Showing posts with label Duch Święty. Show all posts
Showing posts with label Duch Święty. Show all posts

12 February 2018

List do Rzymian 8,9-17



Studium Biblijne

9 Wy natomiast nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, skoro Duch Boga w was mieszka. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do Niego nie należy. 10 Jeśli zaś Chrystus jest w was, to chociaż ciało podlega śmierci z powodu grzechu, to jednak Duch daje życie dzięki usprawiedliwieniu. 11 A jeśli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, który Chrystusa wskrzesił z martwych, ożywił również wasze śmiertelne ciała przez swojego Ducha, który w was mieszka.
12 Nie jesteśmy więc, bracia, dłużnikami ciała, tak, aby żyć według ciała. 13 Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie, jeśli zaś przy pomocy Ducha uśmiercacie uczynki ciała, będziecie żyć. 14 Ci, którzy dają się prowadzić Duchowi Boga, są synami Boga. 15 Nie otrzymaliście przecież ducha zniewolenia, żeby znowu się bać, lecz otrzymaliście Ducha usynowienia, w którym wołamy: Abba, Ojcze!
16 Duch ten równocześnie świadczy naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Boga. 17 Jeśli zaś dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro rzeczywiście cierpimy z Nim, aby też uczestniczyć z Nim w chwale.


Powyższe wersety uznawane za opis istoty wiary chrześcijańskiej podkreślają znaczenie Ducha Świętego w życiu wierzącego, żyjącego nie według ciała, lecz według Ducha.

Wyraz ciało i określenie życie według ciała posiadają u Apostoła Pawła szczególne znaczenie. Nie oznaczają grzechu lub grzesznej natury człowieka ale życie bez Chrystusa, życie pozbawione wiary i zbawienia; bunt przeciwko Bogu, świadome odrzucenie Boga (por. Rzymian 12,2; 1 Jana 2,15-16).
W momencie nawrócenia i uwierzenia w Chrystusa wierzący otrzymuje zbawienie, od tego momentu Duch Święty zamieszkuje w nim, rozpoczyna się życie w Duchu. Nie jest to jednoznaczne z tym, że wierzący już w ogóle nie grzeszy, że grzech już nie ma na niego żadnego wpływu; doświadczenia wierzących mówią, że jest inaczej.
Bez wątpienia jednak Duch Boży - Duch Święty przebywa w wierzącym. Mimo grzechów i grzeszności, jako wierzący mamy pewność, że posiadamy Ducha Świętego. Wierzący nie żyje już według ciała, czyli nie należy do świata buntującego się przeciw Bogu, lecz należy do Boga.
Jeżeli wierzący grzeszy, nie oznacza to, że przestaje żyć według Ducha i zaczyna znowu żyć według ciała. Gdyby tak było, żaden człowiek nie byłby w stanie żyć według Ducha. Pojawiające się czasami grzechy, nie oznaczają świadomego odrzucenia Boga i zbawienia w Jezusie Chrystusie.
Człowiek, który żyje według Ducha jest człowiekiem wierzącym, zbawionym, nawróconym.
Konsekwencją jest, że nie jesteśmy dłużnikami ciała, tak, aby żyć według ciała (w. 12). Innymi słowami: nie jesteśmy zobowiązani wobec ciała, nie musimy być posłusznymi ciału. Co należy rozumieć: nie należymy do świata świadomie odrzucającego Jezusa Chrystusa. Nadal grzeszę, ale grzech już nie jest moim panem. Szatan już nie ma do mnie prawa.
Występujące tu napięcie między już, ale jeszcze nie, znajdujemy w wielu miejscach listów Apostoła Pawła: w Chrystusie rozpoczęła się nowa era - Królestwo Boże już jest wśród nas. Wierzący otrzymał nowe wieczne życie. Ale jednocześnie stara era jeszcze istnieje, grzech nadal istnieje i musimy codziennie z nim walczyć. Już jesteśmy członkami rodziny Boga, ale jeszcze nie otrzymaliśmy pełnego dziedzictwa (por. werset 17).
To sytuacja, którą można byłoby porównać do sytuacji niewolnika w I wieku n.e., który został uwolniony. Mógł on jeszcze pozostać posłusznym swemu staremu panu i zachowywać się jak niewolnik, ale jego były pan/właściciel już właściwie nie posiadał do niego prawa.

Poprzez ofiarę Chrystusa wszystko uległo zmianie. Nie musimy żyć w strachu jak niewolnicy. Otrzymaliśmy Ducha usynowienia, w którym wołamy: Abba, Ojcze! (w. 15).  
Tekst oryginalny grecki zawier wyraz oznaczający legalną adopcję, można więc powiedzieć, że otrzymaliśmy Ducha adopcji/przybrania za dzieci.
W grecko-rzymskim świecie I wieku n.e., adopcja oznaczała przyjęcie obcego dziecka lub też niewolnika jako swoje własne dziecko. Była potwierdzona aktem prawnym, na mocy którego dziecko lub niewolnik otrzymywał wszystkie prawa i przywileje należne naturalnemu dziecku. Adoptowany (często będąc wcześniej niewolnikiem) stawał się w pełni synem adoptującego ojca. Adopcja oznacza więc, że tożsamość, status i rodzinne relacje adoptowanego zostają definiowane przez przynależność do nowej rodziny. Tożsamość wierzącego to przynależność do rodziny Bożej.
Nie jest to tylko metafora z rzymskiego świata prawnego, lecz też ze Starego Testamentu. W Starym Testamencie Izrael został nazwany synem Bożym, wybranym przez Boga na swoją własność (por. Ks. Wyjścia 4,22; Ks. Jeremiasza 3,19; 31,9; Ks. Ozeasza 11,1). Apostoł Paweł zwraca uwagę, że Izrael doskonale znał przywilej adopcji dokonanej przez Boga (Rzymian 9,4).

Wierzący posiada więc prawnie ten sam status wobec Boga Ojca, jak Jezus Chrystus, Syn Boży: wierzący jest dzieckiem Bożym.
To nie tylko fakt, który można rozumieć w sposób intelektualny. Duch Święty przekonuje nas, o prawdziwości tego faktu. W Nim, w Duchu adopcji, możemy wołać Abba, Ojcze. Apostoł używa w tym miejscu słowa wołać, bowiem to, że jesteśmy dziećmi Bożym nie jest jedynie racjonalnym wnioskiem, ale i emocjonalnym doświadczeniem. Przez Ducha Świętego jest to doświadczeniem i prawdą, o której jesteśmy bardzo głęboko przekonani. Nasz intelekt, ale i nasze emocje, wskazują na fakt, że niewątpliwie jesteśmy dziećmi Bożymi.
Przekonanie to ma ogromny wpływ na całe nasze życie. Nie mówimy, lecz wołamy do Boga Ojcze, co po grecku jest wyrazem, wiążącym się z emocjami. Nie decyduję w sposób intelektualny, że tak chce mówić do Boga, nie, wołam to z głębokiego przekonania i pragnienia. Podobnie jak Jezus i my także możemy mówić do Boga, jak do ojca, bo On jest naszym Ojcem.

Abba jest aramejskim wyrazem, oznaczającym Ojca. Powszechnym jest pogląd, że wyraz Abba oznacza ‘tato’, jednak nie ma poważnych podstaw językowych, mogących to potwierdzić. Abba jest jednoznacznym odpowiednikiem polskiego „Ojciec”.
Bóg nie tylko pragnął nas zbawić przez swego Syna Jezusa Chrystusa, ale także adoptował nas jako swe własne dzieci i pozwala nam doświadczać Jego Ojcowskiej Miłości na poziomie intelektualnym i emocjonalnym. On dał nam Ducha Świętego, przekonującego nas, że możemy bez wahania do wszechmogącego Boga, Stworzyciela całego wszechświata,  zwracać się do Niego po prostu Ojcze.
Adopcja nie jest tylko sprawą czysto formalną, ale oznacza rzeczywiste przyjęcie do rodziny Boga.

Duch Święty potwierdza w nas przekonanie, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Sposób w jaki Apostoł o tym pisze oznacza o wiele więcej, niż wiedza i przekonanie intelektualne. Podobnie jak dziecko, które nie tylko wie intelektualnie, ale także doświadcza emocjonalne, że jest dzieckiem swoich rodziców, tak Duch Święty sprawia, że wierzący wie nie tylko intelektualnie, ale także odczuwa emocjonalnie, że jest dzieckiem Bożym.




06 June 2016

Ewangelia wg Jana 14,15-31



Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać Moje przykazania. A Ja poproszę Ojca i da wam innego Orędownika, aby był z wami na wieki, Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi i nie zna. Wy Go znacie, bo przebywa z wami i w was będzie.
                                                                                              Ewangelia wg Jana 14,15-17

Orędownik zaś, Duch Święty, którego Ojciec pośle w Moim imieniu, On nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.
Ewangelia wg Jana 14,26


Powyższy tekst jest fragmentem ostatniej rozmowy Jezusa z jego uczniami, dzień przed ukrzyżowaniem. Uczniowie boją się, nie rozumiejąc co się dzieje i co oznaczają słowa ich nauczyciela. Po aresztowaniu i ukrzyżowaniu Jezusa, ze strachu, prawie wszyscy uciekają (Ew. Mateusza 26,56), przebywając potem w ukryciu, za zamkniętymi drzwiami (Ew. Jana 20,19). Są przepełnieni strachem, nie wiedzą co powinni robić, jak dalej mają żyć bez Jezusa. Jezus znał doskonale swoich przyjaciół i znał ich lęki. Obiecuje im, że nie zostawi ich samych, nie osieroci ich: nie pozostawię was sierotami (Ew. Jana 15,18).

Jezus zostawia im obietnicę, że Bóg Ojciec wyśle Orędownika (lub: Pocieszyciela), który będzie z nimi na zawsze.
Greckie słowo tutaj użyte (parakletos) ma dość szerokie znaczenie. Oznacza dosłownie: ktoś, kto jest wołany, aby wspierać, pomagać. Zazwyczaj chodzi o sytuacje w sądzie, ale nie oznacza adwokata ono, lecz raczej wspierającego przyjaciela.
Wyraz ten zawiera w sobie znaczenie „orędownik”, ale także ten który pociesza; ktoś, kto jest przy nas, kiedy potrzebujemy wsparcia, kto pomaga w jakikolwiek sposób. Może najlepszym tłumaczeniem tego wyrazu byłby po prostu: ‘Pomocnik’.
Jezus mówi więc do swoich uczniów, że prosi Boga Ojca, aby wysłał innego Pomocnika (werset 16). Chodzi o kogoś innego, ale jednocześnie, kogoś podobnego do Jezusa - o Ducha Świętego (por. Ew. Jana 14,26).
Pomocnik zostaje wysłany przez Boga, podobnie jak Jezus, i tak jak Jezus jest z nimi, przedstawiając im Prawdę (Ew. Jana 14,6 i 17) i nauczając ich (Ew. Jana 14,26).

Świat nie może przyjąć Ducha Świętego, ponieważ Go nie widzi. Jezus był fizycznym człowiekiem na ziemi, którego można było widzieć, niezależnie od tego, czy ktoś go  przyjmował czy nie. Ducha Świętego natomiast można przyjąć tylko przez wiarę. Tylko poprzez wiarę ‘widzimy’ Ducha Świętego.
Wierzący zna Ducha Świętego, ponieważ przebywa z nim i jest w nim (werset 17).
Czy jesteśmy świadomi co to znaczy? Duch Święty pragnie mieszkać w nas! My sami jesteśmy świątynią, w której mieszka Duch Święty (por. 1 Koryntian 3,16). W żadnej innej religii święty Bóg, Stworzyciel i Pan wszechświata, nie jest tak blisko człowieka. Duch Święty chce w nas mieszkać, abyśmy nigdy nie byli sami, aby nas wspierać i nam pomagać.
Wszystko można nam odebrać, ale Ducha Świętego nikt nie może nas pozbawić.

Oczywiście, zamieszkanie Ducha Świętego w nas nie dzieje się automatycznie. Nie mieszka bowiem w każdym człowieku na tej ziemi.
Na początku Jezus postawił warunek: Jeśli mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania (w. 15). Jeżeli więc to uczynimy, otrzymamy Ducha Świętego.
Miłować Jezusa, to znaczy wierzyć w Niego, zaufać Mu. Oznacza to uznanie i wiarę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym, jest jedynym Zbawicielem, przez którego mogę zostać pojednany z Bogiem.
Jeżeli wierzę w to, i przyjmuję to, to skutek nie może być inny, jak tylko zmiana życia. Wtedy moje życie przepełnia pragnienie bycia z Nim, pragnienie poznawania mojego Zbawiciela i mojego Stwórcy. Chcę Go słuchać i zachowywać Jego przykazania. Innymi słowy: znakiem miłowania Jezusa i Boga jest to, że żyjemy według woli Bożej.

Nie oznacza to, że na podstawie naszych uczynków Bóg daje Swego Ducha. Gdyby zależało to od naszych uczynków, nigdy byśmy Go nie otrzymali.
W momencie, kiedy człowiek uwierzy, otrzymuje on Ducha Świętego, a Duch pomaga wierzącemu żyć miłując Boga.
Wcześniej w tej rozmowie Jezus powiedział: Nowe przykazanie wam daję, abyście się wzajemnie miłowali… Po tym wszyscy poznają, że jesteście Moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemni miłowali (Ew. Jana 13,34-35). Temat miłości do Boga i bliźniego jest ciągle powracającym w Ewangelii. Miłość jest znakiem wierzących i jest owocem ich wiary, będąc jednocześnie dowodem działania Ducha Świętego. Bez Ducha nigdy nie byłoby możliwym, żeby wierzący otaczali się wzajemną miłością.

Potrzebujemy Ducha Świętego, aby nam pomógł zrozumieć Słowo Boże. Podobnie potrzebujemy Go, aby nas prowadził i pomagał w praktycznym życiu codziennym, życiu według przykazania miłości. Sami nie jesteśmy w stanie tego dokonać, ale z Duchem Świętym jest to możliwe.

Wyobraźmy sobie pilota, który lecąc w gęstej mgle ma trudności z widocznością. Jedyne co ma, to swoją wiedzę, instrumenty w kokpicie oraz głos człowieka na wieży lotniska, który go prowadzi. Dzięki temu jest w stanie bezpiecznie latać przez niebezpieczne mgły i może również bezpiecznie lądować. Bez jego wiedzy i umiejętności korzystania z instrumentów w kokpicie z pewnością nie udałoby mu się latać. Podobnie, bez prowadzenia przez pracownika wieży lotniska, nie byłby w stanie bezpiecznie lądować. 
Podobnie jest z nami wierzącymi: potrzebujemy Słowa Bożego, nie tylko jako mądrej książki, ale jako wiedzy w naszych umysłach i w naszych sercach. Słowo Boże daje nam wszystko, co potrzebne do życia. Podobnie potrzebujemy Ducha Świętego, pomagającego i prowadzącego w tym czasami ogarniętym mgłą świecie; Ducha pomagającego nam stosować w praktyce to, co czytamy w Biblii.

Często chrześcijanie niczym się nie różnią od innych, będąc takimi samymi grzesznikami jak reszta. Czasami działanie Ducha Świętego jest trudno zauważalne w życiu wierzących.
Duch Święty jest gotowy aby pomóc, ale człowiek musi się też otworzyć na Jego działanie. Aby zobrazować powyższe stwierdzenie użyjmy przykładu elektrowni wodnej: do jeziora zaporowego przypływa duża ilość wody, turbiny zostały zainstalowane, ale dopóki nie otworzy się śluzy w tamie, nic się nie dzieje i woda nie jest w stanie generować prądu.
Podobnie i my musimy się otworzyć na działanie Ducha Świętego. Tylko wtedy, gdy sami otworzymy się na Niego, On może działać w nas i przez nas.

Duch Święty przypomni uczniom i wyjaśni wszystko, czego Jezus ich nauczał (Ew. Jana 14,26). Ta obietnica dotyczy także każdego wierzącego. Duch Święty oświeci nas podczas czytania Biblii, abyśmy mogli dobrze zrozumieć Słowo Boże. Wielu chrześcijan uważa, że Biblia jest za trudna, aby móc ją samodzielnie czytać i rozumieć, więc w ogóle jej nie czytają. W jaki inny sposób możemy poznać Boga i Jezusa, jeśli nie czytamy Jego Słowa? Jak możemy poznać Jezusa, którego miłujemy, jeśli nie czytamy i nie słuchamy tego, co do nas mówi? Bóg chce abyśmy czytali Jego Słowo i dlatego dał Ducha Świętego, aby nam pomógł je rozumieć.

Dar Ducha Świętego nie był przeznaczony wyłącznie dla uczniów, ale dla każdego wierzącego.
Apostoł Piotr mówił w Jerozolimie do zgromadzonych ludzi: Nawróćcie się i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie waszych grzechów, a weźmiecie dar Ducha Świętego (Dzieje Apostolskie 2,38).
Dar Ducha Świętego jest dla każdego, ale pod warunkiem uprzedniego nawrócenia. Dar Ducha Świętego jest dla każdego, kto odwróci się od grzesznego życia ku Bogu, zaufa Mu i uwierzy, że tylko Jezus jest Zbawicielem. Bóg wówczas obiecuje niesamowity dar, a mianowicie, że Jego Duch zamieszka w sercu wierzącego, będąc mu pomocą i pocieszeniem.

02 May 2016

Filipian 2:5-11




5 Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, 6 który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, 7 lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem, 8 uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej. 9 Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, 10 aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią 11 i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.
 
W tym fragmencie Listu do Filipian Apostoł Paweł opisuje, Kim jest Chrystus zachęcając wierzącego, aby Go naśladować. To hymn, w którym Apostoł opisuje Jego preegzystencję, inkarnację, śmierć, zmartwychwstanie i wywyższenie.

Apostoł mówi, że Chrystus był w postaci Bożej, co znaczy, że od początku był i jest Bogiem. Jezus Chrystus nie ma początku, nie został stworzony, lecz zawsze już istniał, jako druga osoba Trójcy Świętej. Chrystus był aktywnie związany z dziełem stworzenia (por. Jan 1:1-3; 8:58; Kol. 1:15-16). Jest w pełni Bogiem, równym Bogu Ojcu.
Grecki wyraz tłumaczony, jako postać oznacza pojawienie się w pewnej formie. Należy, więc to rozumieć następująco; Jezus wcześniej, czyli zanim stał się człowiekiem, był już Bogiem, i objawił się, jako Bóg.

Szatan próbował być równym Bogu, ale nigdy nie był prawdziwym zagrożeniem dla Niego. Szatan jest stworzoną istotą, która próbowała być równą Bogu (Izajasz 14:13-14), co spowodowało jego upadek i ostatecznie oznacza jego zniszczenie (Objawienia 20:1-10).

Chrystus nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu. Fraza ta w greckim oryginale nie jest całkiem jasna, oznacza z siłą przywłaszczyć coś, dlatego często zostaje przetłumaczona, jako kradzież. Można byłoby przetłumaczyć inaczej: nie wykorzystał swojej równości z Bogiem (Przekład ekumeniczny) lub też: nie uważał, że równość Boga jest rzeczą, którą można ukraść.

Apostoł Paweł chce przez to powiedzieć, że Jezus miał moc, aby zostać w niebie, gdyż sam jest Bogiem wszechmogącym. Zamiast tego jednak, Chrystus wyparł się, lub bardziej dosłownie: opróżnił się.
Znaczenie tych słów jest przedmiotem wielu dyskusji wśród biblistów. Na podstawie innych tekstów w Biblii wiemy, czego z pewnością nie oznaczają te słowa. Nie oznaczają, że Jezus zrezygnował ze swojej boskości. Jezus urodził się i stał się człowiekiem, ale nie przestał być Bogiem. Jezus jest jednocześnie Bogiem i człowiekiem. Nie oznacza to również, że był Bogiem w mniejszym stopniu (chociaż trudno sobie wyobrazić, co mogłoby to znaczyć). Jezus nie zrezygnował też z pewnych atrybutów boskości. Nie jest tak, że podczas Jego życia na ziemi nie mógł skorzystać z wszechmocy Bożej.
Jezus nie skorzystał z tego dla siebie, nie postawił siebie na ważniejszym miejscu. Nie chciał skorzystać z mocy na rzecz swojej misji. Najważniejszym dla Niego nie były własne korzyści, lecz chwalenie Boga Ojca poprzez zbawienie Jego dzieci.
Jezus nie zrezygnował ze swojej boskości, ani nie zmniejszył jej, lecz dodał do niej doskonałe bezgrzeszne człowieczeństwo.

Miało to różne aspekty i skutki. Po pierwsze Jezus opuścił chwałę nieba, aby poniżyć się do życia stworzonego i w dodatku grzesznego człowieka. To można byłoby porównać do sytuacji, kogoś bardzo bogatego, kto ma wszystko, z własnej woli rezygnuje z tego, aby zamieszkać wśród najbiedniejszych. Rezygnuje ze swojego domu, pieniędzy, prywatnego kierowcy, dobrego jedzenia, luksusowych wakacji itd., i przeprowadza się do obozu uchodźców, nieposiadających perspektyw na normalne życie.
Jezus doznał cierpień nie tylko na krzyżu, dla Niego samo życie wśród grzeszników oznaczało ogromne cierpienie (por. Hebrajczyków 2:8-18; 4:14-15; 5:1-10). Jezus musiał cierpieć z powodu grzechów, nawet jego najbliższych (por. Mateusza 19:8; Marka 3:5; 10:5; 16:14; Łukasza 24:25).
To, że Jezus, Który jest świętym Bogiem wszechmogącym, stał się człowiekiem oznacza wyjątkowe poniżenie się. Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddać swe życie na okup za wielu (Marka 10:45).

Jezus był równy Bogu, a stał się jednym z nas. Nie oznacza to jednak wcale, że my jesteśmy równi Jemu.
Apostoł Paweł nie pisze, że Jezus podporządkował swoje korzyści naszym, lecz podporządkował się Bogu Ojcu. Jezus stał się człowiekiem, cierpiał i umarł na Golgocie w celu, aby nas zbawić od grzechu i sądu Bożego. Należy pamiętać, że to jednak nie było ostatecznym celem. Ostatecznym celem Jezusa nie jest nasze zbawienie, lecz chwała Boga Ojca: aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca (w. 10-11).
Apostoł Paweł podkreśla, że to, że Jezus stał się człowiekiem, umarł za nasze grzechy, nie oznacza, że tylko wierzący będą chwalić i uwielbiać Boga. Każda żywa istota będzie chwaliła Boga.
To ostrzeżenie dla każdego, kto nie wierzy w Jezusa Chrystusa. Każdy, również niewierzący, podda się i będzie uwielbiał Boga, chociaż nie oznacza to z pewnością, że każdy w końcu będzie zbawiony! Oznacza to, że nikt nie może uciec od Boga. Tak jak każdy musi uznać mocarstwo, które zdobyło inny kraj, włącznie z tymi, którzy siedzą w więzieniu, ponieważ nie chcieli uznać władzy mocarza. Nie otrzymają wolności, nie mają wyjścia, sam fakt, że są w więzieniu oznacza chwalenie mocarza, ponieważ udowodnia, kto rządzi. Tak samo nikt nie uniknie sądu ostatecznego. Każdy zostanie osądzony, ale tylko ci, którzy uwierzyli, będą żyli wiecznie z Bogiem. Wszyscy niewierzący zostaną osądzeni, co oznacza wieczne potępienie, piekło. W tym będą chwalić Boga, który jest sprawiedliwy i wszechmogący.

Celem tego tekstu jednak nie jest ostrzeżenie niewierzących, lecz zachęcenie wierzących, aby naśladowali Jezusa i byli pokorni, jak On.
Chętnie myślimy, że Jezus stał się człowiekiem, aby nam służyć. Paweł nawołuje, abyśmy sami stali się niewolnikami Jezusa (por. Filipian 1:1, gdzie wyraz słudzy należy przetłumaczyć jako niewolnicy).  
Jeśli myślę, że ostatecznym celem cierpienia i śmierci Chrystusa było moje zbawienie, jestem skupiony tylko na samym sobie zamiast na wszechmogącym Bogu Stworzycielu, jest to moim grzechem. Całe nasze życie powinno być skupione tylko na Bogu, Który jedyny daje nam życie i zbawienie z łaski. Ostatecznym celem zbawienia oraz ostatecznym celem życia człowieka jest uwielbianie i chwalenie Boga.
Tak jak Jezus nie myślał o swojej chwale i o swoich interesach, lecz dla Niego ostatecznie ważna była tylko chwała Boga Ojca, tak samo w naszym życiu najważniejsza ma być chwała Boga. Praktycznie oznacza to, że nie ja jestem najważniejszy, lecz Chrystus we mnie, co skutkuje w życiu, jako sługa, lub lepiej: jako niewolnik Jezusa Chrystusa. Oznacza to pokorę i służbę, za Jego przykładem.