08 June 2020
01 June 2020
II Ks. Mojżeszowa 3,1-6 i 13-16
Studium Biblijne
Ks. Wyjścia / 2 Mojżeszowa 3,1-6 i 13-16
1 Gdy Mojżesz pasał trzodę teścia swego Jetry, kapłana
Midianitów, pognał raz trzodę poza pustynię i przybył do góry Bożej, do Horebu.
2 Wtem ukazał mu się anioł Pański w płomieniu ognia ze
środka krzewu; i spojrzał, a oto krzew płonął ogniem, jednakże krzew nie
spłonął.
3 Wtedy rzekł Mojżesz: Podejdę, aby zobaczyć to wielkie
zjawisko, dlaczego krzew się nie spala. 4 Gdy Pan widział, że podchodzi, aby zobaczyć, zawołał nań
Bóg spośród krzewu i rzekł: Mojżeszu! Mojżeszu! A on odpowiedział: Oto jestem! 5 Wtedy rzekł: Nie zbliżaj się tu! Zdejmij z nóg sandały swoje, bo miejsce, na którym
stoisz, jest ziemią świętą. 6 Rzekł też: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahama, Bóg
Izaaka, i Bóg Jakuba. Wtedy Mojżesz zakrył oblicze swoje, bał się bowiem
patrzeć na Boga.
[…]
15 I mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom
izraelskim: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba
posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po
wszystkie pokolenia. 16 Idź i zgromadź starszych Izraela, i powiedz im: Pan, Bóg
ojców waszych objawił mi się, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, mówiąc: Patrzyłem
na was i na to, co wam czyniono w Egipcie.
W momencie objawienia Bożego Mojżesz żył już
około 40 lat z rodziną swej żony. Wędrował jako pasterz z trzodą teścia Jetry
przez pustynię i zapewne sądził, że już do końca swego życia będzie żył w
podobny sposób. Bóg miał jednak inne plany związane z Mojżeszem. Na świętej górze Horeb (Synaj), górze PANA,
objawił mu się sam Bóg. Na tejże samej górze Horeb, Bóg zawrze póżniej
przymierze z Izraelem i podaruje mu Dziesięć Przykazań (Ks. Wyjścia 19-20).
W starożytnym świecie każdy naród i każdy
region posiadał swoich bogów. Bóg objawił się Mojżeszowi nie jako bóg góry
Horeb, gdyż On nie jest jednym z wielu bogów, posiadających swoje terytorium i
strefę wpływów. Bóg jest bowiem wszechmogący, nie ograniczony do określonego
terytorium, to Bóg patriarchów Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Mojżesz znał oczywiście obietnice Boga dane
Abrahamowi. To Bóg, który zawarł przymierze z Abrahamem, Izaakem i z Jakubem,
Bóg, który uczynił wielkie rzeczy w przeszłości.
Ten sam Bóg mówi do Mojżesza i z reakcji
Mojżesza wynika wyraźnie, że Mojżesz doskonale rozumie, z Kim ma do czynienia:
ukrywa swoją twarz i boi się (w. 6).
Bóg jest święty. Nie można tak sobie, bez
konsekwencji, podejść do Niego. Tam gdzie jest Bóg, tam jest obecny też wielki
niszczący ogień. Bóg jest ogniem
trawiącym (Ks. Powt. Prawa / 5 Mojż. 4,24; Hebrajczyków 12,29).
Naród Izraela pod górą Synaj, był pełen lęku
i przerażenia wobec wielkości Boga (Ks. Wyjścia 20,18-21). Przez Jezusa
Chrystusa otrzymaliśmy dostęp do Boga (Por. Hebrajczyków 12,18-29).
W dalszych wersetach czytamy, że Bóg nakazuje
Mojżeszowi powrót do Egiptu, aby wyprowadzić lud Izraela z tego kraju. Mojżesza
jednak ogarnia strach i chciałby tego zadania uniknąć.
Odpowiada: Kimże jestem, bym miał pójść do
Farona i wyprowadzić synów izraelskich z Egiptu? (Ks. Wyjścia 3,11).
To prawda, Mojżesz sam nic nie znaczy w
oczach Farona, podobnie jak lud Izraela, który był dla Egipcjan niczym więcej
jak tylko tanią siłą roboczą. To jednak nie jest istotne kim jest Mojżesz, czy
Izrael. Ważne jest Kim jest Bóg. On jest Bogiem Wszechmogącym, Stworzycielem
nieba i ziemi, i to On wybrał Izrael jako umiłowany lud, jako swego syna (Ks.
Wyjścia 4,22).
Mojżesz prosi o ujawnienie imienia Boga.
Znajomość czyjegoś imienia jest bardzo ważne. Jeżeli znamy czyjeś imię, ta
osoba już nie jest abstrakcyjną, lecz staje się realną. Dopiero kiedy znamy
imię drugiej osoby, możemy mieć relację z nią, możemy ją naprawdę poznać.
Szczególnie na Bliskim Wschodzie znajomość imienia jest ważna.
Spokojne, ustabilizowane życie Mojżesza,
zostaje zakłócone i zostaje on wysłany przez Boga z bardzo ryzykownym zadaniem
(stawienie się przed faraonem z wymaganiem wypuszczenia Izraela mogłoby bardzo
źle się skończyć).
Właściwie nie chodzi tylko o imię. Chodzi o
to, Kim jest ten Bóg, który wysyła Mojżesza. Izrael pamiętał obietnice dane
Abrahamowi. Naród czekał długie lata, nie widząc działania Bożego. Kimże jest
ten Bóg, który go teraz woła?
Bóg ujawnia swoje Imię, ale jest to zarazem
odpowiedź i uniknięcie odpowiedzi.
Boża odpowiedź brzmi tajemniczo: Jestem,
który jestem, lub też można tłumaczyć - Jestem Który będę.
W języku hebrajskim wyraźnie widać, ze Imię
PANA podane w tłumaczeniach jako Jahwe, jest blisko związane z określeniem Jestem,
który jestem.
Imię PANA (JHWH lub Jahwe, w wersecie 15
tłumaczone jako Pan) po hebrajsku jest tzw. Tetragramem: 4 spółgłoski JHWH. Aby
uniknąć nawet przypadkowego nadużycia Imienia Boga, Żydzi już od dawna nie
wymawiają imienia Boga. Zamiast tego mówią Pan, lub Imię, lub też Wiekuisty.
Początkowo w języku hebrajskim nie używano samogłosek. Potem, kiedy hebrajski
już nie był używany na co dzień, dodano znaki oznaczające samogłoski. Pod
imieniem JHWH podano samogłoski innego hebrajskiego słowa oznaczającego pan
(Adonai). Zrobiono to celowo, aby nawet przypadkiem nie wymówić świętego
Imienia Pana. Dzisiaj nie jest właściwie do końca pewnym jak Imię PANA było
wymawiane. Z pewnością nie jako ‘Jehowa’, być może jako ‘Jahwe’, ale całkowitej
pewności nie ma.
Wśród biblistów istnieją dyskusje co do
dokładnego znaczenia imienia, ale raczej wszyscy są zgodni, że imię jest
związane z hebrajskim czasownikiem być (Hebr.: hajah).
Od razu po objawieniu swojego Imienia Bóg
jeszcze powtarza: powiesz synom Izraela: jestem posłał mnie do was.
Tłumaczenie podaje Jahwe posłał mnie, ale po hebrajsku zostało to
zapisane: jestem….
Jestem nie oznacza jakiegoś abstrakcyjnego bytu, lecz oznacza,
że Bóg jest aktywny, że On działa. Bóg, który działał w stworzeniu świata (JHWH
występuje w Ks. Rodzaju 2,4), teraz działa w wyzwoleniu swego ludu z Egiptu.
Imię Pana, JHWH, wskazuje na relację, jaką
Bóg ma z Izraelem. Imię JHWH głosi, że Bóg czyni co mówi. Oznacza to
błogosławieństwa i spełnienie obietnic, ale też dotyczy groźby sądu za grzechy.
JHWH oznacza dla Izraela: Ja jestem waszym
Bogiem. To znaczy, że istnieje relacja przymierza między Bogiem, a ludem dla
którego Bóg jest JHWH. Konsekwencją przymierza jest trzymanie się warunków
przez obie strony. Bóg dotrzymuje swego słowa; błogosławi, spełnia swoje
obietnice, ale też kara za przekraczanie Jego Prawa. On wymaga też od ludu
Izraela, dotrzymywania warunków przymierza poprzez życie zgodne z wolą Bożą.
Kilka wersetów wcześniej Bóg objawił się jako
Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba (w. 6), co
zostaje kilka razy powtórzone. Patriarchowie jeszcze nie znali imienia PANA
(Ks. Wyjścia 6,2-3), ale oni wiedzieli Kim jest Bóg. Bóg z nimi już zawarł
przymierze.
Bóg zawarł
przymierze z patriarchami i obiecał, że wyrośnie z nich wielki naród, który
otrzyma ziemię Kanaan. On dotrzymuje swojego słowa, wyzwalając Izrael z Egiptu.
Jeżeli chcemy poznać Boga, wiedzieć Kim on
jest, to powinniśmy słuchać Jego Słowa i oglądać Jego czyny. Wtedy możemy razem
z Mojżeszem wyznać:
Panie, Panie, Boże miłosierny i łaskawy, nieskory do
gniewu, bogaty w łaskę i wierność, 7 zachowujący łaskę dla tysięcy, odpuszczający winę,
występek i grzech, nie pozostawiający w żadnym razie bez kary, lecz
nawiedzający winę ojców na synach i na wnukach do trzeciego i czwartego
pokolenia! (Ks. Wyjścia 34,6-7)
To wszystko zawiera Imię Boga. Kiedy Bóg
objawia Mojżeszowi swoje Imię, objawia Kim jest i potwierdzenie tego znajdujemy
w Jego czynach.
Ostatecznie
Bóg objawił Kim jest w Jezusie w Chrystusie. W Jezusie widzimy, że Bóg jest
pełen miłości i łaski, że jest wierny i pragnie nas zbawić.
To jest Bóg, który widział cierpienie swego
ludu w niewoli egipskiej, który słyszał ich skargi i pragnie ich ratować. To
jest ten sam Bóg, który widział, jak człowiek stał się niewolnikiem grzechu i
cierpi z tego powodu. To ten Bóg, który wysyłał swego syna na ziemię, aby
wyzwolić człowieka z niewolnictwa grzechu, aby mógł naprawdę być wolnym i żyć z
Nim.
30 May 2020
Zesłanie Ducha Świętego
1 A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli
wszyscy razem na jednym miejscu. 2 I
powstał nagle z nieba szum, jakby wiejącego gwałtownego wiatru, i napełnił cały
dom, gdzie siedzieli. 3 I
ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym
z nich. 4 I napełnieni
zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im
Duch poddawał.
5 A przebywali w Jerozolimie Żydzi, mężowie
nabożni, spośród wszystkich ludów, jakie są pod niebem; 6 gdy więc powstał ten szum, zgromadził
się tłum i zatrwożył się, bo każdy słyszał ich mówiących w swoim języku. 7 I zdumieli się, i dziwili, mówiąc:
Czyż oto wszyscy ci, którzy mówią, nie są Galilejczykami? 8 Jakże więc to jest, że słyszymy, każdy
z nas, swój własny język, w którym urodziliśmy się? 9 Partowie
i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i
Azji, 10 Frygii i Pamfilii,
Egiptu i części Libii, położonej obok Cyreny, i przychodnie rzymscy, 11 zarówno Żydzi jak prozelici, Kreteńczycy
i Arabowie - słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła
Boże. 12 Zdumieli się wtedy
wszyscy i będąc w niepewności, mówili jeden do drugiego: Cóż to może
znaczyć? 13 Inni zaś drwiąc,
mówili: Młodym winem się upili.
Dz. Ap. 2:1-13
Dziesięć dni
po wniebowstąpieniu Pana Jezusa były tzw. Zielone Święta. To
święto żniw, podczas którego ofiarowano Bogu owoce pierwszych żniw. W Biblii
nazywane jest Świętem Tygodni (II Mj. 34:22a; V Mj. 16:10) lub dniem pierwszych
zbiorów (IV Mj. 28:26).
Zielone Święta wypadają 50 dni po Wielkanocy. Pięćdziesiąt
dni po święcie Pesach, podczas którego wspominano i świętowano wyzwolenie z
niewoli egipskiej, Izrael otrzymał Prawo Boże, przykazania Boże, mówiące o tym,
jak wyzwolony lud Boży ma żyć ku Bożej chwale. Ich wolność bowiem nie była
celem samym w sobie: Izrael został wyzwolony i wybawiony, aby chwalić Pana i Jemu
służyć.
To widzimy też przy zesłaniu Ducha Świętego. Jezus zmarł
na krzyżu, zwyciężył i umożliwił wybawienie z niewoli grzechu i śmierci. Potem wszedł
na górę, tak jak Mojżesz. Mojżesz powrócił z Prawem Bożym wyrytym w kamieniach,
a teraz Bóg zsyła Swego Ducha, aby zapisać jego prawa w sercach, tak jak
zostało prorokowane:
31 Oto idą dni - mówi Pan - że zawrę z domem
izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. 32 Nie
takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę,
aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż
Ja byłem ich Panem - mówi Pan - 33 lecz
takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój
zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą
moim ludem. 34 I już nie będą
siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie
będą, od najmłodszego do najstarszego z nich - mówi Pan - odpuszczę bowiem ich
winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę (Jer. 31:31-34).
W innych
miejscach Starego Testamentu czytamy też konkretnie o tym, że Bóg wyleje swego
Ducha na swój lud (IV Mj. 11:29; Iz. 32:15; 44:3; Ez. 36:27) i będą oni prorokami
(Joel 2:28-32; Dz. Ap. 2:17-20).
W czasie święta
żniw Bóg wylał Ducha Świętego, aby Jego lud mógł być świadkiem, aby mógł zebrać
żniwo. Tego dnia apostołowie rzeczywiście zebrali pierwsze żniwo: trzy tysiące
osób zostało nawróconych i przyłączonych do Kościoła (Dz. Ap. 2:41; por. Mt.
9:37; Jn 4:35).
Podczas święta żniw Bóg zesłał Ducha Świętego, co
zostało opisane w zaledwie czterech wersetach. Przyjściu Ducha Świętego
towarzyszył mocny wiatr i ogień. Te dwa żywioły towarzyszyły, jak czytamy w
Starym Testamencie, objawieniu się Boga (np. II Mj. 19:16-19; 1 Krl. 19:11-12).
Duch Święty przychodzi jak wiatr, który wieje dokąd
chce (Jn. 3:8). Nie wiadomo, czy ludzie, będący na zewnątrz słyszeli wiatr, ale
to nie jest istotne. Istotnym jest, że Duch Święty jest, jak silny wiatr i
wieje dokąd chce, nie można go powstrzymać (por. Ez. 37:9-14).
Podobnie, jak Bóg dał pierwszemu człowiekowi na
ziemi życie przez oddech lub wiatr (I Mj. 2:7; hebr.: ruach), tak Duch
Święty daje nowe życie wierzącym. Wyłącznie przez działanie Ducha Świętego
grzesznik jest w stanie narodzić się na nowo i przez to się nawrócić. Duch
Święty jest dawcą nowego życia.
Duch Święty przychodzi jak ogień, przypominający
płonący krzak, w którym Bóg objawił się Mojżeszowi na Synaju (I Mj. 3:15). Ogień
jest też obrazem sądu ostatecznego (np. 1 Kor. 3:13; 2 Piotra 3:2). To wyraźne
znaki, że wszechmogący Bóg, zsyłając swego Ducha na Jego Kościół, sam jest
obecny.
Wcześniej
Jezus obiecał Ducha Świętego, jako Pocieszyciela (gr.: parakletos), czyli,
tego kto pociesza, kto pomaga w sprawie sądowej, który stoi obok, by wspierać,
który daje nam słowa, kiedy nie wiemy co powiedzieć i który daje nam pokój,
którego świat nie może dać (Jn 14:14-31). Duch Święty daje siłę, aby
przeciwstawiać się szatanowi i aby, mimo grzechu, wytrwać do końca. Duch Święty
jednoczy wierzących z Chrystusem i daje szczególne dary, by mogli funkcjonować.
Duch święty
daje siłę, aby móc być świadkami Ewangelii (Dz. Ap. 1:8; Łuk.
24:49). To ważne, gdyż Kościół ma zadanie głoszenia Ewangelii Jezusa Chrystusa,
aby ludzie usłyszeli ją, nawrócili się, a Królestwo Boże rozpowszechniało się
na ziemi.
To ponadnaturalna moc, dana nam nie po to abyśmy stali się
silnymi supermenami, którzy wszystko pokonują, ale aby wykonać nasze chrześcijańskie
zadanie: być świadkami i wytrwać do końca. Szatan chce zniszczyć Kościół i próbuje
to używając najróżniejszych sposobów: prześladowania, wojny, gwałt, choroby,
wątpliwości, pokuszenia, rozczarowania. Przez Ducha Świętego wierzący jest w
stanie wytrwać, przeciwstawiać się szatanowi. W ten sposób Kościół Jezusa
Chrystusa już 2000 lat może działać na świecie, mimo jego błędów i grzechów,
mimo grzeszności jego sług. Dzięki mocy Ducha Świętego Kościół nie upadł
kompletnie ani z powodu grzechu, ani z powodu prześladowań.
Tekst jednak nie skupia się na wietrze lub na
ogniu, lecz na słowach. Znaki i cuda mogą towarzyszyć głoszeniu Ewangelii, ale ona
jest głoszona słowami. Powinniśmy być świadkami Jezusa Chrystusa poprzez nasze
życie i czyny, ale tylko czyny nie wystarczą. Naszym czynom muszą towarzyszyć
słowa, które głoszą, dlaczego tak czynimy i żyjemy: ponieważ jesteśmy nowym
stworzeniem w Jezusie Chrystusie. Bez naszych słów inni nie rozumieją lub mogą
źle rozumieć nasze czyny i styl życia. Bóg objawił się w Biblii przede
wszystkim słowami, dlatego my też powinniśmy głosić słowami. Bóg zesłał Ducha
Świętego, aby każdy chrześcijanin, nie tylko kaznodzieje i misjonarze, w swoim
miejscu, otoczeniu głosił Ewangelię. Poprzez Ducha Świętego każdy chrześcijanin
staje się prorokiem (Dz. Ap. 2:18).
Przyjście Ducha Świętego jest kontynuacją
wniebowstąpienia Jezusa.
Jezus skończył swoje dzieło na ziemi: zapłacił karę
za ludzki grzech i zwyciężył nad szatanem, nad grzechem i nad śmiercią. Teraz
jest w niebie po prawicy Boga Ojca. W czasie wyznaczonym przez Boga, kiedy
liczba tych, którzy mają być dołączeni do Kościoła, będzie pełna, Pan Jezus
wróci, aby sądzić wszystkich ludzi.
Od razu widzimy skutki zesłania Ducha Świętego.
Mała grupa uczniów, którzy byli niepewni, przepełnieni strachem, nagle otrzymuje
siłę. Już nie ukrywają się, lecz wychodzą na zewnątrz i głoszą otwarcie
Ewangelię Jezusa Chrystusa, nawołując do nawrócenia. Głoszą, że ten, który
siedem tygodni wcześniej otrzymał z rąk rzymskich władz karę śmierci, jest
Królem nad cesarzem, jest Bogiem i Sędzią. Odważnie głoszą to w Jeruzalem,
gdzie stacjonują rzymscy żołnierze oraz rządzą ich przeciwnicy: faryzeusze i
uczeni w Piśmie. Ale już się nie boją, bo otrzymali Ducha Świętego.
Także fakt, że mówili językami, tak, że każdy
rozumiał ich w swoim języku nie jest ciekawym cudem, by pokazać, co potrafi Bóg.
To ważny znak. To odwrócenie wydarzeń związanych z wieżą Babel, kiedy Bóg pomieszał
języki z powodu grzechu i pychy człowieka (I Mj. 11:1-9). Ewangelia nie jest
głoszona po hebrajsku, języku starego Izraela a chrześcijanie wcale nie muszą
uczyć się świętego języka, tak jak muzułmanie starego arabskiego. Bóg mówi
wszystkimi językami. W Jego Kościele można usłyszeć wszystkie języki świata.
To spełnienie
wielu proroctw Starego Testamentu, na przykład obietnicy, które Bóg dał
Abrahamowi: będą w tobie błogosławione
wszystkie plemiona ziemi (I Mj. 12:3). Boże obietnice i jego zbawienie nie są
ograniczone do jednego narodu mówiącego jednym językiem. Ewangelia jest dla
wszystkich, dla każdego, kto chce jej słuchać i ją przyjąć.
Naszym zadaniem
nie jest to, aby starać się mówić językami, których sami nie rozumiemy, lecz aktywne
głoszenie Ewangelii w znanym nam języku. Niektórzy uczą się rzeczywiście innych
języków, aby móc głosić innym narodom, ale to nie jest zadanie dla każdego.
Każdy chrześcijanin powinien głosić Ewangelię w otoczeniu, miejscu, gdzie Bóg
go postawił. Głoszenie Ewangelii Jezusa Chrystusa jest przywilejem wierzących. W
ten sposób chrześcijanie współdziałają w rozpowszechnianiu Bożego Królestwa na
ziemi, przez Jego moc, na Jego chwałę.
29 May 2020
Wniebowstąpienie Pańskie
9 I gdy to powiedział, a oni patrzyli,
został uniesiony w górę i obłok wziął go sprzed ich oczu. 10 I gdy tak patrzyli uważnie, jak On
się oddalał ku niebu, oto dwaj mężowie w białych szatach stanęli przy
nich 11 i rzekli: Mężowie
galilejscy, czemu stoicie, patrząc w niebo? Ten Jezus, który od was został
wzięty w górę do nieba, tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba (Dz. Ap. 1:6-11).
Po
zmartwychwstaniu Jezus przebywał jeszcze przez 40 dni na ziemi, ukazując się
uczniom. Potem zabrał ich na górę Oliwną w pobliżu Jerozolimy, gdzie wstąpił do
nieba.
Aby zrozumieć
właściwie znaczenie tego wydarzenia, należy wiedzieć co nastąpiło tuż przed
wniebowstąpieniem. Powróćmy do ostatnich chwil spędzonych z uczniami, gdzie Jezus
dał im ostatnią instrukcję.
4 A spożywając z nimi posiłek, nakazał im:
Nie oddalajcie się z Jerozolimy, lecz oczekujcie obietnicy Ojca, o której
słyszeliście ode mnie; 5 Jan
bowiem chrzcił wodą, ale wy po niewielu dniach będziecie ochrzczeni Duchem
Świętym. 6 Gdy oni tedy się
zeszli, pytali go, mówiąc: Panie, czy w tym czasie odbudujesz królestwo
Izraelowi? 7 Rzekł do nich:
Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec w mocy swojej
ustanowił, 8 ale weźmiecie
moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie
i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.
(Dz. Ap. 1:4-8).
Uczniowie byli
przekonani, że Jezus ustanowi królestwo na ziemi, ale Królestwo Boże jest inne,
niż ziemskie królestwa. Jak Jezus już wcześniej wyjaśniał w przypowieściach,
Jego królestwo rozwija się stopniowo, w sposób tajny, niewidoczny. Teraz Pan
Jezus wstąpił do nieba, ale wróci, aby sądzić żywych i umarłych. Wtedy
ostatecznie ustanowi swoje królestwo na ziemi i w niebie, w którym już nie
będzie miejsca dla szatana, grzechu i śmierci. Uczniowie i chrześcijanie nie powinni
zajmować się spekulacjami dotyczącymi dokładnego czasu Jego powrotu, lecz otrzymali
konkretne zadanie: by być Jego świadkami na ziemi.
Wyrazy: świadek i świadectwo pochodzą z terminologii sądowniczej.
Świadectwo to coś więcej niż zwykłe przekazanie relacji na temat wydarzeń. To relacja
z tego co widziało się osobiście, która nie jest neutralna. Świadek zeznający w
sądzie, składa świadectwo z tego, co widział, przeciw temu, co mówi oskarżyciel.
W Dziejach Apostolskich właśnie to widzimy: apostołowie głoszą, zeznając przed
królami, sądami i innymi, składając świadectwo o tym, Kim jest Jezus Chrystus.
Reakcja na ich świadectwo nie może być neutralna lub obojętna. Albo przyjmiesz
świadectwo apostołów, upamiętasz się i uwierzysz, że Jezus Chrystus jest
Zbawicielem, albo odrzucisz świadectwo ewangelii i pozostaniesz wrogiem Boga i
jego ludu.
Uczniowie mają być świadkami w Jerozolimie, Judei,
Samarii i na całym świecie. Zaczęli głosić wśród Izraela, potem głosili reszcie
świata, aby każdy mogł usłyszeć Ewangelię. Już w czasach Starego Testamentu
Izrael miał być świadkiem Boga w świecie (Iż. 43:10; 44:8), a teraz jest to
zadanie Kościoła i każdego chrześcijanina.
Już wcześniej Pan
Jezus obiecał Ducha Świętego, który zamieszka w każdym wierzącym dając siłę i
umożliwiając nawrócenie się i życie według Bożej woli oraz wypełnienie zadania bycia
świadkiem na ziemi. Zanim jednak Bóg zesłał Ducha Świętego, najpierw Jezus
opuścił ziemię by wstąpić do Boga Ojca.
Wniebowstąpienie to cielesne opuszczenie ziemi
przez Jezusa Chrystusa i powrót do Boga Ojca. Jezus został wywyższony, ale nie
podczas wniebowstąpienia, lecz w momencie zmartwychwstania (Fil. 2:5-11). Jezus
wstąpił do chwały Boga Ojca, znakiem czego jest chmura, która na oczach uczniów
Go wzięła. Chmura przypomina obłok w Starym Testamencie (po hebrajsku i po
grecku to ten sam wyraz). To znak
obecności Bożej (II Mj. 40:34; 1 Krl. 8:10-11). Tak jak obłok nad przybytkiem
jest znakiem Bożej obecności, obłok tu jest znakiem, że Jezus w pełni znajduje
się w Bożej obecności i chwale (por. Łk. 9:34-36).
W starorzymskiej kulturze wniebowzięcie oznaczało,
że dana osoba stała się bogiem. Na przykład czytamy w legendzie o Romulusie,
założycielu Rzymu i praojcu wszystkich rzymian, że został wzięty do nieba w
chmurze.
W czasach Nowego Testamentu powszechnie wierzono,
że rzymski cesarz jest bogiem. Apostołowie głosili, że Jezus Chrystus,
ukrzyżowany przez Rzymian, zmartwychwstał, wstąpił do nieba, i jest
Zbawicielem, Synem Boga i Królem. Stanowiło to ogromne wyzwanie i zagrożenie
dla rzymskiego cesarza, który uważał, że sam jest najwyższym królem i
zbawicielem świata.
Wniebowstąpienie oznacza, że Jezus jest Królem,
siedzącym po prawicy Boga Ojca, który wróci, aby sądzić wszystkich ludzi.
Królestwo Boże nie jest z tego świata (Jn 18:36), to
królestwo duchowe. Ale duchowe królestwo Jezusa ma znaczenie dla wszystkiego,
co jest z tego świata. To, że Jezus jest królem oznacza dla każdego polityka,
prezydenta i króla, ale także dla każdego pracodawcy, dla każdego ojca i matki,
że istnieje ktoś, kto ma nad nimi władzę i przed Nim muszą odpowiadać.
Rzymianie słusznie rozumieli, że głoszenie Jezusa Chrystusa i jego królestwa
stanowi zagrożenie dla ich światopoglądu oraz politycznego systemu. Królestwo
Jezusa jest wieczne a każde inne ziemskie królestwo nie jest trwałe. Cesarz, który uznałby
wyższość Boga w Chrystusie i podporządkował się Jemu stałby się całkiem innym
władcą, rzadzącym w innym stylu. To samo dotyczy pracodawcy, ojca, matki,
ucznia, lub kogokolwiek innego. Jeśli
podporządkujesz się Jezusowi Chrystusowi przez to, że wyznasz swoje grzechy,
będziesz ich żałował, nawrócisz się, wszystko się zmieni. Twoje życie będzie całkiem
inaczej wyglądało, także w codziennych praktycznych sprawach. Stanie się to niewątpliwie
widoczne dla innych wokół ciebie.
Dla wielu jednak jest to nie do przyjęcia, gdyż nie
chcą pożegnać się z aktualnym stylem życia, nie chcąc akceptować autorytetu nad
sobą. Jedną z cech grzechu jest to, że człowiek uważa, że jest wolny i
autonomiczny, sam może decydować, co jest dobre a co złe. Oznacza to, że
człowiek sam chce być królem swego życia. W tym nie ma różnicy między tymi, którzy
mają rzeczywiście władzę polityczną a tymi, którzy jej nie posiadają.
Z powyższego powodu głoszenie czystej Ewangelii
zawsze budzi opór a czasami nawet agresję. Z tego powodu Rzymianie ostro
prześladowali chrześcijan i zabijali ich w okropny sposób, mimo, że stanowili oni
właściwie tylko niewielką i mało znaczącą grupę w Imperium Rzymskim. Z tego powodu
chrześcijaństwo stanowi najbardziej prześladowaną religię na świecie, ponieważ
bezbożne reżimy np. w krajach muzułmańskich, doskonale rozumieją, jakie jest
zagrożenie. Szatan chce zniszczyć Kościół i używa ku temu celowi rządów.
Chrześcijanin jednak wie, że Jezus Chrystus żyje. Śmierć
Jezusa nie jest tragicznym wypadkiem, lecz Bożym planem w celu zapłacenia kary
za grzech. Jezus posłusznie zrealizował plan swego Ojca a On Go wywyższył. Bóg
rządzi i nic na tej ziemi nie dzieje się bez Jego woli. To, że Jezus jest w
niebie, oznacza, że żyje, że rządzi, ale też, że kiedyś wróci cieleśnie na ziemię.
Wtedy będzie sądził wszystkich żywych i umarłych a każdy przekona się, kto tak naprawdę
rządzi. Nie będzie wtedy ucieczki i nie będzie żadnej wymówki. Bóg jest
wszechmogący i sprawiedliwy, każdy otrzyma swoją zapłatę.
Prawdziwie wierzący chrześcijanie nie muszą się
jednak obawiać Bożego sądu, ponieważ Jezus zapłacił za ich grzechy, by mogli
wiecznie żyć w spłeczności z Bogiem. Dlatego wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa
stanowi wielkie pocieszenie i nadzieję dla każdego wierzącego, dla Kościoła. Trudne
czasy na tej ziemi kiedyś się skończą, bo Jezus Chrystus, który zwyciężył
szatana, grzech i śmierć, powróci, aby ustanowić swoje wieczne królestwo na
ziemi.
11 May 2020
Subscribe to:
Posts (Atom)