Showing posts with label Jeremiasz. Show all posts
Showing posts with label Jeremiasz. Show all posts

14 December 2020

Studium Biblijne: Jeremiasz 31:31-40

 31. Oto idą dni mówi Pan - że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. 32. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż Ja byłem ich Panem - mówi Pan - 33. Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. 34. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich - mówi Pan – Odpuszczę, bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę.

Księga Jeremiasza podkreśla szczególną relację Izraela z Panem. Izrael jest umiłowaną oblubienicą, z którą zawarł przymierze (Jer. 3:19; 31:3; 32:18). Mimo to, lud ciągle był niewierny, oddalał się od Pana i czcił bałwany. Pan natomiast jest zawsze wierny. Jeremiasz krytykuje lud Izraela za ich niewierność i bałwochwalstwo oraz za skutki tych grzechów, czyli korupcję i niesprawiedliwość społeczną.

Jeremiasz, będąc prorokiem mówiącym w imieniu Pana, ostrzegał ich i zapowiadał karę za grzechy, mianowicie wygnanie babilońskie, które w końcu też nastąpiło. Babilończycy zdobyli Izrael, zrównali z ziemią miasto Jeruzalem i jego świątynię oraz wyprowadzili wielką część ludności (przede wszystkim elitę) do Babilonu. Reszta została w zrujnowanym kraju. Lud Boży znalazł się przez własny grzech w beznadziejnej sytuacji. Izrael musiał się nauczyć, że grzech zawsze ma konsekwencje oraz uświadomić sobie, że sami o własnych siłach nie są w stanie być wiernymi.  

Bóg jest nie tylko suwerenny i wszechmogący, ale też pełen miłości oraz łaski, jest wierny, mimo niewierności jego ludu. Jeremiasz może, więc zachęcać i dać Izraelowi nadzieję. Po siedemdziesięciu latach wygnanie się kończy i Izrael może wrócić do swej ziemi. To jest jak nowe wyjście z niewoli egipskiej.

Problem grzechu niestety nie zostaje rozwiązany. Izrael nie stał się lepszym przez doświadczenie wygnania. Nadal jest narodem pełnym grzeszników, z natury oddalających się od Boga. Dlatego Bóg obiecuje więcej niż ‘tylko’ powrót do ziemi obiecanej i odbudowanie świątyni. Izrael nie potrzebuje odbudowy miasta, ani odnowienia i reformy społeczeństwa lub poprawy zachowania. Przede wszystkim potrzebuje, jak każdy człowiek, rozwiązania największego problemu, którym jest grzech. Człowiek jest martwy przez grzech, dlatego sam nie może przyjść do Boga ani odnowić siebie samego. Tylko Bóg może go odnowić i dać mu nowe życie. To prorokuje Jeremiasz.

Jeremiasz mówi o całkiem nowej przyszłości. Bóg zawrze nowe przymierze. Przymierze jest szczególną relacją miłości zainicjowaną przez Pana. Wcześniej zawarł je z Izraelem na Synaju, po wyzwoleniu go z niewoli egipskiej.

Izrael był niewierny temu przymierzu i nadal będzie, bo nie jest w stanie być wiernym. W związku z tym potrzebne jest nowe przymierze.

Nowe przymierze jest kontynuacją. Ten sam Bóg, który wyprowadził Izraela z Egiptu, który jeszcze wcześniej obiecał Abrahamowi, że będzie wielkim narodem, zawrze z nimi przymierze.

W związku z tym Jeremiasz używa tych samych słów, których używał Bóg mówiąc wcześniej do Abrahama: Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem (I Moj. 17:7; Jer. 31:33b).

Bóg daje te same obietnice przy przymierzu w Synaju: Odpuszczę, bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę (Jer. 31:34; por. np. Psalm 32 i 51).

Przy pierwszym przymierzu Izrael otrzymał, jako znak obrzezanie, będące znakiem przynależności do przymierza. Obrzezanie jest zarazem też znakiem posłuszeństwa oraz przypomina Izraelowi o tym, że Bóg obiecuje i daje życie, ale też, że Izrael jest zobowiązany do wierności.

Zewnętrzne obrzezanie jednak nie jest gwarancją wiary i zbawienia. Obrzezanie nic nie znaczy, jeśli obrzezany człowiek nadal żyje w grzechu i preferuje bałwochwalstwo. Obrzezanie też nie spowoduje, że łatwiej jest przestać grzeszyć. Bez wewnętrznego odnowienia zewnętrzne znaki i rytuały nie mają znaczenia.

Nezbędna jest prawdziwa zmiana, którą Jeremiasz nazywa obrzezaniem serca oraz włożeniem zakonu do serca. To jest nowe w tym przymierzu. Ponieważ człowiek nie jest w stanie być wierny i spełnić warunków przymierza, Bóg sam tego dokonuje.

Przy przymierzu synajskim Bóg dał przykazania wyryte w kamieniu, które Izrael musiał czytać lub ich słuchać. Teraz Bóg włoży prawo w serca. W przypadku starego przymierza Izrael potrzebował kapłanów, którzy byli pośrednikami, składającymi ofiary w imieniu ludzi, ale też byli nauczycielami ludu. Nie oznacza to, że pod nowym przymierzem już nie ma nauczycieli, lecz, że nie ma innego pośrednika niż Jezus Chrystus. Nie ma również osobnego stanu społecznego, który byłby bliżej Boga niż reszta ludu. W nowym przymierzu każdy jest kapłanem (1 Pio. 2:9). Nowy lud Boży nie potrzebuje już świątyni zbudowanej z kamieni, ponieważ sam wierzący lud jest świątynią (por. 1 Kor. 3:16; 6:19). Prawo Boże jest w nim tak, jak w świątyni. Wierzący są święci jak świątynia, są świątynią zbudowaną z żywych kamieni (2 Kor. 3:3; 1 Pio. 2:5).

Apostoł Paweł cytuje te słowa Jeremiasza, aby podkreślić rewolucyjną nowość nowego przymierza: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu (w. 33b. w Rz. 11:27).

W innych miejscach Słowa Bożego czytamy również o obrzezaniu serca (V Mj. 10:16-17; 30:6, 8; Jer. 32:39-40; Ez. 11:19; 36:25,26,27). Ważniejszym, zamiast obrzezania zewnętrznego jest obrzezanie wewnętrzne, czyli prawdziwa zmiana wewnętrzna. Od początku jest to celem Bożym i dlatego już w V Księdze Mojżeszowej czytamy, jak Pan nakazuje Izraelowi:

16 Obrzeżcie więc nieobrzezkę waszego serca, a waszego karku już nie zatwardzajcie, 17 Gdyż Pan, wasz Bóg, jest Bogiem bogów i Panem panów, Bogiem wielkim, potężnym i strasznym, który nie ma względu na osobę ani nie przyjmuje darów (V Mj. 10:16-17).

Oraz:

6 I obrzeże Pan, Bóg twój, twoje serce i serce twego potomstwa, abyś miłował Pana, Boga twego, z całego serca twego i z całej duszy twojej, abyś żył. (…) 8 Ty zaś nawrócisz się i będziesz słuchał głosu Pana, i spełniał wszystkie jego przykazania, które ja ci dziś nadaję (V Mj. 30:6, 8; por.: Jer. 32:39-40; Ez. 11:19; 36:25,26,27)

Przy tym należy pamiętać, że serce w starożytności nie było uznawane za miejsce uczuć, jak obecnie, lecz oznaczało całą osobę, stanowiąc miejsce myślenia i woli człowieka. Obrzezanie serca i włożenie zakonu Pana do serca oznacza kompletną zmianę w człowieku. Z natury człowiek skierowany jest na siebie, chcąc wszystkiego, oprócz posłuszeństwa Bogu. Jeśli Bóg włoży mu zakon do serca, obrzeże mu serce, człowiek zmieni się radyklanie. Zmieni kierunek życia, nawróci się, co oznacza dosłownie po grecku: zmienić kierunek o 180 stopni.

Człowiek może się zmienić tylko wtedy, gdy Bóg przez swego Ducha Świętego działa w nim. Zmiana jest dziełem Ducha Świętego. Nawrócenie w Biblii nie jest jakąś decyzją zmiany życia, nie jest samą zmianą życia, lecz kompletną zmianą myślenia i postawy. Wszelkie zmiany w działaniu i wypowiedziach wypływają z tej wewnętrznej zmiany. W momencie, kiedy Duch Święty narodzi kogoś na nowo, nawróci, Bóg wkłada mu zakon do serca i obrzezuje jego serce (por. np. Jan. 16:26-27;  1 Jan. 2:27; lub też: Iz. 11:9;  Jan 6:45;  1 Kor. 1:5, 7;  1 Kor. 2:10;  1 Jan. 2:20).

Nowe przymierze, zapowiadane przez Jeremiasza spełniło się w Jezusie Chrystusie. W wielu miejscach Nowego Testamentu czytamy o nowym przymierzu w Chrystusie, na przykład przy ustanowieniu Wieczerzy Pańskiej, będącej znakiem nowego przymierza. (Łuk. 22:10; 1 Kor. 11:25).

Autor Listu do Hebrajczyków nazywa to lepszym przymierzem (Heb. 8:6, 13, 15; por. Heb. 9:15-17).

Każdy wierzący w Chrystusa jest częścią tego przymierza, ponieważ Chrystus zapłacił karę za jego grzechy (Heb. 9:15; 10:29; 12:22-24). W związku z tym autor Listu do Hebrajczyków cytuje proroctwo Jeremiasza w całości (Heb. 10:16-17), aby podkreślić, że spełniło się w Chrystusie. Tylko przez Jezusa Chrystusa Bóg może powiedzieć: Odpuszczę winę, a grzechu nigdy nie wspomnę. Izrael oczekiwał odpuszczenia grzechów, wiedząc, że składane ofiary nie mogą zapłacić kary za grzech oraz nie mogą dokonać prawdziwego zadośćuczynienia. Jezus Chrystus zapłacił karę za grzech, dlatego każdemu, kto w Niego wierzy zostały na krzyżu całkowicie odpuszczone grzechy.

Nowe przymierze już się zaczęło w Chrystusie, ale jeszcze nie zostało do końca zrealizowane. Mimo faktu, że Duch Święty odrodził wierzącego i nawet mieszka w nim, on nadal grzeszy. Chrystus zbawił od grzechów, ale ostatecznie i kompletnie doświadczymy tego wyzwolenia dopiero w momencie, kiedy On powróci i nastąpi nowe niebo oraz nowa ziemia. Obecnie żyjemy w swego rodzaju napięciu: nie jesteśmy pod grzechem, jesteśmy wolni, ale nie jesteśmy w stanie nie grzeszyć. Mimo to, nowe życie już się zaczęło. Jesteśmy w stanie zacząć proces uświęcenia, walczenie z grzechami. Jesteśmy w stanie sami coraz lepiej czytać, słuchać i rozumieć Słowo Boże oraz żyć według Niego. To jest początek spełnienia proroctwa Jeremiasza.

Jeremiasz mówi o prawdziwym ludu Bożym. Podstawą przynależności do prawdziwego ludu Bożego nie jest etniczność lub zewnętrzne znaki, jak obrzezanie czy przestrzeganie szabatu, lecz tylko i wyłącznie wiara w Chrystusa. Dlatego proroctwo Jeremiasza jest wielkim zachęceniem dla nas, ponieważ daje nam nadzieję. W Chrystusie możemy już coś z tej dobrej nowiny o odnowieniu doświadczyć, ale wiemy, że przyjdzie dzień, kiedy kompletnie będziemy doświadczymy odnowienia i już nie będziemy grzeszyć, ponieważ Jezus Chrystus umożliwił to dla każdego, kto uwierzy w Niego.


 

09 April 2018

Księga Jeremiasza 23:9-40


16 Tak mówi Pan Zastępów: Nie słuchajcie słów proroków, którzy wam prorokują, oni was tylko mamią, widzenie swojego serca zwiastują, a nie to, co pochodzi z ust Pana! 17 Ustawicznie mówią do tych , którzy gardzą słowem Pana: Pokój mieć będziecie. A do tych wszystkich, którzy kierują się uporem swojego serca, mówią: Nie przyjdzie na was nic złego.
18 Gdyż kto uczestniczył w radzie Pana, by widzieć i słyszeć jego słowo?
Kto przyjął jego słowo, by móc zwiastować?
19 Oto zawierucha Pana zrywa się i huragan unosi się kłębami, nad głowami bezbożnych się kłębi.
20 Nie uśmierzy się żar gniewu Pana, aż spełni i urzeczywistni zamysły jego serca; w dniach ostatecznych dokładnie to zrozumiecie.
21 Nie posyłałem proroków, a oni jednak biegną; nie mówiłem do nich, a oni jednak prorokują.
22 Jeżeli uczestniczyli w mojej radzie, to niech zwiastują mojemu ludowi moje słowa i odwracają ich od ich złej drogi i ich złych uczynków.
23 Czy jestem Bogiem tylko z bliska - mówi Pan - a nie także Bogiem z daleka? 24 Czy zdoła się kto ukryć w kryjówkach, abym Ja go nie widział? - mówi Pan. Czy to nie Ja wypełniam niebo i ziemię? - mówi Pan.   (Jer. 23:16-24)

W Izraelu istniał problem fałszywych proroków. Wcześniej Jeremiasz potępiał fałszywych pasterzy (czyli królów) ludu Bożego. Większy problem stanowili dla proroka fałszywi nauczyciele. Ponieważ bez sprawiedliwych przywódców, naród cierpi, ale bez słyszenia i przyjmowania Prawdy naród jest ciężko chory i zagrożony śmiercią. Fałszywy nauczyciel jest nie tylko bezużyteczny, ale co gorsze, stanowi źródło trucizny dla ludu Bożego (por. 23:15).

Fałszywi prorocy i nauczyciele lekceważą Boga. Wiedzą o Bogu i wierzą w Niego, ale zniekształcają Jego przesłanie.
To co prorok Jeremiasz o nich mówi (w. 16-18) jest podobne do tego, co Apostoł Paweł pisze o bezbożnych:
28 A ponieważ nie uważali za wskazane uznać Boga, przeto wydał ich Bóg na pastwę niecnych zmysłów, aby czynili to, co nie przystoi; 29 są oni pełni wszelkiej nieprawości, złości, chciwości, nikczemności, pełni są również zazdrości, morderstwa, zwady, podstępu, podłości; 30 potwarcy, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, wynalazcy złego, rodzicom nieposłuszni; 31 nierozumni, niestali, bez serca, bez litości; 32 oni, którzy znają orzeczenie Boże, że ci, którzy to czynią, winni są śmierci, nie tylko to czynią, ale jeszcze pochwalają tych, którzy to czynią. (Rz. 1:28-31).

Głosząc fałszywą naukę i fałszywą ewangelię w taki sposób, jakby pochodziła od Boga, fałszywi prorocy i nauczyciele nadużywają święte Imię Pana, co stanowi poważny grzech, którego Pan nie zostawi bez ostrej kary.
Pan ostrzega, aby nie słuchać tych proroków. Ich słowa może brzmią miło i sensownie, ale należy pamiętać, że mądrość świata jest głupstwem dla Boga (1 Kor. 1:18). Nie głoszą Słowa Bożego, lecz swoje słowa i swoje pomysły (w. 16). To jest co czyni każda inna religia i filozofia na świecie. Dla wierzącego nie jest trudnym rozpoznanie fałszywości innej religii, mimo wszelkich dobrych słów i inicjatyw. Trudniej jest rozpoznać fałszywe głoszenie wewnątrz Kościoła, gdyż fałszywi prorocy i nauczyciele używają słów biblijnych i opakowują swoje kłamstwo słowami biblijnymi.
Ci fałszywi prorocy, i są wśród nich niestety też pastorzy i inni przywódcy kościelni, pogardzają Słowem Bożym i zachęcają innych, aby kontynuować drogę pogardzania Panem, mówiąc do nich, że będzie im się dobrze wiodło (w. 17). Przekręcają przesłanie Słowa Bożego, tak, aby bardziej pasowało w kulturze, aby nie budziło zbyt dużo oporu w społeczeństwie, aby kościół miał pokój ze światem i był akceptowany a może nawet mile widziany w społeczeństwie. Stanowi to może pokój ze światem, ale pokój ze światem oznacza pokój z szatanem. Pokój ze światem oznacza wrogość wobec Pana, gdyż nie można służyć dwóm Panom. Bóg nie jest daleko, On wszystko widzi i nawet jeśli wydaje się, że nic im nie grozi, że można tak funkcjonować, przyjdzie Dzień Sądu, przed którym nikt nie może uciec.

To powszechny problem, nie tylko w czasach Biblii, ale także dzisiaj. Niestety w wielu kościołach dokładnie to się dzieje: wielu duchownych, pastorów, nauczycieli i przywódców chrześcijańskich stało się fałszywymi prorokami głosząc coś innego niż Słowo Pana. Głoszą np. tolerancję wobec innych religii w taki sposób, że inne religie też prowadzą do Boga. Głoszą, że homoseksualne związki są w porządku, gdyż Bóg stworzył niektórych, jako homo. Głoszą, że należy żyć i czynić dobrze, pomagać innym i Bóg to wynagrodzi. Głoszą, że Jezus nie zmartwychwstał rzeczywiście, lecz należy to rozumieć w sposób ‘duchowy’. Głoszą, że można mieć społeczność z tymi, którzy negują zbawienie tylko z łaski bez uczynków.
To tylko kilka przykładów tego, co obecnie się dzieje. To smutne, gdyż oznacza to pogardzenie Panem. Podobne do tego, jak prorocy, którzy w Samarii prorokowali w imię Baala (w. 13). W Jeruzalem, miejscu gdzie znajdowała się świątynia, gdzie kapłani powinni nauczać Prawa, Bóg mówi, że stało się jak Sodoma i Gomora, co oznacza, że wołali gniew i sąd Pana nad sobą. Niestety w wielu miejscach sytuacja w kościołach nie wygląda lepiej.

Są prorocy, którzy nie otrzymali powołania, nie są przygotowani, nie mają poznania Prawdy, lecz udają, że są prawdziwymi prorokami. Zachowują się i mówią jak prawdziwi prorocy, ale nimi nie są. To poważny problem i zagrożenie, gdyż nie zawsze łatwo jest rozpoznać takich fałszywych proroków lub nauczycieli.
Ci mówią np., że mieli sen lub wizje (Jer. 23:25-27). Wiedzą, że lud Boży pragnie słyszeć Słowo od Pana, i chcą dostarczyć je w swój sposób. Wiedzą jak to prezentować, że wygląda to na prawdziwe Słowo od Pana i wielu wpada w tą pułapkę szatana. Był to problem w Izraelu, ale jest to też problem w dzisiejszych kościołach, gdzie jest wielu, którzy uważają, że Pan im objawił, przemówił we śnie lub w inny sposób i głoszą. Niestety wielu dzisiaj bezkrytycznie i bez sprawdzania przyjmuje i wierzy, że to kłamstwo pochodzi od Boga. Pan mówi, że nie jest to ziarno, które karmi, lecz jest to plewa lub słoma (w. 28) nadająca się do spalenia.
Inni jeszcze ośmielają podkreślać, że Pan im to powiedział, że jest to wyrocznia, że „tak mówi Pan”, aby nadawać więcej autorytetu swoim słowom. Pan w ostry sposób potępia tych, którzy w taki sposób nadużywają Jego Imienia (23:30-32). To ostrzeżenie także na dzisiaj. Niech każdy, kto uważa, że głosi Słowo Pana, zastanawia się, że rzeczywiście jest to słowo Pana. Także Nowy Testament ostrzega: Niechaj niewielu z was zostaje nauczycielami, bracia moi, gdyż wiecie, że otrzymamy surowszy wyrok (Jak. 3:1).

Jednak też są prorocy i nauczyciele, którzy otrzymywali powołanie, aby głosić Słowo Boże. Jeremiasz mówi o uczestniczeniu w radzie Pana (w. 18 i 22).
Uczestniczyć w radzie Pana oznacza być blisko Boga, być wśród tych, do których Bóg przemawia, którzy maja społeczność z Panem. Jeśli ktoś uczestniczy w radzie Pana, ma dokładnie przekazać, co słyszał i nie wolno tego zmienić lub milczeć (w. 22). Jeśli prorok (lub pastor, nauczyciel) nie przekazuje wiernie Słowa Bożego, gniew Pana rozpali się przeciw niemu (w. 19).
To szokujące dla Jeremiasza, że ci, którzy byli blisko Pana, którzy wydają się być prawdziwymi prorokami i nauczycielami, okazują się kłamcami i oszustami. Jeremiasz reaguje w sposób emocjonalny z tego powodu (w. 9).

Są to ci, którzy kiedyś byli blisko, znali Słowo Pana i być może przez jakiś czas wiernie głosili, ale oddalali się od Pana, Jego Słowa i zaczęli głosić coś innego. Był to problem w czasach Jeremiasza, ale jest to poważny problem również dzisiaj. Jest wiele kościołów, zborów i pastorów, którzy kiedyś głosili wiernie Słowo Boże, ale oddalili się, przyjmując różne formy liberalnej teologii lub interpretacji Biblii, stali się coraz bardziej podobni do świata i zaczęli głosić to, co świat i społeczeństwo oczekuje, lub to, co nie spowoduje konfliktu z kulturą. To bardzo smutne obserwować, co się stało z wieloma kościołami, które wywodzą się z reformacji, a dzisiaj głoszą coś innego niż Reformatorzy.
Ci prorocy, nauczyciele i pastorzy myślą, że lepiej wiedzą. Wydaje się współczesnym, że obecnie wszystko lepiej wiedzą np. że homoseksualizm jest normalną sprawą w świecie, a już nie uznaje się, że Biblia uczy czegoś innego. Myślą, że mogą stawiać inne autorytety nad Biblią, jak tradycja, psychologia i inne. Myślą, że mogą dalej głosić i prowadzić działalność religijno-charytatywną oraz, że Bóg to błogosławi, bo przecież czynią dobrze i są tolerancyjni.
Bóg ostrzega, że nie jest daleko i tak jak kiedyś widział, co fałszywi prorocy głosili i czynili i ukarał ich, tak samo widzi wszystko, co dzisiaj nauczyciele i pastorzy czynią, i ukarze, jeśli to jest niezgodne z Jego Słowem, gdyż każde głoszenie w Kościele niezgodne ze Słowem Bożym jest kłamstwem i budzi Boży gniew.
Także w Nowym Testamencie czytamy o sądzie nad takimi nauczycielami:
4 Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych - którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, 5 i zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego - 6 gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko. 7 Albowiem ziemia, która piła deszcz często na nią spadający i rodzi rośliny użyteczne dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga; 8 lecz ta, która wydaje ciernie i osty, jest bezwartościowa i bliska przekleństwa, a kresem jej spalenie. (Heb. 6:4-8).

Słowa proroka Jeremiasza są wciąż aktualne. Jezus nazywał ich wilkami w owczej skórze:
15 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owczym, wewnątrz zaś są wilkami drapieżnymi! 16 Po ich owocach poznacie ich. Czyż zbierają winogrona z cierni albo z ostu figi? (Mat. 7:15-16; por. Mat. 10:16; Łuk. 10:3).

Apostoł Paweł ostrzegał, że przyjdą fałszywi nauczycieli, którzy chcą niszczyć:
29 Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody, 30 nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą. 31 Przeto czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was (Dz. Ap. 20:29-31; por. też 2 Piotra 2:1-2).

To, że Jezus i Paweł ostrzegają, że wilki mogą na pozór wyglądać, jak owce, powinno czynić nas ostrożnymi. Oznacza to, że wilki, pragnące pożreć owce, udają, że są owcami, abyśmy tego nie rozpoznali, aż do momentu kiedy jest za późno.
Prawdziwy Kościół cechuje się tym, że wiernie głosi całe Słowo Boże, nic nie dodając, nic nie odejmując i nic nie zmieniając. Fałszywy prorok lub nauczyciel dodaje, odejmuje lub zmienia i zniekształca. Jedynie Słowo Boże kieruje Kościołem i to oznacza, że Kościół ma zawsze jakiś rodzaj konfliktu z otoczeniem, gdyż bezbożny nie chce być skonfrontowany z Prawdą Bożą, a każdy niewierzący jest, mimo swej religijności, tak naprawdę bezbożny.
Fałszywy prorok chce, aby bezbożny czuł się dobrze w kościele, wśród ludu Bożego, i nie jest zainteresowany, aby się nawrócił. Prawdziwy prorok konfrontuje go z jego grzechem oraz z Bożą Prawdą, aby się upamiętał.

Problem fałszywych proroków i nauczycieli nie jest nowy, już w dawnych czasach był i będzie istniał dopóki Jezus Chrystus nie wróci. Kościół ma przeciwstawiać się im, rozpoznać i bronić, pamiętając, że Bóg nasz jest ogniem trawiącym (Heb. 12:29).