14 March 2022
12 March 2022
07 March 2022
V Księga Mojzeszowa / Księga Powtórzonego Prawa 6,1-15
Studium Biblijne
4 Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!
5 Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca
swego i z całej duszy swojej, i z całej siły swojej. 6 Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą w
twoim sercu. 7 Będziesz je wpajał w twoich synów i będziesz o nich
mówił, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając. 8 Przywiążesz je jako znak do swojej ręki i będą jako
przepaska między twoimi oczyma. 9 Wypiszesz je też na odrzwiach twojego domu i na twoich
bramach.
Izrael po
długiej podróży przez pustynię nareszcie stanął pod granicami ziemi obiecanej -
Kanaanu. Izraelici żyli jako niewolnicy w Egipcie, bez perspektywy na wolność.
Ale PAN Bóg, który zawarł już przymierze z ich przodkami: Abrahamem, Izaakiem i
Jakubem, wyzwolił ich w cudowny sposób z niewoli egipskiej. Na pustyni, przy
górze Synaj, Bóg zawarł przymierze z ludem Izraela, dając im jednocześnie swoje
przykazania - Dekalog (Ks. Wyjścia 19-20).
Przykazania
nie mają na celu utrudniania człowiekowi życia, lecz wręcz przeciwnie - ich
celem jest dobre i szczęśliwe życie człowieka.
Teraz u granic
ziemi Kanaan Mojżesz powtarza wszystkie prawa Boże.
W poprzednim
rozdziale Mojżesz powtórzył Dziesięć Przykazań - Dekalog (5,6-21, por. Ks.
Wyjścia 20,1-17). W rozważanym fragmencie podkreślany jest fundament wiary
Izraela, mianowicie: unikalność Boga oraz wymaganie lojalności Izraela wobec
Boga. Jest to w sumie pierwsze przykazanie, które mówi, że jest tylko jeden Bóg
i nie ma innych bogów (por. Ks. Powt. Prawa 5,6-7).
Wersety 4-9
zawierają tzw. Shema Izrael, podstawowe wyznanie wiary żydowskiej.
Werset 4
można tłumaczyć jak: Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie! Ale
także w następujący sposób: Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jest
jeden!
Hebrajski
wyraz użyty tu wyraża zarazem unikalność jak i jedność Boga.
Każdy pobożny
Żyd codziennie recytuje te słowa, razem z innymi tekstami (Ks. Powt. Prawa
6,4-9; 11,13-21; Ks. Liczb 15,37-41). Także Jezus nawiązuje do tych słów, jako
podsumowania Prawa Bożego (Ew. Marka 12,29-30; Ew. Mateusza 22,37 i Ew. Łukasza
10,27).
W
wydarzeniach opisanych w Księdze Wyjścia, Izrael już doświadczył unikalności
Boga. Zostali wyzwoleni z Egiptu, a bogowie egipscy nie mogli nic uczynić, aby ich
zatrzymać. PAN Bóg Izraela jest wszechmocny i jest jedyny.
Izraelici śpiewali
Kto jest pośród bogów równy Tobie, Panie (Ks. Wyjścia 15,11). Nikt
bowiem nie jest równy PANU Bogu.
PAN Bóg zapewnia,
że nie istnieje inny bóg, aby Jemu samemu mógł zaprzeczyć i przeciwdziałać. Jeżeli
Bóg składa obietnicę, nie ma silniejszego boga, aby dać inną obietnicę.
To ogromny
kontrast z innymi religiami tych czasów, gdzie istniała wiara w wielu bogów, nawzajem
sobie zaprzeczających. W poczuciu ludzi życie było niepewne, gdyż w razie walki
i kłótni między bogami, życie człowieka było zagrożone. Jeżeli jeden bóg coś
obiecał, drugi, silniejszy bóg, mógł obiecać coś innego. Izrael jako jedyny
naród posiadał ‘tylko’ jednego Boga, co było w ówczesnych czasach unikalne.
Unikalność i
wyjątkowość stanowiło też zagrożenie dla tego narodu. Nie jest bowiem łatwym
pozostanie innym niż większość. Dlatego też Mojżesz tak ostro ostrzega, aby
wytępić innych bogów z Kanaan: Nie pójdziecie za innymi bogami, za bogami
ludów, które są na około was, 15 gdyż pośród ciebie jest Pan, Bóg twój, Bóg zazdrosny (Ks. Powt. Prawa 6,14).
Będziesz
miłował PANA, Boga swojego (w.5). Te słowa stanowią centrum całej Księgi
Powtórzonego Prawa. Można powiedzieć, że cała Księga Powtórzonego Prawa stanowi
komentarz do tego właśnie przykazania miłowania Boga.
Przykazanie
miłości jest unikalne. W żadnej innej religii nie znajdziemy nakazu aby miłować
Boga. W innych religiach chodzi o posłuszeństwo, o dobre uczynki, o poddanie
się, ale nie znajdziemy w nich miłości do bogów, jako centralnego elementu
wiary.
W związku
małżeńskim mąż i żona kochają się wzajemnie, ale nie dlatego, że jest to ich
obowiązkiem, lecz dlatego, ponieważ oboje tego chcą i zależy im na wzajemnej
relacji. Ta miłość jest też ekskluzywna: nie można kochać w ten sposób dwóch osób
na raz.
Kochający mąż
i żona spędzają dużo czasu razem, ponieważ pragną coraz lepiej się poznać, chcą
wiedzieć kim są, każde z nich, jaka jest ich historia życiowa.
Podobnie jest
też z nami, w naszej relacji z Bogiem. Bóg Stworzyciel zna nas, jak nikt inny –
przecież On nas stworzył. On miłuje nas i dlatego chce, abyśmy Go poznali.
Miłość zawsze
potrzebuje drugiej osoby. Relacja miłości może zaistnieć tylko wtedy, gdy
miłość jednej znajdzie odpowiedź w miłości drugiej osoby. Dlatego Bóg pragnie
naszej miłości i chce abyśmy spędzali czas z Nim i Go coraz lepiej poznawali.
Podobnie jak
mąż kochający swą żonę chce czynić to, co jej się podoba, podobnie wierzący chce
czynić wolę Bożą. Miłość do Boga wyraża się w radosnym posłuszeństwie, w
radosnym spełnianiu Prawa Bożego. Posłuszeństwo Prawu Bożemu wyrażane w ten
sposób nie jest legalizmem, lecz jest odpowiedzią ludzką na miłość Bożą. (Por.
Psalm 119, który rozwija ten temat).
Prawo Boże,
czyli Słowo Boże, powinno być w naszym sercu. Dla nas serce jest miejscem
emocji, ale wg hebrajskiego sposobu myślenia serce było miejscem, gdzie mieści
się intelekt człowieka.
Bóg chce,
abyśmy rozważali Słowo Boże, dzień i noc. Tylko jeśli rozumiemy Słowo Boże,
jesteśmy w stanie je spełnić.
Będziesz je
wpajał w twoich synów – używany tu hebrajski wyraz oznacza ostrzenie, podobnie jak ostrzy się kosę lub sierp.
Forma gramatyczna podkreśla powtarzanie się czynności (por. Ks. Powt. Prawa
4,9). Można byłoby to też tłumaczyć: będziesz to wkuwać w swoje dzieci.
Bóg zawarł przymierze
nie tylko z Izraelitami, którzy w tym momencie żyli, ale także z następnymi
pokoleniami. Znakiem przynależności do tego przymierza było obrzezanie.
Dlatego
Mojżesz podkreśla w tym tekście jak ważne jest przekazywanie wiary i wiedzy o
Bogu dzieciom.
Apostoł Paweł
w Liście do Rzymian podkreśla, że także my - chrześcijanie - zostaliśmy przez
wiarę w Jezusa Chrystusa włączeni do Izraela, w przymierze z Abrahamem (Rzymian
4,9-12).
Podobnie jak
Izrael, który został wyzwolony z niewoli egipskiej, my zostaliśmy wyzwoleni z mocy
ciemności i przeniesieni do Królestwa umiłowanego Syna (Kolosan
1,13).
Słowa
wypowiedziane przez Mojżesza przed trzema tysiącami lat są wciąż bardzo
aktualne.
Także nas
obowiązuje nakaz, aby przekazać Słowo Boże naszym dzieciom, aby też oni poznali
Kim jest Bóg i jaka jest Jego wola.
Powinniśmy o
Prawie Bożym mówić przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając.
Mojżesz
zachęca, aby Słowo Boże było tematem naszych rozmów w domu i na ulicy, w gronie
rodzinnym i z przyjaciółmi, ale nawet z obcymi. I to od początku dnia, kiedy
wstajemy, aż do końca dnia, kiedy kładziemy się spać, czyli krótko mówiąc
zawsze i wszędzie.
Prawo Boże ma
przesiąkać każdy aspekt naszego życia (por. Ks. Przysłów 6,20-22).
Prawo Boże powinniśmy
przywiązać jako znak do swojej ręki i będą jako przepaska między twoimi
oczyma oraz wypisać na odrzwiach twojego domu (w. 8-9).
Ortodoksyjni
Żydzi traktują ten werset poważnie i dosłownie. Posiadają tzw. tefiliny - małe skrzyneczki
zawierające teksty z Prawa Bożego (Ks. Wyjścia 13,1-10, 11-16; Ks. Powt. Prawa
6,4-9; 11,13-21), które przywiązują na czole i rękach podczas modlitwy oraz
tzw. mezuzy - małe rurki, zawierające pergamin z tekstami z Tory (Ks. Powt.
Prawa 6,4-9; 11,13-21) umocowane na futrynie drzwi. Archeolodzy odkryli tefiliny
i mezuzy pochodzące z okresu I i II w. p.n.e.
Są to formy
zewnętrzne, które mogą być dobre i pomocne, ale mogą też stać się pustymi
formami i rytuałami. Istotnym jest to, co takie znaki oznaczają i na co
wskazują.
Prawo Boże
powinno znajdować się u nas na czole (dosłownie między oczami), czyli, że dla każdego
kto nas spotyka musi być jasnym, że żyjemy według Prawa Bożego. Prawo powinno
być na naszych rękach: we wszystkim co czynimy musi być jasnym, że żyjemy
według Słowa Bożego.
Słowo Boże powinno
kierować nami kiedy pracujemy, kiedy robimy zakupy lub oglądamy telewizję,
kiedy wypełniamy PIT lub rozmawiamy z naszym sąsiadem. Słowo Boże powinno
kierować naszym całym życiem, powinno być w praktyce obecne w każdym aspekcie i
momencie naszego życia.
Biblia jest
Słowem Bożym, który głosi nam Kim jest Bóg i co On – zwlaszcza dla nas - uczynił.
Słowo Boże zawiera ewangelię, głoszącą nam zbawienie, nam i naszym dzieciom.
07 February 2022
Rzymian 12:1-2
Zachęcam więc was, bracia, przez wzgląd na miłosierdzie Boga, abyście złożyli wasze ciała na ofiarę żywą, świętą, podobającą się Bogu, związaną z waszą mądrą służbą. Nie dostosowujcie się do tego świata, ale dajcie się przemienić przez odnowienie myśli, abyście potrafili rozpoznać, co jest wolą Boga, co jest dobre, co Mu się podoba i co jest doskonale.
Od rozdziału
12 zaczyna się nowa część w liście do Rzymian. Pierwsza część listu miała
przede wszystkim charakter dogmatyczny, gdzie Apostoł mówi o dziełu Bożym, o
łasce Bożej, o tym, że nawrócenie i przyjęcie łaski umożliwi nowe życie
(3:21-28; 8:26-30), o tym, co oznacza, że jesteśmy nowym stworzeniem (por. Rz.
6-8; 1 Kor. 5:17).
Teoria i
teologia nie wystarczy. Co to oznacza konkretnie dla naszego życia? Jaka
powinna być odpowiedź człowieka na łaskę Bożą? Jakie skutki powoduje Boże
dzieło w naszym życiu? O tym mówi Apostoł Paweł w Rzymian 12-15, do którego
nasz tekst jest wstępem. Podkreśla, że chrześcijańska etyka nie wypływa z
jakiejś humanistycznych myśli, czy moralnego dobra tkwiącego w człowieku. Życie
i etyka chrześcijańska mają swoje źródło tylko w dziele Bożej łaski w
Chrystusie.
W Rzymie I
wieku podobnie jak współcześnie ciało było niezwykle ważne, panowała wówczas
kultura ciała, pielęgnacji, piękności fizycznej. Ciało i zdrowie człowieka były
wówczas podobnie jak dzisiaj uwielbiane.
Traktujemy
nasze ciała jako naszą własność. Ciało jest grzeszne, ale przez nawrócenie,
nasze grzeszne ciała zostają zniszczone (Rzymian 3:21-26; 6:1-7) ustępując nowemu
życiu, nowemu stworzeniu, następuje kompletna zmiana naszego życia.
Apostoł Paweł
nie mówi tu o ciele w jego grzesznym aspekcie (w greckim: sarx, jak np.
w Rzymian 6:19; 7:5,14,18,26; 8:3) lecz używa tu greckiego wyrazu soma,
co oznacza ciało fizyczne, ale jednocześnie oznacza całą osobę. Takie znaczenie
ma to tutaj: abyście złożyli waszą osobę jako ofiarę żywą. W polskich
tłumaczeniach niestety ta znacząca różnica nie jest widoczna.
Apostoł Paweł
używa tu języka kultu, wspominając starotestamentowy kult ofiarny. Po śmierci
Chrystusa kult już nie jest potrzebny, ale Bóg nadal chce ofiar, tyle że
bezkrwawych.
Bóg nie jest
zainteresowany wyłącznie naszą duszą, ale całą naszą osobą. Dlatego Bóg dał
Izraelowi Zakon, który nie tylko dotyczył spraw duchowych, ale wszystkich
aspektów naszego Życia. Bóg chce nas dla siebie całkowicie, całą naszą osobę.
Całkowitego poddania się, poświęcenia całego naszego Życia, nie tylko
duchowego, ale także praktycznego, fizycznego –uświęcenia - to jest nasza
ofiara dla Boga.
Sami z siebie
nigdy nie złożylibyśmy siebie jako ofiary Bogu, ale umożliwił to nam Jezus
pokazując jak to czynić. On sam ofiarował się za nas będąc posłusznym Ojcu.
Bycie w
Chrystusie oznacza pożegnanie ze starym życiem, oznacza całkowite odnowienie.
To jest proces, nieustannie przez Ducha Świętego dokonywany.
Wyraz służba
(Gr.: latreia) używany w tekście oznacza także liturgię, a w greckim
tłumaczeniu Starego Testamentu wyraz ten zawsze oznacza kult w świątyni.
Służba
mądra (Gr.: logikos) używany tu, jest terminem wziętym z filozofii
greckiej. Jest często interpretowany jako służba duchowa, ale można też
tłumaczyć jako racjonalna lub rozsądna służba. Niewątpliwie chodzi o coś więcej
niż tylko duchowa służba. Jest to służba, która jest całkiem zgodna z prawdziwym,
właściwym rozumieniem Boga, objawionym w Jezusie Chrystusie. Jest to służba,
która jest rozsądna - to nasza dobra odpowiedź na Boże miłosierdzie w
Chrystusie. Albo innymi słowami: nasza służba, nasze całkowite oddanie się jest
jedyną logiczną odpowiedzią na to, co Bóg dla nas uczynił w Chrystusie.
Oznacza to, że
nie można służyć Bogu bez serca, tylko zewnętrznie, będąc np. na nabożeństwie i
biorąc udział w uwielbieniu i liturgii nie mając jednocześnie Boga w sercu.
Kult, liturgia, bez posłuszeństwa Bogu, jest fałszywą religią (por. Iz.
1:10-17; 58:1-11, Amos 5:21-24).
Służba Bogu
obejmuje zarówno zewnętrzne, jak i duchowe aspekty. Służba podczas nabożeństwa
w sensie liturgii, kultu (co grecki wyraz dosłownie oznacza), jak i służba
wyrażona życiem według Słowa Bożego. Jest to bezwarunkowe poddanie się Bogu i
służenie Mu całym naszym sercem, umysłem, siłą, wszystkimi naszymi czynami,
myślami i słowami.
Ukrzyżowaniem
i zmartwychwstaniem Chrystusa rozpoczęła się nowa era w historii. Wierzący żyją
jeszcze w doczesnym świecie, ale przez Chrystusa są już też w nowej erze, w
Królestwie Bożym.
Nastąpił
całkowita zmiana. Przemiana nie jest czymś, co trzeba jednorazowo zrobić,
przeciwnie, jest czynnością, którą ciągle trzeba powtarzać. Wierzący musi
ciągle świadomie dać się przemieniać i odnawiać przez Ducha Świętego. (por. 2
Kor. 3:18; 4:16; Kol. 3:10; Tytus 3:5). Grecki tekst wyraża, że zarówno
dostosowanie się do świata, jak i pozwolenie na przemianę, są procesami,
trwającymi jednocześnie. Należy zaprzestać dostosowywanie się a kontynuować
pozwalanie na przemianę.
Jest to
świadoma, przemyślana zmiana i odnowienie, przez którą wierzący sami odkrywają,
co jest wolą Bożą.
Niestety
człowiek nie jest w stanie sam dokonać przemiany (Rzymian 1:18-25). O tym Apostoł
Paweł napisał już w Rzymian 7 i 8. Przemiana jest dziełem Ducha Świętego. Nie
oznacza to jednak, że wierzący pozostaje bierny. Wręcz przeciwnie - wierzący ma
odpowiedzialność, aby pozwolić się przemienić, co oznacza aktywne i świadome
pozwolenie i zarazem posłuszeństwo. Przez Ducha Świętego dzięki dziełu i mocy
Chrystusa jest w stanie przeciwstawić się temu światu.
Ostatnie
zdania wyraża cel wszystkiego, cel ludzkiego życia. Człowiek musi zostać odnowiony,
aby poznać wolę Bożą, aby poznać co jest dobre.
Sam z siebie
człowiek nie jest w stanie poznać co jest dobre. Grzech sprawił, że człowiek
nie jest w stanie tego uczynić. Samo sumienie człowieka nie wystarczy aby
powiedzieć, co jest dobre. Tylko przez Ducha Świętego nasze sumienie jest w
stanie rozpoznać co jest dobre.
Całkiem
inaczej rozumiano to w rzymskim i greckim świecie pogańskim I wiek. W tej
kulturze bogowie pozwalali na poznanie swojej woli poprzez tajemnicze znaki i
magię, co nigdy nie dawało pewności, co bogowie od ciebie chcą. Także współcześnie
wielu ludzi uważa, że nie możemy poznać Boga, że tak naprawdę nic na temat Boga
nie możemy powiedzieć.
Bóg Izraela
natomiast objawił się w Swoim Słowie, wielokrotnie mówiąc do ludzi, dając Prawo
i proroków, dzięki czemu mamy możliwość dowiedzieć się Kim On jest, czego od
nas oczekuje, jak powinno wyglądać nasze życie i służba, która Mu się podoba.
Apostoł Paweł
mocno podkreśla, jak ważne jest poznanie woli Bożej, wyrażając to czterokrotnie
innymi słowami. Pokazuje to jak ważne jest życie według woli Bożej,
dostosowując konkretnie chrześcijańska etykę.
Co jest
dobre, nie oznacza
czegoś, co my subiektywnie uznamy za dobre. Nie nasze sumienie decyduje o tym,
co jest dobre, lecz jedynie wola Boga, czyli Słowo Boże.
Wola Boża, to
co jest dobre, najlepiej jest podsumowana w Słowach Jezusa w Ew. wg Marka 13:30
(por. Ew. wg Mateusz 22:37; Ks. Powt. Prawa 6:5; Ks. Kapłańska 19:18).
Żaden człowiek
nie jest w stanie spełnić całkowicie woli Boga, jedynie Jezus mógł to uczynić.
Mimo to, Bóg wymaga całkowitego poddania się i spełnienia Jego woli, dając nam
jednocześnie Ducha Świętego, który nam w tym pomaga.
Wierzący nie
ma żyć według pewnych reguł, listy etycznej, które mu dokładnie powiedzą w
różnych dziedzinach życia, co wolno a co nie. On sam ma rozpoznać, co jest
wolą Boga, co jest dobre, co Mu się podoba. Żyć w Chrystusie, z Ducha
Świętego oznacza poznanie Słowa Bożego.
Często żyjemy
naszym codziennym życiem, zajęci pracą, rodziną i wieloma innymi sprawami.
Wiemy, co to znaczy wierzyć. Wierzymy, że Jezus dla nas umarł? Ale czy naprawdę
żyjemy tym? Czy wiedza o dziele Jezusa nie jest niczym więcej niż tylko wiedzą
intelektualną? Człowiek szybko zapomina i nie potrafi być wdzięczny. Ważne jest,
aby ciągle powtarzać co Bóg uczynił, ciągle na nowo pamiętać i myśleć o
miłosierdziu Boga, jak Paweł to opisał.
Często
próbujemy łatwiejszych dróg, ale życie chrześcijańskie jest bardzo radykalne.
Różni się całkiem inne Życie świata, co naturalnie powoduje konflikty,
niezrozumienie wiernych, wyśmiewanie, pogardę i często brak akceptacji. Presja
społeczeństwo, aby nie być innym i nie wyróżniać się z tłumu jest ogromna. We
współczesnym świecie istnieje wiele mód i trendów, światopoglądów którymi żyje
wielu ludzi nie rozumiejąc, jeśli to nie jest najważniejsze dla nas. Zachowanie
chrześcijańskiej tożsamości wymaga siły wytrwania, którą otrzymujemy przez
Ducha Świętego.
Sami z siebie
jesteśmy egoistyczni, dopiero przez wiarę jesteśmy w stanie zmienić naszą
naturalną egoistyczną postawę. Przez wiarę jesteśmy w stanie żyć dla Boga, a
nie tylko dla siebie. Możliwe jest to jedynie, jeśli posiadać będziemy żywą
wiarę, karmioną regularnie przez modlitwy i czytanie Biblii. Żyjąc z Bogiem
doświadczymy, że On daje siłę, aby żyć życiem świętym.
Nawrócenie nie
jest jednorazową, dokonaną czynnością, ale stałym procesem, podczas którego
codziennie na nowo musimy wracać do Boga.
17 January 2022
10 January 2022
Zmaganie i wytrwanie
We wszystkich religiach a także w życiu społecznym niezwykle ważna jest idea dobrego człowieka. We współczesnym europejskim społeczeństwie, ukształtowanym przez chrześcijaństwo, a obecnie będącym pod silnym wpływem humanizmu panuje przekonanie, że najważniejsze jest być dobrym człowiekiem i jeśli tylko się tego chce, można stać się nim. Wielu chrześcijan, będących pod wpływem sekularnego humanizmu, twierdzi, że jeśli będziemy starać się być dobrymi, Bóg wynagrodzi nasze starania i przyjmie nas.
Związane z tym
jest przekonanie, że nasze wytrwanie w wierze zależy od nas. My musimy starać
się, aby nie odpaść od wiary i wytrwać, wtedy będziemy zbawieni. W ten sposób
ostatecznie zbawienie zależałoby częściowo od człowieka, gdyż bez jego wkładu
(mianowicie wytrwania), nie będzie zbawienia. Oznaczałoby to, że nie tylko Boża
łaska, ale też nasze staranie są potrzebne do zbawienia.
Pismo Święte naucza
nas czegoś innego. Człowiek jest martwy z powodu grzechu a także po nawróceniu
jest nadal słaby. Gdyby zależało to od samego wierzącego, nikt nie wytrwałby do
końca. Bóg wybrał wierzącego, który wyłącznie na podstawie tego łaskawego
wybrania może uwierzyć i jest w stanie wytrwać do końca.
W Liście do
Rzymian Apostoł Paweł pisze:
Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył
właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym
pośród wielu braci; a których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał,
tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił (Rz. 8:29-30).
Oraz:
Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej? Czy
utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy
niebezpieczeństwo, czy miecz? (…) Albowiem
jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi
niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, (39) ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne
stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie
Jezusie, Panu naszym (Rz.
8:35, 38-39).
Człowiek
często zmienia swoje myśli i plany, pod wpływem tego co widzi i tego co się
dzieje, zmienia swoje zamiary i jest faktycznie nieobliczalny. Bóg natomiast
jest obliczalny, wiemy Kim jest a Pismo Święte głosi, że Jego plany są jasne i
nie zmieniają się. Psalmista mówi: Plan Pana trwa na wieki, Zamysły serca
jego z pokolenia w pokolenie. (Psalm 33:11). Bóg wybrał swoich, dlatego
możemy mieć pewność, że wytrwamy. Wieczna decyzja Boga nie może zostać zmieniona.
Dlatego Apostoł Paweł pisze, że Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło,
będzie je też pełnił aż do dnia Chrystusa Jezusa. (Fil. 1:6).
W jaki sposób wierzący
może mieć pewność, że należy do Boga i jest zbawiony? W Liście do Efezjan
czytamy:
W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy,
ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście
zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym, który
jest rękojmią dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej, ku
uwielbieniu chwały jego (Ef.
1:13-14).
Apostoł pisze, że kto
jest w Chrystusie, został zapieczętowany
obiecanym Duchem Świętym (Ef. 1:13). Wyraz zapieczętowanie pochodzi z dziedziny handlu i oznacza oznakowanie
własności. Bydło a nawet niewolnicy zostawali w I wieku n.e. pieczętowani przez
wypalenie znaku właściciela na skórze. Tak samo kupiec towaru wyciskał swoją
pieczęć w wosku, jako znak, że towar jest teraz jego własnością oraz jako znak
autentyczności. Później kupiec odbierał swój towar posiadający jego pieczęć.
Bóg daje każdemu, kto uwierzy
w Jezusa Chrystusa, Ducha Świętego, co oznacza, że ‘stempluje’ swój znak na
nich (por. Obj. 7:3). Znak ten pokazuje, że każdy wierzący należy do Boga, jest
Jego własnością (por. II Mj. 19:5; V Mj. 14:2; Mal. 3:17; 1 Piotra 2:9). Nikt
nie ma prawa własności czegoś, co należy do kogoś innego. Szatan nie może ‘wykraść’
wierzącego z ręki Chrystusa (Rz. 8:31-39).
Bóg wycisnął na nas swoją pieczęć (2 Koryntian 1,22), jako znak, że
jesteśmy własnością Bożą a w Dniu
Odkupienia, to jest, na końcu historii tego świata, kiedy nastąpi Sąd
Ostateczny, Bóg odbierze to, co jest Jego (por. Efezjan 4,30).
Sam Duch Święty jest
znakiem własności i jest ostatecznym dowodem, że wierzący niewątpliwie należy
do Boga i do Jezusa Chrystusa, a jeżeli Bóg zapieczętuje wierzącego, jako znak
Jego własności, nie możemy wątpić, że jest to prawdziwe.
Duch Święty jest rękojmią dziedzictwa dla wierzących (Ef.
1:14), co jest także metaforą z dziedziny handlu. Słowo tłumaczone jako rękojmia jest w codziennym języku
greckim wyrazem, który można też tłumaczyć jako zadatek lub zaliczka,
którą kupiec płaci za kupiony towar. Jest poręczeniem, zapłatą części należnej
wartości, jako zabezpieczenie zapłaty reszty. Zaliczka gwarantowała kupcowi, że
sprzedawca nie może już sprzedać towaru komuś innemu, i gwarantował sprzedawcy,
że kupiec z pewnością odbierze towar.
Po grecku jest to ten sam
wyraz, którego Apostoł Paweł użył w drugim liście do Koryntian, pisząc, że Duch
Święty jest naszym zadatkiem (2 Koryntian 1,22).
Dla wierzącego Duch
Święty jest tą zaliczką, którą Bóg ‘zapłacił’ i która gwarantuje mu, że z
pewnością należy do Pana. Duch Święty sam jest pieczęcią i zaliczką,
oświadczając, że należymy do Boga, Bóg nas wykupił przez Jezusa i jesteśmy Jego
własnością. To jest nieodwracalne, dlatego jest to gwarancja i pewność dla
wierzącego, że wytrwa do końca.
Wierzący może mieć pewność,
że mimo swej słabości, należy do Chrystusa i rzeczywiście wytrwa do końca, bo
Bóg gwarantuje to każdemu, kto jest w Chrystusie i zapewnia to przez pieczęć
Ducha Świętego. Ta pewność jest pociechą dla każdego chrześcijanina.
List Jakuba 1,2-8
Studium Biblijne
Wielu chrześcijan nie ma
łatwego życia. Często spotykają ich najróżniejsze problemy finansowe, zawodowe,
rodzinne, problemy z dziećmi, straszne choroby, śmierć. To próby, które
wierzący musi przejść w doczesnym życiu.
Ktoś, kto zaufał Bogu,
żyje w Jezusie Chrystusie wie, że życie bez problemów, o którym marzy każdy,
życie pełne szczęścia będzie dane mu w przyszłości - życie wieczne z Bogiem. To
wspaniała przyszłość dla każdego kto wierzy w Jezusa Chrystusa jako jedynego
Zbawiciela.
Obecnie jednak żyjemy
jeszcze na tej ziemi pełnej problemów, cierpienia, grzechów i skutków grzechu.
Niektórych spotyka więcej
trudności niż innych, ale właściwie wszyscy doświadczamy ich w mniejszym czy
większym stopniu. Wielu wierzących w różnych stronach świata przeżywa szczególne
próby, prześladowanie z powodu wiary w Jezusa Chrystusa. Prześladowanie tam
przybiera różne formy - trudności ze znalezieniem pracy, wyśmiewanie ze strony
znajomych czy członków rodziny, ale często: więzienie, tortury i śmierć.
Apostoł Jakub nie pisze, jeśli
próby przechodzicie, ale gdy. Grecki tekst jest wyraźny:
próby przyjdą na pewno. Każdego człowieka spotykają próby i trudne sytuacje.
Decydującym jest wtedy jak na to reaguje.
Naszą naturalną reakcją na
trudności jest ucieczka, aby ich nie doświadczać. Czasami może to się udać, ale
zazwyczaj nie jest to możliwym.
Jakub zwraca uwagę, że
próby mają dla wierzącego szczególne znaczenie. Mianowicie, Bóg chce przez to
wzmocnić jego wiarę. Nie można tego jednak rozumieć tak, że Bóg jest autorem
wszelkiego zła, które nas spotyka i prób których doświadczamy. Księga Hioba naucza,
że Bóg nie powoduje zła, zło jest bowiem dziełem szatana, ale Bóg może na to
pozwolić. Dla Jakuba próby są dowodem tego, że Bóg działa w naszym życiu.
Jakub poleca: poczytujcie
to sobie za najwyższą radość. Powinniśmy mieć właściwe nastawienie wobec
spotykających nas prób i doświadczeń. Mogą one mieć dobry skutek dla życia
wierzącego. Wiemy przecież, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z
tymi, którzy Boga miłują (Rzymian 8,28).
To nie są puste słowa, nie
jest to łatwe pocieszenie dla kogoś, kto akurat tkwi w trudnościach. W Biblii
czytamy, że pierwsi chrześcijanie byli prześladowani i cieszyli się z tego
powodu (np. Dz. Apostolskie 5,41; 16,25). Brzmi to nieludzko, ale staje się
możliwym, że radujemy się w momencie cierpienia i próby właśnie przez działanie
Ducha Świętego, Który mieszka w każdym wierzącym.
Nasze nastawienie wobec
prób powinno być pozytywne a reakcją - radość. Brzmi to dziwnie i nie jest
łatwe. Oczywiście sama próba nie jest radosna. Samo cierpienie i trudności nie są
sytuacjami radosnymi. Nie są one źródłem radości wierzącego. Radość wierzącego
jako reakcja na próby wypływa ze świadomości, że nic się nie dzieje bez woli
Bożej (Ew. Mateusza 10,28-31). Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z
tymi, którzy Boga miłują (Rzymian 8,28). Bóg współdziała ku naszej
wytrwałości.
Paweł też pisze:
chlubimy się też z ucisków, wiedząc, że ucisk wywołuje cierpliwość (Rzymian
5,3). Wyraz tłumaczony tu jako cierpliwość (gr. hupomone), oznacza
również wytrwałość.
Wytrwałość dosłownie tłumaczone oznacza: nie paść, wstać w trudnej
sytuacji.
Wytrwałość prowadzi do
doskonałości. Grecki wyraz użyty tutaj (teleios) oznacza osiągnięcie celu,
stanie się kompletnym, dojście do dojrzałości, kompletności. Przez próby nasza
wiara i życie staje się bardziej dojrzałe (por. Rzymian 5,3-4; 1 Piotra 1,6-7).
Celem prób jest wytrwałość
(por. Ew. Łukasza 8,15; 2 Tessaloniczan 1,4; Objawienia 2,2; 13,10).
Doskonałe dzieło (w. 4) oznacza doskonałego chrześcijanina, który osiągnął
cel, a celem jest wieczne życie z Bogiem.
Wieczne życie jest o wiele
ważniejsze niż wszystko co dzieje się na ziemi w naszym ziemskim życiu. Dlatego
i Jakub i Apostoł Paweł mogą w ten sposób pisać, chlubiąc się z ucisków,
ponieważ nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość
wiekuistej chwały, (2 Koryntian 4,17)
To wszystko łatwo mówić
jeśli sami nie cierpimy. W sytuacji próby i ucisku nie jest wcale łatwo. Nie
zawsze wiemy wtedy jak konkretnie reagować. Z historii jednak znamy dużo
przykładów chrześcijan, którzy w radosny sposób reagowali na cierpienie i
prześladowanie. Ich sposób reagowania na trudności nie wynikał z faktu, że byli
tak wspaniałymi i dobrymi chrześcijanami ale ponieważ Duch Święty dał im
cierpliwość i mądrość aby we właściwy sposób mogli reagować.
Potrzebna nam mądrość w sytuacji
próby, mądrość, której sami nie posiadamy. Otrzymujemy to w odpowiednim czasie
od Boga, który jako dobry Ojciec, daje swym dzieciom tylko dobre i potrzebne rzeczy
(Ew. Mateusza 7,7-12).
Bóg pragnie, abyśmy
przychodzili do niego, kiedy przechodzimy próby, czy tragiczne doświadczenia.
Bóg wtedy nie napomina nas, nie mówi nam, że źle zachowujemy się, lecz cieszy
się, że w trudnościach szukamy pomocy u Niego i daje nam chętnie mądrość i
pomoc.
Mądrość jest jednym z
centralnych tematów w Starym Testamencie. Mądrość w Biblii oznacza praktyczne
życie pobożnego i wierzącego człowieka. Ten kto jest pobożny jest mądry, podczas
gdy bezbożny jest niemądry, głupi (por. 1 Koryntian 1,18). Wierząca osoba
oznacza mądrą osobę. A prawdziwa mądrość pochodzi tylko od Boga (Przysłów 2,6).
Jeżeli prosimy Boga, prośmy
z wiarą, bez wątpienia. To też brzmi łatwiej niż w rzeczywistości wydaje się do
zrealizowania. Należy jednak dobrze rozumieć tekst.
Grecki wyraz nie wyraża
wątpienia intelektualnego, ale raczej konflikt lojalności. Na przykład ktoś kto
chce zaufać jednocześnie Bogu i mamonie (Ew. Mateusza 6,24). Ktoś kto nie chce
się do końca zdecydować: być wierzącym i oddać swoje życie Bogu, ale i jednocześnie
jeszcze chce być z tego świata (Ew. Jana 15,19). Ktoś, kto nie może zdecydować,
do kogo chce należeć: do Boga czy do świata (Jakuba 4,4).
Jezus wyraźnie powiedział,
że nie można służyć dwóm panom: Żaden sługa nie może dwóm panom służyć, gdyż
albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się
będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie. (Ew. Łukasza 16,13).
Jeżeli nie do końca chcemy
służyć Bogu i jemu oddać całe nasze serce i życie, nie ma za bardzo sensu
prosić o cokolwiek Boga. Bóg oczekuje lojalności. Jak możemy Go o coś prosić,
jeśli jednocześnie mówimy, że nie ufamy Mu do końca?
Ten kto wątpi i nie może
się zdecydować komu zaufać, jest jak fala morska, która porusza się we
wszystkie strony. Grecki wyraz nie oznacza samej fali, ale ruchliwość i
niestabilność morza: morze jest cały czas w ruchu w różnych kierunkach, nie ma
stabilności. Tak jest z człowiekiem, który wątpi, nie ma pewnej wiary, nie
wiadomo co myśli, w co wierzy…
Człowiek, który wątpi i
nie chce się całkiem decydować po której stronie stoi, nie powinien dziwić się,
że nie otrzyma tego o co prosi.
To człowiek rozdwojonej
duszy (w. 8). W Starym Testamencie czytamy, że grzesznik ma podzielone serce
(Psalm 12,2, Ozeasza 10,2, w Biblii Brytyjce tłumaczone jako nieszczery, w
Tysiąclatce: obłudny). Ten natomiast, który szuka Boga z całego serca otrzymuje
błogosławieństwa (Psalm 119,2).
Wszystko albo nic! Nie
można być tylko trochę wierzącym, tylko trochę służyć Bogu, tylko trochę zaufać.
Ufamy Bogu, albo nie ufamy Mu. Jeśli nie ufamy Bogu, ufamy światu, co oznacza,
że wybraliśmy przeciwko Bogu i za szatanem.
Jezus mówi, że Będziesz
miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z
całej myśli swojej (Ew. Mateusza 22,37).
Bóg chce całego naszego
serca i życia. W zamian otrzymujemy w Jezusie Chrystusie przez wiarę, z łaski
wieczne życie z Nim. A w doczesnym życiu otrzymujemy siłę, mądrość, wytrwałość
i radość.