10 August 2020
Bezsilność człowieka
W raju człowiek zgrzeszył, ale mimo upadku, nie przestał być człowiekiem, nie stał się zwierzęciem lub demonem. Każdy człowiek, czyli każdy grzesznik, nadal stworzony jest na obraz Boga, co oznacza, że ma umysł, którego może używać, aby myśleć i jest w stanie rozumieć Boże objawienie, jeśli Bóg mu otworzy oczy i serce.
Mimo upadku w
grzech, w człowieku pozostał płomień naturalnego światła, którym jest
umiejętność racjonalnego myślenia oraz świadomość moralna. Oznacza to, że każdy
człowiek, mimo grzechu, ma podstawową świadomość istnienia Boga oraz świadomość
dobra i zła. Wielu podkreśla ten płomień twierdząc, że przez tą umiejętność
człowiek jest w stanie sam z siebie nawrócić się i poznać Boga. Prawda jednak
jest następująca: grzech dotknął naturę człowieka do tego stopnia, że jest
przez to zepsuty, co oznacza, że nie jest w stanie uczynić czegokolwiek dobrego
w oczach Boga. Mówiąc innymi słowami: cokolwiek człowiek by uczynił, nie jest to
w stanie zmniejszyć jego winy i skłonić Boga do tego, aby go przyjął.
Oczywiście należy
przyznać, że człowiek jest zdolny do dobrych czynów w codziennym życiu. Gdyby
Bóg pozostawił człowieka kompletnie w jego grzeszności, każdy byłby taki, jak
najgorszy i najbardziej bezsumienny przestępca. Dobry Bóg jednak obdarzył
ludzkość ogólną łaską, co sprawia, że świat nie jest tak zły, jakim potencjalnie
mógłby być. Należy jednak pamiętać, że ogólna łaska nie daje ani zbawienia, ani
możliwości nawrócenia się.
Mimo tego
płomienia lub lepiej, śladu światłości, żaden człowiek nie jest w stanie samodzielnie
uwierzyć Ewangelii. Gdyby tak było, uwierzenie i nawrócenie byłoby dobrym uczynkiem
człowieka, dokonanym na podstawie śladu światłości, który w nim jeszcze
pozostał. Musiałby coś wykonać, uwierzyć, aby móc być zbawionym, ale wtedy
zbawienie nie byłoby tylko z łaski, lecz z łaski plus uczynku człowieka.
Problem naszego grzechu jest następujący: nie jesteśmy w stanie skorzystać z tego płomienia światła w nas ku dobremu. Zamiast dojść do Boga, człowiek z natury coraz bardziej oddala się od Niego i ciągle na nowo buntuje się przeciwko Niemu, powiększając przez to swoje winy i swój grzech.
Dzieje się
tak, ponieważ człowiek jest kompletnie bezsilny, by czynić cokolwiek dobrego, co
mogłoby Bogu się podobać. Tylko przez łaskę człowiek może zostać zbawiony.
Tylko jeśli Bóg sam go powoła i da mu wiarę, człowiek jest w stanie uwierzyć
Ewangelii. Tylko przez Ducha Świętego, człowiek może się nawrócić, wyznać, że
jest grzesznikiem i wyznać, że tylko przez Jezusa Chrystusa może być zbawiony.
Człowiek przez grzech nie jest ciężko chory, lecz jest martwy, jak Apostoł
Paweł pisze: I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów
(Ef. 2:1; I Mj. 6:5; 8:21). Choremu człowiekowi możesz powiedzieć, aby podał ci
rękę i być może uczyni to, bo jeszcze w nim jest życie. Natomiast mówienie do kogoś martwego nie ma
sensu, bo nie zareaguje i nie będzie w stanie cokolwiek uczynić. Przez grzech
jesteśmy martwi i to, że możemy nawrócić się, narodzić się na nowo, jest tylko
i wyłącznie łaską Bożą: Bóg (…) nas, umarłych na skutek występków, razem z
Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni (Ef. 2:5).
Płomień lub
ślad światłości w człowieku nie przybliża go do Boga. Co w takim razie z Prawem
Bożym? Bóg dał swoje Prawo, podsumowane w dekalogu, który objawia wolę Bożą dla
człowieka. Czy człowiek nie może stać się bardziej sprawiedliwy czyniąc to, czego
wymaga Prawo Boże?
Wręcz
przeciwnie, Prawo Boże jeszcze bardziej objawia wielkość grzechu człowieka i
jego winy (Rz. 2:17-24). Prawo Boże nie jest w stanie zbawić człowieka i nie wskazuje
na zbawienie, lecz raczej przekonuje go o jego winie wobec Boga, o jego
beznadziejnej sytuacji, gdyż uświadomia mu, że stoi jako niesprawiedliwy
grzesznik wobec świętego i sprawiedliwego Boga.
Prawo jest co
prawda wychowawcą prowadzącym do Chrystusa (Gal. 3:24), ale samo Prawo
nie objawia nam zbawienia w Chrystusie. Prawo nie daje człowiekowi siły, aby
wyjść z jego nędzy z powodu grzechu. Prawo uczyniło człowieka bezsilnym (Rz.
8:3), ale Bóg zesłał swego Syna, aby wykonał Prawo i zapłacił karę za ludzkie
grzechy. Tylko dzięki dziełu Chrystusa, jesteśmy w stanie żyć z Bogiem.
Chrystus uczynił wszystko, my możemy tylko przyjąć to wiarą, a nawet wiara jest
darem Bożym (Ef. 2:8).
Od czasów
humanizmu (XV/XVI wiek) i oświecenia (XVIII wiek) człowiek w zachodnim świecie
zaczął coraz bardziej pozytywnie myśleć o sobie, o swoich możliwościach oraz o
swoim duchowym stanie. Przez mocne wpływy humanizmu i oświecenia w obecnej
kulturze, także wewnątrz kościołów i zborów, jest dzisiaj niemile widzianym
podkreślanie, że człowiek jest zepsuty przez upadek. Biblijna nauka
podkreślająca bezsilność człowieka i to, że sam nie jest w stanie o własnych
siłach uwierzyć, nawet w większości kościołów chrześcijańskich jest
nieakceptowana. Natomiast powszechnie podkreśla się, że człowiek jest w stanie uczynić
coś dobrego, nawet jeśli tylko w niewielkim stopniu, oraz to, że Bóg wynagrodzi
starania człowieka.
Teologia i
kultura XVIII i XIX wieku zostały zdominowane przez taki sposób myślenia, co poskutkowało
moralizującym myśleniem i nauczaniem, wyrażanym w wielu tekstach teologicznych
i literackich. To, co obecnie widzimy jest niczym innym niż humanizmem w nowej
formie, gdzie nie Bóg, lecz człowiek znajduje się w centrum, a Bóg ma się
podporządkować standardom i ideałom człowieka.
Niektórzy byli
przekonani, że trzymanie Prawa Bożego może być środkiem nowego narodzenia. Czyli,
przez starania i początki posłuszeństwa, człowiek byłby w stanie dojść do
nawrócenia (takie nauczanie widzimy np. u Tomasza z Akwinu i u remonstrantów
lub arminianów). Oznacza to, że moc posłuszeństwa byłaby silniejsza niż grzeszna
natura człowieka, co z kolei oznaczałoby, że człowiek jednak jest w stanie coś
małego sam uczynić dla swojego zbawienia. Zbawienie nie byłby wtedy tylko i
wyłącznie z łaski.
Problemem z tym
obecnie bardzo popularnym sposobem myślenia jest, że poważnie lekceważy nasz
stan wobec Boga, objawiony przez Słowo Boże. Ludzkie ideały zostają przedłożone
nad ideały Boże. Takie myślenie zaprzecza faktowi, że człowiek jest martwy
przez grzech, a więc jest niezgodne ze Słowem Bożym.
Erazm z
Rotterdamu twierdził, że sam fakt, że istnieje Prawo Boże musi oznaczać, ze
człowiek jest w stanie trzymać się go, więc ma wolną wolę i może sam decydować,
czy trzymać się Prawa czy nie. Marcin Luter reagował na to, słusznie twierdząc,
że człowiek jest co prawda stworzeniem posiadającym wolną wolę, ale przez
własny grzech (upadek) stał się niewolnikiem grzechu i nie jest w stanie sam wybrać
życia lub zbawienia (szczególnie pisze o tym w swoim dziele „De servo arbitrio”
– O niewolnej woli, 1525 r.). Prawo Boże pokazuje nam, co powinniśmy czynić,
ale nigdy o własnych siłach nie jesteśmy w stanie uzyskać zbawienia. Tylko
Jezus Chrystus, Syn Boży, mógł wykonać to, czego my nie mogliśmy. Tylko kiedy
Duch Święty odrodzi nas, jesteśmy w stanie nawrócić się i uwierzyć.
Nie płomień w
człowieku, ani Prawo Boże, lecz tylko Ewangelia wolnej łaski jest mocą Bożą ku
zbawieniu wierzącego (Rz. 1:16).
17 July 2020
Kiedy przyjdzie Królestwo Boże?
Rozpoczęcie (inauguracja) Królestwa Bożego stanowi
centrum głoszenia Jana Chrzciciela i Jezusa Chrystusa.
Forma czasownika przybliżyło
się w greckim tekście wyraża, że królestwo nie tylko przybliżyło się, ale
faktycznie już rozpoczęło się, choć jeszcze nie do końca zostało zrealizowane.
Jan Chrzciciel zainaugurował działanie Jezusa, i
od razu Jezus zaczął głosić Królestwo Boże: Odtąd począł Jezus głosić i
mówić: Upamiętajcie się, przybliżyło się bowiem Królestwo Niebios (Mat. 4:17).
Należy przy tym pamiętać, że grecki wyraz
określający Królestwo Boże nie
oznacza miejsca, gdzie znajduje się królestwo, lecz oznacza rządzenie (królowanie) Boże. Jan i
Jezus głoszą więc: nawróćcie się, bo suwerenne
rządy (lub rządzenie) Boże już się zaczęły!
Wyraz Ewangelia w oryginale greckim ma
znaczenie polityczne. W Imperium Rzymskim np. używano jej, aby głosić, że został wybrany nowy
cesarz, co oznaczało dobrą nowinę dla imperium, gdyż cesarz gwarantował pokój i
dobrobyt. Heroldzi głosili: Ewangelia, mamy nowego cesarza! Jedyną
właściwą reakcją mieszkańców powinno być czczenie nowego cesarza i płacenie mu
należnych podatków. Nie istnieje możliwość zastanawiania się, czy należy poddać
się cesarzowi, czy nie.
Głoszenie Ewangelii Jezusa
oznacza proklamację, że Jezus Chrystus jest suwerennym, wszechmocnym Królem i
Jego rządy się zaczęły. Oznacza to, że każdy człowiek ma się mu poddać. Jeżeli
ktoś nie chce, spotka go kara. W rzymskim imperium, każdy, kto się nie poddał
władzy cesarskiej, został ukarany. Tak samo każdy, kto nie podda się Jezusowi,
otrzyma karę wiecznego potępienia.
Sposób, w jaki Królestwo Boże działa jest nieco
tajemniczy. Królestwo Boże już jest, ale często tego nie widzimy. Jezus mówił w
wielu podobieństwach o Królestwie, aby wyjaśnić, jak ono funkcjonuje. Przykładem
jest podobieństwo o ziarnku gorczycznym:
31 Inne podobieństwo podał im, mówiąc: Podobne jest
Królestwo Niebios do ziarnka gorczycznego, które wziąwszy człowiek, zasiał na
roli swojej. 32 Jest ono, co
prawda, najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy urośnie, jest największe ze
wszystkich jarzyn, i staje się drzewem, tak iż przylatują ptaki niebieskie i
gnieżdżą się w gałęziach jego.
33 Inne podobieństwo powiedział im: Podobne jest Królestwo
Niebios do kwasu, który wzięła niewiasta i rozczyniła w trzech miarach mąki, aż
się wszystko zakwasiło.
Do czego dokładnie jest podobne królestwo? Nie jest
ono podobne do samego ziarnka, lecz do całego procesu: ziarnko zostaje
zasadzone, powoli się rozwija, na początku prawie nic nie widać, ale w końcu
wyrasta z niego drzewo. Tak jest z Królestwem Bożym, zaczyna się małe, prawie
nie widocznie, ale powoli rozwija się, aż w końcu jednoznacznie będzie
widocznie dla wszystkich.
Dla wielu dzisiaj Królestwo Boże jest ukryte, ale
wierzący, patrzący duchowymi oczami, w wierze, widzi je, gdyż wszędzie, gdzie
widzimy działanie Jezusa w wierzących i w Kościele, tam widzimy obecność Jego
Królestwa.
W swoim życiu Jezus udowodnił, że jest suwerennym
Królem nie tylko nad wszystkimi ludźmi, ale też nad całym stworzeniem. Podczas
sztormu uciszył burzę, ponieważ przyroda musi mu być posłuszna (Mat. 8:23-27).
Jezus mógł chodzić po wodzie, bo jest Panem nad stworzeniem (Mat. 14:22-33). Nie
tylko przyroda, ale też cały świat duchowy musi być posłuszny Królowi Jezusowi,
co udowodnił przez wypędzenie demonów (np. Mk. 1:21-28 i inne). To są znaki
Królestwa Bożego, wskazujące na rzeczywistość w tym Królestwie. W tej chwili
żyjemy w świecie pełnym grzechu i jego skutków, ale kiedy Jezus wróci, jego
Królestwo będzie na całej ziemi. Wtedy wróg (szatan) zostanie ostatecznie
pokonany i wtedy będziemy żyć w świecie bez grzechu, bez chorób i bez demonów.
Wszystkie znaki wskazują na przyszłą rzeczywistość.
Chrześcijanin powinien być posłusznym obywatelem
swego państwa, ale wie, że należy przede wszystkim do innego państwa - Królestwa
Bożego. Król Jezus jest ponad wszelkie władze na tej ziemi a chrześcijanie, jako
obywatele Jego Królestwa powinni być Mu posłuszni. Jezus też chce, aby jego
obywatele współdziałali w proklamacji Ewangelii Jego Królestwa na całym świecie.
Nakazał to swoim uczniom ale przez to też i nam:
16 A jedenastu uczniów poszło do Galilei, na górę, gdzie im
Jezus przykazał. 17 I gdy go ujrzeli, oddali mu pokłon, lecz niektórzy
powątpiewali.
13 July 2020
09 July 2020
Księga Izajasza 11,1-9
Studium Biblijne
Nie według
widzenia swoich oczu będzie sądził ani według słyszenia swoich uszu
rozstrzygał, 4 lecz według sprawiedliwości będzie sądził biednych i
według słuszności rozstrzygał sprawy ubogich na ziemi.
Rózgą swoich
ust będzie chłostał zuchwalca, a tchnieniem swoich warg zabije bezbożnika. 5 I będzie sprawiedliwość pasem jego bioder, a prawda
rzemieniem jego lędźwi.
6 I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał
obok koźlęcia, cielę i lwiątko, i tuczne bydło będą razem, a mały chłopiec je
poprowadzi. 7 Krowa będzie się pasła z niedźwiedzicą, ich młode będą
leżeć razem, a lew będzie karmił się słomą jak wół. 8 Niemowlę bawić się będzie nad jamą żmii, a do nory węża
wyciągnie dziecię swoją rączkę. 9 Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej
górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.
Izajasz głosił to proroctwo w czasach gdzie w
Izraelu źle się działo. VIII wiek p.n.e., panował wtedy król Achasz, król Judy,
potomek Dawida, zły i bezbożny, nie ufającył Bogu w obliczu ogromnego zagrożenia
ze strony Tiglata Pilesera III, króla Asyrii (por. Izajasz 7; 2 Królewska 16).
Wkrótce potem mieszkańcy północnego królestwa Izraela zostali wyprowadzeni na
wygnanie i nigdy nie powrócili. Sytuacja wyglądała beznadziejnie, a następny
król nie był lepszym rozwiązaniem, gdyż był również grzeszny…
Wcześniej Izajasz prorokował, że Izrael zostanie
za karę ścięty jak las (Izajasz 6,13). Na jego miejscu powstanie las asyryjski,
wykonawca kary Bożej nad Izraelem. Izrael zostaje wyprowadzony na wygnanie i
wygląda na to, że będzie to koniec jego historii. To jednak nie koniec, gdyż u
Boga przekleństwo nigdy nie ma ostatniego słowa. Zło nie zwycięża. Asyria zostaje
także zniszczona jak ścięty las (Izajasz 10,18-19). Bóg zaczyna na nowo. Asyria
zostaje ścięta, aby nigdy nie powstać, ale Izrael został ścięty, aby Bóg mógł
zacząć coś nowego. W pniu, który pozostał po ściętym lesie jest jeszcze życie,
i z tego oryginalnego korzenia wyrasta nowy pęd, nowe życie, nowy początek.
Mimo grzechu i buntu, nadal istnieje życie,
ponieważ Bóg jest jego dawcą.
Kilka rozdziałów wcześniej czytamy o
obietnicy przyszłego Króla (9,5-6), Potomka Dawida, Króla, który da prawdziwą
nadzieję na wybawienie.
Wielu potomków Dawida było królami, ale
większość z nich było bezbożnych. Ta dynastia w tej formie nic dobrego nie
przynosi, jest tylko gorzej. Ale teraz Izajasz mówi o różdżce z pnia Isajego
(w. 1). Isaj był ojcem Dawida. Bóg wraca do początku dynastii Dawida, aby
zacząć od nowa.
Potomek, wychodzący z pnia Isajego jest inny,
gdyż Duch Pana jest nad Nim, co oznacza, że jest to Ktoś szczególny ze
szczególnym zadaniem od Boga. Różdżka, pęd oznacza Mesjasza, ostatecznego Króla,
jedynego Króla, który jest sprawiedliwym i jedynym, Który może dać prawdziwy
pokój. Przez niego Bóg zrealizuje nowy początek.
Mesjasz nie będzie żyć i rządzić w duchu
grzesznych ludzi, lecz w Duchu samego Pana Boga.
Podczas gdy rządy królów Izraela i Judy charakteryzowały
się grzechem i niesprawiedliwością, rządy Mesjasza będą charakteryzować się
mądrością, rozumem, mocą i sprawiedliwością. Biedni i słabi już nie muszą się
bać, gdyż uczyni im sprawiedliwość a niesprawiedliwi zostaną ostro ukarani.
Jest to ogromny kontrast z rządami większości królów Izraela i Judy. Nieustannie
prorocy oskarżali Izrael o niesprawiedliwość, niesprawiedliwie traktujący
szczególnie tych w potrzebie (patrz szczególnie prorocy Amos i Micheasz).
Czytamy, że sprawiedliwość jest pasem jego
bioder a prawda rzemieniem jego lędźwi (w. 5). Hebrajski tekst mówi
dosłownie, że prawda jest jego bielizną na lędźwi. Oznacza to, że
prawda i sprawiedliwość nie są tylko czymś na zewnątrz, na pozór, ale są
częścią jego, nawet kiedy zdejmuje ubranie. On sam jest sprawiedliwy, żaden
człowiek nie jest sprawiedliwy.
Skutkiem jego rządów będzie prawdziwy pokój, szalom.
Dla nas pokój oznacza zazwyczaj koniec wojny, brak zagrożeń wojennych,
zawieszenie broni. „Sytuacja, w której państwo nie jest w stanie wojny”
(Słownik Języka Polskiego PWN). Ale tu chodzi o szalom, coś więcej niż
tylko brak wojny i wrogości; jest to pokój w najszerszym znaczeniu, pokój,
który oznacza pojednanie tego, co zostało rozdzielone. Hebrajski wyraz szalom
oznacza: pokój, dobrobyt, zdrowie, pomyślność, szczęście, bycie kompletnym
i w pełni, bezpieczeństwo i poczucie bezpieczeństwa.
Bóg stworzył świat w harmonii, ale przez
grzech znikła harmonia i powstała wrogość, brak zaufania, brak bezpieczeństwa, lęk
i chęć niszczenia innych.
Nawet niemowlę może bawić się z niebezpiecznymi
wężami. Jest to szokujący obraz, prawie nie możemy sobie wyobrazić takiej
sytuacji. Jest to w naszym poczuciu niemożliwą utopią.
Rząd pokojowy Mesjasza-Króla oznacza powrót
do harmonii, której chciał Bóg. Konkretnie oznacza to, że wilki, lamparty i
niedźwiedzie będą przebywały razem z jagniętami, koźlętami i krowami.
Przypomina to raj, tak jak było na początku, kiedy jeszcze nie było grzechu.
Raj, który wydaje się wielu nie realny. Ale u Boga jest to realne.
Powrót raju, o którym Izajasz mówi, oznacza likwidację
przekleństwa i sądu, likwidację grzechu i jego skutków. Wąż, który w Ks.
Rodzaju 3 reprezentuje szatana, już nie będzie niebezpieczny. Już nie będzie
wrogości między zwierzętami a człowiekiem, nie będzie wrogości miedzy różnymi
częściami stworzenia, nie będzie już wrogości między wężem a kobietą (Ks.
Rodzaju 3,15).
Ale najważniejszy jest pokój i pojednanie, które
w nowym Królestwie zaistnieje między Bogiem a człowiekiem. Grzech człowieka
oznacza bunt przeciwko Bogu Stworzycielowi, co przynosi wrogość między Bogiem a
człowiekiem. To jest największy problem człowieka, problem, którego sam nie
może w żaden sposób rozwiązać, jedynie Bóg sam może to uczynić.
Bóg miał prawo zniszczyć Adama i Ewę i całe
stworzenie, nie uczynił jednak tego, ale obiecał rozwiązanie. Bóg wykonał swój
plan zbawienia poprzez historię ludzi. Obiecał Abrahamowi, że uczyni z niego
wielki naród, z Dawida króla tego narodu, obiecał, że narodzi się Potomek
Dawida, który zasiądzie na tronie i będzie to królestwo wieczne (2 Sam.
7,12-16). Późniejsi potomkowie Dawida byli grzeszni. Człowiek niestety tworzy
tylko sytuacje beznadziejne. Ale Bóg jest wierny i spełnia to co obiecuje. W
końcu narodził się ten Potomek, pęd z pnia Isajego, Jezus Chrystus.
Przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa
Chrystusa nowe Królestwo może przyjść. Najpierw musi zostać pokonane zło, które
zniszczyło stworzenie. Chrystus pokonał na krzyżu szatana, czego dowodem jest
zmartwychwstanie. W Chrystusie człowiek może znowu żyć w pokoju z Bogiem i z
całym stworzeniem. Znaczenie jest o wiele większe niż pokój między mną a
Bogiem, zbawienie dotyczy całego stworzenia.
Na końcu księgi Izajasza czytamy że Bóg mówi:
stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspomniało rzeczy dawnych, i nie
przyjdą one na myśl nikomu (Izajasza 65,17). To jest to samo o czym Izajasz
tu mówi. Także w Nowym Testamencie czytamy o nowym stworzeniu, gdzie już nie będzie
grzechu, ani skutku grzechu (Ks. Objawienia / Apokalipsa 21,1-8).
Jest to nowe stworzenie, nowe Królestwo, w
którym już nie będzie grzechu, nie będzie szatana, lecz będzie tylko doskonały
pokój, szalom. Zbawienie przez Jezusa ma nie tylko znaczenie dla ludzi,
ale dla całego stworzenia, gdyż całe stworzenie cierpi z powodu skutków grzechu
i oczekuje zbawienia (Rzymian 8,18-22). Dlatego zbawienie oznacza nie tylko
pojednanie wierzącego z Bogiem i przebaczenie jego grzechów, ale oznacza także
odnowienie przyrody, odrestaurowanie harmonii, która istniała przed grzechem w
stworzeniu.
Nowe stworzenie oznacza radykalną zmianę w
życiu wierzącego, które już na tej ziemi się zaczyna. Paweł pisze, że kiedy
człowiek się na nowo narodzi, staje się nowym stworzeniem (2 Kor. 5,17).
Jeszcze nie w pełni, bo grzech nadal istnieje, ale jest to bardzo konkretny
początek nowego stworzenia w wierzącym (por. Ew. Mateusza 3,1-3; Ew. Łukasza
17,20-21). Pełna realizacja Królestwa będzie wtedy, gdy Jezus wróci.
Żydzi myśleli, że ta obietnica Mesjasza-Króla
oznacza, że powstanie wielki, silny militarnie król, który wypędzi Rzymian z
kraju i ustanowi swoje królestwo. Takie nadzieje wielu wiązało z Jezusem. Ale
Królestwo, które obiecał Bóg jest o wiele większe i wspanialsze niż nawet
najbardziej idealne politycznie państwo które możemy sobie na ziemi wyobrazić,
gdyż Boże Królestwo jest czymś całkiem innym, jest Bożym Królestwem.
Królestwo Boże jest duchowym Królestwem, ale
nie tylko. Królestwo Boże jest bardzo realne, duchowo ale i materialnie.
Oznacza to odnowienie duchowego i materialnego stworzenia. Jezus naprawdę wróci
na ziemię i wtedy powstanie prawdziwe, nowe materialne, fizyczne i duchowe nowe
stworzenie: nowe niebo i ziemia. Wtedy normalną rzeczywistość stanowić będzie
przebywanie wilka i jagnięcia, zabawa dzieci z wężami, ponieważ wtedy zaistnieje
dosłowna Boża harmonia w stworzeniu, tak jak Bóg tego chciał. Możemy to bardzo
dosłownie i realnie rozumieć, bo taki jest nasz Bóg. Tak jak stworzył piękny
świat, w którym Adam i Ewa mogli mieszkać, tak stworzy od nowa dla każdego, kto
jest w Chrystusie nowy świat. Przez wiarę, z łaski, każdy będzie mógł mieszkać
w tym idealnym ale też realnym świecie. Każdy wierzący będzie żyć bez grzechu w
pojednaniu z Bogiem Stworzycielem. Przez Jezusa Chrystusa, pęd z pnia Isajego, Potomka
Dawida, obiecanego Mesjasza.
06 July 2020
Grzech pierworodny
Wszyscy jesteśmy grzesznikami od urodzenia i z natury nienawidzimy Boga (Ps. 51:5). Przez całą historię Kościoła było dużo oporu przeciw temu biblijnemu nauczaniu. Także obecnie głosząc tą naukę możemy oczekiwać wręcz agresywnych reakcji, nie tylko ze strony niewierzących, ale niestety też czasami ze strony wierzących.
Nauka o
grzechu pierworodnym boleśnie nas dotyka. Nie chcemy jej słyszeć, ponieważ wolimy
oszukiwać się sadząc, że nie jest z nami przecież tak źle. Poza tym ta nauka
wydaje się nam nielogiczna i niesprawiedliwa.
Pismo Święte jednak
wyraźnie wskazuje na grzeszność człowieka. Apostoł Paweł określa naturalny stan
człowieka i całej ludzkości nastepującymi słowami:
1 I wy umarliście
przez upadki i grzechy wasze, 2 w których niegdyś
chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w
powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. 3 Wśród nich i my
wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i
zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni (Ef. 2:2-3).
W innych
miejscach Biblii czytamy, że nie ma ani jednego człowieka, który byłby
sprawiedliwym i czyniłby dobrze:
10 jak napisano: Nie ma ani
jednego sprawiedliwego, 11 nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; 12 wszyscy zboczyli, razem
stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego (Rz. 3:10-12).
Apostoł w
innym miejscu wyjaśnia, jak to się stało, że jesteśmy grzesznikami. Pismo Święte
uczy, że stało się to przez jednego człowieka - Adama. Przez niego grzech
przyszedł na świat i dlatego każdy potomek Adama jest grzeszny i winny. Wydaje
nam się to być może nielogicznym i niesprawiedliwym, ale to są fakty, które
podaje Słowo Boże. To, że nam to się nie podoba nie zmienia faktu, nie możemy
zmienić faktów według naszego upodobania. Apostoł Paweł pisze:
12 Przeto jak przez
jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na
wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli; 13 albowiem już przed
zakonem grzech był na świecie, ale grzechu się nie liczy, gdy zakonu nie ma; 14 lecz śmierć panowała
od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili takiego
przestępstwa jak Adam, będący obrazem tego, który miał przyjść (Rz. 5:12-14).
Te słowa są jednoznaczne: każdy człowiek jest śmiertelny, ponieważ jest
grzesznikiem i stało się to przez grzech pierwszego historycznego człowieka - Adama. Nawet ci,
którzy nie grzeszyli świadomie jak Adam, np. małe dzieci, niemowlęta, są winnymi.
Biblia uczy, że śmierć jest skutkiem grzechu, a ten, kto nie jest grzesznikiem,
nie musi umrzeć (Rz. 5:12: 6:23). Gdyby więc niemowlęta
naprawdę były niewinne, nie umierałyby, ale jak wiadomo i one, i nawet nieanrodzone,
też umierają.
To trudne do przyjęcia, ale taka jest nasza sytuacja. Nie oznacza to
jednak, że każdy człowiek jest tak zły, jakim mógłby być. Na szczęście łaska
Boża sprawia, że większość ludzi nie są strasznymi okrutnymi przestępcami. Wielu
ludzi, też niewierzących jest w stanie czynić dobre rzeczy, okazywać miłość
bliźniemu. W oczach świętego Boga nie są to jednak dobre uczynki, które
zmniejszyłyby naszą winę. Każdy nasz uczynek jest skażony grzechem, czyli jest grzeszny.
Nawet jeśli ktoś całe życie czyni dobrze, ale żyje bez Chrystusa, jest zepsuty
w sensie duchowym, zasługuje na śmierć.
Jesteśmy grzeszni z powodu grzechu Adama. To tajemnica, której do końca nie
jesteśmy w stanie zrozumieć i może nam się wydawać, że jest to niesprawiedliwym,
ale to nie zmienia faktu, że tak jest. Jesteśmy wszyscy potępieni, nie tylko z
powodu naszych konkretnych grzechów, ale już z powodu tego jednego grzechu
Adama (Rz. 5:18). Apostoł podkreśla, że przez grzech jednego człowieka, Adama,
wszyscy staliśmy się grzesznikami (Rz. 5:19) i nie mamy innego wyjścia niż
przyjąć tą Bożą Prawdę.
Poza tym nie mamy możliwości czynić inaczej niż grzeszyć. Adam był w stanie
nie grzeszyć, on miał wybór a wybrał grzech i bunt. My, którzy zostalismy zrodzeni
z Adama, nie mamy takiego wyboru. Każdy człowiek grzeszy, nawet jeśli bardzo
się stara czynić dobrze i nie grzeszyć, nie jest w stanie, ponieważ ludzki byt
jest dotknięty grzechem.
Przez całą
historię Kościoła możemy dostrzec wielki opór przeciw tej biblijnej nauce. W IV
wieku Pelagiusz (IV/V wiek) nauczał, że każdy człowiek rodzi się jako tabula
rasa, jako niezapisana kartka papieru, a dopiero przez złe przykłady jest
skłonny do grzeszenia. W XVII wieku remonstranci (naśladowczy Arminiusa) w
Holandii uczyli, że dzieci, co prawda rodzą się w grzechu, ale nie są winne
dopóki same nie zgrzeszą. Odrzucili naukę, że Bóg sądzi już na podstawie
grzechu pierworodnego.
Od tego
momentu było coraz więcej tak nauczających teologów, pastorów i chrześcijan.
Nie chcieli przyjąć tego, że człowiek jest całkiem zepsuty przez grzech, co
oznacza, że nie jest ciężko chory, lecz kompletnie martwy, nie będąc w stanie czegokolwiek
dobrego uczynić w sensie duchowym. Podkreślali odpowiedzialność i wolność
człowieka, nie przyjmując tego, że człowiek nie jest w stanie sam przyczynić
się do swego zbawienia. Takie nauczanie jest znane obecnie, jako arminiańskie.
Podczas Wielkiego
Synodu w Kartaginie w 481 r. ówczesny Kościół powszechny jednoznacznie potępił
fałszywe nauki Pelagiusza i przyjął nauczanie ojca Kościoła Augustyna jako
biblijną naukę. Obecnie Kościół rzymsko-katolicki odbiegł w tym aspekcie od
nauczania Augustyna, podkreślając, że dobre uczynki mogą przyczynić się do
zbawienia.
Wielu uważa,
że ta nauka jest beznadziejna, ale to nie jest prawdą. Apostoł Paweł pisze
dalej o wielkim pocieszeniu:
18 A zatem, jak przez
upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez
dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi
usprawiedliwienie ku żywotowi. 19 Bo jak przez
nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez
posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia (Rz. 5:18-19).
Apostoł Paweł
porównuje Adama i Chrystusa oraz potomstwo Adama i tych, którzy są w
Chrystusie. Jezus Chrystus jest drugim Adamem. Każdy przez sam fakt, że urodził
się jako człowiek jest w Adamie, dziedzicząc to, co pochodzi od Adama. Jeśli
człowiek się nawróci, rodzi się na nowo i jest w Chrystusie, w drugim Adamie, wtedy też
dziedziczy wszystko, co pochodzi od drugiego Adama, mianowicie pojednanie z
Bogiem z powodu ofiary Chrystusa na krzyżu.
Śmierć i
potępienie jest przeznaczone dla każdego człowieka, ale zbawienie jest tylko
dla tych, którzy uwierzyli. Wierzącym zostaje poczytana sprawiedliwość
Chrystusa.
W innych
miejscach Apostoł Paweł mówi o byciu w
ciele i byciu w duchu (np. Rz.
8:13; Gal. 5:19-21; 6:7-8), lub o starym i nowym człowieku (np. Rz. 6:1-6; Ef.
2:2-3; 4:22-24; Kol. 3:9-10). Stary człowiek jest w ciele, jest człowiekiem,
który jest całkiem poddany swojej grzesznej naturze, nie będąc w stanie czynić
dobrych uczynków, podobajacych się Bogu. Nowy człowiek istnieje tylko z łaski, poprzez
nawrócenie i nowe narodzenie. Tylko przez nowe narodzenie człowiek jest w
stanie uciec od potępienia z powodu grzechu Adama. Łaskawy Bóg wysłał swego
Syna na świat, aby zapłacił karę za ludzki grzech, by odnowić każdego, kto
uwierzy, by mógł stać się nowym stworzeniem i potomkiem drugiego Adama: Jezusa
Chrystusa.
Przez to, że
Adam zgrzeszył, jesteśmy grzeszni i potępieni, ale przez to, że Jezus Chrystus
był posłuszny, poniósł karę za grzech, zmarł i zmartwychwstał, każdy, kto jest
w Nim może żyć.
Człowiek nic
nie musi, a nawet nie może dla swego zbawienia uczynić, tylko nawrócić się i
uwierzyć.