nie rozumieli go, dlatego Jezus w odpowiedzi jeszcze raz powtarza innymi słowami to, co już powiedział.

Jeszcze raz Jezus podkreśla, jak ważnym jest jeść jego ciało i pić jego krew. Jezus nie jest zwykłym człowiekiem, jest Synem Człowieczym wysyłanym przez Boga, Który sam jest Bogiem, a jednocześnie jest w pełni człowiekiem. Jezus jest człowiekiem z krwi i kości, jak każdy inny, z jednym wyjątkiem – z wyjątkiem grzechu. Jezus jest jedynym człowiekiem, który nie zasłużył na śmierć wieczną. Każdy człowiek bowiem zasługuje na piekło. Bóg jednak chce zbawić człowieka przez Syna Człowieczego. Tylko przez Jezusa Chrystusa, człowiek może zostać zbawiony, dlatego tylko on jest w stanie dać nam prawdziwe życie, wieczne życie.

Słowa Jezusa są zgorszeniem dla Żydów, ponieważ picie krwi jest bluźnierstwem w ich oczach. Prawo Mojżeszowe zabrania surowo spożywania krwi w jakiejkolwiek formie (III Mojż. / Kapł. 19:26). To, co Jezus mówi jest dla nich skandaliczne.
Krew jest symbolem życia, ale w Biblii jeszcze wyraźniej - symbolem gwałtownej śmierci.

Często te wersety interpretowane są w odniesieniu do sakramentu eucharystii lub Wieczerzy Pańskiej. To jednak nie stanowi przekonującej interpretacji.
Jezus mówi, że każdy, kto spożywa ciało jego i pije jego krew, ma wieczne życie i wstanie z martwych (w. 54). Wcześniej czytaliśmy, że każdy, kto widzi Syna Bożego i wierzy, ma wieczne życie i wstanie z martwych (w. 40). To dwa sposoby, aby określić tę samą myśl. Ojciec Kościoła Augustyn pisał: każdy, kto wierzy w Jezusa, jadł jego ciało i pił jego krew.

Gdyby metafora dotyczyła sakramentu Wieczerzy Pańskiej, oznaczałoby to, że wierzący otrzyma wieczne życie i zmartwychwstanie dzięki spożywaniu sakramentu, czyli, bez sakramentu nie miałby wiecznego życia. To jest całkiem sprzeczne z przesłaniem Biblii, która wyraźnie głosi, że nie przez rytuały, lecz tylko z łaski przez wiarę w Jezusa człowiek jest zbawiony i dostąpi wiecznego życia.
Nie przez sakrament, lecz przez wiarę w Jezusa mamy wieczne życie. W chrześcijańskiej, biblijnej wierze nie ma miejsca na magiczny sposób myślenia, twierdzący, że przez rytuały człowiek może otrzymać życie. To jest charakterystyczne myślenie w pogańskich religiach, uznających, że bogowie działają przez magię i rytuały, posiadające moc. Taki rodzaj myślenia jest daleki od przesłania Biblii. Bóg nie potrzebuje magii lub rytuałów, aby nas zbawić.
Wieczerza Pańska, ani żaden inny rytuał lub sakrament nie daje nam życia wiecznego, nie daje nam zbawienia.

Tekst przypomina nam Wieczerzę Pańską, ale nie sama Wieczerza jest decydująca. Istotnym jest to, co ona oznacza. Jezus nie wykłada tu teologii Wieczerzy, lecz pragnie wyjaśnić, w jaki sposób człowiek może mieć wieczne życie. Wieczerza Pańska wskazuje na krzyż Jezusa Chrystusa, najbardziej decydujące wydarzenie w historii świata. Tylko i wyłącznie przez śmierć Jezusa na krzyżu, możemy być zbawieni. Jezus poniósł na krzyżu całą karę za wszystkie grzechy wierzących, i dzięki temu mogą dostąpić wiecznego życia.
Nie potrzebujemy Wieczerzy Pańskiej, aby być zbawionymi. Wieczerza Pańska jest ‘tylko’ wyrazem naszej wiary, że Jezus daje nam zbawienie przez swoją śmierć. Nie Wieczerza lub jakiekolwiek inny sakrament, lecz tylko ofiara Chrystusa na krzyżu ma moc, aby zbawić i dać wieczne życie. Zarówno cud nakarmienia pięciu tysięcy (Ew. Jana 6:1-14) jak i Wieczerza Pańska wskazują na większą prawdę.

Człowiek potrzebuje codziennie jedzenia i picia, aby żyć. Wszelkie pożywienie i napoje mają dla nas wartość, bo nas odżywiają. Podobnie manna była ważna dla Izraela, aby mogli przeżyć (Ew. Jana 6:31). Ale żaden pokarm nie daje życia na zawsze, zawsze potrzebujemy po jakimś czasie znowu jedzenia i picia, a w końcu każdy człowiek i tak umiera. Nawet najlepsze pożywienie nie może zapobiec śmierci, będącej skutkiem grzechu. Adam i Ewa zgrzeszyli i dlatego my wszyscy grzeszymy, nie jesteśmy w stanie nie grzeszyć. Wszyscy kiedyś umrzemy. Jako grzeszni ludzie zasługujemy właściwie na wieczną śmierć, czyli piekło. Tylko Jezus Chrystus, Który jest bez grzechu, może nas zbawić. Jeśli w sposób metaforyczny spożywamy jego ciało i krew, mamy życie, ponieważ On jest życiem.

Grecki wyraz tłumaczony, jako spożywać (w. 54, 56) ma znaczenie zżuwać, ciągle spożywać. Wiara nie jest sprawą jednorazową i nie ogranicza się tylko do nawrócenia. Wiara oznacza wytrwanie, oznacza życie cały czas z Jezusem. Nie raz, lecz cały czas wierzący je i pije, „zżuwa” Chrystusa.

Jezus mówi, że mieszka w każdym, kto wierzy. Grecki wyraz wyraża bliską relację między Bogiem Ojcem, Synem i Duchem Świętym (np. 1:32-33; 14:10; 15:10), ale też między Jezusem i wierzącymi (np. 5:38; 8:31; 15:4, 7, 9-10).
To, że wierzący mieszka w Jezusie oznacza, że jego tożsamość jest w Jezusie. Tożsamość wierzącego stanowi to, że jest zbawiony i ma nowe życie, że jest nowym stworzeniem w Jezusie Chrystusie.
To, że Jezus mieszka w wierzącym oznacza, że On się identyfikuje z wierzącym. Nie jest to oczywiście relacja na równym poziomie, jak relacja między Jezusem a Boga Ojcem, ponieważ to relacja Boga z człowiekiem. Jezus jest przy wierzącym, błogosławi go, pomaga mu a Duch Święty jest obecny w jego życiu (por. Ew. Jana 14:23-27).
Wierzyć w Jezusa oznacza jeść jego ciało i pić jego krew, „zżuwać” go i przez to staje się On częścią naszego życia, a my stajemy się częścią ciała Chrystusa. Już nie jesteśmy głodni ani nie pragniemy, ponieważ w Jezusie otrzymujemy wszystko, co potrzebujemy dla naszego życia, mianowicie wieczne życie w chwale Bożej.