Augustinus nr 63

Ukazał się nowy numer biuletynu Augustinus.

Można zamówić bezpłatnie na stronie: www.augustinus.pl

Katechizm Heidelberski

Informacja z Augustinusa:

Nowe tłumaczenie, nowe wydanie Katechizmu Heidelberskiego. Dzieło zrealizowane dzięki wsparciu fundacji In de Rechte Straat. Tłumaczenie z pragnieniem maksymalnego zachowania stylu oryginalnego. Tłumaczyli Petrus Snoeijer i Tomasz Pieczko. Katechizm można otrzymać nieodpłatnie (jedyna prośba, aby otrzymujący dokonali dowolnej ofiary na ich zbór, społeczność chrześcijańską, której - jeśli tak jest - są członkami).

Mając na uwadze ograniczone „moce przerobowe” postanowiliśmy nie wysyłać pojedynczych egzemplarzy Katechizmu Heidelberskiego osobom prywatnym. Wyślemy je (zawsze nieodpłatnie) w ilości powyżej 5 sztuk, zborom, społecznościom chrześcijańskim, grupom formacyjny. Zawsze zatem można będzie w miejscach tych w Katechizm zaopatrzyć się. Pojedyncze egzemplarze można otrzymać u Pastora Tomasz Pieczko, na miejscu, w Zelowie, gdzie zawsze jesteście miłe widziani. Prosimy o wasze zrozumienie.

Więcej informacji: https://www.facebook.com/stichting.augustinus/

I Ks. Mojżeszowa / Ks. Rodzaju 24

I Ks. Mojżeszowa / Ks. Rodzaju 24, część 2

Artykuł w formacie PDF tutaj lub tutaj.

Rzyman 1,18-32

¹⁸ Albowiem gniew Boży z nieba objawia się przeciwko wszelkiej bezbożności i nieprawości ludzi, którzy przez nieprawość tłumią prawdę. ¹⁹ Ponieważ to, co o Bogu wiedzieć można, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił. ²⁰ Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę, ²¹ dlatego że poznawszy Boga, nie uwielbili go jako Boga i nie złożyli mu dziękczynienia, lecz znikczemnieli w myślach swoich, a ich nierozumne serce pogrążyło się w ciemności. ²² Mienili się mądrymi, a stali się głupi. ²³ I zamienili chwałę nieśmiertelnego Boga na obrazy przedstawiające śmiertelnego człowieka, a nawet ptaki, czworonożne zwierzęta i płazy; ²⁴ dlatego też wydał ich Bóg na łup pożądliwości ich serc ku nieczystości, aby bezcześcili ciała swoje między sobą, ²⁵ ponieważ zamienili Boga prawdziwego na fałszywego i oddawali cześć, i służyli stworzeniu zamiast Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen.

²⁶ Dlatego wydał ich Bóg na łup sromotnych namiętności; kobiety ich bowiem zamieniły przyrodzone obcowanie na obcowanie przeciwne naturze, ²⁷ podobnie też mężczyźni zaniechali przyrodzonego obcowania z kobietą, zapałali jedni ku drugim żądzą, mężczyźni z mężczyznami popełniając sromotę i ponosząc na sobie samych należną za ich zboczenie karę.

²⁸ A ponieważ nie uważali za wskazane uznać Boga, przeto wydał ich Bóg na pastwę niecnych zmysłów, aby czynili to, co nie przystoi; ²⁹ są oni pełni wszelkiej nieprawości, złości, chciwości, nikczemności, pełni są również zazdrości, morderstwa, zwady, podstępu, podłości; ³⁰ potwarcy, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, wynalazcy złego, rodzicom nieposłuszni; ³¹ nierozumni, niestali, bez serca, bez litości; ³² oni, którzy znają orzeczenie Boże, że ci, którzy to czynią, winni są śmierci, nie tylko to czynią, ale jeszcze pochwalają tych, którzy to czynią.

 

 

W świadomości ludzi żyjących w imperium rzymskim złoty wiek już minął, sytuacja polityczna pogorszyła się, korupcja stała się coraz bardziej powszechna. W I wieku n.e. pojawiła się świadomość zagrożenia i powoli nadchodzącego upadku.

Apostoł Paweł w omawianym rozdziale wspomina o zagrożeniu i klęsce oraz wyjaśnia czym to jest spowodowane; dalej - pisze o rozwiązaniu, które Bóg dał w Jezusie Chrystusie.

Upadek i zagrożenie nie są przypadkiem, skutkiem losu, lecz pochodzą z gniewu Bożego. Nie jest to gniew jednego z wielu bogów (którym powszechnie przypisywano klęski żywiołowe), lecz jest to gniew jedynego prawdziwego wszechmocnego Boga Stworzyciela. Jego gniew jest reakcją na nasze grzechy.

 

Grzech człowieka nie polega na jego moralnym upadku; to jest raczej skutek grzeszności człowieka. Grzech człowieka oznacza przede wszystkim brak uznania Boga Stworzyciela. Jest to bunt człowieka przeciwko Niemu.

Niemoralność wypływa z tego podstawowego grzechu, co oczywiście nie oznacza, że człowiek nie jest odpowiedzialny za swoją niemoralność, wręcz przeciwnie!

Najpierw Apostoł wyjaśnia na czym polega grzech, a dopiero w wersecie 24 wspomina o niemoralności człowieka, jako skutku, karze za grzech. 

Nie uznawanie Boga oznacza niesprawiedliwość (w. 18). Jeżeli człowiek nie uznaje Boga, nie wyrażając Mu wdzięczności i nie oddalając Mu pokłonu, zachowuje się niesprawiedliwie wobec Stwórcy. Niesprawiedliwość jest grzechem zasługującym na karę.

 

Idea, że Bóg wylewa swój gniew na ludzi jest przez wielu odrzucana jako staromodna, jako przeciwieństwo miłości Bożej. Wielu teologów twierdzi, że gniew Boży nie oznacza nic innego jak logiczną konsekwencję grzechów ludzkich. To jednak bardziej greckie filozoficzne myślenie abstrakcyjne o Bogu niż Biblijne głoszenie.

Biblia naucza, że Bóg nie jest jakąś abstrakcją, lecz Bóg jest Osobą, która osobiście się gniewa z powodu grzechów. W Biblii gniew jest aspektem osobowości Bożej. Gniew Boży jest logiczną reakcją na grzech ludzki, ale Bóg nie jest bierny przy tym - On się aktywnie gniewa. Bóg nie może akceptować tego, że jego stworzenie zostaje przez grzech, przez ludzi, niszczone. Dlatego Bóg musi reagować.

 

Apostoł głosi, że każdy człowiek jest w stanie już tylko na podstawie tego, co widzi w stworzeniu, poznać Boga, zrozumieć i uznać, że jest Bogiem Stworzycielem. Każdemu człowiekowi został objawiony Bóg w stworzeniu (w. 19). Nie chodzi tylko o widzenie, ale i o zrozumienie.

Apostoł więc wyraźnie podkreśla, że samo tylko stworzenie już wystarczy, aby dojść do podstawowej wiedzy i zrozumienia Boga. Nie oznacza to, że poprzez stworzenie człowiek może mieć osobistą relację z Bogiem. To stało się tylko możliwe przez osobiste objawienie Boże, które dał nam w Piśmie Świętym i w Chrystusie. Człowiek jest w stanie na podstawie Bożego stworzenia przynajmniej tyle zrozumieć, że uzna Boga i - będąc mu wdzięczny - będzie dziękował Mu i oddawał Mu cześć.

Mimo to, człowiek odrzucił Boga, nie chce Go uznać i błądzi. To jest grzech przeciwko Bogu.  Za co człowiek sam jest całkiem odpowiedzialny i nie może mieć wytłumaczenia, że nie wiedział o istnieniu Boga (w. 20).

Niestety, człowiek woli tworzyć swoich własnych bogów. Zamiast uwielbiać i kłaniać się Stworzycielowi, kłania się rzeczom, które - tak jak on sam - są częścią stworzonej rzeczywistości w której żyje. Dlaczego tak się dzieje, że człowiek grzeszy i nie chce uznać Boga? Apostoł wyjaśnia to dalej w liście do Rzymian (5,12-21).

 

Ma to ogromne konsekwencje dla całego życia. Myślą, że są mądrzy, ale są niestety głupi (w. 22). Nie tylko odrzucają jedynego żyjącego Boga, ale zamiast tego przyjmują podobizny jako boga i oczekują zbawienia od istot fikcyjnych.

Każda inna religia oznacza zastąpienie chwały nieśmiertelnego wiecznego Boga fałszywą podobizną stworzoną przez samego człowieka (w. 23). Innymi słowy: każda inna religia zastępuje Prawdę kłamstwem (w. 25). Bóg w życiu człowieka jest tym, któremu dziękujemy, któremu dajemy pokłon, któremu służymy, który jest na pierwszym miejscu w naszym życiu. Dla wielu bogiem stają się inne religie, pieniądze, sukces, kariera, seks, itp. i to tym bożkom oddają cześć, która należy się przecież jedynie wszechmocnemu Stwórcy.

W wersetach 24-32 Apostoł opisuje dość obszernie skutki gniewu Bożego. Trzy razy powtarza, że Bóg wydał człowieka… (w. 24, 26, 28), a potem znajdujemy opisy na czym polega zachowanie ludzkie.

Gniew Boży polega na tym, że wydaje człowieka, zostawia go w jego grzechu i grzeszności. 

 

W I wieku n.e. ludzie z gniewem bogów kojarzyli raczej klęski występujące w przyrodzie. Wszechmogący Bóg karze inaczej: zostawia człowieka w swoim, z własnej woli wybranym grzechu, a to jest najgorsze, co człowieka może spotkać.

Apostoł Paweł używa tu tego samego słowa, które w Starym Testamencie często jest używane, kiedy czytamy, że Bóg wydał wrogów Izraela, aby mogli zostać pokonanymi w bitwie (np. Ks. Wyjścia 23,32; Ks. Powt. Prawa 7,23). Ale słowo to też jest używane, kiedy Bóg wydaje Izraela za karę w ręce wrogów (Ks. Kapłańska 26,25;Jozuego 7,7; Sędziów 2,14; 6,1; i inne). Także w Nowym testamencie słowo to jest często używane, np. gdy Judasz wydaje Jezusa (Ew. Mateusza 26,25).

To, że Bóg „wydaje” nie oznacza, że Bóg ich skłania do dalszego grzeszenia, bo byłoby to sprzeczne z nauczaniem Biblii, mówiącej, że Bóg jest święty i nienawidzi grzechu.

To, że Bóg wydał człowieka nie oznacza, że człowiek wtedy już nie jest sam odpowiedzialny za swoje grzechy, skoro Bóg go wydał… Nauczanie Biblii jest bardzo jasne: człowiek jest w pełni odpowiedzialny za swoje grzechy (np. Efezjan 4,19).

Niektórzy teologowie twierdzą, że chodzi tu tylko o logiczne skutki grzechu w historii: grzech powoduje więcej grzechu i więcej grzeszności w społeczeństwie. To jest prawda i jest częścią gniewu Bożego. Jednak z tekstu wynika, że jest to więcej niż automatyczne skutki: Bóg wyda ich, to nie jest bierne, Bóg aktywnie wyda ich. Tak jak sędzia który wyda winnego straży więziennej, tak Bóg wyda grzesznika do strasznego cyklu powiększającego się grzechu.

 

W I wieku n.e. homoseksualizm był tak samo znany i popularny jak współcześnie. Apostoł nie pisze tu o skłonnościach homoseksualnych, ale o świadomym zastąpieniu naturalnego seksualnego kontaktu na homoseksualny i lesbijski.

Należy pamiętać, że wyraz natura (w 26 i 27) nie oznacza tu tego, co dzisiaj się uważa za naturalne skłonności według których ktoś może mieć skłonności homoseksualne. Natura oznacza dla Apostoła porządek, który Bóg włożył w stworzenie, o którym czytamy w Ks. Rodzaju 1-3. Apostoł w jasny sposób potępia ostrymi słowami wszelkie praktyki homoseksualne jako niezgodne z porządkiem i Prawem Bożym.

Ludzie zastąpili Boże Prawdy na kłamstwo: zamienili porządek Boży w stworzeniu na kłamliwy porządek, który nie jest Bożym porządkiem.

 

W następnych wersetach (29-31) Apostoł wymienia całą serię innych grzechów. Są to przede wszystkim grzechy dotyczące życia w społeczeństwie. Te grzechy pokazują co się dzieje w społeczeństwie, gdzie Bóg już nie jest uznawany i uwielbiany. To jest społeczeństwo, gdzie człowiek zastąpił Prawdę Bożą własną ludzką prawdą, gdzie człowiek sam decyduje co jest dobre a co nie, gdzie człowiek chce samodzielnie żyć bez Boga. Jest to społeczeństwo gdzie panuje egoizm i nienawiść. Społeczeństwo takie rozpadnie się. Takie są skutki grzechu a zarazem jest to skutek gniewu Bożego. Bóg wyda zbuntowanego człowieka swojej grzeszności, a to znaczy, że będzie coraz gorszej w jego życiu i w społeczeństwie w którym żyje.

 

Obraz, szkicowany tutaj przez Apostoła Pawła nie jest kolorowy i pozytywny, ale taki jest rzeczywisty obraz ludzkości. To jest co się dzieje, kiedy człowiek chce iść własnymi drogami i już nie chce uznać Boga.

Człowiek jest odpowiedzialny za własne grzechy, ale skutki są o wiele większe. Grzechy człowieka dotyczą także innych. Jeżeli człowiek zaczyna żyć w grzechu zazwyczaj grzechy stają się coraz poważniejsze i wpływają na jego otoczenie.

 

W momencie kiedy rodzice, którzy sami zostali jeszcze wychowani w rodzinach wierzących, zastąpią Prawdę Bożą kłamstwem w tym, że już nie uznają Boga, ma to wpływ na otoczenie i następne pokolenia. Ich dzieci i najbliższe otoczenie zaczyna też żyć w grzechu i kłamstwie. W ten sposób grzech i wpływ grzechu powiększa się w świecie.

Kain, który od swoich rodziców słyszał o Bogu i Jego obietnicy zaczął iść swoimi drogami. W końcu grzech u niego tak się rozwinął, że zabił swego brata, a on i całe następne pokolenia jego zostały wydane na pastwę grzechu.

Należy pamiętać o tym jak poważny jest grzech: jego skutki i niszczący wpływ są większe niż często myślimy.

 

Wygląda to na sytuację beznadziejną. Ale to jest dopiero początek listu Apostoła Pawła do Rzymian. Właśnie w tym liście Apostoł głosi łaskę Bożą i wyjaśnia jak wielka jest. Bóg nie chciał zaakceptować takiej sytuacji, gdzie tylko grzech rządzi. On sam dał rozwiązanie w Jezusie Chrystusie. Każdy kto jest w Chrystusie już nie podlega gniewowi Bożemu.

I Ks. Mojżeszowa / Ks. Rodzaju 24

 I Ks. Mojżeszowa / Ks. Rodzaju 24, część 1

Artykuł w formacie PDF tutaj.

Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata - Ołtarz z Isenheim

Artykuł w formacie PDF tutaj lub tutaj.

Psalm 138

1 Dawidowy.

Wysławiam cię, Panie, z całego serca mego,

Śpiewam ci wobec bogów. 

2 Oddaję pokłon przybytkowi twemu świętemu

I wysławiam imię twoje Za łaskę i za wierność twoją,

Bo nad wszystko wywyższyłeś imię i słowo swoje. 

3 W dniu, gdy cię wzywałem, wysłuchałeś mnie,

Dodałeś mocy duszy mojej. 

4 Wysławiać cię będą, Panie, wszyscy królowie ziemi,

Gdy usłyszą słowa ust twoich. 

5 Będą opiewali drogi Pańskie,

Gdyż wielka jest chwała Pana. 

6 Zaiste, wzniosły jest Pan, a jednak spogląda na uniżonego,

A dumnego z daleka poznaje. 

7 Choćby się znalazł w niedoli,

Ty mnie zachowasz przy życiu.

Przeciwko złości nieprzyjaciół moich wyciągniesz rękę,

A prawica twoja wybawi mnie. 

8 Pan dokona tego dla mnie.

Panie, łaska twoja trwa na wieki,

Nie zaniechaj dzieła rąk twoich!

 

Powyższy psalm jest pieśnią dziękczynienia, skomponowaną przez Dawida po wyzwoleniu go przez Pana. Możliwym jest, że powstał w czasie, kiedy Dawid stał się królem Izraela, po ostatecznym wyzwoleniu z prześladowań ze strony Saula.

Dawid śpiewał Psalm w Hebronie, znajdując się w obecności innych przywódców plemion i klanów Izraela. Słowo bogowie w wersecie 1 prawdopodobnie wskazuje na przywódców zgromadzonych wokół króla. To, że zostali nazwani bogami wskazuje na ich autorytet, otrzymany od Boga (por. II Mj. 21:6; 22:8-9; Ps. 82:1).

 

Dawid nawiązuje do przybytku, który w tym czasie znajdował się w północnej części Judei (2 Sam. 6:2). Świątynia w Jeruzalem jeszcze nie istniała. Nawiązując do świątyni, Dawid uznaje Boży autorytet nad sobą.

 

Dawid chwali Boga z całego serca, co oznacza, że całe jego istnienie było całkowicie w to zaangażowane. W starożytności serce stanowiło miejsce myśli, intelektu i woli. Dawid chce się całkowicie poddać Bogu i uwielbiać Go za wszystko.

Typowe jest powtórzenie czasowników związanych z uwielbieniem i chwaleniem w pierwszych wersetach: Wysławiam cię, (…), Śpiewam ci (…) Oddaję pokłon (…) i wysławiam imię twoje. Podkreśla to, jak ważne jest chwalenie i uwielbienie zarówno dla Dawida jak i w życiu każdego wierzącego.

 

Psalmista wysławia Imię Pana, będące imieniem, którym Pan objawił się Mojżeszowi na Synaju: Jestem Kim jestem - co związane jest ze świętym imieniem Boga JHWH (II Mj. 3:13-15). To Imię,  którym objawiał się ludowi przymierza, to Boże imię osobiste, przeznaczone tylko dla jego ludu, dla jego dzieci. Imię charakteryzuje, Kim jest Bóg: jest osobistym Bogiem Izraela, tym, który był, który jest i który będzie i przyjdzie, pierwszym i ostatnim, tym który stworzył wszystko co jest i który zachowuje całe stworzenie (por. np. Iz. 41:4-8; Obj. 1:8; 4:8).

Związane z tym jest działanie Boże chwalone przez Dawida: jego łaska i wierność (w. 2). Hebrajskie słowo wierność zostaje często tłumaczone, jako miłosierdzie i określa wierność Bożą wobec przymierza i ludu przymierza. Podkreśla to, że Boża miłość i wierność jest stała, niezależna od sytuacji, w której znajdują się jego dzieci, niezależnie od tego, co czynią. Bóg jest wierny swemu imieniu przymierza, co oznacza, że zawsze czyni co obiecuje w przymierzu (por. II Mj. 34:6; Ps. 25:10; 57:3; 61:7).

Przez długi czas Dawid cierpiał, ciągle uciekając przed pościgiem Saula. Ale przez ten cały długi okres, Pan był mu wierny chroniąc go i tylko dlatego Saul nie był w stanie go schwycić i zabić. Przez zbawcze działanie Bóg sam wywyższył swoje imię i słowo w którym się objawił.

Dawid żył z Bożej łaski i wiedział, że nie tylko życie wieczne, ale także życie na tej ziemi może zachować tylko dzięki łasce Bożej. Dzięki Bożej łasce stał się królem całego Izraela. Tak jak potem Apostoł Paweł, Dawid wiedział, że może chlubić się tylko w Panu, gdyż tylko On daje siłę, aby wytrwać (1 Kor. 30-31; 2 Kor. 12:8-10).

 

W godzinach ciemności Dawid widział, że Bóg jest wielki i że to nie może zostać przemilczane. Każdy język musi go wyznać. Bóg jest wszechmogącym Stworzycielem i Panem, nie tylko dla Izraela, ale dla całego świata. Dlatego cały świat powinien poznać Pana i uwielbiać Go.

Dawid jeszcze nie widział, w jaki sposób wszystkie narody miałyby chwalić i uznać Pana, podobnie jak w naszych czasach wydaje się, że raczej złe moce rządzą, większość przywódców i polityków nie liczy się z Bogiem, wykonując swoje nieprawości, prowadząc swoje niesprawiedliwe podłe wojny, co sprawia, że wydaje się, że zło zwycięży. Jednak Dawid oczekuje i ma pewność, że królowie i przywódcy świata będą kiedyś chwalić Pana (por. Ps. 68:32; 96:1, 3, 7-8; 97:1; 98:4; 100:1; 102:15).

Dopiero w Jezusie Chrystusie zostaje to spełnione, kiedy Bóg zgromadzi swój lud z narodów, aby go poznali i uwielbiali (Jn. 11:51-52). Kościół głosi Ewangelię, zawierającą też prawdę, że Jezus Chrystus jest Królem świata, który przyjdzie, aby sądzić żywych i umarłych (Mt. 28:19-20). Kiedy Jezus wróci, nastąpi Sąd Ostateczny, od którego nikt nie może uciec i każde kolano musi się zgiąć przed Nim i każdy język wyzna, że Jezus jest Panem (Fil. 2:10-11). Także potępieni, przebywający w piekle, będą zmuszeni, aby wyznać i uznać, że Jezus jest Panem, który zwycięża i rządzi. To jest wielkie pocieszenie dla każdego wierzącego. Ponieważ Bóg jest sprawiedliwy i wszechmogący, uczyni sprawiedliwość i ukarze każdego, kto jest niesprawiedliwy i nie chce się poddać Jemu.

 

Dawid wie, nad kim Bóg okazuje miłosierdzie a nad kim nie. Dawid został poniżony przez niesprawiedliwego króla Saula i jakiś czas wydawało się, że to Saul jest zwycięzcą. Ale Bóg ukarał i poniżył go, a wywyższył poniżonego Dawida. Bóg widzi każdego, kto jest poniżony, nie musisz być wielkim i ważnym człowiekiem, aby mieć dostęp do Niego. Bóg słucha i ratuje każdego, kto woła do Niego (por. Iz. 66:1-2; 1 Piotra 5:5). Bóg gniewa się z powodu wszelkiej niesprawiedliwości, czy jest to polityczna lub militarna, czy ekonomiczna, czy osobista. Bóg wyzwoli tych, którzy są traktowani niesprawiedliwie i uwierzą a z pewnością ukarze tych, którzy wyrządzają innym krzywdę (Łk. 1:48, 52; Iż. 57:15; 66:2).

 

Dla wierzącego pocieszeniem jest to, że mimo trudnej sytuacji, Bóg i tak jest silniejszy a jako suwerenny Pan i Stworzyciel ma wszystko, co się dzieje, pod kontrolą. Wierzący też może mieć pewność, że kiedy skończy się nasze ziemskie życie, będzie żył dalej w Bożej chwale. Bóg jest wierny i doprowadza do końca dobre dzieło, które rozpoczął w każdym wierzącym.

 

Psalm kończy się osobistym wyznaniem wiary: niezależnie od sytuacji, Bóg jest wierny i pokona wszystkich wrogów. On jest wszechmogący i sprawiedliwy, dlatego każdy niesprawiedliwy, który nie chce się poddać Jemu, nie ma szansy.

W tym życiu na tej ziemi wierzący nie jest wolny od cierpienia, zostaje atakowany i poniżany przez wrogów, ale wie, że Bóg nigdy nie opuści go a żaden wróg nie może go pozbawić miłości Bożej (Rz. 8:31-39).

Pan chce zbawić wiernych i wyzwolić ich od zła, co nie oznacza tylko wyzwolenie od złych ludzi i mocy, ale przede wszystkim wyzwolenie od szatana, śmierci i grzechu. Ponieważ Pan tego dokonał w Chrystusie na krzyżu, każdy chrześcijanin na zawsze z wdzięcznością chwali Pana, który dokonał wielkich czynów.