Showing posts with label Sąd ostateczny. Show all posts
Showing posts with label Sąd ostateczny. Show all posts

03 December 2018

Księga Objawienie 20:11-15


11 I widziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było. 12 I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zostały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach. 13 I wydało morze umarłych, którzy w nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich się znajdowali, i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. 14 I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć. 15 I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego.

Apostoł Jan widział wielki, biały tron, oraz tego, Kto na nim siedzi. Obraz przypomina widzenie Daniela, widzącego Sędziwego na ognistym tronie, gotowego do wykonania sądu nad królestwami świata (Dan. 7:9). Wcześniej Apostoł Jan widział więcej tronów w niebie (20:4), teraz jest jeden wielki tron (por. Iż. 6:1).
Apostoł Jan opisuje wizję ostatniego dnia historii świata: dzień sądu ostatecznego. To to samo wydarzenie, które wcześniej opisał w obrazach żniwa i winobrania (Obj. 14:14-20).
W Nowym Testamencie czytamy, że Chrystus sądzi (Jn. 5:22; 2 Kor. 5:10), ale rownież, że Bóg sam siedzi na tronie, aby sądzić (Rz. 14:10). Tu jednoznacznie Bóg Ojciec siedzi na tronie sądu, tak jak w innych miejscach w Księdze Objawienia (Obj.  4:2, 9; 5:1, 7, 13; 6:16; 7:10, 15; 19:4; 21:5).
Wskazuje to na to, że Bóg Ojciec i Syn są zaangażowani w sądzenie a dla nas nie ma sensu, aby próbować rozróżnić, gdyż Bóg i Jezus są jednym w Trójcy Świętej (Jn. 10:20). Bóg jest wszechmogący i ma wszelki autorytet i władzę, aby sądzić całe stworzenie (Obj. 4 i 5).

Opis sądu w księdze Objawienia przypomina opis sądu w Ewangelii wg Mateusza (Mat. 25:31-46) i w Księdze Daniela (Dan. 7:9-10; por. Ps. 7:6-8; 47:8-9).

Księga Objawienia daje różne opisy sądu ostatecznego, co nie oznacza, że są to różne sądy po kolei. Jednym z problemów z interpretacją Księgi Objawienia jest zakładanie, że wszystkie opisane wydarzenia będą miały miejsce w kolejności jak zostały opisane. Tak jednak nie jest, często pewne wydarzenia, jak sąd ostateczny, zostaje opisany kilka razy za pomocą różnych obrazów.
Niektórzy uważają, że wierzący otrzymają swoje wynagrodzenie po drugim przyjściu Chrystusa, przed rozpoczęciem 1000-letniego królestwa (Obj. 20:2, 7), a bezbożni otrzymają swoje wynagrodzenie (karę) dopiero po tym 1000-letnim królestwie. Oznaczałoby to, że byłyby dwa różne sądy, jeden opisany w Obj. 20:2, drugi w Obj. 20:11-14. Problemem z tą wizją jest, że jest to niezgodne z przesłaniem całej Biblii, która uczy, że jest jeden sąd ostateczny dla wszystkich.

Wielkość Boża jest tak ogromna, że niebo i ziemia nie mogą istnieć i uciekają. Pojawienie się chwały Bożej zawsze ma skutki w przyrodzie (II Mj. 19:16; Ps. 114:3, 5; Ez. 38:19-20; 2 Piot. 3:10-12).
Apostoł Jan widzi, jak ziemia i niebo uciekają z powodu chwały Boga. Do końca nie wiadomo, czy należy to rozumieć jako język poetycki, czy dosłownie. Czytamy w Biblii, że zanim nastąpią nowe niebo i ziemia, stare najpierw znikną (Obj. 6:14; 16:20; 21:1). Także prorok Izajasz o tym pisze: Podnieście ku niebu oczy i spójrzyjcie na ziemię w dole! Gdyż niebiosa rozwieją się jak dym, ziemia rozpadnie się jak szata, a jej mieszkańcy poginą jak komary, lecz moje zbawienie będzie trwać wiecznie, a moja sprawiedliwość nie ustanie (Izaj. 51:6; por. Agg. 2:6-7).
Pan Jezus potwierdza, że Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą (Mat. 24:35), a Apostoł Piotr pisze, że niebo i ziemia zostaną zniszczone przez ogień (2 Piotra 3:10-12).
Nawet jeśli nie jest to do końca jednoznaczne, w jaki sposób wszystko będzie mieć miejsce, znaczenie jest jasne: Bóg suwerennie osądza wszystko, co było pod przekleństwem grzechu, czyli całe stworzenie. Nawet niebo i ziemia nie są stałe, ale tron Boży jest jedynym stałym punktem.
Ta zmiana stanowi przygotowanie do nowej ziemi; najpierw stare niebo i ziemia mają zniknąć, zanim może przyjść nowe niebo i ziemia (Obj. 21:1, 4-5; Izaj. 65:17; 66:22; 2 Piotra 3:10-13)

20:12
Przed tronem stoją wszyscy zmarli, zarówno zbawieni jak i niezbawieni. Wszyscy zmarli, którzy kiedykolwiek żyli na ziemi doświadczą zmartwychwstania, aby stanąć przed Bożym tronem. Wszyscy zmarli wielcy i mali, to znaczy, że żaden człowiek nie jest za wielki, ważny by stanąć przed sądem i nikt nie jest za mały, aby Bóg go przeoczył i jego sąd byłby bez znaczenia. Są tu wszyscy zmarli, też ci, których Apostoł Jan wcześniej już wspomniał (Obj. 20:4).

Otwieranie ksiąg przypomina także wizję Daniela (Dan. 7:10). Księgi zostaną otwarte, ponieważ sąd jest sprawiedliwy: każdy zostanie osądzony na podstawie faktów, mianowicie jego czynów.
Nauczanie sądzenia na podstawie czynów lub uczynków znajdujemy wszędzie w Biblii (np. Ps. 62:12; Jer. 17:10; Mal. 1:3, 16), również w Nowym Testamencie (Rz. 2:6; 1 Piotra 1:17).
Nie chodzi tu o zbawienie na podstawie uczynków, gdyż Biblia bardzo wyraźnie przeciwstawia się tej fałszywej nauce, głoszącej, że jesteśmy zbawieni na podstawie naszych uczynków (np. Ef. 2:8-9). Mimo to znajdujemy w Biblii nauczanie, które mówi o wynagrodzeniu na podstawie czynów. Chodzi o sąd na podstawie czynów oznaczający sądzenie dowodów wiary, sądzenie, czy dana osoba naprawdę żyła w relacji z Bogiem. Prawdziwa wiara zostaje objawiona przez uczynki wiary. Wiara bez uczynków jest martwa, czyli nie jest wiarą w ogóle (Jak. 2:14-26).

Oprócz księgi gdzie są zapisane czyny wszystkich ludzi jest jeszcze inna księga: Księga Żywota (por. Obj. 3:5). W Starym Testamencie czytamy też o księdze, gdzie są zapisane wszystkie czyny. Mojżesz prosił, aby Bóg go wymazał z tej księgi, aby Izrael mógł otrzymać przebaczenie (II Mj. 32:32). Izajasz mówi o tych, którzy są zapisani, aby mogli żyć w Jeruzalem (Izaj. 4:3; por. Dan. 12:1; Mal. 3:6; Obj. 3:5; 17:8; 21:27).
Dla nas nie jest całkiem jasnym, jaki związek istnieje między czynami zapisanymi w księdze oraz zapisem zbawionych w księdze żywota. Całkowicie jasnym natomiast jest, że sąd zostanie wykonany na podstawie zapisów w obu księgach. Sąd ostateczny jest sądem dla wszystkich ludzi, nie tylko dla bezbożnych, lecz także dla zbawionych.
Zbawiony jednak nie musi się bać, gdyż jest w Chrystusie, który zapłacił za wszelkie jego grzechy. Tylko jeśli jesteś w Chrystusie, twoje imię zostało zapisane w Księdze Żywota i tylko wtedy będziesz żył. Jeśli twoje imię jest zapisane tylko w pierwszej księdze, oznacza, że jesteś osądzony na podstawie twoich czynów, czyli twoich grzechów, co oznacza, że jesteś potępiony.

20:13
Cztery razy apostoł Jan zapewnia, że wszyscy zmarli są obecni. Dlatego wszyscy zmarli muszą stanąć przed tronem Bożym; wszystkie miejsca, które trzymały zmarłych mają ich oddać.

Wszyscy zmarli zostaną osądząeni, dlatego wszystkie miejsca, gdzie zmarli są ,mają ich oddać, gdyż nie mają prawa do nich. Tylko Bóg ma prawo do nich, bo Chrystus zwyciężył nad śmiercią. Morze ma oddać zmarłych, co wskazuje na to, że także ci, którzy zginęli i nie mają grobu staną przed sądem. Poza tym w starożytności morze było uważane za miejsce skąd pochodziło zło i gdzie zło zatrzymywało zmarłych (Job 26:5-6). Słowo tłumaczone, jako piekło (gr. hades) w języku greckim czasami oznacza piekło, czyli miejsce gdzie po śmierci znajdują się niesprawiedliwi i bezbożni (jak np. Łk. 16:23). Czasami też jest ogólnym wyrazem oznaczającym krainę śmierci w ogólności (np. Dz. Ap. 2:27).
Morze, kraina zmarłych i piekło oddadzą zmarłych; każdy powróci do życia, aby stanąć przed sądem ostatecznym i zostać osądzonym przez Jezusa Chrystusa (Mat. 16:27; Jn 5:28-29; Dz.Ap. 17:31; 2 Kor. 5:10).
Niewierni zostaną osądzeni i ukarani według ich czynów, czyli według ich grzechów i jest to sprawiedliwy sąd (Rz. 3:23; Obj. 20:15). Wierzący zostaną też osądzeni, ale ich imiona znajdują się w Księdze Żywota i dlatego mogą wejść do nowego nieba i ziemi (21:1). Jest to możliwe, ponieważ w Księdze Żywota znajduje się każdy, kto jest zbawiony przez Chrystusa, kto wierzy w Niego. Jezus zapłacił za wszystkie ich grzechy, otrzymał sąd i gniew Boży za swoich wybranych, aby oni mogli być zapisani w Księdze Żywota i otrzymali wieczne życie. Jezus jest Barankiem, Który został zabity zamiast wierzących (Obj. 13:8). Decydujące nie są zapisane czyny, lecz czyny Jezusa Chrystusa, decydującym jest, czy uwierzysz, że jesteś grzesznikiem, i tylko Chrystus może Cię zbawić od gniewu Bożego.  
Czyny zbawionych, które zostały zapisane, są świadectwem wiary w Chrystusa i są podstawą na ich zapłatę, wynagrodzenie (1 Kor. 3:14-15). Dlatego wierzący nie muszą doświadczyć drugiej śmierci. Już prorok Izajasz zapowiadał, że Wszechmocny Pan zniszczy (dosłownie: połknie) śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza, i usunie hańbę swojego ludu na całej ziemi (Izaj. 25:8).

Jezioro ognia wskazuje nie tylko na karę czekającą wrogów Pana, ale też na kompletne ich zniszczenie. Jest to druga śmierć, czyli miejsce gdzie pójdzie każdy, kto tylko wróci ze śmierci, aby zostać osądzonym przez Boga. Tak jak będzie drugie i lepsze życie dla zbawionych, tak też druga i gorsza śmierć dla bezbożnych. Ogień ten został przygotowany dla diabłów i jego aniołów (Mt. 25:41).

20:14
Śmierć i hades zostaną teraz wrzucone do jeziora ognia, gdzie zwierzę i fałszywy prorok (19:10) diabeł (20:10) już są. Także Apostoł Paweł pisze o tym, że śmierć jest ostatnim wrogiem, który zostanie pokonany (1 Kor. 15:26, 54-55).
Śmierć, która jest ostatnim wrogiem zostanie zniszczona, kiedy Jezus Chrystus powróci i obudzi wiernych z martwych. Dlatego śmierć i kraina śmierci zostaną jako ostatnie wrzucone do jeziora ognia, gdzie już są zwierzę (bestia) i fałszywy prorok (Obj. 19:20) oraz szatan (Obj. 20:10).

Pierwsza śmierć jest śmiercią naturalną, której doświadczy każdy człowiek o ile Jezus nie wróci wcześniej. Druga śmierć jest jeziorem ognistym, czyli piekłem. Ci, zapisani w księdze żywota nie doświadczą drugiej śmierci, gdyż mogą wejść do nowego nieba i ziemi i żyć wiecznie. Ci zaś, których imiona nie są w księdze żywota, ponieważ odrzucili Jezusa, doświadczą drugiej śmierci, co oznacza, że zostaną wrzuceni do jeziora ognia, czyli do piekła.
Jezioro ognia zostaje wymienione we wszystkich czterech opisach zakończenia świata (Obj. 19:20; 20:10; 20:14-15; 21:8). Piekło nie jest miłym tematem, wolimy unikać mówienia o nim, ale jest straszną rzeczywistością, ponieważ Bóg sądzi sprawiedliwie.
W końcu, po sądzie ostatecznym, wszystko i każdy, kto się przeciwstawia Bogu, zostanie zniszczony, gdyż nie ma miejsca dla niego w nowym niebie i ziemi. Ci, którzy zaufali Jezusowi i uwierzyli, że On zapłacił za grzechy, będą mogli wejść do Królestwa.
Nikt nie uniknie sądu Bożego, a sąd jest straszny dla bezbożnego. Dla tych natomiast, którzy zaufali Jezusowi oznacza to ostatecznie wyzwolenie od grzechów i grzeszności oraz początek nowego życia.





23 December 2017

Sąd ostateczny



Studium Biblijne:
Ew. wg Mateusza 25,31-45

Całość rozdziałów 24 i 25 Ewangelii wg Mateusza tworzy jedność, skupiającą się na temacie czasów ostatnich i powrotu Jezusa. Ostatni fragment jest zakończeniem i kulminacją.

To, szczególnie dla protestantów, trudny i niewygodny tekst, bo okazuje się, że dobre uczynki są ważne, co wydaje się przeciwstawieniem do słów Apostoła Pawła.
Po wnikliwej lekturze jednak dochodzimy do wniosku, że uczynki nie są podstawą na której ludzie zostaną osądzeni, lecz są to dowody, potwierdzające istnienie podstawy.

Król Jezus Chrustus nazywa tych po swojej prawej stronie sprawiedliwymi (w. 46), a Ewangelia głosi jednoznacznie, że człowiek jest tylko sprawiedliwy, jeśli jest w Chrystusie. W tym tekście nie ma mowy dokładnie o usprawiedliwieniu z łaski, ale nie oznacza to, że nie ma ono znaczenia. Ewangelia bowiem nie przeczy sobie. Pismo Święte wyraźnie mówi, że tylko przez łaskę z wiary jesteśmy zbawieni i usprawiedliwieni. Nie nasze uczynki, ale to, czy przyjmiemy Jezusa, czy nie, jest decydującym (por. Ew. Mateusza 10,32-33).
Pismo Święte jednak uczy również, że nasze uczynki są dowodem na to, że żyjemy z łaski Bożej (por. Ew. Mateusza 16,27; Rzymian 2,6; 2 Koryntian 5,10; Jakuba 2,14-20). Nasze uczynki pokazują, czy Duch Święty działa w nas, czy nie działa (Ew. Mateusza 12,33). Także Apostoł Paweł, który jak najbardziej podkreślał zbawienie tylko przez łaskę, zwracał uwagę na znaczenie dobrych uczynków (Galatów 6,7–10; 2 Koryntian 5,10)

Tekst ten nie jest przypowieścią, lecz jest obrazowym opisem spełnienia tego, co Jezus wcześniej powiedział: Syn Człowieczy przyjdzie bowiem w chwale swojego Ojca razem ze swoimi aniołami i wtedy odda każdemu według jego postępowania (Ew. Mateusza 16,27).
Podobnie jak w innych przypowieściach jest tu mowa o tym, że wszyscy ludzie zostaną zgromadzeni (por. Ew. Mateusza 13,40, Izajasz 2,4, Ks. Apokalipsa 16,16) oraz zostaną podzieleni na dwie grupy (por. Ew. Mateusza 13,30.49): jedna grupa zbawionych, druga grupa potępionych.

Przypowieści w poprzednich fragmentach tuż przed omawianym tekstem mówią o niespodziewanym powrocie Pana Jezusa Chrystusa, co oznacza sąd nad wszystkimi ludźmi. Teraz następuje opis tego momentu: wszystkie narody świata, to znaczy wszyscy ludzie świata ze wszystkich narodów, zarówno Żydzi jak i poganie, zostali zgromadzeni przed tronem Bożym. Sąd jest powszechny, dotyczy bez wyjątku każdego człowieka. To temat występujący już w Starym Testamencie (np. Joela 3,1-12). Jezus Chrystus jako Król zasiądzie na tronie aby sądzić. Jest to też spełnienie wizji z Księgi Daniela, mówiącej o tym, że Syn Człowieczy zasiądzie na tronie aby sądzić (Daniel 7,9-14).
W Starym Testamencie widać w wielu miejscach oczekiwanie, że Bóg przyjdzie, aby sądzić i zbawić. To zostaje spełnione w Jezusie Chrystusie.

To, że podczas sądu nastąpi podział między tych należących do Jezusa, a tych, którzy do niego nie należą i zostaną osądzeni, powtarza się wielokrotnie w Ewangelii (np. Ew. Mateusza 7,13-27; 8,11-12; 10,32-33; 13,40-43. 49-50; 16,25-26; 24,36-25,30).

Obraz pasterza, który dzieli owce i kozy pochodzi z Księgi Ezechiela (Ezechiel 34,17).
Na Bliskim Wschodzie owce i kozy trzymane były często razem w stadach. Owce na ogół były jaśniejsze niż kozy, ale patrząc z daleka na stado nie sposób było dostrzec różnicy między nimi. Z tekstu nie dowiadujemy się, dlaczego owce i kozy muszą zostać rozdzielone, nie znamy ani powodów historycznych ani kulturowych. W tym tekście jednak istotny nie jest cel, lecz opisany proces podziału.
Patrząc na ludzi, którzy żyli zawsze razem, na oko wydawało się, że nie ma różnic między nimi. Ale podczas podziału przed Bożym tronem, okazuje się, że istnieje różnica między nimi. Tylko Król dostrzega różnice i dokonuje podziału (por. przypowieść o chwastach – Ew. Mateusza 13,24-30; przypowieść o pannach – Ew. Mateusza 25,1-12).


Jak rozumieć tekst, że wybrani będą posiadać Królestwo? Często rozumiane jest to, że zostaną obywatelami Królestwa. Jednak biorąc pod uwagę tekst grecki można rozumieć, że jest to królestwo przygotowane dla wybranych, czyli zostaną oni w nim królami. To jest to, co Jezus obiecał uczniom (19,28, por. Ew. Łukasza 12,32; 1 Koryntian 4,8; Efezjan 2,6; Ks. Apokalipsy 1,6; 5,10; 20,6; 22,5).
Sprawiedliwi otrzymają status króla. Podobnie jak wcześniej była mowa o tym, że wierność zostanie wynagrodzona poprzez otrzymanie autorytetu (Ew. Mateusza 24,47; 25,21-23).


Jezus nazywa ludzi, którzy otrzymali pomoc od sprawiedliwych najmniejszymi braćmi (w.40). Takiego typu określenie jest używane także w innych miejscach Ewangelii Mateusza (10,42; 18,6-14)
Król utożsamia się z najmniejszymi. Nie chodzi jednak o ogólne pomaganie potrzebującym. Podkreślona jest więź z Chrystusem: co uczyniliście jednemu z tych braci Moich.
Tekst nie oznacza, ze wszyscy najmniejsi i potrzebujący są (jakby automatycznie) braćmi Jezusa, ale chodzi o tych posiadających więź z Chrystusem.

Królestwo jest przygotowane dla sprawiedliwych od założenia świata. Można byłoby rozumieć to w sposób indywidualistyczny, jakoby Bóg każdego zbawionego człowieka wybrał już przed stworzeniem do dziedziczenia Królestwa. Jednak grecki tekst raczej wskazuje na rozumienie całościowe - zbawionych, swoich Bóg przeznaczył.

Miejscem dla potępionych jest ogień, ale nie jest określone, czy kara wieczna została przygotowana już przed stworzeniem, ale że była przygotowana diabłu i jego aniołom (w. 41).
W Biblii ogień jest często obrazem (symbolem) oznaczającym sąd i potępienie.
Koncepcja piekła jako ognia pochodzi z doliny Gehenna (lub Chinnom), blisko Jeruzalemu. Było to miejsce, gdzie spalano śmieci miejskie, więc ogień był tam zawsze. Było to także miejsce spalenia własnych dzieci, jako ofiary, przez króla Achaza. (2 Kronik 28,3). Grecki wyraz oznaczający piekło to gehenna i odnosi się właśnie do doliny Chinnom. 

Błędem potępionych nie jest to, że czynili źle, lecz to, że powstrzymywali się od dobrych czynów. Jest to ten sam błąd (grzech), który widzieliśmy u odrzuconych w poprzednich przypowieściach: głupie panny nie zabrały dodatkowego oleju (25,1-12) oraz niedobry sługa nie zrobił nic ze swoim talentem i został oskarżony jako leniwy (25,24-27).

Dzisiaj o sądzie ostatecznym mówi się dość niechętnie, a wielu chrześcijan nie wierzy już w istnienie sądu ostatecznego. Sąd ostateczny stanowi podstawowy element ewangelii. Nikt w Biblii nie mówi tak wiele o piekle, jak sam Jezus. W samej już Ewangelii Mateusza znajdujemy wiele mów o sądzie ostatecznym i o piekle (por. np. Ew. Mateusza 8,12; 13,42. 50; 22,13; 24,51; 25,30).
Sąd ostateczny jest radykalny. Nie ma  gradacji miedzy dobrym i złym, istnieje albo sprawiedliwy, albo niesprawiedliwy, nie ma nic pomiędzy.
Człowiek jest tylko sprawiedliwy w Chrystusie. Sprawiedliwi czynią wolę Boga Ojca (Ew. Mateusza 6,1. 33). Dowodem ich sprawiedliwości są uczynki, gdyż nie jest możliwym bycie sprawiedliwym, bycie wierzącym, jeśli nie jest to widocznie w uczynkach, wiara bez uczynków bowiem jest martwa (List Jakuba 2,17)
Na sądzie ostatecznym nasze uczynki nie są więc podstawą, na której zostaniemy osądzeni, lecz są dowodami istniejącej podstawy, mianowicie sprawiedliwości w Chrystusie.

Wielu ludzi jest przekonanych, że jeśli dobrze żyją, otrzymają życie wieczne. Inni mniej pewni i przekonani pocieszają się, że jakoś to będzie odrzucając zupełnie wieczną karę.
Ewangelia mówi bardzo wyraźnie, że tylko przez wiarę w Jezusa Chrystusa, z łaski, możemy otrzymać wieczne życie.
Owce po prawej stronie zostały nazwane sprawiedliwymi (w. 46). Jeśli jesteśmy całkiem szczerzy wobec siebie samych, wiemy, że sami z siebie wszyscy stalibyśmy po stronie kóz, czyli po stronie potępienia. Nikt z nas nie jest naprawdę dobry sam z siebie. Tylko przez łaskę otrzymujemy Ducha Świętego, który umożliwia nam przynoszenie owoców, czyli uczynków.
Jedyną droga dla nas - aby się znaleźć po stronie owiec - wiedzie jedynie przez Jezusa Chrystusa. Tylko ten, kto jest w Chrystusie, jest sprawiedliwy.