02 October 2017

Rzymian 8:1-11



Studium Biblijne

1 Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. 2 Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci.
3 Albowiem czego zakon nie mógł dokonać, w czym był słaby z powodu ciała, tego dokonał Bóg: przez zesłanie Syna swego w postaci grzesznego ciała, ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele, 4 aby słuszne żądania zakonu wykonały się na nas, którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha. 5 Bo ci, którzy żyją według ciała, myślą o tym, co cielesne; ci zaś, którzy żyją według Ducha, o tym, co duchowe.
6 Albowiem zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. 7 Dlatego zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem zakonowi Bożemu, bo też nie może. 8 Ci zaś, którzy są w ciele, Bogu podobać się nie mogą.
9 Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego. 10 Jeśli jednak Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest martwe z powodu grzechu, jednak duch jest żywy przez usprawiedliwienie. 11 A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.

Powyższy tekst jest podsumowaniem tego, co Apostoł Paweł powiedział w poprzednich rozdziałach.Mówił o słabości człowieka, powodującej, że nie jest w stanie panować nad swoimi grzesznymi pragnieniami i namiętnościami.
Zakon Boży jest dobry, ale pokazuje, że człowiek jest grzeszny i nie jest w stanie siebie samego wyzwolić od grzechu. Nawet wierzący ma problem z grzechem i nie może przestać grzeszyć, poddając się grzesznym pragnieniom. Mimo to, Apostoł kończy rozdział 7 bardzo optymistycznym tonem (Rz. 7:24-25). Niezależnie od obrzydliwości naszego grzechu, Jezus Chrystus zbawia nas od wszelkiego grzechu i od śmierci.

Dlatego nie ma żadnego potępienia (lub przekleństwa, wyroku) dla tych, którzy są w Chrystusie (w. 1). To samo Apostoł powiedział wcześniej: Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, (Rz. 5:1).
Słowa te podkreślają jak ogromne implikacje i skutki ma Ewangelia. To podstawy Ewangelii, co Apostoł podkreślał już na samym początku listu (Rz. 1:16-17).

To wielki cud, ponieważ każdy człowiek jest grzesznikiem i zasługuje na potępienie, na piekło.Wierzący jednak jest wolny od potępienia tylko dlatego, ponieważ Bóg dokonał w swoim Synu tego, czego nie mógł człowiek (w. 3): On zniósł potępienie dla każdego wierzącego.
Paweł pisze o zakonie Ducha (w. 2), który daje życie. Człowiek może żyć przez Ducha Bożego, który mamy przez Jezusa Chrystusa.  

Zakon, lub Prawo (chodzi o Prawo Mojżeszowe) pochodzi od Boga, dlatego jest dobre. Bóg daje życie, ale Jego zakon oznacza dla nas śmierć z powodu naszego grzechu. Zakon pokazuje drogę do Boga, mianowicie życie sprawiedliwe i święte według Jego woli. Każdy, kto spełnia Prawo Boże ma życie wieczne. Zakon jednocześnie udowodnia, że nie jesteśmy w stanie chodzić tą drogą; żaden człowiek nie jest w stanie spełnić zakonu. Zakon pokazuje i udowodnia, że jesteśmy grzesznikami, zasługującymi na karę, dlatego potępia nas, wydając na nas wyrok. Nie może jednak wyzwolić nas od naszego grzechu.
Dlatego Apostoł pisze, że zakon jest słaby z powodu grzesznej natury człowieka i zakon nie pomoże nam jej się pozbyć. Zamiast dawać życie, zakon skazuje nas na śmierć.
Człowiek potrzebuje innego rozwiązania poza prawem, które daje mu zbawienie i życie. Zakon jest naszym panem, od którego potrzebujemy wyzwolenia, aby otrzymać nowego Pana, dawcę życia. Nowym Pan jest Jezus Chrystus, jak czytamy w poprzednim rozdziale:
lecz teraz zostaliśmy uwolnieni od zakonu, gdy umarliśmy temu, przez co byliśmy opanowani, tak iż służymy w nowości ducha, a nie według przestarzałej litery. (Rz. 7:6).

Sami nie możemy w żaden sposób spełnić wymagań zakonu i nie możemy uciec od wyroku śmierci. Jest tylko Jeden, Który może nas wyzwolić: Jezus Chrystus.
Paweł pisze, że już nie ma żadnego wyroku dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie (w. 1). Wyraz potępienie można też przetłumaczyć jako wyrok (grecki tekst używa tego samego wyrazu w Rz. 5:16 i 18, gdzie tłumaczony jest: raz jako wyrok i raz jako potępienie).
To, czego zakon nie może dokonać, Bóg sam dokonał w Jezusie Chrystusie, który stał się ofiarą przebłagalną za grzech. Jezus Chrystus przyjął naturę człowieka, stał się człowiekiem, był we wszystkim takim, jak my, oprócz faktu, że nigdy nie zgrzeszył. W ten sposób pokonał grzech i potępił go. Nie tylko na krzyżu, lecz w całym swoim życiu, w którym doświadczył wszystkich pokus i słabości, nie zgrzeszył. Na krzyżu ostatecznie pokonał grzech przez to, że zniósł karę i potępienie za wszystkie grzechy wszystkich wierzących.

W ten sposób Jezus Chrystus spełnił słuszne i sprawiedliwe wymagania Prawa (w. 4). Każdy, kto przekroczył prawo musi zostać ukarany. Chrystus na krzyżu zapłacił całą karę za nas.   
Dlatego podczas Sądu Ostatecznego pytaniem już nie będzie, czy przekroczyliśmy Prawo Boże, bo każdy z nas to zrobił. Pytanie brzmi, czy jesteś w Chrystusie, czy nie.  
Skutkiem tego jest, że wierzący, który jest w Chrystusie, już nie żyje według ciała, czyli według grzesznego myślenia, lecz według Ducha.

Żądanie zakonu jest słuszne (w. 4), grecki wyraz można też tłumaczyć, jako sprawiedliwe. Wymagania prawa Bożego są wobec nas sprawiedliwe. Nie możemy zarzucić Bogu naszemu Stworzycielowi, że wymaga od nas za dużo.   
Dobroć i łaska Boża przejawia się w tym, że Bóg wiedząc, że sami nie jesteśmy w stanie spełnić zakonu, nie chciał nas potępiać, lecz dokonał tego, czego my sami nie mogliśmy. Zakon wymaga, byśmy byli święci i sprawiedliwi. Chrystus jest w pełni święty i sprawiedliwy i dlatego mógł spełnić wymagania zakonu.

Przez śmierć Jezusa zakon już nie ma władzy nad wierzącym i nie ma już prawa potępiać wierzących.
Nawrócenie powoduje, że człowiek już nie postępuje według ciała, czyli według swojej grzesznej natury, lecz według Ducha Świętego. Nie jest to zasługa samego człowieka, lecz skutecznego działania Ducha Świętego powodujacego jego nawrócenie i nowonarodzenie.
Apostoł Paweł pisze o życiu według ciała i Ducha (w. 5-9). Nie chodzi o kontrast między życiem materialnym a niematerialnym. Też nie oznacza to, że wszystko, co jest materialne (ciało człowieka) jest gorsze od ducha. Byłoby to sprzecznym z nauczaniem Biblii, która wyraźnie naucza, że wszystko, co Bóg stworzył było bardzo dobre, ale również, że wszystko jest pod panowaniem grzechu: zarówno ciało jak i duch człowieka jest grzeszny. Ciała nie należy tu rozumieć, jako materialne ciało, lecz jako grzeszną naturę człowieka. To sposób w jaki Paweł wyraża różnice między życiem wierzącego i niewierzącego. Niewierzący żyje według ciała, podążając za pożądaniami ciała, które zresztą powstają w duchu i myślach człowieka. Ciało oznacza starą, grzeszną naturę człowieka. Duchowy człowiek nie jest człowiekiem bezcielesnym, lecz człowiekiem, który jest w Chrystusie i postępuje według Ducha.

Ten, kto żyje według ciała (w. 5), daje się kierować przez własną grzeszną naturę, postępując w sposób naturalny dla człowieka: jest skierowany na to, czego sam chce, jest egocentryczny i nie liczy się z Bogiem, odrzucając Go.  
Ten, kto postępuje według Ducha, żyje w Jezusie Chrystusie, bo jest nawrócony. Nie jego pragnienia lecz Duch Święty kierują nim, sprawiając, że chce czynić to, co chce Bóg. Nie jest to tylko sprawa czynu, lecz sprawa myślenia, światopoglądu, motywacji, z których wypływa grzech lub święte życie.

Zamysł ciała (w. 6) jest tym, ku czemu dąży ciało, czyli człowiek nienawrócony. Nienawrócony człowiek nie widzi żadnego problemu w grzeszeniu, jedynym co się liczy dla niego jest to, co sam uważa za dobre lub nie. Sam siebie uważa za boga, który decyduje o tym, co jest dobrem a co złem. Zamysł ciała i życie według ciała oznacza takie życie jakim żyje świat wokół nas, posiadanie bezbożnej ‘moralności’ świata wokół nas. To droga destruktywna, prowadząca do zniszczenia i ostatecznie do wiecznego potępienia, do piekła. Zamysł Ducha zaś prowadzi do pokoju z Bogiem, do wiecznego życia z Nim.

Człowiek jest z natury wrogiem Boga, ponieważ żyje według zamysłu ciała, według własnego zamysłu. Nie chce poddać się woli Bożej, lecz tylko swojej woli, co oznacza odrzucenie Stworzyciela. Jest niewolnikiem grzechu, nie będącym w stanie siebie samego wyzwolić od tego niewolnictwa (por. Rz. 6:6, 17-20). Dlatego też nie może się podobać Bogu, gdyż Bóg jest święty i nienawidzi wszelkiego grzechu.  

Wierzący człowiek natomiast nie żyje według zamysłu ciała, nie jest w ciele, nie jest już niewolnikiem grzechu, ponieważ jego Panem jest Jezus Chrystus, Który go wyzwolił, wykupił i zbawił. Mieszkający w wierzącym Duch Święty sprawia, że nie może on już żyć według własnego zamysłu, lecz według zamysłu Ducha.
To ogromny przywilej wierzącego, że Duch Boży może mieszkać w nim. To wyjątkowe, że Bóg wszechmogący, Stworzyciel wszystkiego, co istnieje, Który jest święty, chce mieszkać w nas, którzy jesteśmy z natury grzesznikami i buntownikami, odrzucającymi Go. Stało się to możliwym tylko dzięki
dziełu Jezusa Chrystusa.
Przez Ducha Świętego staliśmy się święci, co nie oznacza, że już nie grzeszymy. Sam Apostoł Paweł wyraził swoją wielką frustrację zwiazaną z tym, że chciał żyć według woli Bożej, ale nie udawało mu się, gdyż ciągle na nowo grzeszył (patrz. Rz. 7:14-25). Wierzący też grzeszy, ale to nie oznacza, że Duch Święty już nie mieszka w nim. To, że Duch Święty mieszka w nim i jest wierzącym oznacza zmianę kierunku życia: zamiast koncentrowania się na sobie i chodzenia drogą ku śmierci, wierzący skupiony jest na Bogu, pragnąc Jemu się poddać i chodząc drogą ku życiu.
Duch Święty mieszka w wierzącym, ale Słowo Boże uczy, że Jezus Chrystus też mieszka w wierzącym a wierzący jest w Nim. Wtedy nasze ciała, czyli starego człowieka, które były martwe z powodu grzechu, potępione, mogą żyć przez usprawiedliwienie dokonane przez Jezusa Chrystusa.
Żyjemy na tej ziemi, i o ile Jezus nie wróci wcześniej, każdy z nas kiedyś umrze, ale dla wierzącego nie jest to prawdziwa śmierć, lecz wejście do wieczności w chwale Bożej, bo Chrystus nas ożywił i dał nam zbawienie. Jemu niech będzie chwała i uwielbienie!

25 September 2017

18 September 2017

1 Tymoteusza 1:12-17



W tym fragmencie Apostoł Paweł łączy swą osobistą historię z historią zbawienia, pokazując, że jego osobiste doświadczenia są częścią planu Bożego. Jego własne doświadczenie nawrócenia i wiary są dowodem, że Ewangelia, którą głosi jest prawdą.

w. 12
Apostoł Paweł dziękuje Jezusowi Chrystusowi za swoje zbawienie (zazwyczaj dziękuje Bogu Ojcu). Paweł został powołany przez Jezusa Chrystusa (por. 1:1).
Stanowi to kontrast z nauczycielami zakonu (w. 7), którzy uczą według własnego umysłu, podczas gdy on został powołany tak jak prorocy w Starym Testamencie.
Paweł wyraża wdzięczność, ponieważ Jezus Chrystus osobiście go wybrał do służby misjonarskiej i apostolskiej. Przypomina osobiste spotkanie z Chrystusem (Dz. Ap. 9:1-22; 22:6-16; 26:12-20). Wyraz służba może oznaczać różne rodzaje służb w Kościele (por. 1 Kor. 12:5).

w.13-14
Apostoł Paweł daje swoje świadectwo, przypominając o grzesznej przeszłości sprzed nawrócenia. Przez to kontrastuje życie niewierzącego i wierzącego, jako dwie różne drogi życia.
Paweł prezentuje siebie, jako wzór nawrócenia; wzór, którego fałszywi nauczyciele nie spełniają. Łączy swoje nawrócenie z planem Bożym dotarcia z Ewangelią do pogan.
Nawrócenie oznaczało wyzwolenie od życia pod zakonem, pokazującym tylko, że nie można być sprawiedliwym wobec Boga.
Paweł wymienia trzy rodzaje grzeszników:
-   Bluźnierca to ten, kto zaprzecza Bogu, między innymi przez to, że nadużywa Imienia Pana dla własnych celów. Przeciwstawianie się Jezusowi Chrystusowi jest również bluźnierstwem. Paweł oskarża swoich przeciwników w Efezie o bluźnierstwa (w. 20), sugerując, że są niewierzącymi, jeszcze nie nawróconymi osobami. W Starym Testamencie karą za bluźnierstwo była śmierć.
-   Prześladowcą jest ten, kto prześladuje (por. 1 Kor. 15:9; Gal. 1:13, 23; Fil. 3:6; Dz. Ap. 9:4-5). Paweł prześladował święty Kościół Chrystusa. W Starym Testamencie, każdy, kto dotknął tego, co święte, otrzymywał karę śmierci.
-   Grecki wyraz tłumaczony, jako gnębiciel oznacza gwałt i przemoc pochodzącą z dumy lub pasji.
Paweł opisuje siebie przed nawróceniem ostrymi słowami, porównując do najgorszych ludzi.
W innych miejscach czytamy, że przed nawróceniem był nienaganny (Fil. 3:6), ale tam mówił o sposobie zachowywania Prawa, w porównaniu do innych Żydów i do pogan.

Apostoł mówi, że zgrzeszył nieświadomie, co oznacza, że zgrzeszył jako niewierzący, nie znający woli Bożej (por. III Mj. 22:14). Nie oznacza to wcale, że to są mniejsze grzechy, bowiem każdy grzesznik jest winny wobec Boga (por. Ef. 4:18; Łk. 23:24; Dz. Ap. 3:17).

Przez swój straszny grzech, Paweł tym bardziej rozumie, czym jest łaska, co oczywiście nie oznacza tego, że im więcej zgrzeszysz, tym więcej doświadczysz łaski, lecz raczej: im więcej zgrzeszysz, tym bardziej jesteś w stanie zrozumieć, czym jest łaska.
Łaska jest działaniem Bożym wobec człowieka. U Pawła łaska ta przejawia się w szczególności w dziele Chrystusa. Łaska jest wyrazem miłości Bożej wobec nas. Wiara oznacza też miłość dla Boga i dla bliźniego. Jest to tylko możliwym w Chrystusie Jezusie, Który jest fundamentem życia wierzącego.

w. 15-16
Paweł dochodzi do sedna Ewangelii, która jest wiarygodna i jest prawdą, ponieważ nie pochodzi od niego lecz od samego Boga. Centrum całej historii jest to, że Jezus Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników. Podkreślają to także Ewangelie (Łk. 19:10; Mk. 2:17; Jn 18:37).
To nie teoria, którą możesz przyjąć lub odrzucić, lecz fakt historyczny: Jezus żył na ziemi, zmarł na krzyżu i zmartwychwstał. Celem Jego życia było zbawienie człowieka.
Paweł wyraźnie podkreśla, że sam jest grzesznikiem.
Jest pierwszym grzesznikiem, nie w sensie najgorszym, lecz przez jego nawrócenie, w którym jako pierwszy poznał Jezusa jako Zbawiciela, poganie mogą usłyszeć Ewangelię.

Paweł pisał o sobie, ale Ewangelia jest nie o nim, lecz o Chrystusie. Dopiero spotkając na swej drodze Chrystusa, Paweł ujrzał światło, i zrozumiał, że nie chodzi o to, co sam może uczynić dla Boga (spełnić Prawo), lecz o to, co Chrystus spełnił za niego: zniósł karę za grzechy, zmarł i zmartwychwstał, aby każdy, kto wierzy, miał wieczne życie.

Nawrócenie Pawła przez Chrystusa jest przykładem lub wzorem. Wiara nie oznacza przyjęcia po prostu pewnych faktów, chociaż to też jest ważne, ale oznacza zaufanie Jezusowi Chrystusowi, bo tylko przez Niego mamy dostęp do Boga. Tak, jak Paweł się nawrócił, tak każdy poganin może się nawrócić. Mimo, że Paweł był strasznym grzesznikiem, pragnącym zniszczyć Kościół Chrystusa, Jezus okazał mu łaskę i nawrócił go. Paweł jest przykładem, ponieważ pokazuje, że żaden grzesznik nie jest za straszny dla Boga, każdy poganin może się nawrócić i otrzymać zbawienie. Z tego powodu Paweł składa świadectwo o swoim życiu przed nawróceniem.

Życie Apostoła Pawła pokazuje w jak potężny sposób Chrystus działa przez łaskę w życiu grzesznika, by go nawrócić i zbawić. Dlatego Kościół ma zadanie i misję, aby głosić Ewangelię Jezusa Chrystusa na całym świecie, aby też inni poganie mogli doświadczyć nawrócenia i dostąpić zbawienia. Tylko Ewangelia Jezusa Chrystusa jest prawdą i tylko ona może przynieść człowiekowi zbawienie.

w. 17
Służba Pawła oznaczała spełnienie obietnicy Bożej, że zbawienie będzie dla wszystkich narodów.
Dlatego Paweł przerywa swoją argumentację na doksologię, czyli chwalenie wszechmogącego Boga.
Tylko wszechmoc Boża sprawia, że człowiek może być zbawiony.

Paweł wymienia cztery określenia Boga.
Król wieków lub wieczny Król jest tradycyjnie żydowskim określeniem Boga. Człowiek też może być królem, ale nie jest wieczny, jak Bóg. Bóg nie jest ograniczony przez czas i śmierć. Nie wiadomo, czy Paweł chciał przez to krytykować cesarza rzymskiego, uważającego się za boga. Wyznanie to na pewno polemizuje z poglądami pogańskimi. Poganie nie wyznawali jednego Boga, lecz wielu bogów (por. 1 Kor. 1:26-29).
Bóg jest nieśmiertelny, czyli jest poza życiem i śmiercią. To grecki wyraz, używany przez żydowskich autorów w polemice z greckimi i rzymskimi poganami.
Bóg jest niewidzialny (por. Kol. 1:15; Hb. 11:27), co oznacza, że Bóg jest ponad światem materialnym, co także przeciwstawia się greckiej i rzymskiej idei bogów.
Bóg jest jedynym Bogiem, co stanowi podstawowe wyznanie wiary Izraela (V Mj. 6:4). To bardzo wyraźna krytyka politeizmu, wyznawanego przez wszystkie pogańskie narody świata grecko-rzymskiego.
Bóg jedynie otrzymuje wszelką chwałę i uwielbienie na wieki.
Każdy wierzący jest owocem działania Ducha Świętego poprzez Ewangelię. Dlatego każdy wierzący, który żyje wiecznie z Bogiem, nie może inaczej, niż tylko chwalić i uwielbiać Boga, Który go zbawił, na zawsze.

To wielki kontrast z fałszywymi nauczycielami, nie szukającymi chwały Boga, lecz w sposób egocentryczny szukającymi własnej chwały.  
Nawrócenie oznacza zaprzestanie koncentrowania się na sobie i szukania chwały dla siebie, lecz zamiast tego szukanie tylko Boga i Jego chwały.

w. 18-20
Paweł powraca do zadania, które wcześniej dał Tymoteuszowi.
Nawiązuje do wcześniejszego proroctwa (przepowiedni) dotyczącego służby Tymoteusza dla Ewangelii (por. 4:14). Nie znamy okoliczności wspomnianego proroctwa, ale niewątpliwie był to wyraźny znak dotyczący służby Tymoteusza w Kościele. W Dziejach Apostolskich czytamy o proroctwie dotyczącym Pawła i Barnaby (Dz. Ap. 13:2). To zobowiązuje Tymoteusza do służby, która nie jest jego własnym lecz Bożym wyborem. Bóg go do niej powołał.
Celem powołania Tymoteusza jest przeciwdziałanie fałszywym nauczycielom i fałszywej nauce w Efezie (por. 1:3-4). Greckie słowa użyte tu przypominają pilny rozkaz walki wydany żołnierzowi (Paweł używa tego samego słownictwa w 2 Kor. 10:3-4; por. też 2 Tym. 2:4).
To dobry bój, bój wiary (por. Ef. 6:10-20). Nie należy tego rozumieć tak, że sami mamy walczyć i zwyciężyć; Chrystus zwyciężył, a nasze zwycięstwo jest tylko w Nim.

Oznacza to też, że Tymoteusz wytrzyma w wierze, nie opuści, jak to zrobili fałszywi nauczyciele, prawdziwej wiary.
Tymoteusz ma zachować dobre sumienie, co jest tylko możliwym przez wiarę w Chrystusa. Przestępca nie ma dobrego sumienia, grzesznik szuka samousprawiedliwienia, aby mieć ‘czyste’ sumienie. Każdy grzesznik ma brudne sumienie, ale w Chrystusie może stanąć przez Bogiem z dobrym sumieniem. Tymoteusz może mieć powodzenie w swojej służbie w Efezie jeśli zachowa wiarę, pozostając wierny do końca.

Paweł znowu kontrastuje to z fałszywymi nauczycielami, którzy odrzucili Ewangelię. Nie mają dobrego sumienia, ponieważ wymienili prawdziwą wiarę w Chrystusa w pseudowiarę w sprawy spoza Słowa Bożego, jak baśnie i rodowody (1:3-4; por. 4:1-3). Prawo funkcjonuje, aby odkryć grzech, nie aby ‘wyprodukować’ wiarę.

Konsekwencje tego buntu, który stanowi odrzucenie są straszne. Słowo rozbitek zwiazane jest z rozbiciem statku, katastrofą, w której traci się wszystko. Grecki tekst wyraża to w czasie przeszłym, wskazując na to, że to właśnie stało się w przypadku fałszywych nauczycieli. Każda herezja, każda fałszywa, niebiblijna nauka, oznacza rozbicie statku wiary, czyli stratę.

Na zakończenie Paweł wymienia dwóch heretyków, należących do większej grupy fałszywych nauczycieli. Wymienia dwie konkretne osoby, jako ilustrację, ale też po to, aby zbór w Efezie wiedział, że Paweł potępia ich z powodu herezji, którą głoszą. Nie wiemy, kim oni byli, ale widocznie byli znani Tymoteuszowi i członkom zboru. Himeneusz nauczał, że zmartywchwstanie wszystkich wiernych już miało miejsce (2 Tym. 2:17-18).
Słowa oddałem szatanowi, oznaczają, że Paweł wymaga wobec nich dyscypliny kościelnej (por. 1 Kor.  5:1-5). Szatan jest wrogiem Boga i chce zniszczyć dzieło Boże. Każdy, kto nie należy do Chrystusa należy do szatana. Ci fałszywi nauczyciele pokazali swoim życiem i głoszoną nauką, że nie należą do Chrystusa, lecz do szatana. Nie mają więc już prawa należeć do zboru Chrystusa i należy wykluczyć ich, co oznacza wykluczyć ich ze społeczności z Bogiem i ze świętymi. Wykluczenie oznacza wysłanie ich z powrotem do świata niewierzących (por. 1 Jn 5:19; 1 Kor. 5:3-6).  
Celem dyscypliny nie jest ostateczne potępienie, lecz zbawienie, celem jest pouczenie, by zrozumieli Ewangelię i się nawrócili. Wyraz pouczenie oznacza zarówno dyscyplinę jak i nauczanie.

W ten sposób Paweł zachęca Tymoteusza, aby wiernie głosić Ewangelię Jezusa Chrystusa i służyć zborowi w Efezie.