12 July 2021
05 July 2021
Wierność Boża
Wielu chrześcijan zastanawia się, jak można wytrwać w wierze do końca. A jeśli wytrwamy, czy jest to nasze, czy Boże dzieło? Niektórzy obawiają się utraty zbawienia, jeśli nie wytrwają, co oznacza, że nie mają pewności zbawienia. To smutne, ponieważ Bóg pragnie zapewnić nas o naszym zbawieniu, abyśmy nie musieli wątpić.
Faktem jest,
że także chrześcijanie codziennie grzeszą (Rz. 7:20). Wierzący otrzymali Ducha
Świętego, pomagającego w codziennej walce przeciwko grzechowi i w procesie
uświęcenia, ale nie oznacza to, że w ogóle nie grzeszą. Potrzebujemy Boga a Pan
Jezus nakazuje nam modlić się, abyśmy nie ulegli pokuszeniom, ponieważ nasz
duch wprawdzie jest chętny do dobrych czynów i wytrwałości, ale nasze ciało jest
mdłe i słabe (Mat. 26:41; por. Jn. 17:11, 15, 20). To jest doświadczenie
każdego chrześcijanina.
Gdybyśmy musieli
walczyć i przetrwać o własnych siłach, nikt nie byłby w stanie pokonać wszystkich
pokuszeń i wszyscy zginęlibyśmy. Ta świadomość upokarza nas wobec Boga i chroni
przed zbyt dużym zaufaniem we własne siły. Ci, którzy myślą, że mogą dużo
osiągnąć i walczyć o własnych siłach przeciwko grzechowi i pokusom nie
rozumieją ani mocy grzechu ani swoich słabości.
Ewangelia
Jezusa Chrystusa ogłasza dobrą nowinę, że Jezus zapłacił karę za nasze grzechy.
Ewangelia głosi również, że Bóg nie zostawi nas samym sobie, lecz da nam niezbędną
siłę. Nie będzie pokuszeń przekraczających nasze siły (1 Kor. 10:13).
Dlatego
prosimy w modlitwie Pańskiej o to, by Bóg nie prowadził nas ku pokuszeniu, lecz
zbawił nas od wszelkiego zła. Szatan chce osłabiać i niszczyć chrześcijan. Każdy
wierzący w Jezusa ma do czynienia z pokusami, atakami, ze zwątpieniem i słabymi
momentami. To momenty, kiedy jesteśmy konfrontowani ze smutną prawdą, że żyjemy
w świecie dotkniętym grzechem, w którym szatan posiada jeszcze moc. Ciągle stajemy
twarzą w twarz ze smutnym faktem, że mimo naszej wiary, nadal jesteśmy słabi
(Rz. 8:20, 22-24). To niezwykle frustrujące i bolesne, ale dość normalne
doświadczenie każdego prawdziwie wierzącego.
Ale także w
momentach słabości możemy chwytać się dobrej Nowiny Ewangelii oraz samego
Jezusa Chrystusa. Bóg obiecał nam to w swoim Słowie:
31 Cóż tedy na to powiemy? Jeśli Bóg za nami,
któż przeciwko nam? 32 On,
który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał,
jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego? 33 Któż
będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia. 34 Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus,
który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież
wstawia się za nami. 35 Któż
nas odłączy od miłości Chrystusowej? Czy utrapienie, czy ucisk, czy
prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? 36 Jak napisano: Z powodu ciebie co
dzień nas zabijają, uważają nas za owce ofiarne. 37 Ale
w tym wszystkim zwyciężamy przez tego, który nas umiłował. 38 Albowiem jestem tego pewien, że ani
śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość,
ani przyszłość, ani moce, (39) ani
wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od
miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. (Rz. 8:31-39)
Boża łaska
jest wielka i On zna nas. On wie, że sami nie jesteśmy w stanie wytrwać i
przeciwstawiać się pokusom i atakom szatana. Dlatego zapewnia nas, że nic i
nikt nie może nasz odłączyć od Jego miłości i od Chrystusa. Szatan chce, abyśmy
myśleli, że możemy stracić nasze zbawienie, ale on sam wie, że to kłamstwo.
Bóg chciał nas
zbawić, dlatego wybrał nas przed założeniem świata (Ef. 2:4) i jest wierny,
dlatego zachowuje nas, abyśmy wytrwali.
Apostoł Paweł
pisze w liście do chrześcijan w Koryncie:
4 Dziękuję Bogu zawsze za was, za łaskę
Bożą, która wam jest dana w Chrystusie Jezusie, 5 i
żeście w nim ubogaceni zostali we wszystko, we wszelkie słowo i wszelkie
poznanie, 6 ponieważ
świadectwo o Chrystusie zostało utwierdzone w was, 7 tak
iż nie brak wam żadnego daru łaski, wam, którzy oczekujecie objawienia Pana
naszego Jezusa Chrystusa, 8 który
też utwierdzi was aż do końca, tak iż będziecie bez nagany w dniu Pana naszego
Jezusa Chrystusa. 9 Wierny
jest Bóg, który was powołał do społeczności Syna swego Jezusa Chrystusa, Pana
naszego. (1 Kor. 1:4-9)
Apostoł
napisał te słowa do chrześcijan w Koryncie, którzy nie szczycili się świętym
życiem. Kiedy czytamy dalej list Pawła widzimy z jak wielu problemami borykali
się Koryntianie. Mimo to, Paweł traktuje ich jak braci i siostry pisząc pocieszające
słowa do nich, z których wynika, że ich mimo grzechu, Bóg w swojej łasce trzyma
ich i nie opuści.
Oczywiście zdarza
się, że wierzący ludzie, być może nawet bardzo aktywni w kościele, po jakimś
czasie odpadają od wiary. Musimy pamiętać jednak, że tak to wygląda z naszej ludzkiej
perspektywy. Nie wiemy, czy w późniejszym momencie ich życia wrócą do wiary. Często
też nie możemy mieć pewności, czy są prawdziwymi chrześcijanami. Z Bożej
perspektywy nie istnieje odpadniecie od wiary. Jeśli ktoś odpadł i nie powróci
do wiary, faktycznie nigdy nie należał do prawdziwych wierzących i nie był
wybrany.
To smutne, że
wielu chrześcijan woli wierzyć w to, że koniecznie muszą przetrwać o własnych
siłach oraz myśli, że mogą odpaść od wiary. Bóg chce dać pewność zbawienia swym
dzieciom. Szkoda, że wielu chrześcijan odmawia sobie tej biblijnej pewności.
Wierzący,
który tak myśli nie ma żadnej gwarancji, że przetrwa do końca, a więc nie ma
żadnej pewności, czy rzeczywiście w wieczności będzie żył z Bogiem.
Dodatkowym
problemem jest to, że ci chrześcijanie polegają na uczynkach. Stwierdzenie, że
sami muszą wytrwać i być może im się to nie uda jest poleganiem na uczynkach,
które byłyby wtedy konieczne do zbawienia.
Nasz Bóg
zbawił nas w Jezusie Chrystusie, ponieważ chciał, abyśmy wiecznie żyli z Nim w Jego
chwale i ku Jego chwale. Dlatego strzeże nas przez wiarę w zbawienie,
przygotowane do objawienia się w czasie ostatecznym (1 Piotra 1:5). Dlatego
możemy żyć w tej pewności i pocieszeniu, że mamy gwarancje zbawienia w Jezusie
Chrystusie.
14 June 2021
04 June 2021
List do Kolosan 3,1-10
1 A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; 2 o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. 3 Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; 4 gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale.
5 Umartwiajcie tedy to, co w waszych członkach jest ziemskiego:
wszeteczeństwo, nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i chciwość, która jest
bałwochwalstwem, 6 z powodu których przychodzi gniew Boży.
7 Niegdyś i wy postępowaliście podobnie, kiedy im się oddawaliście; 8 ale teraz odrzućcie i wy to wszystko: gniew,
zapalczywość, złość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z ust waszych; 9 nie okłamujcie się nawzajem, skoro zewlekliście
z siebie starego człowieka wraz z uczynkami jego, 10 a przyoblekli nowego, który się odnawia
ustawicznie ku poznaniu na obraz tego, który go stworzył.
11 W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania,
cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we
wszystkich.
Apostoł Paweł wyjaśnia, co oznacza nowe życie w Jezusie Chrystusie.
Wierzący umarł i zmartwychwstał z Chrystusem, czego konsekwencją jest, że jego
dotychczasowe życie ulega radykalnej zmianie.
Bycie chrześcijaninem nie może ograniczać się tylko do samej nazwy, czy
przynależności do kościoła. Bycie chrześcijaninem to życie na co dzień wg
Bożego Słowa, naśladowanie Jezusa Chrystusa, to prowadzenie życia całkiem innego
niż reszta świata.
Wierzący umarł z Chrystusem. Śmierć jest skutkiem naszego grzechu. Ale
wierzący z Chrystusem też zmartwychwstał, czyli zwyciężył nad grzechem i
śmiercią, ponieważ Chrystus zwyciężył a wierzący w Nim. Oznacza to nowe życie,
nowe stworzenie (2 Koryntian 5,17).
W nowym życiu nie ma miejsca na grzech, dlatego za logiczny skutek, Apostoł
uznaje umartwianie tego, co jest ziemskie,
czyli wszystko związane z grzechem (w. 5).
Wydaje nam się to tak nierealistycznym, ponieważ mamy świadomość ludzkiej grzeszności. Jest to logiczny skutek tego, o czym Paweł pisał wcześniej: wierzący myśli o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi (w. 2). Można by to fałszywie rozumieć, że w takim razie musimy uciec od świata, tak jak wielu to czyniło i czyni np. ucieczka do klasztoru, albo nie uczestniczenie w życiu społecznym. To nie jest jednak to, co Paweł miał na myśli i nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ grzechy zabiera się do klasztoru czy dokądkolwiek. Nie chodzi tu o życie ascetyczne, które zostało przez Pawła kilka wersetów wcześniej potępione (Kolosan 2,23).
Jeżeli wierzący skoncentruje się na tym, co w górze, czyli na Bogu, na Jego Ewangelii i na Jego Królestwie, łatwiej będzie mu pożegnać się z grzechem. Świadome grzeszne życie i modlenie się do Boga, studiowanie Pisma Świętego nie idą w parze, gdyż jest to obłuda i bluźnierstwo.
Koncentracja na Bożych sprawach skutkuje nowym sposobem myślenia, innym niż
większości ludzi wokół nas. Nie ja i moje zachcianki są najważniejsze, lecz Pan
Jezus i Jego wola znajduje się na pierwszym miejscu w moim życiu, myśleniu, w
którym uznaje, że On jest Panem i ma absolutną władzę nade mną.
Jeżeli skoncentruje się na Bogu, nie będę szukać grzesznych miejsc i nie będę
myśleć o rozkoszach doczesnego świata, nie będę rozwijać się w egoizmie,
propagowanym przez współczesne społeczeństwo.
Tylko i wyłącznie, jeżeli skoncentrujemy się na Bogu i na Chrystusie, jesteśmy
w stanie umartwiać grzech. Wielu chrześcijan uważa, że życie bez grzechu jest
niemożliwe, więc nawet się nie stara. Często problemem jest, że nie chcą
radykalnie żyć dla Boga, chcą być chrześcijanami, ale też chcą korzystać z rozkoszy
grzechu. To jest niemożliwe, nie można służyć dwom panom. Jeżeli wybierzesz
Jezusa i świat (czyli grzech) jednocześnie, tak naprawdę odrzucasz Jezusa i
zbawienie.
Wierzący w Chrystusa umartwia grzech. Umartwianie to nie dawanie komuś lub
czemuś, tego co niezbędne do życia. Jeżeli chcę umartwić kwiat, muszę przestać
mu dostarczać wody i po jakimś czasie zwiędnie.
Jeżeli umartwiam to, co jest ziemskie, czyli grzeszność, nie daje grzechowi
tego, co potrzebne, aby przetrwał. Nie daje grzechowi szansy, nie chodzę w grzeszne
miejsca lub unikam sytuacji, gdzie pokusy są silne i mogą spowodować, że
popełnię grzech.
Paweł podaje kilka przykładów, co to oznacza w praktyce.
Wszelkie rodzaje niemoralności są grzechem i w ogólne nie powinno być
miejsca dla nich w życiu chrześcijanina, nie ma w tym wyjątków. Wydaje się nam to
oczywistym, ale dla społeczeństwa wokół nas jest to raczej staromodne. Myśląc
tak, jesteśmy inni i dziwni dla naszych znajomych, sąsiadów, kolegów z pracy
itp
Innym przykładem, wymienionym przez Apostoła to chciwość, która jest
bałwochwalstwem (por. Efezjan 5,5). Chciwość jest plagą we współczesnym
społeczeństwie. Wszyscy chcemy mieć, i to coraz więcej. Jesteśmy zazdrośni,
jeśli ktoś inny ma więcej niż my. Pieniądze i posiadanie stało się jednym z
najważniejszych celów w życiu wielu ludzi dzisiaj, niestety także chrześcijan,
ale to bałwochwalstwo, czyli zdrada wobec Boga i Jezusa.
Tak jak Jezus mówi: Żaden sługa nie może dwóm panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić
będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi.
Nie możecie Bogu służyć i mamonie (Ew. Łukasza
16,13).
Jeżeli pieniądze są tak ważne dla mnie, nie
mogę powiedzieć, że jestem chrześcijaninem, ponieważ służę mamonie, a nie Bogu.
Wierzący nie musi odrzucać pieniędzy, są one bowiem środkiem pomagającym
funkcjonować w społeczeństwie. Pieniądze i posiadanie nie jest samo w sobie grzechem,
lecz grzechem jest chciwość. Wierzący powinien być wolny od chciwości, od
pragnienia więcej pieniędzy.
Chrześcijanin nie powinien kłamać. Kłamstwo jest czymś więcej niż przekazaniem
nieprawdy. Wiadomo, że w mediach występuje kłamstwo, wyrażone często w subtelny
sposób, przez przedstawienie nie wszystkich lub podkreślanie pewnych faktów
bardziej niż inne. To grzech mediów, ale w momencie, kiedy sami bezkrytycznie
wierzymy w to, i opowiadamy dalej, sami też grzeszymy. Teorie spiskowe i
szukanie wroga, obecnie bardzo popularne, powstają bardzo często na podstawie
kłamstwa, bez prawdziwych podstaw.
Wierzący żyje w prawdzie, nie w kłamstwie ani też nie w półprawdzie, która
też jest kłamstwem.
Prawda jest często niewygodna, nie tylko dla innych, ale przede wszystkim
dla nas. Zamiast wskazywać palcem na innych, np. na polityków, powinienem badać
siebie i zobaczyć, czy sam nie żyje w kłamstwie, które jest dla mnie
wygodniejsze niż prawda.
Jeżeli chrześcijanin nie skończy z grzechem, czeka go gniew Boży. Zbyt
łatwo jest mówić, że jestem z łaski zbawiony, więc dalej żyje jak zawsze żyłem,
skoro Bóg przebaczył moje grzechy, a Jego Syn, Jezus Chrystus umarł za nie. Oczywiście,
wierzący żyje z łaski i Bóg w Chrystusie przebaczy grzechy każdego, kto jest w
Chrystusie.
Wierzący musi zerwać z grzechem, ale w praktyce nie oznacza to też, że
wierzący w ogóle nie grzeszy. Każdy wie, że rzeczywistość jest inna. W tym
życiu nikt nie będzie zupełnie bez grzechu. Wierzący nie powinien jednak trwać
w grzechu, nie widząc problemu w tym, że grzeszy, ale przeciwnie nieustannie walczyć
z grzechem.
Gniew Boży jest naturalną reakcją Jego Świętości i Sprawiedliwości na wszelkie
nieprawości i grzech. Bóg nie znosi grzechu, nienawidzi go, dlatego jego gniew
jest poważny i straszny.
Gniew Boży zostanie ostatecznie wyrażony na Sądzie Ostatecznym, który czeka
każdego człowieka. Bóg jest łaskawy i chce zbawić człowieka, ale tylko na Jego
warunkach, tylko w Jezusie Chrystusie.
Każdy, kto nie jest w Chrystusie, więc każdy, kto nie wierzy, odrzuca Boga
i będzie wiecznie potępiony, co jest tak przerażające, ze człowiek nawet nie
może sobie tego wyobrazić.
Każdy natomiast, kto jest w Chrystusie, jest w nim usprawiedliwiony. Ale bycie
w Chrystusie jest więcej niż teorią, niż istnieniem w kartotece kościelnej, oznacza
to konkretną zmianę życia, oznacza umartwienie grzechu.
Bycie chrześcijaninem jest czymś więcej niż wyznaniem ustami, że Jezus jest
Panem i Zbawicielem. Wyznanie to jest niezaprzeczalnym fundamentem, ale jeśli
jest to tylko teorią, nie jest to wiara. Wiara zawsze ma wymiar praktyczny i
wiara zawsze oznacza konkretną zmianę życia i walkę z grzechem. Jeżeli
traktujemy Ewangelię poważnie, czyli traktujemy gniew Boży poważnie, oraz też
łaskę Bożą, z której jesteśmy zbawieni, nasze życie radykalnie się zmieni.
Wydaje nam się może, że to nie jest realistyczne. Naszym doświadczeniem
jest przecież, że nadal codzienne grzeszymy. Mimo to Paweł bardzo stanowczo podkreśla,
że życie chrześcijanina jest całkiem innym życiem niż życie niewierzących
ludzi.
Odnowienie wierzącego nie jest teorią, i też nie nastąpi dopiero, kiedy Pan
Jezus wróci. Nie, Paweł bardzo wyraźnie podkreśla, że człowiek już teraz
odnawia się ustawicznie (w. 10). W innym miejscu pisze: Jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem, stare przeminęło,
oto wszystko stało się nowe (2 Koryntian 5,17). Już teraz wierzący jest
nowym stworzeniem, co znaczy, że już teraz żyje życiem Chrystusa, nie życiem
grzechu.
Grecka forma czasownika wskazuje na to, że zdjęcie starego człowieka i
przyobleczenie nowego jest jednorazową i nie powtarzającą się czynnością.
Jeżeli człowiek się nawróci, zmienia się coś bardzo konkretnie, unikalnie i
jednorazowo w jego życiu, co skutkuje ustawicznym odnowieniem życia.
Zewlec starego człowieka i przyoblec Chrystusa nie oznacza po prostu posiadanie
dobrych zamiarów, tak jak ktoś, kto np. na początku roku obiecuje, że już nie
będzie palił.
Zewlec starego
człowieka wraz z uczynkami jego (w. 9) oznacza radykalne zerwanie z grzechem
i z grzesznym stylem życia.
Dopiero po zewleczeniu (zdjęciu) starego człowieka, można przyoblec (ubrać)
Chrystusa. Przez to wierzący zostaje odnowiony, aby poznał Boga. Bóg stworzył
człowieka na swój obraz, ale przez grzech człowiek wiele stracił. Tylko przez
Jezusa Chrystusa człowiek może poznać Boga, nie ma innej drogi poznania. W
Chrystusie wierzący zostaje odnowiony, co oznacza zmianę życia, ale też coraz
większe poznanie Boga oraz to, że wierzący staje się coraz bardziej podobny do
Stwórcy, co jest wolą Bożą.
Życie chrześcijańskie jest rewolucyjne i ma praktyczny wymiar; w Chrystusie wszystko w życiu radykalnie się zmienia.
10 May 2021
03 May 2021
Efezjan 4:11-16
11 I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, 12 aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, 13 aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej, 14 abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, 15 lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa, 16 z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka, rośnie i buduje siebie samo w miłości.
Kościół jest Bożym zamysłem. Nie jest ukończonym dziełem,
ale nieustannie podlega rozwojowi, wzrostowi, budowaniu. Chrystus ustanowił Go i
nieustannie buduje Kościół dając dary i ludzi, aby mógł funkcjonować.
W Nowym Testamencie znajdujemy różne listy darów, które Chrystus daje Kościołowi (Rzymian 12,6-8; 1 Koryntian 12,8-10, 28-30; Efezjan 4,11-12; por. 1 Piotra 4,10-11).
Każda z list jest inna i żadna nie jest kompletna, co wskazuje
na różnorodność darów Ducha Świętego dla Kościoła.
Każdy wierzący posiada dary i służy, używając ich. Chrystus ustanowił, że przywódcy w Kościele, mają szczególną funkcję, nie aby rządzić w sposób autorytarny ale też nie po to, aby tylko samodzielnie decydować o wszystkim i wykonywać wszystko.
Paweł pisze o funkcji i celach przywódców w Kościele.
W tekście Apostoł wymienia cztery lub pięć (zależnie jak
rozumiemy grecki tekst) funkcji: apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze i
nauczyciele.
Funkcja apostoła jest szczególnie związana z zakładaniem zborów, z pierwszą pracą misyjną.
Ewangeliści głoszą Ewangelię, ale oznacza to więcej niż tylko
ewangelizację. Filip, jeden z siedmiu diakonów jest nazywany ewangelistą
(Dzieje Apostolskie 6,3-6). Paweł pisze do Tymoteusza, aby wykonał pracę
ewangelisty (2 Tymoteusza 4,5). Prorocy głoszą Słowo Boże konfrontując
wierzących i niewierzących z Prawdą Bożą.
Ewangelista głosi Ewangelię i buduje wiernych, aby Kościół
został budowany i się rozwijał.
Wyraz pasterz (lub pastor) jest tylko w tym miejscu używany w Nowym Testamencie. W innych miejscach czytamy o opiekowaniu się trzodą, którą jest Kościół (np. Dz. Apostolskie 20,28; 1 Piotra 5,2).
Funkcja pastora jest podobna do funkcji nadzorcy (gr.: episkopoi, też tłumaczone, jako biskup, por. Filipian 1,1) oraz starszych
(por. Dz. Apostolskie 20,17 i 28; 14,23; 1 Tymoteusza 4,14; 5,17-19). W
Dziejach Apostolskich wyrazy nadzorca/biskup
i starszy są używane jako synonimy. Zadaniem
nadzorcy/biskupa/starszego jest bycie pasterzem
dla Kościoła/zboru (Dz. Apostolskie 20,17 i 28).
Pastorzy i starsi są przywódcami zborów, troszczą się i zapewniają
wszystko, czego zbór potrzebuje, tak jak pasterz troszczy się o trzodę. Są oni
też rodzajem menedżera dla Kościoła, co wyraża wyraz, tłumaczony jako przełożony, (1 Tesaloniczan 5,12;
Rzymian 12,8).
Już w Starym Testamencie znajdujemy obraz pasterza. Bóg jest dobrym pasterzem, prowadzącym do dobrych miejsc (Ks. Rodzaju 49,24; Psalm 23,1; 40,11; 80,1). Czytamy o przywódcach Izraela, którzy są pasterzami ludu, dobrymi albo złymi (2 Samuela 5,2; Psalm 78,71; Jeremiasza 23,2; Ezechiela 34,11).
Pasterze w Kościele powinni być odbiciem Jezusa, służąc w
Jego imieniu i kontynuując Jego działanie. Jezus jest dobrym pasterzem, troszczącym
się o swoją trzodę (Ew. Jana 10,11-18; Ew. Mateusza 18,12-14; Ew. Łukasza
15,3-7; Hebrajczyków 13,20; 1 Piotra 2,25; 5,4) podobnie przywódcy w Kościele
mają być dobrymi pasterzami (1 Piotra 5,2; Dz. Apostolskie 20,28).
Wyrazy pasterz i nauczyciel są w języku greckim ściśle związane ze sobą, co sugeruje bardzo bliski związek między nimi. Z tego powodu wielu twierdzi, że chodzi tu o jedną połączoną funkcję: nauczających pasterzy. Grecki tekst jednak wskazuje na dwie funkcje lub służby bardzo blisko związane ze sobą i częściowo pokrywające się wzajemnie. W innych miejscach nauczyciele stanowią osobną grupę (1 Koryntian 12,28-29; Galatów 6,6). Wszyscy pasterze nauczają, ponieważ jest to podstawą dla budowania Kościołów, ale nie każdy nauczyciel jest pasterzem.
Nauczyciel naucza, wyjaśnia Pismo Święte, aby wierni rozumieli i mogli dostosować Słowo Boże do praktycznego życia. Nauczanie nie jest tylko przekazaniem teorii, choć przekazanie wiedzy jest niezbędną częścią nauczania, ale powinno mieć zawsze wymiar praktyczny.
Nauczyciel posiada autorytet w Kościele, nie można
lekceważyć jego nauczania, choć to w żadnym przypadku nie znaczy, że nie można go
nigdy krytykować. Wszelkie nauczanie należy sprawdzić, czy jest zgodne z Pismem
Świętym.
Jezus ustanowił te służby/funkcje w konkretnym celu, o którym Paweł pisze w następnych wersetach.
Celem służby apostołów, ewangelistów, proroków, pasterzy
i nauczycieli jest, aby przygotować
świętych (w. 12).
Wyraz przygotować (w greckim oryginale to rzeczownik) ma
różne znaczenia: naprawiać (jak w Ew.
Mateusza 4,21), uzupełniać coś, co
brakuje (1 Tesaloniczan 3,10), ale też: zaopatrzyć,
uzbroić, przygotować, uzupełnić, trenować, dyscyplinować.
Przygotowanie zawsze ma konkretny cel, przygotowujemy coś
lub się do czegoś. Przywódcy (starsi, pasterze, nauczyciele, ewangeliści) przygotowują
wiernych do dzieła posługiwania. Nie tylko przywódcy służą, jest to zadanie wszystkich
świętych, każdego wierzącego.
Bóg dał Kościołowi ludzi, spełniających szczególne funkcje
i służby, aby cały Kościół składał się z wiernych, budujących i służących sobie
wzajemnie.
Celem jest nie tylko budowanie indywidualnych chrześcijan, lecz budowanie Ciała Chrystusa.
Każdy wierzący jest powołany do budowania Kościoła
poprzez służenie braciom i siostrom.
Paweł pisze w innych miejscach o budowaniu Kościoła i wzroście Kościoła. Kościół jest świątynią, która jest budowana (Efezjan 2,21; 4,16, por. 1 Koryntian 3,10-23).
Wyraz, tłumaczony jako budować, oznacza budować budynki ale także zakładać państwa.
W Starym Testamencie czytamy, że Bóg, po wygnaniu,
stanowiącym sąd Boży, buduje dla siebie lud (Jeremiasz 24,6; 31,4; 33,7). Czyni
to przez mówienie poprzez proroków (Jeremiasz 1,9-10). W Nowym Testamencie
Jezus Chrystus buduje Kościół, lud Boży (Ew. Mateusza 16,18).
Kościół, jest budowany, rozwija się i rośnie tak jak
ciało, organizm - metafora, używana przez Apostoła Pawła w 1 Koryntian
12,12-31.
Apostoł Paweł określa w trzy cele budowania Kościoła.
Pierwszym celem jest jedność wiary i poznania Syna Bożego (w. 13).
Jedność między wierzącymi stała się tylko możliwa przez Jezusa
Chrystusa i jego dzieło (por. Galatów 3,28; Efezjan 2,11-22). Jest to jedność w
wierze i nauczaniu, co oznacza, że głoszenie i nauczanie w Kościele jest zgodne
i jedno. Kościół zna Syna Bożego Jezusa Chrystusa, co zawiera także wiedzę o
tym, kim On jest i co uczynił. To implikuje, że Kościół przeciwstawia się
fałszywym naukom, które nauczają czegoś innego niż Pismo Święte.
Następnym celem jest osiągnięcie przez wszystkich męskiej doskonałości (w. 13). Nie oznacza to tutaj dojrzałości każdego wierzącego osobno, lecz dojrzałość Kościoła, jako całości. Wyraz ten nie oznacza doskonałości, lecz dojrzałość, jako przeciwieństwo niedojrzałości charakterystycznej dla dzieci i niemowląt, o których mowa w następnych wersetach. Dojrzały człowiek nie wieje z wszystkimi wiatrami fałszywych nauk (w. 14) ale rozpoznaje fałszywe nauki i przeciwstawia się im. W Kościele ciągle pojawiają się nauczyciele i pastorzy, głoszący fałszywe nauki, niezgodne z Pismem Świętym. Wielu chrześcijan nie rozpoznaje ich, bo nie zostali przygotowani przez przywódców (pastorów, starszych) i sami się nie starali, aby lepiej poznać Syna Bożego.
Fałszywe nauczanie jest zagrożeniem dla Kościoła. Czasami
wygląda niewinnie, ale pochodzi od szatana, pragnącego w ten sposób zniszczyć
Kościół. Dlatego tak ważne jest, aby wierzący byli dojrzali, aby Kościół, zbór był
dojrzały w wierze i w wiedzy.
Jako trzeci cel, Paweł podaje, dorośnięcie do wymiarów pełni Chrystusowej. Chrystus jest miarą naszej dojrzałości. Wierzący i Kościół, jako całość, stają się coraz bardziej podobni do samego Jezusa Chrystusa.
Kościół ma być szczery w miłości (w. 15). Grecki tekst mówi dosłownie: mówić prawdę. Mówienie prawdy stanowi wielki kontrast z fałszywą nauką, która jest kłamstwem.
Kościół głosi prawdę, co oznacza też, że przeciwstawia
się kulturze, demaskuje kłamstwo w kulturze i w społeczeństwie. Kościół głosi
prawa Boże i żyje prawdą Bożą (por. Efezjan 6,14).
W ten sposób, będąc w Kościele, przygotowany przez przywódców, wierzący rośnie w Chrystusie pod każdym względem (w. 15), lub jak można lepiej tłumaczyć: w każdy sposób. W każdy sposób, czyli w wierze, w wiedzy, w jedności, w miłości (por. 2 Koryntian 10,5; 2 Tesaloniczan 1,3; Kolosan 1,10; 2,19).
W taki oto sposób funkcjonuje Kościół Chrystusa. Każdy wierzący otrzymał dary, ale nikt nie otrzymał w taki sposób, aby już nie potrzebował być budowanym przez braci i siostry. Kościół jest wspólnotą, ciałem, w którym każdy członek jest ściśle związany z Chrystusem i w Nim z wszystkimi innymi braćmi i siostrami, co zostaje wyrażone poprzez członkostwo lokalnego zboru.
Przywódcy w Kościele, w lokalnym zborze, mają szczególną
funkcję i odpowiedzialność, aby Kościół w całości dobrze funkcjonował według
Słowa Bożego. Kościół funkcjonuje dobrze, jeśli zostaje ciągle budowany, jeśli
każdy członek aktywnie służy, używając otrzymanych darów.