Showing posts with label Księga Wyjścia. Show all posts
Showing posts with label Księga Wyjścia. Show all posts

20 July 2015

Historyczność



(historyczna wiarygodność)

W tym artykule omawiam kwestię historyczności oraz historycznej wiarygodności Starego Testamentu na przykładzie Księgi Wyjścia.

Obecnie wielu twierdzi, że wydarzenia opisane w Księdze Wyjścia są fikcyjne, nie miały nigdy miejsca (tzw. minimaliści). Opisy tworzą według nich rodzaj mitu opowiedzianego w formie historii, jakby była prawdziwa. Ci sceptyczni ‘udowadniają’ to poprzez teksty starożytne, mówiące o podobnych tematach, np. opowieść o narodzeniu mezopotamskiego króla Sargona, który, tak jak Mojżesz, został ukryty w koszyku na rzece a potem uratowany, oraz opowieść o Sinehu (1800 p.n.e., ok. 400 lat przed Mojżeszem), który musiał uciekać z Egiptu, ponieważ zabił kogoś, i zamieszkał w pustyni u ludzi mieszkających w namiotach. Można było by powiedzieć, że autor Biblii ‘pożyczył’ sobie coś z tych opowieści, ale nie jest to jedyne możliwe rozwiązanie.

Wydarzenia z Księgi Wyjścia zostały opisane, jako historia, i wierzymy, że miały rzeczywiście miejsce, są z pewnością historyczne. Biblia zakłada, że wszystko na prawdę miało miejsce (por. np. Ps. 77). Gdyby tak nie było, nasza wiara nie miałaby fundamentu a Bóg nie byłby wiarygodny.
Izrael został wybawiony przez Pana z rąk armii egipskiej przez przejście przez Morze Czerwone.  Pokazuje to, że Bóg jest Zbawicielem, Który ratuje, oraz że jest Sędzią, który osądził Egipt. Gdyby te wydarzenia nie miały miejsca, a więc Bóg tak naprawdę nie uratowałby Izraela, lecz Izrael wymyśliłby sobie tą historię, to wtedy, na jakiej postawie moglibyśmy wierzyć, że Bóg jest rzeczywiście Zbawicielem i Sędzią? Wtedy Biblia kłamałaby, co ma implikacje dla interpretacji reszty Biblii a nasza wiara byłaby zbudowana na bajkach i wymyślonych opowieściach i nie miałaby znaczenia.

Poza tym, jeśli nie wierzylibyśmy w historyczność tych wydarzeń, to dlaczego mielibyśmy wierzyć w historyczność zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa? A Apostoł Paweł naucza, że jeśli nie ma prawdziwego zmartwychwstania, nasza wiara byłaby daremna, nie miałaby sensu, i nasze grzechy nie byłyby przebaczone (1 Kor. 15:17). Chodzi o ważne sprawy. Odrzucenie historyczności wydarzeń w Biblii ma ogromne konsekwencje, ostatecznie oznacza to, że wyjmujemy fundament spod wiary, co jest buntem przeciwko Bogu, a więc brakiem wiary.

Historyczne wydarzenia można opisać w różny sposób. Historyczne opowiadania w Biblii nie są artykułami dziennikarskimi, pisanymi w sposób obiektywny i ‘neutralny’, ani nie są naukowym opracowaniem historii. Nikt nie jest neutralny, każdy prezentuje fakty ze swojej perspektywy, co szybko można odkryć czytając np. gazety polskie i rosyjskie piszące o konflikcie na Ukrainie.
Opisanie historii jest bardziej podobne do malowania portretu niż do fotografii. Portret można rozpoznać (zazwyczaj), ale jest to też pewna interpretacja rzeczywistości dokonana przez malarza.
W Biblii znajdujemy opis historii z perspektywy Boga, czyli z jedynej właściwej perspektywy, co znaczy, że w Biblii widzimy jak Bóg widzi nas i nasze zachowanie. Opowieści z Biblii są opisem i interpretacją historycznych wydarzeń.

Wszystkie opowieści w Biblii zostały napisane ze szczególnym celem i intencją teologiczną.
Biblia nie opisuje po prostu faktów historycznych, lecz pokazuje, Kim jest Bóg i jak On działa w życiu konkretnych ludzi i w Jego narodzie. Przez Jego działanie w ludzkiej historii możemy Go poznać.
Księga Wyjścia, jak wszystkie narracje w ST, zawiera historię teologiczną. Napisana jest, aby uczyć lud Boży, Kim jest Bóg, Który wyzwolił ich, i co to znaczy dla nich. To historia, która ma duchowe i osobiste znaczenie dla nas.
To nie znaczy, że jest mniej obiektywna. Żadna historia nie jest obiektywna, ponieważ każdy autor lub historyk ma swoje intencje, i nikt nie może opisać wszystkiego, co się zdarzyło, więc zawsze trzeba wybrać, co i jak się opisuje. Dzisiaj dużo się mówi o obiektywności w wiadomościach i historii, ale jest to fikcja, prawdziwa obiektywność nie istnieje.

Należy też pamiętać o tym, że Mojżesz, użył literackich konwencji kulturowych. Historia jest opowiedziana w sposób typowy dla starożytności, i należy pamiętać, że jest to całkiem inna forma opowiadania historii niż to, co znamy. Używany w tej księdze język jest językiem mitycznym, pasującym do mitologii starożytnej, ale to nie znaczy, że jest to mit, ani też nie, że Mojżesz chciał napisać mitologię. Jest to tylko użycie pewnego rodzaju języka i formy literackiej, które były znane i powszechne w czasie powstania, czyli w drugim milenium p.n.e. Tak samo np. opowieść o stworzeniu świata (Rdz. / I Mojż. 1) została napisana w języku mitycznym, ale nie jest mitem, wręcz przeciwnie, jest to swoisty atak na starożytne mity o powstaniu świata, używający języka atakowanych mitów.

Historyczność i archeologia
Istnieją pewne problemy związane z historycznością Księgi Wyjścia. Nie ma bezpośrednich dowodów archeologicznych i historycznych, że Izrael rzeczywiście był w Egipcie, i został stamtąd wyprowadzony. Dla wielu jest to dowód, że Izrael nigdy nie został wyprowadzony z Egiptu, ale prezentować to, jako dowód jest fałszem. Jest to tylko konkluzja z powodu braku dowodów.
Należy pamiętać, że dowody archeologiczne są prawie zawsze fragmentaryczne, i brak śladów archeologicznych wcale nie znaczy, że coś nie miało miejsca. Jest prawie niemożliwym, aby w ziemi Goszen, gdzie żył Izrael, znaleźć jakiekolwiek ślady archeologiczne, gdyż jest to teren wilgotny, gdzie rzeka często zmieniała bieg, niszcząc wszelkie ślady archeologiczne. Podczas podróży po pustyni, Izrael żył jak nomadzi, którzy zazwyczaj zostawiają po sobie bardzo niewielkie ślady.
To, że w tekstach egipskich nie znajdujemy żadnej wzmianki o Izraelu i o klęsce faraona, jest bardzo logiczne. Teksty egipskie, jak większość oficjalnych tekstów w starożytności, służyły propagandzie i pochwale wielkości własnego króla a więc nigdy nie opisywały własnej klęski. Albo po prostu milczały, albo przekształcały klęski w zwycięstwo.

Rzeczywiście problematycznym jest, że nie można w żaden sposób z pewnością zidentyfikować faraona, który nie chciał wypuścić Izraela. Tekst Biblijny nie ujawnia jego imienia, co zresztą jest całkiem zgodne ze zwyczajem starożytnym, znanym z inskrypcji, aby nie wymieniać imienia pokonanego króla, aby go przez to nie chwalić. Król bez imienia nie jest królem. Problem dla nas jednak pozostaje, że nie jesteśmy w stanie datować wyjścia Izraelu z pewnością i nie możemy z pewnością stwierdzić, który faraon nie chciał wypuścić Izraela.

Istnieją jednak mocne argumenty przemawiające za historycznością Księgi Wyjścia.
§  Jest bardzo nieprawdopodobnym, że jakiś naród wymyśliłby swoją historię w taki sposób, twierdząc, że byli niewolnikami w sąsiednim kraju.
§  Mamy obrazy malowane na ścianach egipskich grobowców, przedstawiające cudzoziemców z Azji, wytwarzających cegły z gliny, z okresu Tutmosesa III (ok. 1460 p.n.e.), wskazujące na obecność niewolników w Egipcie.
§  Struktura tekstu o warunkach przymierza (Dekalog, rozdz. 20) przypomina podobne teksty o przymierzach z 2 tysiąclecia p.n.e. (hetyckie) a nie późniejsze teksty.
§  Przybytek, jako świątynia w namiocie, był znany w tym okresie zarówno w Egipcie, jaki i w Kanaanie. Archeologowie znaleźli pozostałości świątyni pod namiotem w Timny na pustyni Synaj, niedaleko drogi, którą Izrael prawdopodobnie chodził.
§  Stela faraona Merenptaha ma inskrypcję (1209 p.n.e.) wymieniającą Izrael, jako pokonany wróg w Kanaanie. To oznacza, że około 1200 p.n.e. Izrael musiał już jakiś czas żyć w Kanaanie.

Ważnym dla nas, jako wierzących jest, że nie potrzebujemy dowodów archeologicznych, aby wierzyć w prawdę i historyczność Biblii, ale wyżej wymienione argumenty są znaczące przeciw sceptykom.



© Pedro Snoeijer, 2015 (wersja 1, luty 2015)

27 May 2015

Plagi egipskie – wstęp



Tu można znaleźć artykuł w wersji PDF:  
 
Opowieść biblijną o plagach egipskich zna bez wątpienia każde chrześcijańskie dziecko. To jedna z najbardziej dramatycznych historii zawartych w Biblii.

Struktura
Dziesięć plag można podzielić na trzy grupy, z których każda zawiera trzy plagi, plus dziesiąta plaga, jako kulminacja.
Zaobserwować można stopniową intensyfikację - każda następna plaga jest gorsza. Pierwsze plagi są wprawdzie niewygodne, ale jeszcze nie stanowią zagrożenia dla życia. Od czwartej plagi cierpienie człowieka jest znacznie większe i oznacza śmierć zwierząt.
Dziesiąta plaga jest najważniejsza, najgorsza i najobszerniej opisana.
Dokładnie ten sam schemat: 3+3+3+1 znajdujemy w opisie plag czasów ostatecznych w Ks. Objawienia. W Obj. są to 3 serie 7 plag (7 pieczęci, 7 trąb, 7 mis).

W każdym cyklu plagi stają się coraz gorsze. Każda pierwsza plaga w każdym cyklu dokonuje się na zewnątrz (Nil, muchy, grad). Każda druga plaga cyklu pojawia się już bliżej miejsca zamieszkania (żaby, bydło, szarańcza) natomiast każda trzecia plaga bardzo blisko, dotyka człowieka dosłownie (komary, wrzody, ciemność).
Każdy cykl zaczyna się rankiem, w przeciwieństwie do historii stworzenia, gdzie każdy dzień zaczyna się wieczorem. Sugeruje to ruch w kierunku: z porządku do chaosu, zupełnie odwrotnie niż w historii stworzenia.

Pierwsze dwie plagi w każdym cyklu poprzedzone zostają ostrzeżeniem, a każda trzecia plaga następuje bez wcześniejszego ostrzeżenia. W sumie sześć ostrzeżeń jest dowodem cierpliwości i łaskawości Bożej. Bóg pragnie dać nam szansę na nawrócenie się. Jednocześnie oznacza to, że człowiek jest w pełni odpowiedzialny za swoje czyny i ich skutki (por. Rz. 1:18-19).
Śmierć pierworodnych i utopienie armii egipskiej miało miejsce, dlatego, ponieważ faraon był uparty i mimo wszystkich ostrzeżeń i znaków nie chciał się poddać Bogu. Na skutek tego musiał zginąć. Podobnie zginie każdy człowiek, który nie chce się poddać Bogu. 

Cel plag
Faraon był wrogiem PANA, pragnącym zniszczyć lud Boży, dlatego zasłużył na karę śmierci. Bóg mógł go od razu zabić, aby natychmiast zakończyć cierpienie Izraela, ale nie uczynił tego. Dlaczego?
Bóg zwlekał, ponieważ oszczędzenie życia faraona na jakiś czas, służyło większemu celowi. Bóg chciał, aby, zanim zniszczy faraona, najpierw on i cały Egipt poznał, Kim On jest, z Kim ma do czynienia:
3 Lecz ja znieczulę serce faraona i uczynię wiele znaków moich i cudów moich w ziemi egipskiej, ale faraon nie usłucha was. 4 Wtedy Ja położę rękę moją na Egipt i wyprowadzę zastępy moje, lud mój, synów izraelskich z ziemi egipskiej przez surowe wyroki. 5 I poznają Egipcjanie, żem Ja Pan, gdy wyciągnę rękę swoją nad Egiptem i wyprowadzę synów izraelskich spośród nich.  (II Mojż. 7:4-5).
Oraz:
15 Bo już teraz byłbym wyciągnął rękę moją i dotknął zarazą i ciebie, i lud twój, tak, że byłbyś starty z powierzchni ziemi, 16 lecz tylko, dlatego zachowałem cię przy życiu, by ci pokazać swoją siłę i by rozgłaszano imię moje po całej ziemi (II Mojż. 9:15-16).

Pan chce nie tylko wyzwolić Izrael i ukarać Egipt, ale także, pragnie, aby Jego Imię zostało głoszone i było znane na całej ziemi. Cały świat ma poznać, że Pan jest Bogiem całej ziemi (II Mojż. 8:22; 9:14), że cała ziemia należy do Pana (II Mojż. 9:29; por. Ps. 24:1-2). Bóg sądzi Egipt, aby wiedział, że Bóg jest Panem (7:4-5). Bóg chroni Izrael przed plagami nad Egiptem, aby faraon wiedział, że PAN jest Bogiem wszechmogącym. Nie tylko faraon, ale też następne pokolenia mają wiedzieć, Kim jest Pan (II Mojż. 10:2). Rzeczywiście, nawet Filistyńczycy, kilka wieków później wiedzieli, Kim jest Bóg (1 Sam. 4:6-8).

Bóg zbawia Izrael, przez sąd nad Egiptem, aby lud poznał, że Pan jest Bogiem Stworzycielem i Zbawicielem:
6 Dlatego, powiedz do synów izraelskich: Jam jest Pan; Ja was uwolnię od ciężarów nałożonych przez Egipcjan i wybawię was z ich niewoli i wyzwolę was wyciągniętym ramieniem i przez surowe wyroki. 7 I przyjmę was za swój lud, i będę wam Bogiem, i poznacie, żem Ja, Pan, Bogiem waszym, który was uwalnia od ciężarów nałożonych przez Egipcjan. (II Mojż. 6:6-7).
Potem Izrael ujrzał wielką moc (dosł.: wielką/potężną rękę), jaką okazał Pan na Egipcjanach, a lud bał się Pana i uwierzyli w Pana, i w sługę jego Mojżesza (II Mojż. 14:31).
Plagi są powodem wiary; Izrael uwierzył nie przez same wyjście z Egiptu, ale przez straszne plagi, które widział.

Plagi oznaczają Boży atak na faraona i wszystkich bogów egipskich, aby pokazać, Kim On jest, mianowicie: wszechmogącym Bogiem Stworzycielem. Plagi oznaczają sąd nad Egiptem, a jednocześnie zbawienie dla Izraela. Celem plag jest, aby każdy poznał, Kim jest Bóg i odpowiednio Go uwielbił.

Konfrontacja
Plagi oznaczają konfrontację między Panem a faraonem: pokazują,  kto naprawdę jest Bogiem wszechmogącym. Pan chce, żeby faraon poznał Kim On jest (7:17; 8:22b; 9:14). Czarownicy początkowo są w stanie imitować plagi, a faraon postrzega to jako walkę między magicznymi siłami, myśląc, że nie musi się poddać, skoro jego czarownicy też posiadają moc.

Faraon nie chce znać Pana i zatwardza swoje serce, w przeciwieństwie do jego otoczenia. Po trzeciej pladze czarownicy rozpoznają, że to palec Boży (8:19; por. 31:18; Łuk. 11:20), co dla nich oznacza, że jest to Bóg większy niż ich bogowie. Przed ósmą plagą słudzy faraona rozumieją, Kim jest Pan, mają respekt dla Boga, są posłuszni i wierzą, kiedy Mojżesz ostrzega, by zabrać bydło do środka (9:19-21). Są zdziwieni, że faraon ciągle jeszcze nie rozumie, z Kim ma do czynienia. Potem bardzo odważnie napominają faraona i oskarżają, że rujnuje kraj (10:7). Dopiero po dziesiątej pladze faraon poddaje się (12:31), ale tylko na krótko. Szybko żałuje i ściga wraz ze swą armią lud Izraela.
Plagi oznaczają konfrontację z faraonem, i równocześnie sąd nad bogami egipskimi (IV Mojż. 33:4).

Plagi oznaczają śmierć
Księga Wyjścia zaczyna się opisem płodności Izraela: Izrael mimo cierpienia rozmnaża się i żyje. Faraon chce zniszczyć Boże stworzenie (lud Izraela) i przeciwdziałać Bożemu nakazowi stworzeniowemu (przeciwdziała rozmnożeniu się Izraela).
Bóg jest dawcą życia, natomiast faraon chce życie zniszczyć. Dlatego też plagi oznaczają śmierć dla Egiptu. Nil, źródło życia, staje się krwią (wylana krew jest symbolem śmierci); martwe żaby, proch/kurz (kojarzony jest ze śmiercią i żałobą) staną się komarami, roje much rozpowszechnią się nad Egiptem, jak nad jakimś martwym zwierzęciem. Grad i szarańcza przyniosą śmierć i zniszczenie dla roślinności, zagrażając życiu ludzi. Światło słońca, dające życie, zniknie – cały Egipt zmieni się w ciemną trumnę.
Ostatnia plaga zabije wszystkich pierworodnych – cały Egipt będzie w żałobie.
Bunt przeciwko Bogu Wszechmogącemu, Stworzycielowi oznacza śmierć. Śmierć jest karą i skutkiem grzechu człowieka. Każdy człowiek, który się nie nawróci i nie podda się Bogu, doświadczy śmierci wiecznej, czyli piekła. Plagi egipskie są dla nas w XXI wieku znakiem wiecznej śmierci w piekle dla każdego, kto nie chce się nawrócić. Tylko w Jezusie Chrystusie jest życie.

Plagi i przyszłość
Plagi mają też na celu, aby nauczać lud Boży.
Setki lat później plaga szarańczy zniszczy Izrael. Aby pomóc ludowi zrozumieć znaczenie, prorok Joel interpretuje plagę w świetle wyjścia z Egiptu. Opisuje szarańczę metaforycznie, jako armię, która zaatakowała Izrael (Joel 1:6). Moc szarańczy jest tak wielka, że wygląda na to, że porządek w stworzeniu został odwrócony i zniszczony (Joel 2:4-10; por. Obj. 9:3, 7).
Także dla Izraela, plaga szarańczy nie oznaczała ostatecznego sądu, lecz ostrzeżenie, które miało skłonić ich do nawrócenia. Szarańcza zapowiadała straszny Dzień Sądu.

Przez pamięć plag egipskich i wyjścia z Egiptu, Izrael a także i my możemy zrozumieć metaforę Joela. Plaga ekologiczna (jak np. trzęsienie ziemi, tornado, powódź) nie jest tylko losem, przypadkowym wydarzeniem przyrodniczym, nie możemy też jej postrzegać, jako konkretną karę dla mieszkańców dotkniętego rejonu, lecz jest znakiem Bożym, konfrontującym świat z bałwochwalstwem.
Tylko przez nawrócenie się Izrael mógł zapobiec straszniejszej klęsce. Nie musieli zatwardzić swoich serc, jak uczynił to faraon (Joel 1:13-14). Jeśli Izrael nawróci się, znowu stworzenie wróci do porządku, deszcze jesienne i wiosenne znów powrócą (Joel 2:23-24).

Bóg osądzi świat z powodu jego wielkiego grzechu, i przez ten sąd zostanie pochwalony i uwielbiony. W sądzie widzimy Jego wielkość i sprawiedliwość. Sąd Boży oznacza zbawienie dla każdego, kto się nawróci. Bóg chce dać wszystkim, którzy poddadzą się i uwierzą odnowienie i nowe życie.

Tak jak plagi egipskie przygotowały drogę do narodzenia się ludu Izraela, tak późniejsze plagi przyczyniły się do jego nawrócenia się i odnowienia. Deszcze jesienne są tylko zapowiedzią i przedsmakiem odnowienia duchowego, które nastąpi (Joel 3:1-2).
Prorok Joel używa języka przypominającego opowieść o plagach, aby pokazać wielkość Bożą i nakłonić do nawrócenia się (Joel 3:3-4). Prorok zapowiedział wylanie Ducha Świętego, co zostało spełnione w dniu zielonych świąt (Dz. Ap. 2). W tym proroctwie Joel używa języka plag:
1 A potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało, i wasi synowie i wasze córki prorokować będą, wasi starcy będą śnili, a wasi młodzieńcy będą mieli widzenia. 2 Także na sługi i służebnice wyleję w owych dniach mojego Ducha.
3 I ukażę znaki na niebie i na ziemi, krew, ogień i słupy dymu. 4 Słońce przemieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim przyjdzie ów wielki, straszny dzień Pana.
 5 Wszakże każdy, kto będzie wzywał imienia Pana, będzie wybawiony; gdyż na górze Syjon i w Jeruzalemie będzie wybawienie - jak rzekł Pan - a wśród pozostałych przy życiu będą ci, których powoła Pan.  (Joel 3:1-5)

Chrystus
Historia plag w Księdze Wyjścia mówi o dziesięciu znakach śmierci wykonanych przez Mojżesza, będącego pośrednikiem Boga. Ewangelia wg Jana natomiast została zbudowana wokół siedmiu znaków życia wykonanych przez Jezusa.
Dziesięć plag stanowiło ekologiczne kataklizmy. Cudy Jezusa są ekologicznymi cudami: zmiana wody w wino (Jan 2:1-12); uzdrowienia chorych (Jan 4:43-54); uzdrowienie niewidomego, wskrzeszenie z zmarłych).
Plagi egipskie wskazują na jeszcze gorsze klęski, które spotkają Egipt (śmierć pierworodnych i zniszczenie całej armii) a ostatecznie wskazują na Dzień Ostatecznego Sądu.
Cudy Jezusa wskazują na przyszłość pełną duchowego życia, dla każdego, kto się Mu podda i uwierzy.
Podczas pierwszej plagi woda Nilu, który daje życie, staje się źródłem śmierci, przypominając wylaną krew. Pierwszym cudem (znakiem), który wykonuje Jezus jest zmiana wody, podczas wesela, w najlepsze wino. Stworzenie wina przez Jezusa stanowi przedsmak niebiańskiego wiecznego wesela Baranka.
Nowe życie stało się możliwym przez wylanie krwi Jezusa, które oznacza wykonanie sądu Bożego nad Jezusem z powodu naszych grzechów. Sąd Boży nad Jezusem oznacza zbawienie dla wierzącego.

Ostatnią plagą była śmierć pierworodnych, stanowiąc zapowiedź śmierci całej egipskiej armii w morzu oraz wskazując na wieczną śmierć dla każdego, kto się nie podda Bogu. Ostatni cud Jezusa przed Jego śmiercią stanowił wskrzeszenie Łazarza (Jan 11:1-44), wskazując na zmartwychwstanie, które stało się możliwe przez śmierć krzyżową Chrystusa. Zmartwychwstanie oznacza nowe życie, nowe stworzenie dla każdego, kto jest w Chrystusie (2 Kor. 5:17).

Laska Aarona połknęła egipskie węże (II Mojż. 7:8-13), wskazując na pochłonięcie armii egipskiej i faraona przez Morze Czerwone (patrz komentarz na II Mojż. 7:8-13). Dla wierzącego znak ten wskazuje na to, że śmierć została pochłonięta (połknięta) (1 Kor. 15:45).

Wszystkie plagi, klęski, które się dzieją wskazują na Dzień Sądu, który nastąpi, kiedy powróci Jezus. Ale tak jak sąd nad Egiptem oznaczał zbawienie dla Izraela, tak Dzień Sądu oznacza zbawienie dla każdego wierzącego, który jest w Chrystusie.

Znaczenie plag dla chrześcijanina
Niektórzy chrześcijanie twierdzą, miedzy innymi na podstawie Księgi Wyjścia, że Bóg zawsze stoi na stronie prześladowanych i chce ich wyzwolić. Z całą pewnością nie takie jest przesłanie tej księgi. Współcześni wierzący nie są Izraelem w starożytnym Egipcie.
Także należy być bardzo ostrożnym interpretując wydarzenia współczesne (kataklizmy przyrodnicze, straszne wypadki, itd.) jako sąd Boży nad narodem, lub nad szczególną grupą ludzi. Kataklizmy takie, jak trzęsienia ziemi, wichury, tornada zawsze były i do końca świata będą. To skutek upadku w grzech. Nikt nie ma obecnie takiej wiedzy, żeby mógł z pewnością powiedzieć, że pewne klęski są karą Bożą. Nie mamy podstaw, aby tak twierdzić.

Plagi uczą nas, że nie możemy zatwardzać swoich serc, ale nie tylko.  Opowieść o egipskich plagach nauczają nas, Kim jest Bóg Stworzyciel. Naszym zadaniem jest odkrycie, Kim jest Bóg, poznać Go, oraz rozpoznać jak my, wierzący w Chrystusie, powinniśmy reagować na Boga-Stworzyciela.
Opowieść o plagach powinna nas uderzyć, sprawić, że będziemy przepełnieni strachem i respektem z powodu nieograniczonej wszechmocy Boga, powinna skutkować bogobojnością. Nasz Bóg, do Którego się modlimy jest tym samym Bogiem, który stworzył cały kosmos, Który wylał wszystkie plagi nad Egiptem i wyzwolił lud Izraela.
Tylko, jeśli rozumiemy wielkość i wszechmoc Bożą, możemy Go też we właściwy sposób uwielbić i do Niego się modlić; tylko wtedy prawdziwa pobożność jest możliwa.
Zastosowaniem opowieści o plagach jest nawrócenie się i uwielbienie Boga. Plagi pokazują nam, że nie powinniśmy skupiać się na sobie, szukając dobra dla siebie, lecz mamy skupić się na Bogu, wszechmogącym Stworzycielu i Zbawicielu. Księga Wyjścia pomaga nam odwrócić się od naszego egoizmu i egocentryzmu, aby być całkiem skupionymi na Bogu.
Właściwa reakcja na czyny Boże została wyrażona w pieśni Mojżesza, mówiącej o zwycięstwie nad armią egipską (II Mojż. 15; por. Ps. 105). 
Podstawą naszego życia i moralnego zachowania jest nasze poznanie Boga, nasza wiedza o tym, Kim jest Bóg. Jeżeli naprawdę rozumiemy, Kim jest Bóg, wypłynie z tego (automatycznie) odpowiednie życie moralne w wierze.

W świetle Biblii nie chodzi tylko o moje osobiste zbawienie. Dzieło Chrystusa jest większe niż tylko osobiste zbawienie wierzących, Bóg chce odnowić całe stworzenie (por. Rz. 8:19-22). Bóg chce doprowadzić całe stworzenie do celu, do zbawienia. Dlatego zbawienie Izraela przez plagi zostało opisane w języku stworzenia.
Bóg był łaskawy dla faraona, nie zniszczył go od razu, lecz dał mu czas na nawrócenie. Z łaski Bóg wybrał sobie lud, który ciągle był niewierny i niewdzięczny, który ciągle buntował się kierując ku bałwochwalstwu. Można powiedzieć, że łaska i charakter Boży jest ‘nie do wiary’; żaden człowiek nie reagowałby w taki sposób. Możemy poznać Boga, bo On sam chce, żebyśmy Go poznali, ale musimy mieć świadomość, że pozostanie wiele tajemnic. Żaden człowiek nie rozumie wszystkich tajemnic Boga i Jego działania, nikt nie rozumie do końca, Kim jest Bóg – gdyby tak było, taki człowiek sam byłby jak Bóg.