13 September 2021

Psalm 32

 1 Dawidowy. Pieśń pouczająca.

Błogosławiony ten, któremu odpuszczono występek,

Którego grzech został zakryty! 

2 Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczytuje winy,

A w duchu jego nie ma obłudy! 

3 Gdy milczałem, schły kości moje

Od błagalnego wołania przez cały dzień. 

4 Bo we dnie i w nocy ciążyła na mnie ręka twoja,

Siła moja zanikła jak podczas upałów letnich. Sela. 

5 Grzech mój wyznałem tobie

I winy mojej nie ukryłem.

Rzekłem: Wyznam występki moje Panu;

Wtedy Ty odpuściłeś winę grzechu mego. Sela. 

6 Niech modli się do ciebie każdy pobożny w czasie niedoli,

Gdy wyleją wielkie wody, do niego nie dotrą. 

7 Ty jesteś ochroną moją, strzeżesz mnie od ucisku,

Otaczasz mnie radością wybawienia. Sela. 

8 Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść;

Będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie. 

9 Nie bądźcie nierozumni jak koń i jak muł,

Które wędzidłem i uzdą trzeba wstrzymywać, aby się nie zbliżały. 

10 Bezbożny ma mnóstwo cierpień,

Kto zaś ufa Panu, tego łaska otacza. 

11 Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi!

Śpiewajcie radośnie wszyscy prawego serca!

 

Psalm 32, jak podaje tytuł, jest pieśnią pouczającą (hebr. maskil). To psalm z tradycji literatury mądrościowej (wiersze i pieśni, nauczające lud o Bogu i życiu).  

To jeden z psalmów pokutnych (tak jak Psalm 6, 32, 51, 139 i 143).

 

Psalm zapewnia Boże przebaczenie dla tych, którzy wyznają swoje grzechy.

Zawiera język typowy dla literatury mądrościowej (w. 1-2, w. 8, w. 10).

 

Psalm 32:1-2

Błogosławieństwo jest jednym z głównych tematów Biblii. Bóg błogosławi tych, którzy Go słuchają i do Niego należą. Wyraz tłumaczony tu jako błogosławiony, w Psalmie 1 przetłumaczony został jako szczęśliwy, co też można byłoby tłumaczyć Błogosławiony mąż, który nie idzie za radą bezbożnych (Psalm 1:1), lub Szczęśliwy ten, …(Psalm 32:1, 2)

Błogosławieństwo kojarzy się w Biblii ze szczęściem, radością, dobrobytem, zdrowiem, w skrócie, wszystkim, co jest dobre.

 

W tych wersetach znajdujemy trzy wyrazy określające grzech:

-   występek, co oznacza po hebrajsku: bunt i nielojalność wobec Boga.

-   grzech, co oznacza po hebrajsku: czyn, który (celowo) nie trafia w cel.

-   wina, co oznacza po hebrajsku: zniekształcony lub zły czyn, zazwyczaj świadomy.

Nie chodzi tu o trzy różne rodzaje grzechu. Powyższe wyrazy są częściowo synonimami i razem opisują, czym jest grzech. Grzech oznacza nie tylko czynienie czegoś złego, ale również bunt lub rewolucję, czyli nieznanie swego miejsca, nie uznawanie autorytetu i władzy Boga. Grzech oznacza też, że nie potrafimy czynić tego, co powinniśmy. Aby dobrze zrozumieć ten hebrajski wyraz można byłoby obrazowo przedstawić go w następujący sposób: myśliwy, chcący zastrzelić jelenia świadomie kompletnie strzela obok, czyli nie spełnia tego, czego oczekiwano od niego. Grzech oznacza, że jesteśmy winni wobec Boga, najwyższego Króla i Sędziego, co jest jednoznaczne z tym, że zasłużyliśmy na karę.  

 

W tych wersetach znajdujemy trzy różne czasowniki opisujące czym jest przebaczenie lub odpuszczenie grzechów:

-   odpuścić, dosłownie wynieść lub znieść, co oznacza zlikwidowanie grzechu oraz zlikwidowanie wspomnienia o nim.

-   Zakryć, co oznacza po hebrajsku czyn pojednania (pokuta) w którym grzesznik zostaje pojednany a Pan już nie używa tego grzechu w oskarżeniu.

-   nie poczytywać, lub nie liczyć, co określa Boże nastawienie wobec grzesznika. Bóg nie liczy nam naszych grzechów i winy, czyli traktuje nas tak, jakbyśmy w ogóle ich nie dokonali.

Mądrość: Bóg błogosławi człowieka, który w duchu jest szczery à Bóg zna serce człowieka i wie, czy jego żal jest szczery czy nie.

 

Już w Starym Testamencie, przed ofiarą Chrystusa na krzyżu, istniała realna radość z powodu prawdziwego przebaczenia grzechów i usprawiedliwienia grzesznika przez Boga.

Apostoł Paweł cytuje ten właśnie werset, aby wyjaśnić co to znaczy, że Bóg nam poczytuje sprawiedliwość: Bóg traktuje nas jako sprawiedliwych, deklarując nas sprawiedliwymi, mimo, że sami z siebie nimi nie jesteśmy. Sprawiedliwość wobec Boga jest darem łaski, nie czymś, co sami z siebie możemy ‘wyprodukować’ (Rz. 4:6-8; por. I Mj. 15:6). Nie oznacza to, że nie ma znaczenia, czy mniej grzeszymy (Rz. 6:1).

To przebaczenie - nie poczytywanie naszych grzechów oznacza błogosławieństwo. Bóg nie błogosławi człowieka, który po prostu stara się być dobrym, ale błogosławi temu, który ma czyste serce, który wie kim jest wobec Boga i Kim jest Bóg, który jest świadomy, że jest grzesznikiem i szczerze żałuje swych grzechów, wierząc w łaskę Bożą i ufa Bogu.

 

Psalm 32:3-5

W następnych wersetach Psalmista opisuje skutki grzechu na podstawie własnych doświadczeń. Chodzi tu o doświadczenia Dawida po grzechu z Batszebą (2 Sam. 11-12; por. 1 Kor. 11:30).

Obrazowym językiem (czyli metaforycznie) autor opisuje poczucie grzesznika, jeśli nie wyznaje swoich grzechów Bogu. Przypomina to wizję proroka Ezechiela, który widział dolinę pełną suchych kości (Ez. 37). Suche kości wskazują na beznadziejną sytuację, w której znajduje się Psalmista.

Obraz ten stanowi całkowite przeciwieństwo do Psalmu 1:3: Szczęśliwy mąż…. Będzie jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, wydając owoc we właściwym czasie (Psalm 1:1, 3).

 

Tekst powtarza tu te same czasowniki z wersetów 1-2 (w innej kolejności) określając grzech. Zostaną teraz połączone z trzema wyrazami określającymi przebaczenie:

-   uznać, co oznacza w hebrajskim języku czynić znane, objawić.

-   nie ukryć, co pochodzi z tego samego rdzenia czasownika i oznacza zakryć w sensie pokuty, pojednania (Czasownik ten jest używany również w III. Mj. 16).

-   wyznać

Grzesznik nosi wielki ciężar i jest daleki od błogosławieństwa. Dopiero po wyznaniu grzechów nastąpi ulga i dopiero wyznanie winy otworzy drogę do błogosławieństwa.

 

Psalm 32:6-7

Cierpienie niekoniecznie musi być skutkiem własnego grzechu lub skutkiem karcenia. Mimo to, cierpienie zawsze jest okazją, aby przyjść do Boga, gdyż u Niego jest schronienie dla pobożnych.

U Boga jest bezpieczeństwo a zagrożenie nie jest naprawdę zagrożeniem.

Psalmista znowu używa obrazowego języka: Gdy wyleją wielkie wody – jest to obraz wadi, która po mocnych deszczach wypełnia się w gwałtowny sposób biorąc wszystko ze sobą, co jest na jej drodze.

 

Psalm 32:8 – obietnica mądrości

Teraz Pan sam mówi do pobożnego (czyli, Psalmista cytuje Pana).

Znowu mamy tu trzy czasowniki, które są mniej więcej synonimami:

-   pouczyć, co oznacza w hebrajskim: dać wgląd, spowodować, że ktoś zrozumie.

-   wskazać, co można też tłumaczyć jako nauczyć. Wyraz Tora (Prawo) jest związany z tym czasownikiem. Tora - można też tłumaczyć jako nauczanie, instrukcja i tym podobne.

-   służyć radą

Pan jest groźny dla bezbożnika, ale dla grzesznika, który woła do Niego i wyznaje swoje grzechy, Pan jest bliski, poucza i naucza go, by zrozumiał drogi Pana, prowadzące do prawdziwego szczęścia. Jego słowo jest pełne nauczania i rady dla człowieka. 

 

Psalm 32:9-10

Psalmista rozwija opis obietnicy Pana poprzez następne obrazy (metafory), tym razem wzięte ze świata przyrody.

Koń i muł są użytecznymi tylko wtedy, jeśli są hamowane i kierowane za pomocą wędzidła. Tak samo człowiek potrzebuje wędzidła ‘mądrości’, aby być ‘użytecznym’. Oznacza to dyscyplinowanie, co może być bolesne. Tak jak zastosowanie wędzidła jest bolesne dla konia, nieposłusznemu właścicielowi, tak jest bolesne dla człowieka, który nie chce słuchać mądrych rad Pana.

Boże karcenie jest bolesne, ale należy być wdzięcznym za to, jeśli Bóg nas w ten sposób koryguje.

Psalmista podkreśla tu, jak często to widzimy w Biblii, kontrast między bezbożnym i pobożnym (w. 9, por. np. Psalm 1). Dlatego zachęca wierzącego, aby szukał Bożej mądrości przez przykład własnego doświadczenia (w. 3-5), objawienia Bożego (w. 8) oraz przykład z przyrody (w. 9).

 

Psalm 32:11

Pobożny człowiek jest błogosławiony, doświadcza Bożej miłości, ochrony, prowadzenia, przebaczenia grzechów i pojednania z Bogiem. Innymi słowami, człowiek, który przez swój grzech i bunt stracił relacje z Bogiem i został wypędzony z raju oraz pozbawiony obecności Bożej, może po wyznaniu grzechów znowu doświadczyć bliskości swego Stworzyciela oraz jego łaski, miłosierdzia i miłości, może znowu być w raju, co Biblia nazywa błogosławieństwem. Mimo grzechu, wierzący może mieć pewność Bożego przebaczenia.

W związku z tym wierzący powinien się zawsze radować (por. Psalm 5:11; 33:1; Fil. 3:1; 4:1; 1 Tes. 5:16).

 

Mimo to, że w Psalmie nie czytamy bezpośrednio o Jezusie Chrystusie, jasnym jest, że tu jest Ewangelia. Pojednanie z Bogiem i błogosławieństwo z tym związane stało się możliwym, ponieważ Jezus Chrystus, Syn Boży, stał się człowiekiem, aby ponieść ciężar naszych grzechów oraz karę za nie. Nasz grzech jest poważny a Bóg jest sprawiedliwy, dlatego wymaga zapłacenia kary. Jezus Chrystus uczynił to, czego my nie bylibyśmy w stanie uczynić – poniósł karę na krzyżu za nasze grzechy . Dlatego jest nadzieja. Bóg przebaczył nam nasze grzechy i nie poczytuje naszych win tylko ze względu na ofiarę Jezusa Chrystusa. Dlatego wierzący w Chrystusa może się radować, gdyż jest błogosławiony: czeka go przyszłość na nowej ziemi w chwale Bożej.

 

02 August 2021

Grzech wierzących

Nasze zbawienie jest możliwe nie z naszej woli ale jedynie dzięki temu, że suwerenny i wszechmogący Bóg tego chciał i tak to zaplanował. Zbawiony człowiek nie może ostatecznie przeciwstawić się Bożej łasce, bowiem nasz Stworzyciel wybrał go już przed założeniem świata (Ef. 1:4). Jednak nie jest to jednoznaczne z tym, że chrześcijanin staje się rodzajem biernej marionetki w Bożych rękach. Człowiek jest w stanie w pewnym stopniu przeciwdziałać Bożej woli, chodzić swoją drogą i grzeszyć. Dotyczy to nie tylko bezbożnych, ale i wierzących. Także chrześcijanie działają często wbrew Bożej woli i grzeszą w poważny sposób.

 

W Biblii czytamy, że wierzący powinien przestać grzeszyć, lecz żyć święcie, naśladując Jezusa, który jest bez grzechu (np. Mat. 5:48; 2 Kor. 7:1; Fil. 3:15; 1 Jn. 1:5-10). Chrześcijanin jest nowym stworzeniem (2 Kor. 5:7).

Codzienna rzeczywistość niestety jest daleka od doskonałości. Każdego dnia musimy walczyć z grzechem a każdy, kto jest szczery wobec siebie samego, bez wątpienia przyzna, że bardzo często przegrywa bitwę i grzeszy. Apostoł Paweł opisuje doświadczenia chrześcijanina w następujący sposób:

15 Albowiem nie rozeznaję się w tym, co czynię; gdyż nie to czynię, co chcę, ale czego nienawidzę, to czynię. (…) 19 albowiem nie czynię dobrego, które chcę, tylko złe, którego nie chcę, to czynię. (…) 24 Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? (25) Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc ja sam służę umysłem zakonowi Bożemu, ciałem zaś zakonowi grzechu (Rz. 7:15, 19, 24).

Faktem jest, że rzeczywiście chrześcijanin może jakiś czas tak żyć i działać, robiąc wrażenie, że kompletnie odpadł od wiary i już nie jest wierzącym. Chrześcijanin ma do czynienia z różnymi pokusami i zagrożeniami. Szatan nie zostawia Kościoła w spokoju, czyni co może, zastawiając pułapki na wiernych, którzy niestety często w nie wpadają.

Wiara oznacza, że chrześcijanin przez ofiarę Chrystusa jest całkowicie i w pełni wyzwolony od winy z powodu grzechu, ponieważ Jezus Chrystus kompletnie zapłacił karę za wszystkie jego grzechy, też za te, które dopiero uczyni w przyszłości. W doczesnym życiu na tej ziemi nie jesteśmy wprawdzie już niewolnikami grzechu, ale też jeszcze nie jesteśmy zupełnie wyzwoleni od grzechu.

 

Wierzymy, że Boża wszechmoc jest większa niż moc grzechu, szatan i nasza grzeszność. Wierzymy, że tylko z łaski i mocy Bożej jesteśmy w ogóle w stanie uwierzyć (Ef. 1:19). Oznacza to, że szatan nigdy nie może nas zabrać z powrotem do swojej niewoli (Rz. 8:31-39). Bóg zawsze zwycięży!

 

Mimo to istnieje realne zagrożenie dla chrześcijanina, że może zostać tak pokuszonym, iż popadnie w poważny grzech i przez jakiś czas jego życie wygląda tak, jakby nie był wierzącym. W Słowie Bożym można znaleźć opowieści, w których widzimy, jak straszny może być grzech wierzących. Przykładem tego jest Dawid, który zgrzeszył cudzołożąc z Batszebą, nie zawahał się, by przez swą intrygę doprowadzić nawet do śmierci jej męża Uriasza. Przez jakiś czas żył tak, jakby wszystko było w porządku, do momentu, kiedy prorok Natan skonfrontował go z jego obrzydliwym grzechem. Możemy zastanawiać się, jak Dawid mógł się modlić w tym okresie, kiedy jego sumienie było obciążone niewyznanym grzechem (2 Sam. 11-12). Jak to możliwe, by mąż Boży, żyjący w tak bliskiej relacji z Panem, doświadczający tyle Bożej dobroci, wpadł w tak okropny grzech?

Innym przykładem jest Piotr wyznający swoją wiarę w imponujący sposób (Mat. 16:13-20) który potem, krótko po zapewnieniu, że nigdy nie opuści Jezusa (Mat. 26:33), trzy razy zaparł się i zdradził swego Pana (Mat. 26:69-75). Jak to możliwe, że Piotr, miłujący Jezusa, zdradził go?

W obu przypadkach wierzący zachowali się, jakby byli bezbożnymi. Z Bożej perspektywy jednak nigdy nie stracili swojego zbawienia.

 

Bóg nie pozbawił ich swej łaski. Nasz Stworzyciel dopuszcza do tego, by jego dzieci grzeszyły. Nie jest to wolą Bożą a grzech jest straszną rzeczą i może oznaczać, że wierzący, który tak czyni, rzeczywiście nie doświadcza w codziennym życiu światłości i łaski Bożej. Wina za grzech jest wielka i obciąża sumienie, ale także za ten grzech Jezus zapłacił karę całkowicie.

Wierzący więc nie straci zbawienia, nawet nie jest tym zagrożony, ale mimo to, grzech jego jest straszny i nie powinien go czynić. W związku z tym Pan Jezus ostrzega: Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie, duch wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe (Mat. 26:41). Wierzący powinien więc bronić się (być czujnym) a jednocześnie aktywnie walczyć (modlić się), aby przeciwstawiać się pokusom grzechu. Jeśli wierzący nie jest czujny i nie modli się aktywnie, łatwo wpada w grzech. Życie wierzącego jest aktywne, stanowiąc stan duchowej wojny (Ef. 6:10-20). W tej wojnie każdy wierzący czasami wygrywa, ale często również przegrywa bitwę. Ale dzięki temu, że Jezus Chrystus wygrał wojnę chrześcijanin może mieć pewność udziału w zwycięstwie Zbawiciela.

 

To wszystko oznacza, że chrześcijan nigdy nie może zbyt lekkomyślnie traktować łaski i zbawienia, nigdy nie może myśleć, że jego grzech nie jest tak poważny, bo i tak Chrystus zapłacił karę za wszystkie grzechy. Taka postawa nie traktuje Bożego Słowa i samego Boga poważnie. Jeśli ktoś tak myśli, powinien zastanowić się, czy naprawdę się nawrócił. Prawdziwie wierzący jest wyjątkowo przygnębiony z powodu grzechy. To smutek, który zasiewa w nim Duch Święty (2 Kor. 7:10). Prawdziwa wiara charakteryzuje się między innymi właśnie głębokim smutkiem z powodu grzechu i związanym z tym głębokim żalem. Dokładnie taką postawę widzimy w przypadku Dawida (2 Sam. 12:13, 16) i Piotra (Mat. 26:75; Jn 21:15-22).

W związku z tym wzywamy każdego, kto grzeszy lub żyje w grzechu, aby się nawrócił z grzesznej drogi, aby żałował swego postępowania i prosił Boga o przebaczenie. A Bóg w swojej łasce przez Ducha Świętego zawsze poprowadzi swoje dzieci na drogę prowadzącą do Niego.

Chrześcijan musi mieć świadomość, że jego życie nie jest łatwe i nie jest pozbawione trosk, pełne wielu pokus, którym nie może się przeciwstawić. Chrześcijanin wie jednak, że Chrystus zwyciężył a Duch Święty daje siłę potrzebną do walki z grzechem, sprawiając również, że wierzący jest czujny i chętnie oddaje się modlitwie, powierzając swe słabości i troski swemu Zbawicielowi. Prawdziwą pociechą chrześcijanina jest to, że nikt lub nic nie może odłączyć go od miłości Jezusa Chrystusa (Rz. 8:31-39).

05 July 2021

Wierność Boża

Wielu chrześcijan zastanawia się, jak można wytrwać w wierze do końca. A jeśli wytrwamy, czy jest to nasze, czy Boże dzieło? Niektórzy obawiają się utraty zbawienia, jeśli nie wytrwają, co oznacza, że nie mają pewności zbawienia. To smutne, ponieważ Bóg pragnie zapewnić nas o naszym zbawieniu, abyśmy nie musieli wątpić.

 

Faktem jest, że także chrześcijanie codziennie grzeszą (Rz. 7:20). Wierzący otrzymali Ducha Świętego, pomagającego w codziennej walce przeciwko grzechowi i w procesie uświęcenia, ale nie oznacza to, że w ogóle nie grzeszą. Potrzebujemy Boga a Pan Jezus nakazuje nam modlić się, abyśmy nie ulegli pokuszeniom, ponieważ nasz duch wprawdzie jest chętny do dobrych czynów i wytrwałości, ale nasze ciało jest mdłe i słabe (Mat. 26:41; por. Jn. 17:11, 15, 20). To jest doświadczenie każdego chrześcijanina.

Gdybyśmy musieli walczyć i przetrwać o własnych siłach, nikt nie byłby w stanie pokonać wszystkich pokuszeń i wszyscy zginęlibyśmy. Ta świadomość upokarza nas wobec Boga i chroni przed zbyt dużym zaufaniem we własne siły. Ci, którzy myślą, że mogą dużo osiągnąć i walczyć o własnych siłach przeciwko grzechowi i pokusom nie rozumieją ani mocy grzechu ani swoich słabości.

Ewangelia Jezusa Chrystusa ogłasza dobrą nowinę, że Jezus zapłacił karę za nasze grzechy. Ewangelia głosi również, że Bóg nie zostawi nas samym sobie, lecz da nam niezbędną siłę. Nie będzie pokuszeń przekraczających nasze siły (1 Kor. 10:13).

 

Dlatego prosimy w modlitwie Pańskiej o to, by Bóg nie prowadził nas ku pokuszeniu, lecz zbawił nas od wszelkiego zła. Szatan chce osłabiać i niszczyć chrześcijan. Każdy wierzący w Jezusa ma do czynienia z pokusami, atakami, ze zwątpieniem i słabymi momentami. To momenty, kiedy jesteśmy konfrontowani ze smutną prawdą, że żyjemy w świecie dotkniętym grzechem, w którym szatan posiada jeszcze moc. Ciągle stajemy twarzą w twarz ze smutnym faktem, że mimo naszej wiary, nadal jesteśmy słabi (Rz. 8:20, 22-24). To niezwykle frustrujące i bolesne, ale dość normalne doświadczenie każdego prawdziwie wierzącego.

 

Ale także w momentach słabości możemy chwytać się dobrej Nowiny Ewangelii oraz samego Jezusa Chrystusa. Bóg obiecał nam to w swoim Słowie:

31 Cóż tedy na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam? 32 On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego? 33 Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia. 34 Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami. 35 Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej? Czy utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? 36 Jak napisano: Z powodu ciebie co dzień nas zabijają, uważają nas za owce ofiarne. 37 Ale w tym wszystkim zwyciężamy przez tego, który nas umiłował. 38 Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, (39) ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. (Rz. 8:31-39)

 

Boża łaska jest wielka i On zna nas. On wie, że sami nie jesteśmy w stanie wytrwać i przeciwstawiać się pokusom i atakom szatana. Dlatego zapewnia nas, że nic i nikt nie może nasz odłączyć od Jego miłości i od Chrystusa. Szatan chce, abyśmy myśleli, że możemy stracić nasze zbawienie, ale on sam wie, że to kłamstwo.

 

Bóg chciał nas zbawić, dlatego wybrał nas przed założeniem świata (Ef. 2:4) i jest wierny, dlatego zachowuje nas, abyśmy wytrwali.

Apostoł Paweł pisze w liście do chrześcijan w Koryncie:

4 Dziękuję Bogu zawsze za was, za łaskę Bożą, która wam jest dana w Chrystusie Jezusie, 5 i żeście w nim ubogaceni zostali we wszystko, we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, 6 ponieważ świadectwo o Chrystusie zostało utwierdzone w was, 7 tak iż nie brak wam żadnego daru łaski, wam, którzy oczekujecie objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, 8 który też utwierdzi was aż do końca, tak iż będziecie bez nagany w dniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. 9 Wierny jest Bóg, który was powołał do społeczności Syna swego Jezusa Chrystusa, Pana naszego. (1 Kor. 1:4-9)

Apostoł napisał te słowa do chrześcijan w Koryncie, którzy nie szczycili się świętym życiem. Kiedy czytamy dalej list Pawła widzimy z jak wielu problemami borykali się Koryntianie. Mimo to, Paweł traktuje ich jak braci i siostry pisząc pocieszające słowa do nich, z których wynika, że ich mimo grzechu, Bóg w swojej łasce trzyma ich i nie opuści.

 

Oczywiście zdarza się, że wierzący ludzie, być może nawet bardzo aktywni w kościele, po jakimś czasie odpadają od wiary. Musimy pamiętać jednak, że tak to wygląda z naszej ludzkiej perspektywy. Nie wiemy, czy w późniejszym momencie ich życia wrócą do wiary. Często też nie możemy mieć pewności, czy są prawdziwymi chrześcijanami. Z Bożej perspektywy nie istnieje odpadniecie od wiary. Jeśli ktoś odpadł i nie powróci do wiary, faktycznie nigdy nie należał do prawdziwych wierzących i nie był wybrany.

 

To smutne, że wielu chrześcijan woli wierzyć w to, że koniecznie muszą przetrwać o własnych siłach oraz myśli, że mogą odpaść od wiary. Bóg chce dać pewność zbawienia swym dzieciom. Szkoda, że wielu chrześcijan odmawia sobie tej biblijnej pewności.

Wierzący, który tak myśli nie ma żadnej gwarancji, że przetrwa do końca, a więc nie ma żadnej pewności, czy rzeczywiście w wieczności będzie żył z Bogiem.

Dodatkowym problemem jest to, że ci chrześcijanie polegają na uczynkach. Stwierdzenie, że sami muszą wytrwać i być może im się to nie uda jest poleganiem na uczynkach, które byłyby wtedy konieczne do zbawienia.

 

Nasz Bóg zbawił nas w Jezusie Chrystusie, ponieważ chciał, abyśmy wiecznie żyli z Nim w Jego chwale i ku Jego chwale. Dlatego strzeże nas przez wiarę w zbawienie, przygotowane do objawienia się w czasie ostatecznym (1 Piotra 1:5). Dlatego możemy żyć w tej pewności i pocieszeniu, że mamy gwarancje zbawienia w Jezusie Chrystusie.

04 June 2021

List do Kolosan 3,1-10

1 A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; 2 o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. 3 Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; 4 gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale.

5 Umartwiajcie tedy to, co w waszych członkach jest ziemskiego: wszeteczeństwo, nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i chciwość, która jest bałwochwalstwem, 6 z powodu których przychodzi gniew Boży.

7 Niegdyś i wy postępowaliście podobnie, kiedy im się oddawaliście; 8 ale teraz odrzućcie i wy to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z ust waszych; 9 nie okłamujcie się nawzajem, skoro zewlekliście z siebie starego człowieka wraz z uczynkami jego, 10 a przyoblekli nowego, który się odnawia ustawicznie ku poznaniu na obraz tego, który go stworzył.

11 W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich.

 

Apostoł Paweł wyjaśnia, co oznacza nowe życie w Jezusie Chrystusie.

Wierzący umarł i zmartwychwstał z Chrystusem, czego konsekwencją jest, że jego dotychczasowe życie ulega radykalnej zmianie.

Bycie chrześcijaninem nie może ograniczać się tylko do samej nazwy, czy przynależności do kościoła. Bycie chrześcijaninem to życie na co dzień wg Bożego Słowa, naśladowanie Jezusa Chrystusa, to prowadzenie życia całkiem innego niż reszta świata.

 

Wierzący umarł z Chrystusem. Śmierć jest skutkiem naszego grzechu. Ale wierzący z Chrystusem też zmartwychwstał, czyli zwyciężył nad grzechem i śmiercią, ponieważ Chrystus zwyciężył a wierzący w Nim. Oznacza to nowe życie, nowe stworzenie (2 Koryntian 5,17).

W nowym życiu nie ma miejsca na grzech, dlatego za logiczny skutek, Apostoł uznaje umartwianie tego, co jest ziemskie, czyli wszystko związane z grzechem (w. 5).

Wydaje nam się to tak nierealistycznym, ponieważ mamy świadomość ludzkiej grzeszności. Jest to logiczny skutek tego, o czym Paweł pisał wcześniej: wierzący myśli o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi (w. 2). Można by to fałszywie rozumieć, że w takim razie musimy uciec od świata, tak jak wielu to czyniło i czyni np. ucieczka do klasztoru, albo nie uczestniczenie w życiu społecznym. To nie jest jednak to, co Paweł miał na myśli i nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ grzechy zabiera się do klasztoru czy dokądkolwiek. Nie chodzi tu o życie ascetyczne, które zostało przez Pawła kilka wersetów wcześniej potępione (Kolosan 2,23).


Jeżeli wierzący skoncentruje się na tym, co w górze, czyli na Bogu, na Jego Ewangelii i na Jego Królestwie, łatwiej będzie mu pożegnać się z grzechem. Świadome grzeszne życie i modlenie się do Boga, studiowanie Pisma Świętego nie idą w parze, gdyż jest to obłuda i bluźnierstwo.

Koncentracja na Bożych sprawach skutkuje nowym sposobem myślenia, innym niż większości ludzi wokół nas. Nie ja i moje zachcianki są najważniejsze, lecz Pan Jezus i Jego wola znajduje się na pierwszym miejscu w moim życiu, myśleniu, w którym uznaje, że On jest Panem i ma absolutną władzę nade mną.

 

Jeżeli skoncentruje się na Bogu, nie będę szukać grzesznych miejsc i nie będę myśleć o rozkoszach doczesnego świata, nie będę rozwijać się w egoizmie, propagowanym przez współczesne społeczeństwo.

Tylko i wyłącznie, jeżeli skoncentrujemy się na Bogu i na Chrystusie, jesteśmy w stanie umartwiać grzech. Wielu chrześcijan uważa, że życie bez grzechu jest niemożliwe, więc nawet się nie stara. Często problemem jest, że nie chcą radykalnie żyć dla Boga, chcą być chrześcijanami, ale też chcą korzystać z rozkoszy grzechu. To jest niemożliwe, nie można służyć dwom panom. Jeżeli wybierzesz Jezusa i świat (czyli grzech) jednocześnie, tak naprawdę odrzucasz Jezusa i zbawienie.

 

Wierzący w Chrystusa umartwia grzech. Umartwianie to nie dawanie komuś lub czemuś, tego co niezbędne do życia. Jeżeli chcę umartwić kwiat, muszę przestać mu dostarczać wody i po jakimś czasie zwiędnie.

Jeżeli umartwiam to, co jest ziemskie, czyli grzeszność, nie daje grzechowi tego, co potrzebne, aby przetrwał. Nie daje grzechowi szansy, nie chodzę w grzeszne miejsca lub unikam sytuacji, gdzie pokusy są silne i mogą spowodować, że popełnię grzech.

 

Paweł podaje kilka przykładów, co to oznacza w praktyce.

Wszelkie rodzaje niemoralności są grzechem i w ogólne nie powinno być miejsca dla nich w życiu chrześcijanina, nie ma w tym wyjątków. Wydaje się nam to oczywistym, ale dla społeczeństwa wokół nas jest to raczej staromodne. Myśląc tak, jesteśmy inni i dziwni dla naszych znajomych, sąsiadów, kolegów z pracy itp

 

Innym przykładem, wymienionym przez Apostoła to chciwość, która jest bałwochwalstwem (por. Efezjan 5,5). Chciwość jest plagą we współczesnym społeczeństwie. Wszyscy chcemy mieć, i to coraz więcej. Jesteśmy zazdrośni, jeśli ktoś inny ma więcej niż my. Pieniądze i posiadanie stało się jednym z najważniejszych celów w życiu wielu ludzi dzisiaj, niestety także chrześcijan, ale to bałwochwalstwo, czyli zdrada wobec Boga i Jezusa.

Tak jak Jezus mówi: Żaden sługa nie może dwóm panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie (Ew. Łukasza 16,13).

Jeżeli pieniądze są tak ważne dla mnie, nie mogę powiedzieć, że jestem chrześcijaninem, ponieważ służę mamonie, a nie Bogu.

 

Wierzący nie musi odrzucać pieniędzy, są one bowiem środkiem pomagającym funkcjonować w społeczeństwie. Pieniądze i posiadanie nie jest samo w sobie grzechem, lecz grzechem jest chciwość. Wierzący powinien być wolny od chciwości, od pragnienia więcej pieniędzy.

 

Chrześcijanin nie powinien kłamać. Kłamstwo jest czymś więcej niż przekazaniem nieprawdy. Wiadomo, że w mediach występuje kłamstwo, wyrażone często w subtelny sposób, przez przedstawienie nie wszystkich lub podkreślanie pewnych faktów bardziej niż inne. To grzech mediów, ale w momencie, kiedy sami bezkrytycznie wierzymy w to, i opowiadamy dalej, sami też grzeszymy. Teorie spiskowe i szukanie wroga, obecnie bardzo popularne, powstają bardzo często na podstawie kłamstwa, bez prawdziwych podstaw.

Wierzący żyje w prawdzie, nie w kłamstwie ani też nie w półprawdzie, która też jest kłamstwem.

Prawda jest często niewygodna, nie tylko dla innych, ale przede wszystkim dla nas. Zamiast wskazywać palcem na innych, np. na polityków, powinienem badać siebie i zobaczyć, czy sam nie żyje w kłamstwie, które jest dla mnie wygodniejsze niż prawda.

 

Jeżeli chrześcijanin nie skończy z grzechem, czeka go gniew Boży. Zbyt łatwo jest mówić, że jestem z łaski zbawiony, więc dalej żyje jak zawsze żyłem, skoro Bóg przebaczył moje grzechy, a Jego Syn, Jezus Chrystus umarł za nie. Oczywiście, wierzący żyje z łaski i Bóg w Chrystusie przebaczy grzechy każdego, kto jest w Chrystusie.

Wierzący musi zerwać z grzechem, ale w praktyce nie oznacza to też, że wierzący w ogóle nie grzeszy. Każdy wie, że rzeczywistość jest inna. W tym życiu nikt nie będzie zupełnie bez grzechu. Wierzący nie powinien jednak trwać w grzechu, nie widząc problemu w tym, że grzeszy, ale przeciwnie nieustannie walczyć z grzechem.

 

Gniew Boży jest naturalną reakcją Jego Świętości i Sprawiedliwości na wszelkie nieprawości i grzech. Bóg nie znosi grzechu, nienawidzi go, dlatego jego gniew jest poważny i straszny.

Gniew Boży zostanie ostatecznie wyrażony na Sądzie Ostatecznym, który czeka każdego człowieka. Bóg jest łaskawy i chce zbawić człowieka, ale tylko na Jego warunkach, tylko w Jezusie Chrystusie.

Każdy, kto nie jest w Chrystusie, więc każdy, kto nie wierzy, odrzuca Boga i będzie wiecznie potępiony, co jest tak przerażające, ze człowiek nawet nie może sobie tego wyobrazić.

Każdy natomiast, kto jest w Chrystusie, jest w nim usprawiedliwiony. Ale bycie w Chrystusie jest więcej niż teorią, niż istnieniem w kartotece kościelnej, oznacza to konkretną zmianę życia, oznacza umartwienie grzechu.

 

Bycie chrześcijaninem jest czymś więcej niż wyznaniem ustami, że Jezus jest Panem i Zbawicielem. Wyznanie to jest niezaprzeczalnym fundamentem, ale jeśli jest to tylko teorią, nie jest to wiara. Wiara zawsze ma wymiar praktyczny i wiara zawsze oznacza konkretną zmianę życia i walkę z grzechem. Jeżeli traktujemy Ewangelię poważnie, czyli traktujemy gniew Boży poważnie, oraz też łaskę Bożą, z której jesteśmy zbawieni, nasze życie radykalnie się zmieni.

  

Wydaje nam się może, że to nie jest realistyczne. Naszym doświadczeniem jest przecież, że nadal codzienne grzeszymy. Mimo to Paweł bardzo stanowczo podkreśla, że życie chrześcijanina jest całkiem innym życiem niż życie niewierzących ludzi.

Odnowienie wierzącego nie jest teorią, i też nie nastąpi dopiero, kiedy Pan Jezus wróci. Nie, Paweł bardzo wyraźnie podkreśla, że człowiek już teraz odnawia się ustawicznie (w. 10). W innym miejscu pisze: Jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem, stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe (2 Koryntian 5,17). Już teraz wierzący jest nowym stworzeniem, co znaczy, że już teraz żyje życiem Chrystusa, nie życiem grzechu.

 

Grecka forma czasownika wskazuje na to, że zdjęcie starego człowieka i przyobleczenie nowego jest jednorazową i nie powtarzającą się czynnością. Jeżeli człowiek się nawróci, zmienia się coś bardzo konkretnie, unikalnie i jednorazowo w jego życiu, co skutkuje ustawicznym odnowieniem życia.

 

Zewlec starego człowieka i przyoblec Chrystusa nie oznacza po prostu posiadanie dobrych zamiarów, tak jak ktoś, kto np. na początku roku obiecuje, że już nie będzie palił.

Zewlec starego człowieka wraz z uczynkami jego (w. 9) oznacza radykalne zerwanie z grzechem i z grzesznym stylem życia.

Dopiero po zewleczeniu (zdjęciu) starego człowieka, można przyoblec (ubrać) Chrystusa. Przez to wierzący zostaje odnowiony, aby poznał Boga. Bóg stworzył człowieka na swój obraz, ale przez grzech człowiek wiele stracił. Tylko przez Jezusa Chrystusa człowiek może poznać Boga, nie ma innej drogi poznania. W Chrystusie wierzący zostaje odnowiony, co oznacza zmianę życia, ale też coraz większe poznanie Boga oraz to, że wierzący staje się coraz bardziej podobny do Stwórcy, co jest wolą Bożą.

Życie chrześcijańskie jest rewolucyjne i ma praktyczny wymiar; w Chrystusie wszystko w życiu radykalnie się zmienia.